Πολίτες που πεθαίνουν από δίαιτα

Ιουνίου 3, 2010 § 15 Σχόλια


https://i0.wp.com/2.bp.blogspot.com/_iU06EMd-R-k/SrK64VRgVvI/AAAAAAAAdcE/UR5tHAA_ia0/s400/monk54.blogspot.com.jpg

…  και άνθρωποι που πεθαίνουν στη αφθονία!

Η ιστορική διαδρομή του ανθρώπινου πολιτισμού, σημαδεύεται από την εμφάνιση και την εξέλιξη ιδεών και τεχνολογιών, που αλλάζουν τις μορφές της οικονομικής δραστηριότητας και μεταβάλλουν την φυσιογνωμία της φύσης και της κοινωνίας.Από την οικονομία του κυνηγού στην αγροτική οικονομία και μετά στην βιομηχανική Επανάσταση, στην οικονομία της αγοράς και στην οικονομία της ανάπτυξης.Τις τελευταίες δεκαετίες , η επέκταση και η διεθνοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας και η παγκοσμιοποίηση της αγοράς συνέβαλλαν ώστε ο κοινωνικός έλεγχος να ελαττωθεί σημαντικά, με επιπτώσεις σοβαρές και δυσμενείς τόσο για την εργασία και τους εργαζόμενους όσο και για το περιβάλλον.Οι σύγχρονες κοινωνίες χαρακτηρίζονται σαν καταναλωτικές γιατί η ευημερία τους μετριέται με την δυνατότητα της κατανάλωσης, η οποία εξυπηρετεί μία βασική αξία, το κέρδος.΄΄ Η οικονομία, η παραγωγή, η κατανάλωση και πολύ περισσότερο τα οικονομικά κριτήρια ανάγονται σε ύψιστη αξία της κοινωνικής ζωής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες και όλες οι συνέπειες τους να χαρακτηρίζονται και να αξιολογούνται από την οικονομική τους διάσταση με όρους αποκλειστικά χρηματικούς.

Η αύξηση όμως της κατανάλωσης και της παραγωγής έχει σαν επακόλουθο την αύξηση της κατανάλωσης των φυσικών πόρων από την μία και από την άλλη τα απόβλητα που αποδίδονται στο περιβάλλον. Το αποτέλεσμα είναι να στενεύει η δυνατότητα του πλανήτη να τροφοδοτεί με υλικά την οικονομία και να απορροφά τα απόβλητα. Γιατί το περιβάλλον αντιμετωπίστηκε ως ανεξάντλητος πόρος για την ικανοποίηση ανθρώπινων αναγκών και ως ακούραστος αποδέκτης αποβλήτων, Κάθε περιβαλλοντική προστασία θεωρήθηκε φραγμός και τροχοπέδη στην ανάπτυξη, με πολλά και δυσεπίλυτα ζητήματα που απασχολούν πλέον τις σύγχρονες κοινωνίες και ανησυχίες για τις επόμενες γενιές αν θα μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Οι κοινωνίες αντιμέτωπες με σοβαρά αδιέξοδα προβλήματα. Ατμοσφαιρική ρύπανση στις πόλεις, όξινες βροχές προκαλούμενες από τα θερμικά εργοστάσια, συσσώρευση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, ρύπανση των θαλασσών από τις μεταφορές πετρελαίων, και κάθε λογής χερσαία απόβλητα από πυρηνικά και άλλα εργοστάσια. Τα ποτάμια οι λίμνες αργοπεθαίνουν και έχουμε συρρίκνωση της  βιοποικιλότητας. Εξαιτίας της εντατικής καλλιέργειας τα εδάφη εξαντλούνται και διαβρώνονται, τα δάση υποχωρούν. Η ερημοποίηση επηρεάζει το ¼ της χερσαίας επιφάνειας του πλανήτη. Πολλά παράκτια οικοσυστήματα θεωρούνται υποβαθμισμένα λόγω αναπτυξιακών δραστηριοτήτων. Το οικολογικό αποτύπωμα φθάνει ήδη το 125%. Αυτό σημαίνει ότι το επίπεδο κατανάλωσης και παραγωγής είναι 25% παραπάνω από την οικολογική χωρητικότητα της Γης.

Όλος αυτός ο φαύλος κύκλος παραγωγή-κατανάλωση-ανάγκες αυξάνεται συνεχώς για να επιτευχθεί ο στόχος της οικονομικής μεγέθυνσης.

Σε όλο αυτό δε το πλαίσιο, λειτουργεί ένα ολόκληρο σύστημα κατασκευής αναγκών φυσικών και ψυχ ολογικών μέσα από την επωνυμιοποίηση των προϊόντων, την διαφήμιση, την μόδα, το life-style, τις οποίες καλούμαστε να ικανοποιήσουμε για να αισθανθούμε επιτυχημένοι και σημαντικοί και να αποδείξουμε αλλά προπαντός να επιδείξουμε την κοινωνική μας πρόοδο.Οι βασικές αρχές του οικονομικού αυτού συστήματος είναι η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας με το ελάχιστο κόστος παραγωγής. Έτσι ο κοινωνικός έλεγχος σταδιακά , τόσο για την ποιότητα της εργασίας όσο και για την ποιότητα του περιβάλλοντος έρχεται σε σύγκρουση με αυτές. Η οικονομία μοιάζει να αποσυνδέεται από την κοινωνία και να αυτονομείται, έτσι ώστε αντί να εξυπηρετεί κοινωνικούς στόχους, γίνεται το αντίθετο.

Η κοινωνία εξυπηρετεί οικονομικούς στόχους.Όλα αυτά γίνονται ήδη ορατά, εδώ και δεκαετίες  και οι δυσμενείς συνέπειες αυτής της αλόγιστης ανάπτυξης, έφεραν σε τρομερά αδιέξοδα και σε μία πολυδιάστατη κρίση τις σύγχρονες κοινωνίες.Προέκυψαν τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, γιατί τα οφέλη αυτής της ανάπτυξης ουδέποτε μοιράστηκαν δίκαια, μία σοβαρή οικολογική υποβάθμιση, οικονομική αστάθεια, κοινωνικό αποκλεισμό, απώλεια της πολιτισμικής ποικιλότητας, οικονομική και ψυχολογική ανασφάλεια.Και υποτίθεται ότι όλη αυτή η ευμάρεια είχε σαν στόχο την πρόοδο, την ευημερία, την εξάλειψη της φτώχειας, της πείνας, της εξαθλίωσης της αρρώστιας, σε κοινωνίες δημοκρατίας και ισονομίας. Δυστυχώς διαπιστώνεται ότι όχι μόνο απειλούνται οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί του πλανήτη, αλλά ούτε η φτώχεια μειώθηκε ούτε η ευημερία προοριζόταν για όλους.Η οικονομική και κοινωνική ανισότητα συμβαδίζει με την περιβαλλοντική ανισότητα, όχι μόνο ως προς την πρόσβαση στους πόρους και στα μέσα παραγωγής, αλλά και ως προς τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Τις επιπτώσεις αυτές υφίστανται, δυσανάλογα με το κέρδος που αποκομίζουν, οι ασθενέστερες κοινωνικά και οικονομικά ομάδες του πληθυσμού. Αυτό το φαινόμενο γνωστό ως ΄΄ περιβαλλοντικός ρατσισμός΄΄Ορίζεται ως επιβολή άνισου κινδύνου στην υγεία. Στις ΗΠΑ 3 στους 5 μαύρους και Ινδιάνους ζουν σε κοινότητες με περιοχές απόθεσης τοξικών αποβλήτων. Επίσης οι ανεπτυγμένες χώρες στέλνουν τοξικά και πυρηνικά απόβλητα στον Τρίτο κόσμο, με αποτέλεσμα ο περιβαλλοντικός ρατσισμός να έχει παγκοσμιοποιηθεί. Όσο δε για το κόστος παραγωγής, αυτό είναι στενά καθορισμένο, εφόσον δεν υπολογίζει ούτε την καταστροφή του περιβάλλοντος, ούτε την ισοπέδωση της ζωής των ανθρώπων, ούτε την ασχήμια των πόλεων, ούτε την παγκόσμια νίκη της ανευθυνότητας, του κυνισμού, και την αντικατάσταση της τραγωδίας και της λαϊκής γιορτής με τις τηλεοπτικές σειρές

(Καστοριάδης 1998)

Η κρίση λοιπόν της ανάπτυξης εκφράζεται μέσα από μία πολυδιάστατη και εκτεταμένη κρίση των σύγχρονων κοινωνιών, οι οποίες μέσα σε μία γενικότερη ιδεολογική παραζάλη, σε μία διευρυμένη σύγχυση εννοιών και αξιών, ταυτίζουν το χρήμα με την ευτυχία, τον καταναλωτισμό με την ευημερία, την οικονομική μεγέθυνση με την πρόοδο και γενικότερα το ποσοτικό με το ποιοτικό. Έτσι παρόλο που υπάρχει ικανότητα παραγωγής και διανομής, που θα μπορούσε να εξασφαλίζει τα μέσα της επιβίωσης, καθιστά τις κοινωνίες όλο και λιγότερο βιώσιμες. Από την μία υπάρχουν πληθυσμοί στην πλειονότητά τους αποκλεισμένοι από τον κόσμο της οικονομίας και την ελπίδα ευημερίας, και να μην μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ενώ παράλληλα , στις κοινωνίες της ευημερίας ,οι άνθρωποι να επιδίδονται στην κατανάλωση και στο κυνήγι του κέρδους και της επιτυχίας, με τους ρυθμούς καταιγιστικών και μη συνειδητοποιημένων αλλαγών ολοένα να επιταχύνονται. Το αποτέλεσμα είναι η ιδιώτευση, η αλλοτρίωση, η δυσθυμία, το άγχος, η βία, η ανομία, που υποκαθιστούν την ζητούμενη ευτυχία και αναπτύσσουν μια βαθειά παθολογία. Πώς να μην είναι άρρωστες αυτές οι κοινωνίες όταν το ιδεώδες που τις συγκρατεί είναι μόνο η παραγωγή και η κατανάλωση και όταν δεν είναι σε θέση να εγγυηθούν ένα ελάχιστο σεβασμού, αναγνώρισης και αξιοπρέπειας σε όλους τους πολίτες.

Εδώ που φθάσαμε καλείται η κοινωνία και όλοι μας να αναρωτηθούμε , να στοχαστούμε ,και να απαντήσουμε σε βασικά ερωτήματα.

Η αύξηση της κατανάλωσης είναι εφικτή στο περιβαλλοντικό πεδίο, είναι συγχρόνως και επιθυμητή;

Είναι επίσης επιθυμητή η παραγωγή όταν σαν κίνητρο δεν έχει την κάλυψη αναγκών που οι ίδιες οι κοινωνίες καθορίζουν, αλλά την κάλυψη αναγκών που γεννά η λογική της αγοράς για να αυξάνει την ζήτηση με αποκλειστικό στόχο το κέρδος;

Είναι δυνατόν η παραγωγή και η κατανάλωση να θεωρούνται αυτοσκοποί και να μην τίθενται προγραμματικά στην υπηρεσία όλων των ανθρώπων;

Πρέπει η ιδεολογία της ανάπτυξης, που εξισώνει την πρόοδο με την οικονομική μεγέθυνση, να είναι καθοδηγούμενη;

Τελικά είναι αυτή η οδός μέσω της οποίας διασφαλίζονται η ευημερία, η ποιότητα της ζωής και η ευτυχία των ανθρώπων;

Eίναι μέσω της οικονομικής μεγέθυνσης και της οικονομίας της αγοράς που επιτυγχάνεται η πρόοδος της ανθρωπότητας;

ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΛΟΓΑΙΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΕΙΦΟΡΊΑ

Όσο δε αφορά  κάποιες οικολογικές ομάδες, κινήματα, που δραστηριοποιούνται  ανά τον κόσμο, θα έλεγα ότι είναι μία ελπίδα . Αν και μερικά αναλώνονται απλώς σε κάποια πανηγύρια , τα οποία ονομάζουν φεστιβάλ, φιγούρα και μεγάλα λόγια αλλά χωρίς κανένα πρόγραμμα και σχέδιο, στην καλύτερη περίπτωση και άλλα κατατρώγοντας κάποιες επιδοτήσεις ή χορηγίες όπως ένα σκάνδαλο που  συντάραξε τις ΗΠΑ, και λέγεται climategate. Πρόκειται για ένα σκάνδαλο ηθικού ξεπεσμού και πολιτικής διαπλοκής .Αφορά το οικολογικό κίνημα και έχει προεκτάσεις και στα άλλα κινήματα στην Ευρώπη.

Ενώ λοιπόν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την μεγαλύτερη οικολογική κρίση, πολλές πράσινες οργανώσεις έχουν ως χορηγούς μεγάλες ρυπογόνες πολυεθνικές. Έτσι έχουμε έναν εκφυλισμό αυτών των οργανώσεων και την μετάλλαξη των ακτιβιστών σε υπαλλήλους αυτών των εταιρειών με πολύ μεγάλο μισθό. Κάποιες ανυπότακτες βέβαια  οικολογικές ομάδες έχουν υιοθετήσει την στρατηγική της άμεσης δράσης ,αρνούμενοι να δεχθούν ότι πολιτικός ρεαλισμός και φυσική αναγκαιότητα είναι το ίδιο, απαντώντας  έτσι στους επιδοτούμενους  επίορκους συντρόφους τους.

Θα ήθελα επίσης να αναφέρω την μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που συνέβηκε πρόσφατα στις ΗΠΑ, με τραγικές συνέπειες. Πρόκειται για μία έκρηξη στην εξέδρα της πετρελαϊκής εταιρείας BP  ανοιχτά της Λουϊζιάνας.  Η εταιρεία ρίχνει αλλού τις ευθύνες και δηλώνει αδυναμία να διορθώσει το κακό

Καιρός επίσης να συνειδητοποιηθούν και οι αγρότες σε όλον τον κόσμο, να εκπαιδευτούν, πρώτα απ΄όλα για την δική τους υγεία και των παιδιών τους. Δεν μπορούν έτσι ανεξέλεγκτα να χρησιμοποιούν φυτοφάρμακα  και μετά να πετούν τα άδεια πλαστικά μπουκάλια όπου θέλουν. Αγανάκτηση προκάλεσε το ντοκιμαντέρ της Σαντρίν Φαιντέλ που προβλήθηκε στο φετινό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, ΄΄ Τα δάκρυα της Γοργόνας.΄΄Τα στοιχεία είναι απογοητευτικά. Χιλιάδες τόνοι πλαστικών δοχείων φυτοφαρμάκων και γεωργικών πλαστικών αποβλήτων στις χώρες της Μεσογείου.

Τεράστιες εκτάσεις αγροτικών περιοχών έχουν μετατραπεί σε παράνομες χωματερές, και αποτελούν μία από τις σοβαρότερες και επικίνδυνες μορφές μόλυνσης του πλανήτη.          20 τόνοι περίπου τοξικά φάρμακα καταλήγουν στις θάλασσες , στα ποτάμια , και μολύνουν τα εδάφη και τον υδροφόρο ορίζοντα. Οι αγρότες πετούν ή καίνε τα πλαστικά από τα θερμοκήπια, προκαλώντας έτσι έκλυση χημικών αερίων, ή τα θάβουν. Ενδεικτικά στην Γαλλία 6.500 τόνοι τον χρόνο, Ιταλία 2.500, Ελλάδα 1.100, και από τα θερμοκήπια 3.000 τόνοι. Πόσο θα μας ανεχθεί πια αυτή η Γη.

Και να αναφερθώ και στην  Συνόδου της Κοπεγχάγης η οποία δεν κατέληξε πουθενά  και οι προσδοκίες όλων μας διαψεύστηκαν. Οι χώρες που έχουν στηριχθεί   στο πετρέλαιο και γενικότερα σε μεθόδους μη φιλικούς προς το περιβάλλον, για την οικονομική του ευμάρεια δεν υπολογίζουν τίποτε.

Βασικός στόχος ήταν να ληφθούν δραστικά μέτρα για να μην αυξηθεί η μέση θερμοκρασία του πλανήτη κατά 2 βαθμούς Κελσίου και χρειαζόταν μια δεσμευτική συμφωνία από όλους. Η Σύνοδος της Κοπεγχάγης ήταν το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς, αλλά κατέληξε σε αποτυχία, αφού δεν επιτεύχθηκε μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Απλώς την τελευταία ημέρα και πιο κρίσιμη, μετά από πολύωρες διαβουλεύσεις οι ηγέτες κατέληξαν σε μια απλή πολιτική διακήρυξη, χωρίς δεσμεύσεις.
Από την πλευρά του ο ΟΗΕ, πιέζει για την υπογραφή μιας δεσμευτικής συμφωνίας για το Κλίμα μέσα στο 2010 και συγκεκριμένα στην επόμενη σύνοδο στο Μεξικό το Νοέμβριο.
Θα πρέπει όμως να γεφυρωθεί πρώτα το χάσμα ανάμεσα στον αναπτυγμένο και αναπτυσσόμενο κόσμο, για να επιτευχθεί η εν λόγω συμφωνία.
Τελικά οι μεγάλοι αυτού του κόσμου για άλλη μια φορά αποδείχτηκαν ανίκανοι  και απρόθυμοι να  κάνουν μία φορά στην ζωή τους κάτι ουσιαστικό και μεγαλειώδες,λες και αυτοί δεν ζουν στον ίδιο πλανήτη…. και δεν τους αφορά.

Μια χούφτα πολυεθνικές έχουν καταφέρει να ελέγξουν την καρδιά του φαγητού που βάζουμε στο καθημερινό μας τραπέζι. Τον ίδιο τον σπόρο, και κατά συνέπεια την παγκόσμια παραγωγή. Οι χρηματιστές στον ανεπτυγμένο κόσμο τζογάρουν με τα τρόφιμα, ανεβοκατεβάζοντας τις τιμές, παίζοντας με το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση στο φαγητό. Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υποσιτίζονται και 25.000 πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα, και αυτό συμβαίνει την στιγμή που ο πλανήτης παράγει περισσότερο φαγητό από  ποτέ.Η ταινία ξεδιπλώνει μπροστά μας το  βασίλειο του παραλόγου, τις διαπλοκές ενός διαφθαρμένου συστήματος, όπου υπάρχει μεν φαγητό, αλλά είναι ακριβό για κάποιους να το αγοράσουν.

ΚΛΕΙΩ

Advertisements

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with αειφορία at Η Παρέα.

Αρέσει σε %d bloggers: