Ζευς ο ηγετικός νους

Ιουλίου 14, 2011 § 5 Σχόλια


 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Άγαλμα του Δία στο μουσείο Ερμιτάζ.

 

Ο άρχων του Ολύμπου στην ζεύξη, ένωση  και στην διαίρεση,  τον διαχωρισμός της Ζωής

ΖΕΥΣ Ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ,  ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΥΟΤΑΝ ΜΕ  ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ

 

Ζήνα θεών τόν άριστον αείσομαι ηδέ μέγιστον
ευρύοπα κρείοντα τελεσφόρον, ός τε Θέμιστι
εγκλιδόν εζομένη πυκινούς οάρους οαρίζει.
»Ιληθ’ ευρύοπα Κρονίδη κύδιστε μέγιστε.

 ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

ΝΟΥΣ- Ο ΖΕΥΣ  του Ολυμπιακού Πάνθεου, «πατήρ θεών τε ανδρών τε» ,υψίστη σπερμογόνος, δημιουργική, αυτοσυνειδησιακή Οντότητα, ισχύος, σοφίας και αγαθότητας στο Σύμπαν έχοντας την παντοδυναμία και τη διακυβέρνηση του . Μετεωρολογικός θεός, ελεγκτής της αστραπής, του κεραυνού και της βροχής με τετρακόσια πενήντα ένα προσωνύμια , όπως , Ουράνιος, Αιθέριος, Νεφεληγερέτης  ποὺ τόσο συχνά συναντούμε στον Όμηρο,  αὐτὸς  ποὺ «σύναζει τὰ σύννεφα, Εριβρεμέτης (βαριά βροντή), Αργικέραυνος, Τερπικέραυνος, Όμβριος, Ικμαίος (καλοκαιρινά μελτέμια), Καταιβάτης, Κεραυνός, Ευάνεμος, Κερασφόρος, Κελαινεφής (μαύρα σύννεφα), Ερκείος (έρκος=φράγμα, περίβολος), Γαμήλιος, Ηραίος, Ακραίος Επάκριος, Ελλάνιος, Ολύμπιος, Όρκιος (όρκος), Νικηφόρος, Μοιραγέτης, Ύπατος, Μέγιστος, Ελευθέριος, Φίλιος, Ξένιος, Μειλίχιος,  Βουλαῖος ὁ σύμβουλος, ὁ «μητιέτης» ὁ θεός της συνετής συμβουλής. Λύκαιος γιατί κατά μία εκδοχή η μητέρα του Ρέα κατέφυγε στην Αρκαδία, στο Λυκαίο όρος, όπου τον γέννησε  και αφού  έλουσε το βρέφος στην πηγή του ποταμού Νέδα,  μετέβη στην Κρήτη όπου τον παρέλαβαν για να τον φροντίσουν οι Δικταίες Νύμφες, οι συντρόφισσες των Κουρητών ή Κορυβάντων.

Κάθε φορά που ο Δίας έκλαιγε, οι Κουρήτες άρχιζαν να χορεύουν έναν άγριο πολεμικό χορό, τον πυρρίχιο, και να τραγουδούν βγάζοντας πολεμικές ιαχές και χτυπώντας τα δόρατα και τα ακόντια πάνω στη γη, που τρανταζόταν ολόκληρη, έτσι ώστε ο Κρόνος να μην ακούσει το κλάμα του μωρού. Η αγαπημένη Νύμφη του Δία, η Αμάλθεια, άρμεγε το γάλα μιας κατσίκας και τάιζε το θεϊκό βρέφος. Η  Αίγα, καταγόταν από τον Ήλιο. Ήταν τεράστια και τρομερή στη μορφή και η Γαία την έκλεισε σε μια σπηλιά της Ίδης, γιατί  οι Τιτάνες δεν άντεχαν να τη βλέπουν.

Όταν   έσπασε ένα κέρατο της Αμάλθειας, ο Ζεύς λυπήθηκε πάρα πολύ και για να παρηγορήσει το ευλογημένο ζώο, έδωσε το κέρατο στη Νύμφη Αμάλθεια, αφού πρώτα το προίκισε με μαγικές ιδιότητες και έτσι πήρε το όνομα το «κέρας της Αμάλθειας» ή «κέρας της Αφθονίας. Το θεϊκό παιδί ανατράφηκε και με μέλι από τα  αγριομελίσσια του βουνού, καθώς επίσης  με αμβροσία που ολόλευκα ιερά περιστέρια οι Πλειάδες κουβαλούσαν  και τάιζαν μόνα τους το βρέφος  και νέκταρ που το έφερνε  ένας αετός, με γυαλιστερά φτερά και γαμψά νύχια, πετούσε κάθε βράδυ με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μέσα από τους αιθέρες, και έφτανε στην πηγή, απ’ όπου αντλούσε το νέκταρ και το μετέφερε στο βουνό της Κρήτης.

Σημαντικότερο σύμβολο του Δία είναι ο κεραυνός, το πιο πολύτιμο όπλο που διαθέτει, το σκήπτρο, που καταλήγει σε αετό και είναι το σύμβολο της εξουσίας του και η αιγίδα από το δέρμα της Αμάλθειας που τον κάνει αήττητο και ένα από τα σημαντικά όπλα του στην Τιτανομαχία. Ιερό δέντρο του είναι η βελανιδιά. Πολύ συχνά εικονίζεται με δυο πιθάρια στο πλάι του που συμβολίζουν τα καλά και τα κακά που μοίραζε στους ανθρώπους.

ΖΕΥΣ /ΝΟΥΣ  Ο Θρίαμβος της έμφρονος ισχύος δια του κεραύνιου πυρός.

Αρχή και αιτία του κόσμου , ο ΖΗΝ

Ως προς τον Κρατύλο, το γένος Διός, προερχόμενο από ΟΥΡΑΝΟ/ΓΑΙΑΣ και ΚΡΟΝΟΥ/ΡΕΑΣ, προορισμό έχει την εκδήλωση/ζωή του μορφικού κόσμου, η οποία άπτεται της διπλής ονομασίας του Διός. Ο Σωκράτης αναλύει και μας δίνει την ερμηνεία του ονόματος του Διός και την σημασία της διπλής του ονομασίας.

«…..Άλλοι μεν τον ονομάζουν ΖΗΝΑ άλλοι Δία, αλλά όταν αυτά τα δύο ονόματα ενωθούν σε ένα φανερώνουν την φύση του θεού….. διότι δεν είναι δυνατόν να είναι άλλος αίτιος για την Ζωή παρά μόνο ο άναξ και κυβερνήτης του σύμπαντος.  Το ΔΙΙ ΚΑΙ ΤΩ ΖΗΝΙ δηλ. ΤΟ ΔΙΝΕΙΝ ΖΩΗ είναι ένα όνομα.

Μία ιδιότητα του Διός εξαιρετική σημασίας, η οποία άπτεται της ουσίας της σύζευξης και διάζευξης υποδεικνύεται επίσης από τον Πλάτωνα, γιατί ΔΙΑΣ συνάπτεται μετά της Δικαιοσύνης, έχοντας κοινά τα δύο πρώτα γράμματα Δ και Ι.

Οι πρώτες Αρχές της Γέννησης και της Φθοράς των Όντων, που δραστηριοποιεί ο ΖΗΝ, αν δεν υπόκεινται στον Νόμο και την Δικαιοσύνη, τάξη και ευνομία και ευκοσμία θα εξαφανισθούν και ο κόσμος θα επανέλθει στην  κατάσταση του Ησιοδείου Χάους.

Η ιδιότητα της Δικαιοσύνης προϋπάρχει «εν δυνάμει» στον Νουν του Διός, πριν η αλυσίδα των γάμων του φέρει στο προσκήνιο και εν ενεργεία τις κατ΄επέκταση ιδιότητες συζύγων και τέκνων του.

Ο Ζεύς αφενός με την σύ-Ζευξη και αφετέρου με την Διά-ζευξη επιτρέπει την αφομοίωση, συμφιλίωση. Σύντηξη και στην συνέχεια την Διά-σπαση, απόρριψη Διά-λυση, στο αεί της Αιωνιότητας  όλων των πραγμάτων στο φθαρτό και ορατό κόσμο.

Το Γένος Διός

Ο Ησίοδος, αοράτως και αρρήτως, συνδέει δια της Αρετής τον θείο διάκοσμο της Ζωής/Διός και των νομίμων συζύγων και τέκνων του μετά των θνητών.

Οι σύζυγοι και τα τέκνα του που προέκυψαν  από τους γάμους του παραδόθηκαν από τις Μούσες στον Ησίοδο με θεία έμπνευση, που διακρίνει την λεπτομέρεια στην ιεράρχηση των γάμων του. Η ιεράρχηση αυτή γίνεται με αξιολόγηση των Αρχών, δεν είναι καθόλου τυχαία και αφορά την Διά- νοιξη της Διάνοιας του θνητού, η οποία τον μυεί στην κατάσταση του συνολικού συμπαντικού γίγνεσθαι, στον οποίο οφείλει και ο ίδιος δια του ξύνου Λόγου να εναρμονισθεί.

Πριν από την Ήρα/Ψυχή έχουν έρθει εις γάμο μετά του Διός οκτώ Θεές. Οι εν δυνάμει ιδιότητες των θεαινών καθίστανται εν ενεργεία με την γέννηση θείων τέκνων, από το σπέρμα του Ζηνός/Διός/Νού.

Εννέα σύζυγοι και είκοσι επτά τέκνα υποδεικνύουν συγκεκριμένες ιδιότητες και η αλυσιδωτή διαδοχή της λογικής ακολουθίας έχει σκοπό να οδηγήσει δια της νομοτέλειας της καθαρής προτύπου Ζωής της Νόησης του Διός, την διάνοια του ανθρώπου στην ορθή διευθέτηση και ταξινόμηση των σκέψεων κατά τον διάπλουν της Ζωής.

Διαμέσου του θείου αυτού προτύπου ο άνθρωπος έχει πρόσβαση στην ορθότητα των συλλογισμών με την βοήθεια των 9 συζύγων θεών +27 τέκνα= 36, που οι ιδιότητες τους εμφανίζονται μεθοδικά και προοδευτικά και το πρότυπο από εν δυνάμει θα καταστεί εν ενεργεία. Δια την  ανθρώπινη διάνοια τεκνοποίηση σημαίνει γέννηση νέων ιδιοτήτων, όπως περιγράφονται από τα ονόματα των τέκνων, που προέρχονται από τους θείους γάμους με σκοπό την δημιουργία νέων ορθών συλλογισμών.

1.Πρώτη σύζυγος του Διός  Η ΜΗΤΙΣ/ ΦΡΟΝΗΣΗ. Πριν από αυτή ουδέν υπάρχει εις το νοητό πεδίο και από αυτή τα πάντα απορρέουν « Εξ ανάγκης». Από εδώ θα ξεκινήσει ο ανθρώπινος Νούς προκειμένου κατ΄ομοίωση του Νού του Διός να διευκολυνθεί στις επιλογές του, αφού θα έχει  κατανοήσει την λειτουργία των θεσμών και του Νόμου, που διαπερνούν αφανώς ολόκληρο το συμπαντικό νοητικό πλέγμα.

Η Μήτις έχει μεταμορφωτικές δυνάμεις και μαντικές ικανότητες, όμως ο Ζεύς/Νούς μπορεί καταφέρνει να την ξεγελάσει  καταπίνοντας της. Με οδηγό την φρόνηση/Μήτις, η ψυχή πραγματοποιεί την έναρξη επικοινωνίας με τον Νούν/Δία, αποκαθιστά τις σχέσεις με τον Ορθό Λόγο και οι συναισθηματικές της εξάρσεις υποχωρούν, τα τέρατα  της ψυχής  ελαχιστοποιούνται καθώς επίσης και οι μεταμορφωτικές της, άνευ αιτίας κινήσεις της ,αυτές οι παλινδρομήσεις  των κυμάτων, ο κυανοχαίτης Ποσειδών την της ψυχής.

Συλλαμβανόμενη από την Μήτιδα η ΣΟΦΙΑ/ΑΘΗΝΑ, απαιτεί τρείς κύκλους κυοφορίας, ανά εννέα τέκνα, πριν αυτή γεννηθεί από τον ΝΟΥ/ΔΙΟΣ, καθώς και υπόκειται σε δύο κυοφορίες, μία στην κοιλία της μητρός της και μία εντός του Νού του πατρός της.

Ζεύς «Μητιέτης», βαθύβουλος και συνετός.

2. ΘΕΜΙΣ,   η δεύτερη σύζυγος. Η Δικαιοσύνη που γεννά τις ΩΡΕΣ ΕΥΝΟΜΙΑ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ και τις ΜΟΙΡΕΣ  ΚΛΩΘΩ, ΛΑΧΕΣΙΣ και ΑΤΡΟΠΟΣ

Χωρίς την Θέμιδα η Δικαιοσύνη με βάση τους θεσμούς, το «ΕΘΟΣ», το εθιμικό δίκαιο, δεν λειτουργεί. Το ΕΘΟΣ έχει θεία προέλευση αφού γίνεται ΘΕΟΣ και η σύνδεση μεταξύ τους προϋποθέτει την εφαρμογή της Δικαιοσύνης σε όλα τα βασίλεια των ελλόγων όντων. Το ΗΘΟΣ προκύπτει επίσης από το ΕΘΟΣ. Η θέμις κόρη του Ουρανού και της Γης, αποτελεί δικλείδα ασφαλείας όλου του γένους του Διός, αφού προστατεύει με τους θεσμούς το συνολικό Σύμπαν. Στο γονιδιακό της κύτταρο δεν έχει την ιδιότητα του νερού, για αυτό δεν επιτρέπονται συναισθηματισμοί και αναίτιες αποφάσεις στην διεκπεραίωση του Νόμου.

Ο όρος ΩΡΑ, προέρχεται από την Ω-ΡΙ-ΜΑΝΣΗ των γεγονότων στον ενδεδειγμένο χώρο την ΩΡ-ΙΣΜΕΝΗ χρονική στιγμή που έρχονται η Ευνομία, Δίκη και Ειρήνη στις τρείς διαδοχικές τους φάσεις για την εφαρμογή του Νόμου.

ΕΥΝΟΜΙΑ, απαράβατος όρος και επίκουρος της συντελούμενης Δικαιοσύνης/Δίκης προκειμένου να επικρατήσει η ΕΙΡΗΝΗ.

Οι Ώρες και οι Μοίρες, οι έξι θυγατέρες του Διός ενοποιούν τον Χ-ΩΡΟΧΡΟΝΟ, μέσα στην αέναη ροή, του ΝΥΝ στο ΑΕΙ, όπου δεσπόζει ο ΑΙΩΝ  και   παρελθόν και μέλλον ενώνονται με τον παρόν, γιατί στο ιδεατό πεδίο χρόνος δεν υπάρχει.

3. ΕΥΡΥΝΟΜΗ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, που γεννά τις ΧΑΡΙΤΕΣ  ΑΓΛΑΙΑ, ΘΑΛΕΙΑ και ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ.

Είναι οι ιδιότητες που συνδέουν το νοητό μετά του αισθητού πεδίου με την ενιαία πληρότητα του καθολικού Νόμου και Δικαιοσύνης.

Η Ευρυνόμη κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος δεν στερείται του υγρού στοιχείου, για να ευρύνει το απρόσωπο, άτεγκτο και ουδέτερο προσωπείο του Νόμου της θέμιδος.. Είναι η απαραίτητος μετεξέλιξη του Νόμου, προκειμένου η Δικαιοσύνη να αποδοθεί χωρίς στυγνότητα και σκληρότητα, αλλά να προσεγγίσει την ουσία του αδικήματος, με την ορθή κατανομή των ευθυνών.

Οι τρείς Χάριτες «μέλπονται πάντων τε νόμους και ήθεα κεδνα των αθανάτων» δηλ.εξυμνούν όλους του νόμους και τα ιερά ήθη των αθανάτων…. Με τρόπο έτσι ώστε όλοι να γνωρίσουν ότι πρώτο μέλημα τους είναι η τήρηση και ο σεβασμός στους θείους νόμους. Αλλά και χωρίς τις Χάριτες δεν υπάρχει χαρά στην ζωή των θνητών όπως μας λέει ο ορφικός Υμνος των Χαρίτων….

Οι προϋποθέσεις των αόρατων Νόμων και Θεσμών ετέθηκαν από τις πρώτες τρείς συζύγους του Δία και τα εννέα πρώτα παιδιά του.

4. ΔΗΜΗΤΡΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, που γεννά την αδέκαστο ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ που δικάζει μετά του Πλούτωνος τις ψυχές που φθάνουν στον Αδη.

Όταν οι θεοί συνευρίσκονται μυθολογικά, υποδηλώνεται η δημιουργία νέων Νόμων και ιδιοτήτων, για την συνεχή εξελικτική διάπλαση των Κόσμων.

Ο γάμος του Δία με την Δήμητρα  γίνεται με σκοπό την περαιτέρω εξέλιξη του θείου σχεδίου, με την γέννηση της Περσεφόνης την ψυχή της ανθρωπότητας.

5.ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ  που γεννά τις ΜΟΥΣΕΣ . ΚΛΕΙΩ,ΕΥΤΕΡΠΗ,ΘΑΛΕΙΑ,ΜΕΛΠΟΜΕΝΗΤΕΡΨΙΧΟΡΗ,ΕΡΑΤΩ,ΠΟΛΥΜΝΙΑ,ΟΥΡΑΝΙΑ ,ΚΑΛΛΙΟΠΗ

Οι ψυχές στον ένσαρκο βίο τους διδάσκονται την Αρετή και τις ιερές τελετές, μυήσεις από τις Μούσες και την μητέρα τους Μνημοσύνη.

Η Πέμπτη σύζυγος , η Μνημοσύνη , βρίσκεται στο κέντρο , τέσσερις προηγούνται και τέσσερις έπονται, τονίζοντας την ισορροπία  μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος.

Η μνήμη για την ανθρώπινη διάνοια είναι η πρώτη  από όλες τις νοητικές  ιδιότητες, η οποία  εμφανίζεται μετά την σύλληψη της  Περσεφόνης.

Η Μνημοσύνη φροντίζει για την σύνδεση ψυχής και νού και αυξάνει τον δυνατό λογισμό των ανθρώπων, απομακρύνοντας τις επιζήμιους  αρνητικές σκέψεις, και ανάπτυξη της μνήμης, η οποία δια της παιδείας θα αναπτύξει το ήθος.

Οι άνθρωποι δια της μνήμης, οφείλουν κατ΄ ομοίωση των Μουσών, να εξυμνούν τον Νόμο, προκειμένου αυτός να τυπώνεται στην ψυχή μαζί με τις συνήθειες των αθανάτων. Γιατί το άσμα δια του παλμού, της μελωδίας, του ρυθμού και της αρμονίας συντονίζει την ψυχή σε υψηλούς τόνους των ουράνιων συγχορδιών, διευκολύνοντας την  στην ατένιση και κατανόηση της Αρετής, απομακρύνοντας την από κακόβουλες και φαύλες σκέψεις.

6.ΛΗΤΩ , ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ που γεννά την  ΑΡΤΕΜΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Την σφραγίδα του νόμου κατέχει ο φωτίζων την Αλήθεια θεός του φωτός ο Φοίβος Απόλλων, σε αναγκαίες εξελικτικές διαβαθμίσεις της «Σεληνιακής  και Ηλιακής Γνώσης» με επόπτες τα δίδυμα αδέλφια Αρτεμις και Απόλλωνα. Διττή η φύση των φαεινών σημάτων που εκπέμπουν προς όλες τις συνειδήσεις. ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (ΑΡΤΕΜΙΣ), αναμένει την Υδροχοική εντολή του Χρόνου για να αρχίσει το έργο της και όλη η επιβληθείσα ψυχική ρύπανση να αποβληθεί,  και ΝΟΗΤΙΚΗ ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ (ΑΠΟΛΛΩΝ), που θα οδηγήσει τον Νού δια της πειθούς, λογικής και διάκρισης στην οδό της Αρετής.

7.ΜΑΙΑ, ΕΡΜΗΝΕΙΑ, που γεννά τον ΕΡΜΗ. Η ερμηνεία του νόμου εκμαιεύεται από τον Ερμή,ο οποίος μεταβιβάζει τις εντολές του Διός που είναι Νόμοι για τους θνητούς.

8. ΣΕΜΕΛΗ, που γεννά τον ΔΙΟΝΥΣΟ. Ο Διόνυσος πήρε το σκήπτρο της εξουσίας επί των θνητών από τον Δία και προσφέρει την δυνατότητα εις τις ψυχές να αποκτήσουν  κρίση δικαίου και ενσυνείδητο Αρετή, στον Αγρόν της Ζωής.

9. ΗΡΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΝΔΡΕΙΑ, που γεννά την ΗΒΗ,ΑΡΗΣ, ΕΙΛΕΙΘΥΙΑ. Το σθένος της προάσπισης της Δικαιοσύνης το έχει αναλάβει ο Άρης, τελευταίο άρρεν τέκνο του Διός, και είναι ο συναρωγός Θέμιστος και ο δικαιοτάτων αγός φωτών»

10. ΖΕΥΣ/ΜΗΤΙΣ , ΣΟΦΙΑ, που γεννά την ΑΘΗΝΑ, η οποία πάνοπλος, έχει όλες τις ιδιότητες των προηγούμενων παιδιών, συγκεντρωμένες και ενοποιημένες.

Από το σπέρμα του Διός προέρχονται πολλά παιδιά που δεν έχουν μόνο μητέρες θείες οντότητες αλλά είναι  και νύμφες ή θνητές των οποίων όμως η ηθική είναι άμεπτος (Ευρώπη, Αλκμήνη, Δανάη….) Αυτά τα παιδιά του θα καλεστούν να πολεμήσουν πολλά τέρατα και να επιτελέσουν  Άθλους μέχρι εσχάτων , για να αναγνωρισθούν σαν διαχρονικές αξίες Ήθους και Αρετής.

Με την αλληγορία της συνεύρεσης του Δία με πολλές Θηλυκές Αρχές , Θεές και θνητές, κυοφορούνται νέες προοδευτικές  διαβαθμίδες και γεννιούνται «ΤΈΚΝΑ». Τα αίτια, δηλ. οι σπερματικές ιδιότητες των γονέων, γίνονται αιτιατά, όταν  αυτά τα τέκνα της δημιουργικής, γενετικής, νοητικής διαδικασίας δρούν στο φυσικό πεδίο.

Η ΕΝΝΟΜΟΣ ΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΘΡΟ, ΠΆΝΩ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΣΤΗΘΕΙ ΤΟ ΟΛΥΜΠΙΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΩΝ.

ΠΡΟΥΠΑΡΧΟΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, Ο ΝΟΜΟΣ, ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΜΕΣΗ, ΑΔΡΑΣΤΕΙΑ, ΔΙΚΗ,ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΝΑΓΚΗ, ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ, ΜΟΙΡΕΣ, ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΕΠΟΝΘΟΤΟΣ.

ΝΑΟΙ ΤΟΥ ΔΙΟΣ

Ο  ναός του Ολυμπίου Διός ή Ολυμπιείο ή οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός είναι ένας σημαντικός ναός στο κέντρο Αθήνας που η κατασκευή του ξεκίνησε τον 6ο αιώνα Π.Ε ,και ολοκληρώθηκε  επί του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού που ήταν ένας μεγάλος θαυμαστής του ελληνικού πολιτισμού τον 2ο αιώνα Μ.Ε. Ο ναός κατασκευάστηκε από Πεντελικό μάρμαρο και ένα  τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία ανεγέρθηκε στο σηκό του ναού. Τ’ αετώματα κοσμούνταν από πολλά αγάλματα, αλλά και σ’ ολόκληρο το ναό υπήρχαν αγάλματα και προτομές φημισμένων ανδρών.

Ο ναός του Ελλάνιου Διός

Στο κέντρο περίπου της νήσου Αίγινας υψώνεται το Ελλάνιο όρος, το πιο ψηλό βουνό της Αίγινας  και συνδέεται με τη λατρεία του Ελλανίου, του βροχοποιού Δία, στον οποίο προσήλθε ο μυθικός πρώτος βασιλιάς της Αίγινας Αιακός, για να λήξει η ανομβρία που έπληττε την Ελλάδα.

Εκεί υπάρχουν δυο μεγάλοι ομβροδέκτες «δεξαμενές» σε μια από τις οποίες, το 1906, βρέθηκε   ηχάλκινη υδρία αφιερωμένη στον Ελλάνιο Δία
Ο ναός αυτός καταστράφηκε από τον μισαλλόδοξο χριστιανικό όχλο κατά τους Βυζαντινούς χρόνους. Πάνω στον κατεστραμμένο ναό του Διός έχτισαν μια εκκλησία αφιερωμένη στους Ταξιάρχες και για την οικοδόμηση της χρησιμοποίησαν υλικό του ναού.

Υπάρχει και πρώιμος αρχαϊκός ναός του Δία στη Νεμέα ,που χτίστηκε στις αρχές του 6ου αιώνα . Είναι  απλός μακρόστενος  με δύο κίονες στην είσοδο και με ζωγραφικές -όχι γλυπτές- συνθέσεις στο αέτωμά του.

Το ιερό της Δωδώνης, που στην αρχαιότητα αποτελούσε το θρησκευτικό κέντρο της βορειοδυτικής Ελλάδας και συνδεόταν με τη λατρεία του Δία. Η Δωδώνη ήταν γνωστή για το ξακουστό μαντείο,  το αρχαιότερο στην ελληνική επικράτεια, στοιχείο που επιβεβαιώνεται και από τις αναφορές του στα ομηρικά έπη.

Στη Δωδώνη, η λατρεία του Δία εισήχθηκε από τους Σελλούς, κλάδος των Θεσπρωτών,  και σύντομα εξελίχθηκε σε κυρίαρχη λατρεία. Ο Δίας είχε την προσωνυμία Νάιος και μαζί του λατρευόταν η Διώνη, σύζυγός του σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ενώ σταδιακά προστέθηκε και η λατρεία της κόρης τους Αφροδίτης, και αυτή της Θέμιδας, που λατρευόταν μαζί με τη Διώνη ως «νάιοι θεοί», δηλαδή σύνοικοι και σύνναιοι του Δία.

Στην αρχική του μορφή το ιερό ήταν υπαίθριο και οι διάφορες τελετουργίες πραγματοποιούνταν γύρω από το ιερό δένδρο ,ιερή δρυς ή φηγός, και ο ναός οριζόταν από ένα είδος περιβόλου που σχημάτιζαν οι χάλκινοι τριποδικοί λέβητες, όπου κατοικούσε το ζεύγος των θεών. Έφταναν στο ιερό και αφιερώματα από τη νότια Ελλάδα, ιδιαίτερα χάλκινοι τρίποδες, αγαλματίδια, κοσμήματα και όπλα.

Ο Ναός του Δία στην Ολυμπία χτίστηκε από τους Ηλείους  , το όνομα του αρχιτέκτονα, είναι Λίβων ο Ηλείος και βρίσκεται μέσα στον περίβολο της Άλτεως, στο ιερό που ήταν αφιερωμένο στο Δία, όπου τελούνταν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες κατά την αρχαιότητα.

Είναι δωρικός περίπτερος ναός, με 6 κίονες στη κάθε στενή και 13 στην κάθε μακριά πλευρά του. Ο  σηκός του  είναι χωρισμένος σε πρόναο, κυρίως ναό και οπισθόδομο. Η είσοδος είναι στα ανατολικά και προσεγγίζεται μέσω ράμπας. Εσωτερικά ο ναός διαθέτει δύο διώροφες κιονοστοιχίες τοποθετημένες κοντά στους τοίχους .  Κύριο υλικό δομής του ναού είναι ο ντόπιος κογχυλιάτης λίθος, επιχρισμένος με λεπτό λευκό μαρμαροκονία για να δίνει την εντύπωση μαρμάρου.

Ο ναός υπέστη μεγάλες καταστροφές το 426 Μ..Ε, όταν πυρπολήθηκε ύστερα από διαταγή του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄, ενώ αργότερα χτυπήθηκε από σεισμούς και λεηλατήθηκε από τους Γότθους και τα ερείπια σκεπάστηκαν από την κοίτη του ποταμού Αλφειού. Το 1881 μια ανασκαφή επανέφερε στο φως τα ερείπια, κάτω από τέσσερα μέτρα χώμα.

Ο Μεγάλος Βωμός του ΟΡΚΙΟΥ ΔΙΑ βρισκόταν στο κέντρο περίπου της Άλτεως. Ο βωμός ήταν μεγάλος, κωνικού σχήματος και είχε διαμορφωθεί από τη σταδιακή συσσώρευση της τέφρας από τις θυσίες και την εστία του Πρυτανείου του ιερού.

Στην ανατολική πλευρά το θέμα στο αέτωμα προέρχεται από τον τοπικό μύθο του Πέλοπα, που ήθελε να πάρει γυναίκα του την Ιπποδάμεια, την κόρη του βασιλιά της Πίσας Οινόμαου. Ο Οινόμαος τον προκάλεσε σε αρματοδρομία, την οποία κέρδισε τελικά ο Πέλοπας μαζί με την Ιπποδάμεια και την εξουσία στην Πίσα. Στο αέτωμα του ναού, που προφανώς υμνούσε μυθολογικά την ιστορική νίκη των Ηλείων επί της Πίσας, απεικονιζόταν στο κέντρο ο Δίας σε ρόλο διαιτητή, αριστερά και δεξιά του οι δύο ήρωες με τα άρματά τους.

Στο Δυτικό Αέτωμα, παρουσιάζεται η απαγωγή των Λάπιθων γυναικών από τους κένταυρους και στο κέντρο δεσπόζει ο Απόλλωνας.

Στις μετόπες  των δύο στενών πλευρών πάνω από την είσοδο του πρόναου και του οπισθόδομου  υπήρχε ένα γλυπτό διάκοσμο και αποδίδονται στους Άθλους του Ηρακλή. Οι μετόπες του οπισθόδομου ήταν: Ο Ηρακλής και το λιοντάρι της Νεμέας, Η Λερναία Ύδρα, οι Στυμφαλίδες όρνιθες με την  προστάτιδά του θεά, την Αθηνά, που κάθεται ανέμελα, ξυπόλητη πάνω σε βράχο και δέχεται τα δώρα του ήρωα,  ο Κνώσιος ταύρος, η Κερυνίτιδα έλαφος και η Αμαζόνα.

Οι μετόπες του προνάου ήταν: ο Ερυμάνθιος κάπρος, τα άλογα του Διομήδη, ο Γηρυόνης, τα μήλα των Εσπερίδων, ο Κέρβερος και οι σταύλοι του Αυγεία. Στη μετόπη παριστάνεται στα δεξιά η θεά Αθηνά, που δείχνει στον ήρωά της το σημείο που πρέπει να σκάψει για να οδηγήσει τα νερά των ποταμών Πηνειού και Αλφειού στους σταβλους και να τους καθαρίσει. Ο Ηρακλής στα αριστερά με σάρωθρο απομακρύνει την κόπρο. Είναι η πρώτη φορά που απεικονίζεται ο άθλος αυτός του Ηρακλή στην ελληνική τέχνη.

Όλα  τα τμήματα αυτά μεταφέρθηκαν με την Γαλλική αποστολή του Mαιson στο Παρίσι και  από 1829 εκτίθενται στο Μουσείο του Λούβρου. Ουδέν σχόλιο.

Το πανέμορφο επίχρυσο άγαλμα της Νίκης του γλύπτη Παιωνίου, που διακοσμούσε ένα αέτωμα ευτυχώς υπάρχει στο Μουσείου της Ολυμπίας.

Κοντά στον οπισθόδομο του ναού βρισκόταν μία αγριελιά η «ΕΛΕΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΣΤΕΦΑΝΟΥ», τα κλαδιά της οποίας χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή των Κότινων των αθλητών.

Τα Ελάφεια ήταν εορτή των Ηλείων προς τιμήν του Ολυμπίου Διός και του Θεού ποταμού Αλφειού. Οι ιερείς του Διός έφτιαχναν πηλό από τα νερά του Αλφειού και την  και γιορτάζονταν στις 19 του τοπικού μήνα Ελαφίου, ο οποίος ήταν αντίστοιχος του αττικού μήνα Ελαφηβολιώνος.. Οι ιερείς του Διός έφτιαχναν πηλό από τα νερά του Αλφειού και την συγκεντρωμένη στο Πρυτανείο από όλες τις θυσίες του έτους τέφρα, από ξύλο λεύκας και από τους καμμένους μηρούς των ιερείων. Με αυτόν τον πηλό πρόσθεταν νέο ύψος στο μεγαλειώδη και πανάρχαιο τεφρόπλαστο βωμό του Ολυμπίου Διός, ο οποίος όταν ισοπεδώθηκε από τους χριστιανούς, τον 4ον αιων είχε ύψος 6,5 μέτρα.

Πριν από 3000 χρόνια η Ολυμπία αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό θρησκευτικό κέντρο στη νοτιοδυτική Ελλάδα. Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν το Δια, και τον τιμούσαν εδώ σε τακτά χρονικά διαστήματα με πολλές λατρευτικές εκδηλώσεις που περιλάμβαναν και αθλητικούς αγώνες. Οι πρώτοι ολυμπιακοί αγώνες οργανώθηκαν το 776 Π.Ε από τότε και επί 1100 χρόνια, οι αγώνες γινόταν κάθε 4 χρόνια, και στη διάρκειά τους σταματούσαν οι πόλεμοι.

Ο γλύπτης Φειδίας, ήδη είχε φτιάξει άλλα δύο υπέροχα αγάλματα στην Αθήνα, της θεάς Αθηνάς. Στην Ολυμπία ο Φειδίας με τους συνεργάτες του αρχικά έφτιαξε μια ξύλινο κατασκευή προκειμένου να λειτουργήσει ως σκελετός του αγάλματος. Στη συνέχεια το κάλυψαν με πλάκες από ελεφαντόδοντο για να απεικονίσουν τη γυμνή επιδερμίδα του θεού και φύλλα χρυσού για τα ενδύματά του. Οι τεχνίτες κάλυψαν τις συνδέσεις τόσο καλά ώστε τα άγαλμα να δείχνει ενιαίο. Το άγαλμα ήταν τοποθετημένο πάνω σε θρόνο με ένθετες διακοσμήσεις από έβενο , πολύτιμους λίθους,  χαλκό και χρυσό

Το γυμνό σώμα του Διός ήταν φτιαγμένο από ελεφαντοστούν και η ρόμπα του ήταν καλυμμένη από χρυσά φύλλα, διακοσμημένα με κρίνους και ζωδιακές σκηνές. Τα σανδάλια του ήταν χρυσά. Το κεφάλι ήταν στεφανωμένο με ασημένιο στεφάνι ελιάς και τα μαλλιά του και η γενειάδα του ήταν από χρυσό. Στο δεξί του χέρι κρατούσε την Νίκη, φτιαγμένη από χρυσό και ελεφαντοστούν και στο αριστερό του κρατούσε σκήπτρο, φτιαγμένο από όλα τα γνωστά μέταλλα εκείνων των χρόνων, με αετό στην κορυφή, Το πρόσωπο ήταν επιβλητικό, και ο Φειδίας είπε εμπνεύσθηκε από τους στίχους της Ιλιάδος του Ομήρου, που περιγράφουν το μέτωπο και τα μαλλιά του Δία. Έδινε την εντύπωση πως αν σηκωνόταν ο Ζευς όρθιος θα σάρωνε την οροφή! Στους τοίχους του ναού κατασκευάστηκαν εξέδρες προκειμένου οι επισκέπτες να θαυμάζουν από κοντά το πρόσωπο του θεού
Ο Παυσανίας γράφει, ότι όταν τελείωσε το έργο, ο Φειδίας ρώτησε τον Δία αν ήταν ευχαριστημένος και ο θεός απάντησε με ένα κεραυνό που διαπέρασε τον ναό, χωρίς να καταστρέψει τίποτα. Στο σημείο που χτύπησε ο κεραυνός, τοποθετήθηκε μια χάλκινη υδρία. Ήταν ντροπή να πεθάνει κανείς χωρίς να επισκεφθεί την Ολυμπία για να δει το άγαλμα. Ο Δίων Χρυσόστομος, σε ομιλία του μπροστά στον Ναό το 97 Μ.Ε., είπε: «Αν ένας άνθρωπος, με βαριά καρδιά από τις στεναχώριες και λύπες της ζωής, βρεθεί μπροστά στο άγαλμα, τα ξεχνάει όλα«.
Το άγαλμα βρισκόταν στην Ολυμπία μέχρι το 393 Μ.Ε.  που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

 Λεηλατήθηκε και καταστράφηκε, υβριστικά  από τους βέβηλους αυτό το υπέροχο   άγαλμα που αποτέλεσε  ένα από τα 7 θαύματα του κόσμου.

Ώρα για Ανάβαση  στο βουνό των Ελλήνων στον ΟΛΥΜΠΟ, το ενδιαίτημα, το Έδος των Θεών  κατά τον Όμηρο.

Οδοιπορικό  προς τις ιθύκορμες κορυφές του, χάρμα ιδέσθαι, που συνομιλούν με τον Ουρανό  .Ατενίζοντας τις γύρω πλαγιές από το « Οροπέδιο των Μουσών»  να ακούσουμε το τραγούδι τους και να χορέψουμε μαζί τους, ανάμεσα σε βράχους να παίξουμε κρυφτό  με τον ωκύποδα Ερμή ,να μπούμε στη σπηλιά του «Ιθακήσιου», καταφύγιο από τις μπόρες, το κρύο και τον αέρα   και  αγνάντι προς το Νότο.  Να ακούσουμε με δέος τις βροντές από  τον θυμό και τους κεραυνούς του Νεφεληγερέτη και να δούμε τις αστραπές του.  Να δρασκελήσουμε το τοξοειδές «Στεφάνι» και να αφιερώσουμε σπονδή στους θεούς μας   στην πιο ψηλή  ακκιδοειδή κορυφή   «Μύτικας»    Μέλπει τις χορδές της λύρας του ο Απόλλωνας  σκορπίζοντας γενναιόδωρα  την ψυχική  ανόρθωση του Νέου Ανθρώπου, αναγγέλλοντας  στην ανθρωπότητα τη νίκη της Ζωής.

Εδώ ψηλά η Ελλάδα ξαναγεννιέται,   τα σύμβολά της και τα αρχέτυπα της Μυθιστορίας της γίνονται οι οδηγοί του νέου οδοιπορικού μας. Ας επανασυνδεθούμε με τις λησμονημένες αξίες μας, αρετές μας, τα ιερά και τα όσια μας, ας επανδρώσουμε την ψυχή μας με την γνώση των θεών μας, των φιλοσόφων μας, των παιδαγωγών μας και των  ηρώων μας. Εδώ ψηλά ας απελευθερώσουμε  τις μνήμες της συλλογικής και ατομικής μας ιστορίας, ανυψώνοντας  το βλέμμα μας, την ψυχή μας και τον Νού μας στα ψηλά μονοπάτια των ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΑΝΑΚΤΟΡΩΝ !!!

ΑΓΑΝΝΙΦΟΣ  ΝΙΦΟΕΙΣ ΚΑΙ ΑΙΓΛΗΕΙΣ   ΑΙΩΝΙΟΣ ΟΛΥΜΠΟΣ

Η ΠΑΡΕΑ

Advertisements

Tagged:

§ 5 Responses to Ζευς ο ηγετικός νους

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ἀνεβαίνοντας στὸν Ὄλυμπο

    Γιὰ νὰ γνωρίσω τοὺς θεούς σου
    ἄνοιξα μόνος μου τὸ δρόμο,
    γιὰ ὅλο μου τὸ δρόμο
    τὴν ἀπόφασή μου παίρνοντας
    ὡσὰ μονάκριβο καρπὸ
    γιὰ νὰ δροσίζω, στὶς ἀκρότατες στιγμὲς
    τῆς δίψας μου, τὰ χείλια!

    Ὄλυμπε, ἀνήφορε τοῦ Δία,
    τὸ χῶμα σου εἶναι μαῦρο
    ζυμωμένο μ᾿ ὅλα τὰ χινόπωρα
    τῶν καστανιῶν καὶ τῶν πλατάνων,
    καὶ τὸ πόδι χώνεται βαθύτερα ἀπὸ τὸ ῾στραγάλι
    γιὰ νὰ σ᾿ ἀνεβεῖ!

    Ἀδιάκοπα
    μὲ τὸ μαχαῖρι
    -δαφνοτόμος
    κισσοτόμος-
    πρέπει νὰ κόβει τὸ στενό του μονοπάτι
    μὲς ἀπ᾿ τὰ παλιούρια
    ὅποιος γυρέψει νὰ σὲ ἰδεῖ!
    Κι ἀπάνωθέ του σὰ λυροχορδὲς
    οἱ κληματίδες ἀμποδᾶνε νὰ διαβεῖ

    Ὦ νήπιε Δία!
    Καθὼς μιὰ μέρα
    ταξιδεύοντας στὴν Ἤπειρον
    ἄκουσα ξάφνου μιὰ βοὴ κρυφὴ
    μιὰ μουσικὴ χλαλοὴ μικρῶν φτερῶν νὰ τρέμει μὲς στὸν ἀέρα
    καὶ δὲν ἤξερα ἀπὸ ποῦ,
    ἀλλὰ ψάχνοντας
    ηὗρα ἕνα βράχο πιὸ γλιστερὸ ἀπὸ φίλντισι
    σὰν αἰώνων καταρράκτες νὰ περάσανε ἀπὸ πάνω του
    ποὺ ἀλλαξοδρόμησαν
    ἀφήνοντας τὸν πίσωθέ τους στὴ γυμνὴ τελειότητα,
    καὶ σκύβοντας στὴ μέση του
    ποὺ ἀνοίγονταν βαθιὰ σὰν ἀργυρὸ λεβέτι
    Εἶδα στὸ βάθος ἕν᾿ ἀγριομελίσσι νὰ σαλεύει ἀδιάκοπα ὡς πηγή·

    ἔτσι κι ἡ κούνια σου στ᾿ ὡραῖο βουνὸ
    ἐβούιζεν ὅλη
    ἀπ᾿ τ᾿ ἀγριοπερίστερα ὅπου Σοῦ ᾿φερναν στὰ ράμφη τους
    τὸ μέλι τῶν ἀνθῶν τῆς γῆς!

    Πατέρα Δία·
    ἂν οἱ ἱερεῖς σου κάθε χρόνο
    στὴν κορφὴ τοῦ Ὀλύμπου
    ὅπου ποτὲ δὲν πνέει ὁ ἄνεμος
    γράφουνε στὴν ἁπλωμένη στάχτη τῶν θυσιῶν
    τὴν ὑψηλή τους προσευχὴ
    καὶ τήνε βρίσκουν ἄγγιχτη τὸν ἄλλο χρόνο
    καθὼς τὴ στιγμὴ ποὺ μὲ τὸ δάκτυλο
    ἐχαράξανε τὰ λόγια της
    κι ἂν οἱ καρποί,
    ποὺ ὁλόγυρα ἀπιθώνουν ἀφιερώματα,
    κρατοῦνε ὁλοχρονὶς ὁλόδροσοι
    καθὼς τὴν ὥρα ποὺ ἐκοπήκανε ἀπὸ τὸ κλαδὶ

    πόσο περισσότερο ὁ καλός μου Λόγος
    ποτισμένος τὴ δροσιά,
    ποὺ ὡσὰ βαρὺ ροδάκινο μὲς στὸ νερὸ
    ἀστράφτει ὅμοια ἀσημένια σφαῖρα,
    δὲ θὰ μείνει αἰώνιος
    ὅπου κι ὅπως
    στὴν κορφὴ τοῦ Ὀλύμπου τὸν ἀπίθωσα!

    ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

  • Ο/Η iparea λέει:

    Την 28η Ιουνίου 2001 ο Βαγγέλης Οδυσσέαας Παπαθανασίου οργάνωσε τη χορωδιακή συμφωνία Μυθωδία που στο ναό του Ολυμπίου Διός στο πλαίσιο της αποστολής της ΝΑΣΑ στον Άρη MARS ODYSSEY. Τη συναυλία κάλυψαν 20 τηλεοπτικά δίκτυα, από την Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιαπωνία και χώρες της Ευρώπης. Η χορωδιακή συμφωνία με τις σοπράνο Τζέσι Νόρμαν και Κάθλιν Μπατλ συγκέντρωσε χιλιάδες κόσμο μέσα στο χώρο του Ολυμπιείου, αλλά και έξω από το ναό. Συμμετείχε η μητροπολιτική ορχήστρα του Λονδίνου και η χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής καθώς και πάνω από εκατό άτομα ντυμένα με αρχαία ελληνικό ενδύματα. Μια τεράστια οθόνη που είχε τοποθετηθεί στο Ολυμπιείο συνέδεσε οπτικά με εικόνες από αρχαίες ελληνικές παραστάσεις -αγγεία, τοιχογραφίες και αγάλματα- τη μουσική

    ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ) (ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)ΔΙ-Α Ε–ΛΑ
    ΔΙ-Α Ε–ΛΑ
    ΔΙ-Α Ε—ΛΑ
    ΔΙ-Α Ε–ΛΑ

    ΕΛΑ

    ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ
    ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤEΡΑ ΘΕΕ
    ΜΟΝΗ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
    ΜΟΝΗ ΕK ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
    ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔEI
    ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕI ΠΑΙ ΔΕ ΠΑΙ

    ZEI

    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ZEI
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΔΕΙ
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ MH
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΔΙ-
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ Α ΤΕ
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΤΗΝ MΗ-
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΝΗ Α-
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΕΙ-ΕΛΑ

    ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
    ΖΕΙ
    ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
    ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΣΟΙ

    Η ΜΥΘΩΔΙΑ ταξειδεύει σε όλους τους πλανήτες και μεταδιδεται στα περατα του Διαστήματος .

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ο ΥΜΝΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΤΑΙΟ ΔΙΑ
    Ιώ. Μέγιστε Κούρε, χαίρε μοι
    Κρόνιε, παγκρατές γάνους,
    βέβακες δαιμόνων αγώμενος.
    Δίκταν ές ενιαυτόν έρπε
    και γέγαθι μολπά
    ταν τοι κρέκομεν πακτίσι
    μείξαντες αμ΄ αυλοίσιν,
    και στάντες αείδομεν τεόν
    αμφί βωμόν ευερκή.
    Ιώ. Μέγιστε Κούρε, Χαίρε μοι
    Κρόνιε, παγκρατές γάνους,
    βέβακες δαιμόνων αγώμενος
    Δίκταν ές ενιαυτόν.
    Ωραι Δε βρύον κατήτος
    και βροτούς Δίκα κατήχε
    άλλα τε θνατ΄ ʽαμφεπε ζω
    α φίλολβος Ειρήνα.
    Ιώ. Μέγιστε Κούρε, χαίρε μοι
    Κρόνιε, παγκρατές γάνους,
    βέβακες δαιμόνων αγώμενος
    Δίκταν ες ενιαυτόν.
    Αμών θόρε κ΄ ες δέμνια
    και θορ΄ εύποκ΄ ες ποίμνια
    κ΄ ες λήϊα καρπών θόρε
    κ΄ ες τελεσφόρους αύρας.
    Ιώ. Μέγιστε Κούρε, χαίρε μοι
    Κρόνιε, παγκρατές γάνους,
    βέβακες δαιμόνων αγώμενος
    Δίκταν ες ενιαυτόν.
    Θόρε κ΄ ες πόληας αμών
    κ΄ ες ποντοφόρας νάας
    Θόρε κ΄ ες νέους πολείτας
    Θόρε κ΄ ες Θέμιν κλειτάν.
    Βοήθα Μέγιστε Κούρε, καλώς ήλθες
    γιέ του Κρόνου, Παντοδύναμε και λαμπρότερε
    από τους άλλους (θεούς).
    Συνοδευόμενος από τους Δαίμονες (Κουρήτες), έρχεσαι κάθε χρόνο στη Δίκτη
    και ψάλλομε τον ΄ύμνο σου
    κτυπώντας τις άρπες,
    συγχωνεύοντας τον ήχο τους, με τον ήχο των αυλών,
    και ψάλλομε αυτόν
    γύρω από το βωμό σου, τον περιφραγμένο καλά.
    Βοήθα Μέγιστε Κούρε, καλώς ήλθες
    γιέ του Κρόνου, Παντοδύναμε και λαμπρότερε
    από τους άλλους (θεούς).
    Συνοδευόμενος από τους Δαίμονες (Κουρήτες) έρχεσαι κάθε χρόνο στη Δίκτη.
    Την εποχή των βρύων, κατά την οποία
    δικαιοσύνη κατέχει τους ανθρώπους,
    αλλά και στεφανώνω
    την ευδαίμονα Ειρήνη.
    Βοήθα Μέγιστε Κούρε, καλώς ήλθες
    γιέ του Κρόνου, Παντοδύναμε και λαμπρότερε
    από τους άλλους (θεούς).
    Συνοδευόμενος από τους Δαίμονες (Κουρήτες),έρχεσαι κάθε χρόνο στη Δίκτη.
    Βοήθησε να αυξάνεται η οικογένεια.
    και πλούσια μαλλιά να έχουν τα πρόβατα ,
    και πολύ καρπό τα σπαρτά,
    και ευνοϊκοί άνεμοι στα ταξίδια που πραγματοποιούνται.
    Βοήθα Μέγιστε Κούρε, καλώς ήλθες
    γιέ του Κρόνου, Παντοδύναμε και λαμπρότερε
    από τους άλλους (θεούς).
    Συνοδευόμενος από τους Δαίμονες (Κουρήτες), έρχεσαι κάθε χρόνο στη Δίκτη.
    Βοήθα τις πόλεις
    και τα πλοία που πλέουν στους πόντους.
    Βοήθα να έχει αρκετούς νέους η πόλη,
    βοήθα και τη δικαιοσύνη στην ένδοξο πόλη.
    Ο Δικταίος Ύμνος είναι γραμμένος στη δωρική και Ιωνική διάλεκτο και βρέθηκε χαραγμένος πάνω σε πλάκες στο Παλαίκαστρο Σητείας Κρήτης όπου υπήρχε ιερό του Δικταίου Δία (Δικταίο Ιερό) , όπως μας πληροφορεί ο Στράβωνας (Στράβων 10.475).
    Τον ύμνο έψαλλαν γυμνοί ασπιδοφόροι νέοι που μιμούνταν τους Κουρήτες, οι οποίοι, σύμφωνα με το μύθο, παραβρέθηκαν στη γέννηση του Δία στο Δικταίο Άνδρο. Ο ύμνος είναι μια επίκληση στον Δικταίο Δία, εξυμνούνται τα αγαθά και η παντοδυναμία του και τον παρακαλούν να φέρει στους ανθρώπους την ευτυχία, στη γη εφορία των καρπών κ.λ.π.
    Με βάση τον μύθο, οι πέντε Ιδαίοι Δάκτυλοι (από την Ίδη της Κρήτης) ή Κουρήτες, με επικεφαλής τον Ηρακλή, τον μεγαλύτερο από τα πέντε αδέρφια (όχι ο γνωστός Ήρωας), ήρθαν ως την Ολυμπία, κουβαλώντας το μικρό βρέφος Δία που παρέλαβαν από την μητέρα του Ρέα, προκειμένου να γλιτώσει από τον Κρόνο. Έτσι ιδρύσανε βωμό κάτω από τον Κρόνιο λόφο, για την προφύλαξη του θείου βρέφους. Κατόπιν, για να γιορταστεί το γεγονός, ο Ηρακλής, προέτρεψε τους αδερφούς του σε παιχνίδι-αγώνα δρόμου ταχύτητας και μετά στεφάνωσε το νικητή μ’ ένα κλωνάρι αγριελιάς. Το γεγονός αυτό, θα αποτελέσει στη συνέχεια έναν θεσμό, μία παράδοση για τους ανθρώπους, τελώντας τον ίδιο αγώνα, κάθε τέσσερα χρόνια, στην αρχή δηλαδή κάθε πέμπτου χρόνου, επειδή πέντε ήταν οι Δάκτυλοι.

    Ας χορέψουμε όμως ένα δυνατό πεντοζάλη παρέα με τους Κουρήτες .

  • Ο/Η iparea λέει:

    Τα αγάλματα, ιδίως αυτά των θεών, αποτυπώνουν μια, ξεχασμένη σήμερα σε μας, μυστηριακή «γλώσσα του σώματος», η οποία μετέδιδε πληροφορίες κατευθείαν στο υποσυνείδητο αυτού πού τα εθεάτο. Τα αγάλματα των Θεών είναι Τύποι, ανώτερα κοσμικά πρότυπα, αλλά και υπόμνηση εκθεωτικού σταδίου για τις εξελιγμένες ψυχές του πλανήτη Γη. Για κάποιον πού γνωρίζει την αγαλματική «γραφή», υπάρχει η δυνατότητα νά αντλήσει μυστηριακές γνώσεις και πληροφορίες υψίστης σημασίας. Το άγαλμα μιλούσε και μιλάει άμεσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου, προκαλώντας αυτή την ιδιαίτερη ψυχική φόρτιση πού ονομάζουμε αγαλλίαση (άγαλμα εκ του άγαν + άλλομαι).
    Τα αρχαία αγάλματα και ιδίως αυτά των Θεών, υπηρετούσαν αυτό τον σκοπό: Συντηρούσαν την επαφή με τα ουράνια πρότυπα και βοηθούσαν τους μαθητευόμενους νά τα οραματίζονται τέλεια.
    Πορφύριος περί αγαλμάτων
    Η κατασκευή του αγάλματος του Δία διήρκεσε δύο Ολυμπιακές περιόδους, οκτώ χρόνια. Η τεχνική του Φειδία βασιζόταν ουσιαστικά σε ξύλο, που εμποτιζόταν από ένα ειδικό υγρό για να μην αποξηρανθεί. Κατόπιν το έντυσε με στρώματα χρυσού και πλάκες ελεφαντοστού. Τα μάτια έιναι από πολύτιμους λίθους , ο μανδύας από χρυσό και το δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι του από πράσινο σμάλτο. Ο Δίας καθισμένος σε έναν θρόνο που ήταν κατασκευασμένος από ελεφαντόδοντο, χρυσό, έβενο και άλλες πολύτιμες πέτρες ξεχώριζε μέσα στον ναό επάνω σε τρία σκαλιά . «Ήταν σαν να ύψωνε ο Δίας το ανάστημα του» γράφει ο Έλληνας γεωγράφος Στράβωνας τον 1ον αιων.ΠΕ. Το άγαλμα ήταν περιτριγυρισμένο από τριανταέξι ψηλές κολώνες από γρανίτη. Στο αέτωμα βρίσκονταν τεράστιες περίτεχνες αναπαραστάσεις με εικοσιένα αγάλματα, ανάμεσά τους αυτά του Οινόμαχου και του Πέλοπα. Στο δεξί του χέρι ο Δίας κρατούσε ένα μικρό άγαλμα της θεάς Νίκης και στο αριστερό του ένα δεμάτι με κεραυνούς, το σήμα κατατεθέν του θεού. Παντού γύρω του βρίσκονταν πλήθος από αγάλματα . Στα πόδια του δύο σφίγγες με έφηβους άνδρες. Πιο πίσω οι τρεις Χάριτες. Οι άθλοι του Ηρακλή, η μάχη του Θησέα με τις Αμαζόνες και η οικογένεια της Νιόβης. Δύο καθιστά λιοντάρια φύλαγαν τον Δία. Στα πλαϊνά βρίσκονταν μετάλλινες πλάκες με χαραγμένες παραστάσεις της αναδυόμενης Αφροδίτης, το πολεμικό άρμα του Ήλιου, και το άρμα της Σελήνης. Η σκεπή πάνω από το άγαλμα ήταν ανοικτή για να μπαίνει άπλετο φως. Επισκέπτες έμεναν έκπληκτοι από την μεγαλοπρέπεια και την τελειότητά του αγάλματος.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Δε σε ψήνει η ζέστη; Δε σε τσαλαπατάει το πλήθος;
    Δεν είναι δύσκολο να πλυθείς;
    Η βροχή δε σε μουσκεύει ως το κόκαλο;
    Δε σε πειράζει ο θόρυβος, η φασαρία και οι άλλες ενοχλήσεις;
    Κι όμως, μου φαίνεται πως άνετα, μετά χαράς μάλιστα, τ’ ανέχεσαι όλα αυτά μόλις σκεφτείς το μοναδικό θέαμα που θ’ αντικρίσεις».
    Επίκτητος, 1ος αιώνας μ.Χ. ΓΙΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
    Οι πρώτοι ολυμπιακοί αγώνες οργανώθηκαν το 776 π.Χ. από τότε και επί 1100 χρόνια, οι αγώνες γινόταν κάθε 4 χρόνια .
    Πολλοί θεωρούνται σαν ιδρυτές των Ολυμπιακών Αγώνων, όπως ο βασιλιάς Πέλοπας, ο Ιδαίος Ηρακλής, ο Αέθλιος βασιλιάς της Ήλιδας, απ’ όπου προήλθε και η λέξη αθλητής, και ο γνωστός μας Ηρακλής.
    Ιστορικά ,όπως αναφέρει ο Στράβωνας, οι αγώνες ξεκίνησαν από τους Ηρακλείδες και αρχικά είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα για να φθάσουμε στο βασιλιά Ίφιτο, τον ανακαινιστή του θεσμού, απόγονος του Όξυλου , που ήταν ο εμπνευστής .
    Ο Ίφιτος που είχε κουραστεί να λεηλατείται η Ήλιδα όπου βρίσκονταν το θρησκευτικό κέντρο της Ολυμπίας , από στρατούς των μεγάλων γειτονικών κρατών, που πολεμούσαν μεταξύ τους, και πήγαιναν να λύσουν τις διαφορές τους στο έδαφός του,ζήτησε την βοήθεια, το έτος 784 π.Χ. από το μαντείο των Δελφών, για να βρεί την λύση. Ο Απόλλωνας του απάντησε να οργανώσει στην Ολυμπία αθλητικούς αγώνες που τόσο τους αγαπούν οι Θεοί.
    Ο Ίφιτος με την βοήθεια του Λυκούργου, βασιλιά και νομοθέτη της Σπάρτης, οργάνωσε αυτούς τους αγώνες , αφού συμφώνησαν όλοι να θεωρηθεί η Ήλιδα ουδέτερο έδαφος.
    Το κείμενο της συνθήκης αυτής γράφτηκε πάνω σε έναν δίσκο που φυλασσόταν στο Ηραίον και αποτελεί τη «Ιερή Ανακωχή .
    Ο Ίφιτος, γεμάτος ευγνωμοσύνη, αποφάσισε την τέλεση στην Ολυμπία, κάθε τέσσερα χρόνια, κατά την πρώτη πανσέληνο μετά το θερινό ηλιοστάσιο, έναν αγώνα ανάμεσα στους δρομείς δύο πόλεων: της Πίσας και της Ήλιδας.
    Το διάστημα που μεσολαβούσε από τη λήξη των αγώνων έως την αρχή των επόμενων, ονομάζονταν Ολυμπιάς, όρος που χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει και τους ίδιους τους αγώνες. Τις Ολυμπιάδες πρώτος αρίθμησε ο Ιππίας ο Ηλείος και μετά συνέχισε ο Αριστοτέλης.
    Χρειάστηκαν οχτώ χρόνια στον Ίφιτο για να ετοιμάσει τους αγώνες ως το 776 π.ε. όπου και πραγματοποιήθηκαν οι πρώτοι επίσημοι Ολυμπιακοί Αγώνες, και οι οποίοι ήταν αφιερωμένοι στον Δία.
    Πραγματοποιήθηκε το πρώτο αγώνισμα ταχύτητας σε απόσταση 192,27 μέτρων, και δεν το διάλεξαν κατά τύχη. Αντιπροσώπευε 600 φορές το μήκος του ποδιού του Ηρακλή. Σύμφωνα με το μύθο οχτώ αιώνες νωρίτερα, ο Ηρακλής είχε φτάσει στην Ολυμπία, και αφού εξόντωσε τον τύραννο Αυγεία και καθάρισε τους περίφημους σταύλους του, οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου για να ευχαριστήσει τους Θεούς, μετρώντας μία απόσταση με το πόδι του -το στάδιο – στην οποία συναγωνίστηκαν τα αδέλφια του, ο Επίδημος, ο Ίδας, ο Αϊονος και ο Λάσος.
    Αργότερα προστέθηκαν και άλλα αγωνίσματα. Ο δίαυλος ,δρόμος 2 σταδίων, το 720 π.Χ. ο δόλιχος ,δρόμος 24 σταδίων. Το πένταθλο (άλμα, δίσκος, ακόντιο, δρόμος και πάλη προστέθηκε η πυγμαχία, αγώνες τεθρίππων (αρματοδρομίες, άρματα με 4 άλογα), το παγκράτιο ,μίγμα πάλης & πυγμαχίας, οπλιτοδρομία, και τέλος, αγώνες κηρύκων και σαλπιγκτών .
    H Ολυμπία υπήρξε ένα διεθνές πολιτιστικό κέντρο , και συγκέντρωνε πλήθος κόσμου. Έλληνες και ξένοι ποιητές, φιλόσοφοι, καλλιτέχνες, ιστορικοί, πολιτικοί, βασιλιάδες κ.α., έρχονταν ως εδώ για να παραστούν τόσο στις τελετές και στους αγώνες, καθώς και για να συμμετέχουν σε κάθε είδους ανταλλαγή, από ιδέες ως προϊόντα παραγωγής.

    Οι αθλητές παρουσιάζονταν ένα μήνα πριν αρχίσουν οι Αγώνες στην «Ελίν» δηλαδή την πόλη που τους φιλoξενούσε, αλλά η οργάνωση και η επίβλεψη της τήρησης των κανόνων ανατίθεται στους Ελλανοδίκες, η Επιτροπή. Αρχικά ο θεσμός ήταν κληρονομικός και ισόβιος, αργότερα όμως η εκλογή τους γινόταν με κλήρο ανάμεσα σε όλους τους Ηλείους Πολίτες. Εκλέγονταν για μια Ολυμπιάδα και η εκπαίδευσή τους διαρκούσε δέκα μήνες. Εκτός όμως από την οργάνωση των αγώνων έργο τους ήταν και η απονομή βραβείων. Μπορούσαν ακόμα να επιβάλλουν ποινές ή και να αποκλείσουν αθλητές.
    Δύο ημέρες μετά την έναρξη των αγώνων η πομπή των αθλητών ξεκινούσε από την Ελίν για να καταλήξει στην Ολυμπία όπου την υποδέχονταν τα πλήθη των θεατών που είχαν έρθει για να παρακολουθήσουν τους Αγώνες. Οι τελετές άρχιζαν με τον επίσημο όρκο που απαγγέλλονταν από τους αθλητές στο Βωμό του Ορκίου Διός, στο Βουλευτήριον, όπου ορκίζονταν ότι θα διαγωνιστούν τίμια και ότι θα σεβαστούν τους κανόνες.
    Στο μηνιαίο χρονικό διάστημα παραμονής τους στην Ολυμπία, είχαν μία ειδική εκπαίδευση όπου ενεργοποιούνταν τα ηθικά και ψυχολογικά στοιχεία των αθλητών, χωρίς τα οποία, ο κάθε άνθρωπος είναι ελλιπής. Μόνο με την σωματική άσκηση, και χωρίς την καλλιέργεια των ψυχονοητικών του φορέων, ο άνθρωπος γίνεται «ρηχός» και κτηνώδης, όπου δύσκολα ελέγχει την σωματική του υπεροχή, ισχύοντας έτσι το «δίκαιο του ισχυροτέρου».
    Οι αθλητές διδάσκονταν λοιπόν, μία Αγωνιστική Ηθική, θεμελιωμένη από τις Αρετές της Ανδρείας και της Σωφροσύνης, ενώ τις αρετές της Σοφίας και της Δικαιοσύνης, επιτελούσαν οι Ιερείς και οι Ελλανοδίκαι αντίστοιχα.
    Η Αρετή της Ανδρείας, με την Σωφροσύνη, και την ταπεινότητα της καρδιάς , συμβάλλουν στην ατομική διαμόρφωση του χαρακτήρα του αθλητή, προσφέροντας τον καλύτερο και ιδανικό εαυτό του, στην κοινωνία καθώς επίσης συμβάλλοντας μέσω του Θείου Ολυμπιακού Πνεύματος στο κοινωνικο-πολιτικό «Γίγνεσθαι»
    Έτσι, το Ολυμπιακό Αγωνιστικό Πνεύμα με την ευγενή άμιλλα και ηθική που κηρύττει συντελεί στην γονιμοποίηση νέων ευγενών ανθρώπων και αποτελεί μία μυητική πορεία του Ανθρώπου-Πολεμιστή, που έχει γνωρίσει το Ιδεώδες του Ολυμπισμού.
    ‘Όσοι από τους αθλητές παραβίαζαν τον όρκο τους, δηλαδή δείλιαζαν στον αγώνα, εκβίαζαν ή εξαγόραζαν τον αντίπαλο, η Ολυμπιακή Βουλή επέβαλε χρηματικό πρόστιμο, στους μεν και στους δε, καθώς και στην πολιτεία απ’ όπου προέρχονταν. Τέτοια πρόστιμα επιβλήθηκαν σε αρκετούς, τα οποία χρηματοδότησαν την κατασκευή μιας ολόκληρης σειράς από χάλκινα αγάλματα του Δία, ονομάζονταν «Ζάνες» και τα τοποθετούσαν μπροστά στην είσοδο του σταδίου για να υπενθυμίζουν το ήθος των αγωνιστών.
    Μέχρι το 632 π.Χ. οι Αγώνες διαρκούσαν 1 έως 3 ημέρες, ενώ από τον 5ο αιώνα και έπειτα η διάρκειά τους επεκτάθηκε στις 5 ημέρες, και επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο, στις 7 ημέρες, από γνώσεις που πήραμε από αποσπάσματα του Φιλόστρατου, του Παυσανία, του Πλούταρχου και του Λουκιανού.
    Γύρω από το Ολυμπιακό Στάδιο που μπορούσε να χωρέσει 40 – 60.000 θεατές, ξεφύτρωνε ένα χωριό από σκηνές που στέγαζε τους επισκέπτες.
    Όταν πλησίαζε ο καιρός για την διεξαγωγή των αγώνων οι σπονδοφόροι, οι οποίοι κρατούσαν κλαδιά ελιάς, διαλαλούσαν το μήνυμα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας , που αρχικά είχε διάρκεια ενός μήνα και αργότερα έφτασε τους τρεις .
    Την πρώτη ημέρα γίνονταν οι διάφορες προετοιμασίες των τελετών και οι προσφορές στους Θεούς. Κατόπιν οι αθλητές -παρουσία του Ολυμπιακού Θρησκευτικού Συμβουλίου- ορκίζονταν στον Όρκιο Δία, τον Θεό ρυθμιστή της φυσικής και ηθικής τάξης του Κόσμου, πως θα τηρήσουν στους αγώνες τις εντολές της αγωνιστικής ηθικής. Την τελευταία ημέρα γίνονταν η επινίκια γιορτή, όπου γιορτάζονταν οι νικητές καθώς και το νικηφόρο Ολυμπιακό Πνεύμα
    Στους αγώνες συμμετείχαν μόνο οι ελεύθεροι Έλληνες πολίτες. Για να γίνει κανείς δεκτός σε αυτούς, έπρεπε επίσης να έχει γυμναστεί σοβαρά επί δέκα μήνες και να έχει πάρει μέρος σε μία προεξάσκηση 30 ημερών πριν από την έναρξη των αγώνων. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όλοι οι Έλληνες πολίτες που δεν είχαν διαπράξει φόνο ή ιεροσυλία. Απαγορεύονταν η συμμετοχή στους βάρβαρους και στους δούλους. Στις μέρες των αγώνων απαγορευόταν η είσοδος στις γυναίκες (εκτός κι αν ήταν ιππείς). Μόνο η Ιέρεια της Θεάς Δήμητρας, Χαμύνης μπορούσε να τους παρακολουθήσει καθισμένη στον βωμό της Θεάς. Η τιμωρία των γυναικών που θα παρέβαιναν τον απαγορευτικό νόμο ήταν θάνατος με κατακρήμνισμα από το όρος Τυπαίο. Ωστόσο, η μητέρα ενός αθλητή, η Καλλιπάτειρα, δεν άντεξε στην ευχαρίστηση να δει το γιο της που αγωνίζονταν. Παρόλο όμως που μεταμφιέστηκε σε γυμναστή την αναγνώρισαν . Της έδωσαν χάρη, γιατί ανήκε σε οικογένεια διάσημων αθλητών, αλλά για να αποφύγουν παρόμοια περιστατικά, υποχρέωσαν τους γυμναστές και τους αθλητές να παρουσιάζονται στο στάδιο ολόγυμνοι.
    Οι αθλητές στην αρχαιότητα αγωνίζονταν μόνο για την δόξα αφού μοναδικό έπαθλο ήταν ο κότινος, ένα στεφάνι αγριελιάς από το ιερό δέντρο της Ολυμπίας. Έπαθλο που θεσπίστηκε κατόπιν εντολής του Μαντείου των Δελφών. Ο Κόροιβος, ήταν ο πρώτος Ολυμπιονίκης της ιστορίας.
    Ανυπολόγιστη ήταν η ηθική σημασία της νίκης, αφού Ολυμπιονίκης όταν επέστρεφε στην πόλη του απολάμβανε μεγάλες τιμές. Κατεδαφιζόταν ένα μέρος των τειχών της πόλης, και από εκεί έμπαινε ο νικητής. Αναγράφονταν τα ονόματά τους σε στήλες, οι γλύπτες φιλοτεχνούσαν ανδριάντες τους και λατρεύονταν σαν ήρωες μετά τον θάνατό τους , αφού η πόλη έμπαινε αμέσως κάτω από την προστασία των Θεών. Ωστόσο η σημαντικότερη τιμή για έναν Ολυμπιονίκη ήταν το δικαίωμα να τοποθετήσει το άγαλμά του στην ιερή Άλτη.
    Γύρω στα 350 π.Χ. οι Ολυμπιακοί Αγώνες έφτασαν στο αποκορύφωμά τους.
    Οι αγώνες όμως αρχίζουν να φθείρονται μετά την ρωμαϊκή εισβολή το 146 π.ε. και αρχίζουν να μετατρέπονται σε δημόσια θεάματα Οι αθλητές και οι κριτές εξαγοράζονται και φυσικά χάνεται η ομορφιά και η αίγλη του θεσμού.
    Με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο αυτοκράτορας Ανατολής και Δύσης, Θεοδόσιος Α’, θεωρώντας πως οι αγώνες ήταν ένα υπόλειμμα της ειδωλολατρείας αποφάσισε να τους καταργήσει. Έτσι οι αγώνες της 286ης Ολυμπιάδας το 393 μ.ε. υπήρξαν οι τελευταίοι της αρχαιότητας. Ένα έτος μετά η Ολυμπία λεηλατείται , απο Βυζαντινούς και Γότθους και το 426 ο Θεοδόσιος πρόσταξε να ξηλώσουν και να κάψουν ότι απέμεινε από τον ένδοξο τόπο της Ολυμπίας.
    Εκατό χρόνια αργότερα, το 526, ο ποταμός Αλφειός ξεχείλισε, σκεπάζοντας τον Ολυμπιακό χώρο με άμμο και λάσπη. Μια σελίδα της Ιστορίας είχε πλέον κλείσει. Θα εξαφανίζονταν όμως για πάντα εκείνη η μεγάλη και θαυμαστή ανθρώπινη ιδέα;
    Δεκατρείς αιώνες μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της Ολυμπίας, ανάμεσα στο 1875 και στο 1881, μια ομάδα Γερμανών αρχαιολόγων, με επικεφαλής τον ιστορικό Έρνστ Κούρτιους, έβγαλε στο φως τα ερείπια της Ολυμπίας, ξεθάβοντας 130 αγάλματα και πολυάριθμα ίχνη της μεγάλης εποχής. Αυτή η ανακάλυψη προκάλεσε στην Ευρώπη μία αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
    Σε ένα συνέδριο στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης με την βοήθεια του βαρώνου Πιέρ ντε Κουμπερτέν αποφασίστηκε να διεξαχθούν οι πρώτοι μοντέρνοι Ολυμπιακοί αγώνες το 1896 στην Αθήνα Έτσι γεννήθηκε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) για να διοργανώσει τους Αγώνες με πρώτο πρόεδρο τον Έλληνα Δημήτριο Βικέλα.
    Στις 6-15 Απριλίου 1896 η τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων πραγματοποιήθηκε με μεγάλη λαμπρότητα στην Αθήνα, , στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο. Η νίκη του Σπύρου Λούη, από το Μαρούσι, αποτέλεσε το μεγάλο γεγονός των πρώτων εκείνων Ολυμπιακών Αγώνων και το όνομα του πέρασε στην ιστορία
    Στην Αθήνα πρωτακούστηκε ο Ολυμπιακός Ύμνος που έγραψε ο Κ. Παλαμάς και την μελοποίηση συνέθεσε ο Κερκυραίο μουσουργός Σπ. Σαμάρας ο οποίος ήρθε ειδικά στην Αθήνα, το 1896, για να διευθύνει την ορχήστρα με 200 μέλη και την χορωδία που αποτελούνταν από άλλα τόσα άτομα.
    «Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, αγνέ πατέρα
    του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού,
    κατέβα, φανερώσου κι άστραψ’ εδώ πέρα
    στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού.

    Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,
    στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή,
    και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
    και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.

    Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου
    σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός,
    και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου,
    Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, κάθε λαός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Ζευς ο ηγετικός νους at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: