Απόλλων το φως της συνείδησης

Αύγουστος 17, 2011 § 14 Σχόλια


ΑΠΟΛΛΩΝ

Η  ΛΑΜΠΕΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ

Ατενίζοντας τον ναό του Φοίβου Απόλλωνος στους Δελφούς θα βρεθούμε μπροστά από τα γνωμικά που διακοσμούν την είσοδο του. «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» κάτω αριστερά «ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ» κάτω δεξιά και το γράμμα Ε που έχει τοποθετηθεί τρείς φορές στην κορυφή του αετώματος, την πρώτη από ξύλο μετά χάλκινο και τέλος από χρυσό.

Ενώ κυριαρχεί  η χρησμική ρήση  « Ξένε να προσέρχεσαι με αγνότητα προς το ιερό ναό , και να πιείς από το παρθενικό νερό διότι για την αγαθή ψυχή λίγες σταγόνες του αρκούν, ενώ τον  μιαρό άνθρωπο ολόκληρος ο ωκεανός δεν αρκεί για να τον καθάρει.»

Η Δελφική ιδέα είναι συνυφασμένη με την αναγέννηση του Ελληνικού Πολιτισμού που γαλουχήθηκε με τα ύψιστα ιδεώδη και ο Απολλώνειος Λόγος οδηγεί στην ανάταση ψυχής τον Έλληνα και τον κάθε άνθρωπο, αφού το Δελφικό όραμα στηρίζεται στην φιλοσοφική αντίληψη για τον ίδιο τον άνθρωπο , το σύμπαν, τον μακρόκοσμο και μικρόκοσμο, σε συνδυασμό με την Αρμονία. Η Δελφική  αντίληψη της Αρμονίας στηρίζεται στις ενοποιητικές δυνάμεις που αυτή  περικλείει, η συνισταμένη των οποίων αγγίζει τα όρια της πληρότητας, ενώ η σύνθεση συμπαντικού στερεώματος ανάγεται σε έναν ανυπέρβλητο αρμονικό διακανονισμό.

Στους Δελφούς λατρεύτηκε το ΦΩΣ και αναγνωρίστηκε η δύναμη της πνευματικής ενέργειας μέσα από τον Ολύμπιο θεό, τον ακτινοβόλο, τον αιώνιο Νομοθέτη , Θεματοφύλακα της Κοσμικής Τάξης και  σύμβολο της  πνευματικής διαύγειας , του αισθητού Κάλλους και της φυσικής Ρώμης με την αρμονική ψυχική ισορροπία και την καθαρτική του δύναμη.

Η ύπαρξη δύο ισομεγέθως αγαλμάτων, του Δία και του Ομήρου, έξω από το Ιερό του Φοίβου έχει μεγάλη συμβολική αξία. Μας δηλώνει και υπενθυμίζει την αρμονική-ισότιμη σχέση και συνύπαρξη του Θεϊκού Ανθρώπου με τον Γεωμέτρη του Σύμπαντος, τον κοσμικό Δημιουργό.

Ο Μύστης  Όμηρος   αποθανάτισε τις μεγάλες στιγμές για την ανθρωπότητα και  μας διηγείται το κοσμοϊστορικό  γεγονός , που είναι η γέννηση του Απόλλωνα.  Επιτέλους ήρθε η ώρα να γεννηθεί το ΦΩΣ.  Άστραψε  ο νούς του ανθρώπου και φωτίστηκε η συνείδηση, φεγγοβόλησαν μέσα του τα πάντα, αντιλήφθηκε τον Ήλιο του μεσονυχτίου και διέλυσε το έρεβος της άγνοιας του.

Ήταν τόση η αγάπη των Ελλήνων για τον Απόλλωνα που δεν υπήρχε πόλη χωρίς το άγαλμα του. Η λατρεία τους ήταν θερμή όπως και το σύμβολό του ο Ήλιος για αυτόν τον νέο θεό που ταίριαζε στον εξελιγμένο Έλληνα .

Απόλλων  ο θεός της συνείδησης! Ο γνωστικός αυτός ρυθμιστής των πράξεων του ανθρώπου, σε κάθε ζωή και ύπαρξη που θα αναζητήσει την αλήθεια και το νόημα της.
Όταν η υπερβολή και η έλλειψη γίνει μέτρο και Επίγνωση της Συνείδησης μέσα από το ξετύλιγμα της ζωής και της εμπειρίας τότε ο θεός ανεβαίνει στον Όλυμπο μαζί με την Αρμονία και τις Μούσες, με το τόξο του ακτίνα-βίος-βέλος των δώδεκα ηλιακών-ηλικιακών σταθμών…

Σύμφωνα με τον «Ομηρικό Ύμνο», ο Απόλλωνας ήταν μόνο τεσσάρων ημερών βρέφος, όταν όρμησε  για το ταξίδι του προς τις πλαγιές του Παρνασσού,  εκεί  όπου βρισκόταν ο Πύθωνας  και ρίχνει κατά του φριχτού αυτού τέρατος «ένα ακατανίκητο βέλος . Ο Δράκοντας Πύθων έθρεψε τον Τυφωέα, ένα τέρας αποκρουστικό και αηδές που η ίδια η Ήρα  γέννησε όταν θύμωσε με τον Δία, και εκπροσωπεί όλη την βίαιη δύναμη και παράλογη που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο. Το μεγαλείο της νίκης του Θεού του φωτός  πάνω σε αυτό το  δράκο, αποτελεί την νίκη του πνεύματος , την νίκη του φωτός πάνω στο σκοτάδι, την νίκη της Δικαιοσύνης πάνω στην αδικία. Είναι η νίκη της Ελευθερίας του Ανθρώπου πάνω στις δεισιδαιμονίες  και τον δογματισμό.

Έφυγε ο Απόλλωνας για να εξαγνιστεί,  στην κοιλάδα των Τεμπών και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου της ποινής του, γύρισε στους Δελφούς, στεφανωμένος με δάφνη και κρατώντας ένα κλαδί της στο χέρι.

Η  έλευση και κυριαρχία του Απόλλωνα, επιβίωσε σε εορταστικές αναπαραστάσεις, τα Σεπτήρια, τα Δελφίνια, τα Θαργήλεια, τα Θεοφάνεια που δήλωναν την έλευση του Απόλλωνα από τις Υπερβόρειες χώρες και ο ωδικός Κύκνος σηματοδοτεί τον ερχομό του. Η άφιξη του Απόλλωνα είναι συνυφασμένη με την Αναγέννηση της Ανοιξης και αποτελεί μία γιορτή γεμάτη από ΦΩΣ και έκδηλη ΑΡΜΟΝΙΑ.

Ο Όμηρος στην Οδύσσεια περιγράφει την χώρα του υπερβορρά  « Εγγύς γαρ νυκτός τε και η ματός είσι κελευθοι» Είναι τριγυρισμένη από ψηλά βουνά και έχει πάντα γλυκό κλίμα, σαν μία αιώνια Άνοιξη που κανείς δεν έχει δικαίωμα να φτάσει εκτός από τον γιό του Δία , τον φωτεινό Απόλλωνα.

Τα  Πύθια, είχαν αμιγώς πνευματική διάσταση, χάρη στην Μουσική και την ποίηση  και ένα από τα πασίγνωστα αγάλματα που βρίσκεται  στο Μουσείο των Δελφών, ο Ηνίοχος έχει σχέση με τους αγώνες αυτούς. Περιελάμβαναν μουσικούς διαγωνισμούς και γυμνικούς αγώνες. Τους πυθικούς αγώνες λέγεται ότι ίδρυσε και καθιέρωσε ο ίδιος ο θεός Απόλλων και ετελούντο αρχικά κάθε οχτώ χρόνια, ενώ αργότερα  κάθε τέσσερα χρόνια. Στην τελική τους φάση τα Πύθια γίνονταν στο Στάδιο των Δελφών, λίγο πιο πάνω από το ιερό του Απόλλωνα. Το έπαθλο για κάθε νικητή ήταν ένα απλό στεφάνι δάφνης.

Στους Δελφούς ως πρώτος Πυθιονίκης αναφέρεται ο Χρυσόθεμις .

Δυστυχώς  σταμάτησαν οριστικά το 394 μ.Χ. όταν ο βυζαντινός αυτοκράτορας Θεοδόσιος κατάργησε με διάταγμά του τους αθλητικούς αγώνες της αρχαιότητας.

Τα Σεπτήρια, που τελούνταν κάθε εννιά χρόνια τα θέσπισαν οι κάτοικοι των Δελφών για να γιορτάσουν την επιστροφή του ΦΟΙΒΟΥ. Αναπαράσταινε τις φάσεις του αγώνα του θεού κατά του Πύθωνα . Ο νικητήριος παιάνας  αφηγείται τη κοσμογονική  θεομαχία κατά του πύθωνα και αποτυπώνει την αγαλλίαση των πιστών για τη νίκη του   .

Μια πομπή  μ’ επικεφαλής ένα παιδί,  βάδιζε προς το βορρά, στην κοιλάδα των Τεμπών, όπου και πρόσφεραν θυσία στο βωμό του θεού Απόλλωνα. Έκοβαν έπειτα όλα τα δάφνινα κλαδιά κι επέστρεφαν στους Δελφούς από την Ιερά Οδό, την Πυθιάδα Οδό, απ’ όπου ο Απόλλωνας είχε περάσει . Κι ονόμαζαν το δεύτερο μέρος της γιορτής των Σεπτηρίων «Δαφνηφόρια»

στη Δήλο ο αρχαιότερος υμνωδός είναι ο Λύκειος.  Υπάρχουν άσματα όπως είναι ο «Ύμνος στον Απόλλωνα τον Δήλειο», ο αρχαιότερος των σωζόμενων Ομηρικών Ύμνων .

Ο Φοίβος καθιερώθηκε και ως θεός της Μουσικής  και  ο Πλούταρχος στο «περί Μουσικής» (133) γράφει : «Ἡμεῖς δ’ οὐκ ἄνθρωπον τινα παρελάβομεν εὑρετὴν τῆς μουσικῆς ἀγαθῶν, ἀλλὰ τὸν πάσαις ταῖς ἀρεταῖς κεκοσμημένον θεὸν Ἀπόλλωνα»… Στη Δήλο ο αρχαιότερος υμνωδός είναι ο Λύκειος, και ο «Ύμνος στον Απόλλωνα τον Δήλειο» είναι ο αρχαιότερος των σωζόμενων Ομηρικών Ύμνων .

Ο Ομηρικός ύμνος θέλει το θεό της Μουσικής να κρατάει με χάρη στα χέρια τη φόρμιγγα και να ακροπατεί κιθαρίζοντας ανέμελα («Ἀπόλλων φόρμιγγ ἐν χείρεσσιν ἔχων χάριεν κιθάριζε καλὰ καὶ ὕψιβιβάς») και ο Πίνδαρος θεωρεί το θεό : «χορευτή, βασιλιά της χαράς, με πλατιά φαρέτρα» («ὀρχηστ’ ἀγλαΐας ἀνάσσων, εὐρυφάρετρ Ἄπολλον»)…

Ο Απόλλων ονομάζεται και «Μουσαγέτης», δηλαδή αρχηγός του χορού των Μουσών, που η μουσική τους παραλύει κάθε ωμή βία και φέρνει την αρμονία την έμπνευση και  την ειρήνη .  Διέμεναν μαζί με τον Απόλλωνα και ασχολούνταν με συνθέσεις ύμνων, χορεύοντας ασταμάτητα γύρω από το βωμό του, έψαλλαν με μελωδική αρμονία τα κατορθώματά του , τις ονόμαζαν δε και  “Παρνασσίδες”.

«Απόλλωνας ονομάζεται η αναλλοίωτη ύπαρξη και η ροή του γίγνεσθαι,. Τον Απόλλωνα τον συνοδεύουν οι Μούσες και η Μνημοσύνη και τον Πλούτωνα, η Λήθη και η Σιωπή. (Πλούταρχος, Περί του Εί του εν Δελφοίς)».

Οι τρείς χάριτες ,κόρες του Δία και της Ευρυνόμης, με τα ονόματα Αγλαΐα, Ευφροσύνη και Θάλεια, κάθονται συνήθως δίπλα στον Απόλλωνα πολύ συχνά μαζί με τις Μούσες και δοξολογούν τον Δία .  Ο Κολοσσιαίος Απόλλων, έργο των Τεκταίου και Αγγελίωνα κρατά με το ένα χέρι τόξο και με το άλλο έφερε τις τρείς Χάριτες.

Αγαπημένα ζώα συνδεδεμένα με τον Απόλλωνα είναι το Γεράκι και ο Κύκνος,  ο Λύκος και το Δελφίνι.

Ιερά φυτά του η Δάφνη, ο Ηλίανθος, , η Μυρίκη, το Ηλιοτρόπιο και ο Υάκινθος

Ιερά σύμβολά του ο Τρίπους, η Κιθάρα , το τόξο  με το βέλος και λατρευτικό χρώμα του το Χρυσό

Το επτά είναι ο ιερός  αριθμός του   γιατί  γέννησή του ήταν την έβδομη του μήνα, γι΄αυτό και  τα επίθετα Εβδομαίος, Εβδομαγής και κάθε εβδόμη μέρα ήταν ιερή. Οι Κύκνοι της Μαιονίας κατά τον Αλεξανδρινό ποιητή Καλλίμαχο έκαναν επτά φορές τον γύρο της Δήλου, άδοντας την γέννηση του, και επτά χορδές έβαλε στην λύρα του

ΙΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Κοντά  στο Ηρώο του Πτώου στο Καστράκι , στη θέση Περδικόβρυση, είχε κτισθεί ο ναός του Απόλλωνα και μαζί με αυτό  λειτουργούσε και το μαντείο του θεού που χαρακτηριζόταν «αψευδές», δηλαδή, αλάθητο στους χρησμούς.

Το μαντείο αυτό, επειδή έδινε χρησμούς και σε μη Ελληνική γλώσσα, λεγόταν πολύφωνο. Ο Απόλλων στην περιοχή αυτή λεγόταν Πτώος  και Ακραίφιος

Το κτιριακό συγκρότημα του ιερού του Πτώου  Απόλλωνα  περιελάμβανε: Το ναό του Απόλλωνα, το μαντικό σπήλαιο, το ναό της Προναίας Αθηνάς, ένα θέατρο, μια μεγάλη δεξαμενή αποθήκευσης νερού, λουτρά, οικοδομήματα για τους ιερείς, δημοσίους λειτουργούς και επισκέπτες και ένα θόλο. Από επιγραφές μαθαίνουμε  ότι το μαντείο αποτελούσε πνευματικό κέντρο προστατευόμενο από την ομοσπονδία των Βοιωτικών Πόλεων «Το κοινό των Βοιωτών».
Τα Πτώϊα ήταν αγωνίσματα πνευματικού ενδιαφέροντος, που τελούνταν κάθε πέντε χρόνια.  Υπήρχαν τα αθλήματα του Σαλπιστή, Κήρυκος, Ραψωδού, Ποιητή Επών, Αθλητή, και Κιθαρωδού.

Με την έλευση του χριστιανισμού το Μαντείο   σίγησε το 177  και μαζί του διακόπηκαν και οι αγώνες αυτοί.

Στην Θήβα υπήρχε επίσης ένας ναός στον λόφο του Ισμηνίου  και έχουν δρομολογηθεί ανασκαφές με  έναρξη τον Ιούνιο 2011.

Στη νότια πλευρά της Ιεράς Οδού, στην  περιοχή  Δαφνί υπήρχε  το ιερό του Απόλλωνα και ήταν μία από τις πιο σημαντικές στάσεις της Ελευσινιακής πομπής, όπως μας γνωστοποιεί  ο Παυσανίας.Γι΄αυτό χρησίμευε και για  την λατρεία προς τιμήν της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Ο Απόλλων εδώ είχε  την προσωνυμία «Δαφνηφόρος», σύμφωνα με μία  επιγραφή σε μαρμάρινη έδρα-θρόνο στο αθηναϊκό θέατρο του Διονύσου,  «Ιερέως Απόλλωνος Δαφνηφόρο» .

Ο ναός του Δαφνηφόρου Απόλλωνα που βρίσκεται στην Ερέτρια
σαν  πρώτος ναός  χτίστηκε κατά την Γεωμετρική περίοδο  και πρόκειται  για εκατόμπεδο αψιδωτό, και είναι ο αρχαιότερος σύμφωνα με τον Όμηρο. Δίπλα του βρίσκεται το Δαφνηφορείο, που αποτελεί το αρχαιότερο αψιδωτό κτίσμα. Στο κέντρο του χώρου διατηρήθηκαν οι πήλινες βάσεις που κρατούσαν τους κορμούς της δάφνης και στήριζαν τη στέγη.
Στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ., ένας άλλος ναός οικοδομήθηκε πάνω στον ήδη υπάρχοντα εκατόμπεδος αφιδωτός και αυτός . Ήταν ο μόνος ναός της Εύβοιας, μαζί με αυτόν της Αρτέμιδας στην Αυλίδα, που ήταν ιωνικής τεχνοτροπίας.  Πάνω σε αυτόν ένας νέος ναός  οικοδομήθηκε ξανά  ο λαμπρότερος όλων. Ήταν ένας δωρικός περίπτερος ναός με 6 κίονες στην στενή πλευρά του και 14 στην μακριά του
Στον ναό του Δαφνηφόρου Απόλλωνα τελούνταν τα Δάφναια ή Δαφνηφόρια. Τελούνταν κάθε οχτώ χρόνια και γινόταν σε ανάμνηση του καθαρμού του Απόλλωνα μετά το φόνο του Πύθωνα. Κατά τη διάρκεια τους γίνονταν θυσίες με χορούς, ενώ τα παιδιά φόραγαν στεφάνια από δάφνη και τραγούδαγαν τα «δαφνηφορικά». Στα Δάφναια έπαιρναν μέρος προσκυνητές από όλη την Ελλάδα.

Σώζονται τμήματα της ανάγλυφης παράστασης που κοσμούσε το δυτικό αέτωμα, και  εικονίζεται η Αμαζονομαχία, όπου κεντρική θέση είχε η Αθηνά, της οποίας σώζεται ο κορμός με το γοργόνειο στο στήθος και το σύμπλεγμα του Θησέα με την Αντιόπη.

Στην Μίλητο ο Απόλλωνας λατρευόταν με το όνομα Διδυμαίος.  Λέγεται ότι κτίστηκε από τον Βράγχο ιδιαίτερα αγαπητό από τον θεό. . Αναφέρεται πρώτη φορά στον Ομηρικό ύμνο του Απόλλωνα, γεγονός που αποδεικνύει πως το μαντείο υπήρχε πριν τον 7ο αιώνα Π.Ε ως δεύτερος  μεγαλύτερος  ιερός  χώρος  στην αρχαία  Ελλάδα  μετά  τους  Δελφούς  και   ενισχύθηκε   ακόμη   με   τις   περιγραφές   του  Ηρόδοτου  του  Αλικαρνασσέα   για   τις   ιωνικές   πόλεις. Υπήρχαν ιερά αγάλματα ζώων, όπως ένα Λιοντάρι αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα.

Οι Πέρσες εκδίωξαν τους Βραγχίδες και έκαψαν τον ναό μεταφέροντας  το χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνα, έργο του Κάναχου του Σικυώνιου.

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος απελευθέρωσε τις Ιωνικές πόλεις, οι Μιλήσιοι ξαναέκτισαν τον ναό, δίπτερο και εντυπωσιακά μεγάλων διαστάσεων  ο  δε Σέλευκος επανέφερε το μπρούτζινο άγαλμα του Απόλλωνα πίσω στο ιερό. Από τον 2ο αιώνα Π.Ε εορταζόταν τα Διδύμεια, μία πανελλήνια γιορτή . Το μαντείο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα  οπότε και τερματίστηκε η λειτουργία του από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο. Πολλά από τα αγάλματα του ναού βρίσκονται, που αλλού , στο Βρετανικό Μουσείο.

Στα παράλια της Μικράς Ασίας βρισκόταν το Μαντείο της Κλάρου, που το ίδρυσε η κόρη του Τειρεσία Μαντώ. Στην δε Λυκία υπήρχε το Μαντείο τα Πάταρα.

Στην Πελοπόννησο  έχουμε το Μαντείο του Άργους  και στο χωριό Αμύκλες, πάνω σε έναν λόφο  δέσποζε κάποτε ο θρόνος του Απόλλωνα Αμυκλαίου, ένας περίτεχνος και περίλαμπρος ναός αρκετών χιλιάδων χρόνων μαζί με το  13 Μέτρων άγαλμα του θεού. Δεν πρόκειται για έναν ακόμη αρχαίο ναό, αλλά ίσως για το σημαντικότερο ιερό τόπο της αρχαίας Πελοποννήσου. Πρόκειται για ένα μνημείο μοναδικό στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, ήταν γεμάτος με μυθολογικές παραστάσεις που περιγράφονται λεπτομερώς από τον Παυσανία. Βρισκόταν  ακριβώς επάνω από τον τάφο του Υακίνθου -τον οποίο λάτρευαν οι Σπαρτιάτες έχοντας χτίσει στο ίδιο σημείο παλαιότερα ένα ιερό.

Το σχεδιασμό του πραγματοποίησε ο Ίωανας Βαθυκλής, διάσημος αρχιτέκτονας από τη Μαγνησία της Μ. Ασίας

Με την κυριαρχία του Χριστιανισμού όμως μαζί με το πολυετές κύμα βανδαλισμών και καταστροφής των αρχαίων ιερών καταστράφηκε και το Αμυκλαίο εξαφανίζοντας από προσώπου γης το θαύμα με το θρόνο του Απόλλωνα…

Ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες της Φιγάλειας είναι ένας από τους σπουδαιότερους και επιβλητικότερους της αρχαιότητας ,πάνω στα βουνά στα 1.130  μέτρα μεταξύ Ηλείας, Αρκαδίας και Μεσσηνίας  .

Το μνημείο αυτό με την πανανθρώπινη σημασία είναι  ένα από τα καλύτερα σωζόμενα της κλασικής αρχαιότητας  περιλήφθηκε στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς ανεγέρθηκε το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ μετά από υπόδειξη των ιερέων του Απόλλωνα από τους Δελφούς αποδίδεται στον Ικτίνο . Τμήμα της ζωφόρου του ναού αποσπάστηκε το 1814 και εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο  .

Η ζωφόρος  που φιλοτέχνησε  ο γλύπτης Παιώνιος, δημιουργός της  Νίκης αναπαριστά δύο θέματα: τη μάχη ανάμεσα στους Έλληνες, με αρχηγό τον Ηρακλή  ο οποίος διακρίνεται από τη λεοντή του και τις Αμαζόνες και τη μάχη Λαπιθών και  Κενταύρων. Οι γυναίκες των Λαπιθών απεικονίζονται να κρατούν σφιχτά τα μικρά παιδιά τους καθώς προσπαθούν να αντισταθούν.

Ο Παυσανίας, θαμπώθηκε από την ομορφιά του και τον κατέταξε δεύτερο μετά της Τεγέας σε κάλλος και αρμονία. Ο ναός ξεχωρίζει  γιατί δεν εμφανίζει ανατολικομεσημβρινό προσανατολισμό αλλά είναι κατασκευασμένος με διεύθυνση από βορρά προς νότο .

Η πλαγιά που είναι χτισμένος ο ναός έχει  διαμορφωθεί τεχνητά σε οριζόντιο επίπεδο και ο ναός τοποθετήθηκε κεντρικά πάνω σε αυτή Η είσοδος του ναού είναι στην βόρεια πλευρά του με προσανατολισμό τους Δελφούς.
μία πέτρινη “ειδική” βάση που πάνω σε αυτή τοποθετήθηκε ο ναός. Η βάση αυτή είναι ειδική, και μοναδική στον κόσμο, διότι λόγω της μελετημένης κλίσης της, επιτρέπει στον ναό να ολισθαίνει πάνω σε αυτή κατά 50.2 δευτερόλεπτα της μοίρας κάθε χρόνο με σκοπό να στοχεύει διαρκώς στον ίδιο αστρικό σημείο, που είναι ο Σείριος ακολουθώντας την μετάπτωση των ισημεριών.  Ο δεύτερος ναός στην κορυφή του βουνού Κωτύλιο έπαιζε τον ρόλο του δείκτη. Δηλαδή αν κάποιος στεκόταν στην είσοδο του μεγάλου ναού σε πλήρη στοίχιση με τον μικρό ναό της κορυφής, τότε έβλεπε το σημείο 0 του βορρά! Μία τεράστια πυξίδα δηλαδή κατασκευασμένη από γρανίτη και μάρμαρο!
Αρχιτεκτονικά  ο ναός συνδυάζει και τους τρεις βασικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και είναι το μοναδικό αρχαίο οικοδόμημα που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο. Έτσι εξωτερικά  είναι Δωρικού ρυθμού, στο εσωτερικό του είναι καθαρά Ιωνικού ρυθμού αλλά οι κίονες του κοσμούνται με Κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανα.

ΛΥΚΕΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ    

ΣΘΕΝΟΣ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Το Λευκό Φώς είναι το Λύκειον Φώς του Απόλλωνα, από την λύκη του λυκαυγούς και του λυκό φωτός, προερχόμενο, απαιτεί προϋποθέσεις γνώσεων του πρωταρχικού απρόσωπου θείου Νόμου, που με μυστικό τρόπο μας παραδόθηκε διαμέσου της μυθολογίας μας . Αυτή η λαμπρή κληρονομιά μας που αποτελεί αρωγό στο μεγάλο έργο της Ηλιακής μετάλλαξης της ψυχής.

Το θείον δεν εκδηλώνεται στον θνητό δια της απευθείας επαφής, δεν πληγώνει, δεν τραυματίζει την ψυχή αλλά μόνο την θωπεύει δια των σημείων.

«… ο άναξ ο οποίος είναι ο κύριος του μαντείου των Δελφών, ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει… « ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Ποία η σύνδεση του νοητού φωτός, της καθαρότητας της Νόησης του Απόλλωνα με την Δικαιοσύνη.

Το Μαντείο ήταν αρχικά αφιερωμένο στην Γαία και στην συνέχεια στην κόρη της την Θέμιδα, επόπτρια των θεσμών. Η παράδοση του Μαντείου από την θέμιδα στον Απόλλωνα μεταφέρει την αρμοδιότητα απονομής της Δικαιοσύνης στον νέο θεό. Έτσι ο Απόλλωνας αναλαμβάνει  την εφαρμογή του Νόμου και της Δικαιοσύνης, αφού διδάσκεται του θεσμούς από την ίδια την Θέμιδα. 

«Οὐρανόπαιδ᾽ ἁγνὴν καλέω Θέμιν εὐπατέρειαν, Γαίης τὸ βλάστημα, νέην καλυκώπιδα κούρην, ἣ πρώτη κατέδειξε βροτοῖς μαντήιον ἁγνὸν   Δελφικῶι ἐν κευθμῶνι θεμιστεύουσα θεοῖσ<ι> Πυθίωι ἐν δαπέδωι, ὅθι Πύθων ἐμβασίλευεν· ἣ καὶ Φοῖβον ἄνακτα θεμιστοσύνας ἐδίδαξε·»

«Την κόρην του Ουρανού την αγνήν προσκαλώ, την θέμιν με τον καλόν πατέρα, το νέον βλαστάρι της Γης την κόρην πού έχει πρόσωπον σαν άνθος,
πού πρώτη έδειξε εις τους ανθρώπους το ιερόν μαντείον
εις τον κρυψώνα των Δελφών και απέδιδε το δίκαιον εις τους θεούς εις τον ναόν του Απόλλωνος, ότε έβασίλευεν εις τους Δελφούς αυτή πού και τον Φοίβον τον άνακτα εδίδαξε τα δίκαια « ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΜΙΔΑ

Επίσης ο Απόλλων μόλις γεννήθηκε η Θέμις του πρόσφερε νέκταρ και αμβροσία, που επικυρώνει την ύψιστη λειτουργία την οποία αναλαμβάνει. Έτσι ο Απόλλων καθίσταται κάτοχος της σφραγίδας, η οποία επικυρώνει την ισχύ του επί του παντός και αφετέρου την χρυσή Λύρα, ως Χρυσολύρης, δια των δονήσεων του ήχου απλώνεται στο νοήμον σύμπαν, επικράτεια του Διός την Νοόσφαιρα του παντός, γιατί ο Νους είναι ο Ους.

Ο Απόλλων κατέχει  την Ουράνια Σφραγίδα διότι είναι το Νοητόν Σώμα του Σύμπαντος κόσμου και έχει το « πανδερκές φαεσίμβροτον όμμα»

«… ούνεκα παντός έχεις κόσμου σφρηγίδα τυπώτιν..’’ Ορφικός Ύμνος Απόλλωνα

Από τα Μνημεία και τους Ναούς του Απόλλωνα εκπέμπονται τα Φαεινά Σήματα που έχουν την δυνατότητα να θεραπεύσουν τον θνητό από τα τέρατα της ψυχής του, φωτίζοντας της τα πιο απόκρυφα σημεία της.

ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ είναι το ισχυρότερο Απολλώνιο όπλο, αλλά και φάρμακο για την ψυχή, το οποίο ο ήρωας οφείλει να κατακτήσει.

Τα βέλη του εκατηβελέτου Απόλλωνα αποκαθαίρουν για πάντα την ψυχή από την αταξία, δυσαρμονία, αρρυθμία, ασχήμια, της άνευ σχήματος όψης των πραγμάτων και των όντων και την αδικία,  η οποία έτοιμη πια θα ανασύρει από την λήθη (Λητώ) τις Απολλώνιες Αποτυπώσεις.

Αποτυπώσεις είναι τα γιγάντια όπλα, τα ψυχικά μας αντισώματα, η Απολλώνιος Σφραγίδα, η οποία καθεύδει, κοιμάται στο Διονυσιακό Λίκνο της ψυχής. Τα ουράνια αυτά αποτυπώματα θα καταπολεμήσουν τους ιούς της μαζικοποίησης, ηλιθιοποίησης και εξαφάνισης κάθε ατομικότητας από το θνητό όν και θα απαλλάξει τον εγκέφαλο από κάθε μορφής πλύσης, η οποία έντεχνα και δόλια παρεισφρέει στο υποσυνείδητο μέσω απατηλών εικόνων.

Η κάθαρση θα επανδρώσει εκ των έσω την ψυχή με σθένος και ανδρεία ώστε να αντισταθεί σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό, να συγκρατήσει την αυτοτέλεια της να παραμείνει στην ενσυνείδητο επιλογή των δικαίων αποφάσεων της.

Ο Απόλλων , δια του φωτισμού της διάνοιας , είναι ο κατ΄εξοχήν θεός, ο κατέχων το σκήπτρο του συμβολισμού. Σε αυτόν ανήκει το λεξιλόγιο, το προκύπτον από τα πιο ισχυρά σύμβολα, το ΤΟΞΟ και ΤΑ ΒΕΛΗ ΤΟΥ.

Η Ελληνική γλώσσα δια της Μυθολογίας αφιέρωσε στον θεό του Φωτός, το σύμ-βολον, το βάλλον δια τον βολών/βελών του τόξου την διάνοια, ενώ ταυτόχρονα την φωτίζει με αυτά. Και οι δύο επιδιώξεις, του φωτισμού, που χωρίς αυτό ο στόχος είναι δυσδιάκριτος και η αποτυχία αναπόφευκτος, και της επίτευξης του στόχου είναι της δικαιοδοσίας του θεού.

Η τοξευτική τέχνη αποτελείται από τέσσερις σύνθετους συλλογισμούς , τέσσερις ιδιότητες του Θεού Απόλλωνα και αναφέρονται από τον Σωκράτη στον διάλογο «ΚΡΑΤΥΛΟΣ» του Πλάτωνα, και είναι Η ΤΟΞΕΥΤΙΚΗ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ, Η ΜΑΝΤΙΚΗ , Η ΙΑΤΡΙΚΗ.

Η πεμπτουσία της Απολλώνειας λατρείας που αποτελείται απο  τρεις θεϊκές ιδιότητές του  τη Μουσική, τη Μαντική και την Αυτοκριτική  στοχεύει τον «εσωτερικό άνθρωπο» και οδηγούν και οι τρείς τους (μέσω «συν-κίνησης») στην Έμπνευση και την Έκσταση  και την κάθαρση  για να επιτευχθεί η Υπέρβαση

 Ο Σωκράτης αναλύει τις Απολλώνιες ιδιότητες που συνοδεύουν την ψυχή του ικέτη με την  κάθαρση, την εναρμόνιση, την πρόληψη και την υγεία.

ΚΑΘΑΡΣΗ—— ΔΙΑ ΤΗΣ ΤΟΞΕΥΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ——-ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

ΠΡΟΓΝΩΣΗ——- ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΤΙΚΗΣ.

Η Ιατρική, η τέταρτη ιδιότητα του θεού απαιτεί την άσκηση και των τριών πρώτων ενσυνείδητων ενεργειών και που συμβολίζονται αντίστοιχα με το ΤΟΞΟ, ΛΥΡΑ και τον ΤΡΙΠΟΔΑ. Το αποτέλεσμα είναι η Υγεία, φυσική συνέπεια αυτών των τριών. Αθέατος  και άνευ συμβόλου η Υγεία δεσπόζει υπέροχος, και παρούσα.

Η ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ

ΤΟΞΟ

Σαν αντικείμενο στο υλικό πεδίο το τόξο όταν βάλλει δια των βελών του επιτυχώς τον στόχο τραυματίζει ή σκοτώνει. Ως σύμβολο, το ημερήσιο τόξο της διαδρομής του Ήλιου στον ουρανό, βάλλον δια των βελών του/ακτίνων του φωτίζει την Γή. Έτσι η νοητή εικόνα του τόξου μεταλλάσσεται σε Ιδέα και το τόξο από φονικό όπλο γίνεται το Φώς του Ζωοδότη Ήλιου, το σύμβολο του.

Σαν αρχέτυπο, το τόξο μετουσιώνεται, όταν ο υπερφορτισμένος από συν-κινήσεις νους το χρησιμοποιεί σαν όπλο εξόντωσης της άγνοιας/δοκησισοφίας.

ΛΥΡΑ

Σαν αντικείμενο είναι το επτάχορδο μουσικό όργανο που συνοδεύει τα έπη και τις ωδές.

Σαν σύμβολο, με τις επτά χορδές της αγγίζει το συναίσθημα και συγκινεί, συν-κινεί τους επτά ομοίους αιθερικούς χιτώνες του ανθρώπου. Παλμοδονεί στις ίδιες συχνότητες τον άνθρωπο με την μελωδία, την αρμονία και τον ρυθμό. Έχουμε λοιπόν την σύνδεση της αοράτου Μουσικής με τον ορατό άνθρωπο.

Σαν αρχέτυπο, οι μελωδίες της Λύρας, σχηματίζουν αόρατους κύκλους στον αέρα δια των επτά τόνων και με αυτά μεταδίδονται κυκλικώς. Πρώτος ο Πυθαγόρας τους ανακάλυψε με το μονόχορδο. Μεταλλασσόμενοι νοητικώς οι κύκλοι της Λύρας στο αιθερικό διάστημα, εντός του οποίου όλα κινούνται κυκλικά, συν-κινούνται , και ο Απόλλων συντονίζει τις επτά τροχιές των πλανητών με τους επτά χιτώνες των αφυπνισθέντων θνητών. Η Λύρα κινείται και στο ορατό δια των χορδών της και στο αόρατο δια του ήχου, και ο Απόλλων συντονίζει.

Τόξον και Λύρα και η χορδή συμμετέχει και στα δύο, χαρακτηρίζουσα δύο αντιθετικές έννοιες. Την έννοια του τόξου/πολέμου , με την έννοια της λύρας/αρμονίας/ζωή. Μία η χορδή του τόξου, στο νοητικό φορέα, επτά οι χορδές της λύρας, στο συναισθηματικό φορέα, εναρμονίζουν δια της φαντασίας τον ψυχονοητικό ορίζοντα του ανθρώπου.

Στον Χ- ωροχρόνο ,οι 7 χορδές της λύρας έχουν αποκρύψει την ροή της ωδής, ενώ η μία χορδή του τόξου έχει φονεύσει την ορδή των σκέψεων.

Χ Ο Ρ Δ Η= Χ+ ΡΟΗ+ ΩΔΗ          Χ Ο Ρ Δ Η= Χ+ ΟΡΔΗ

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΡΙΠΟΔΟΣ

Ο Τρίποδας σαν σκεύος χρησιμοποιείτο σε πολλές εργασίες, κατεργασμένοι με πολλή τέχνη τηρούντο σαν κόσμημα στον οίκο και προσφέρετο σαν τιμητικό δώρο.

Σαν σύμβολο, αλλάζοντας επίπεδο από ένα απλό σκεύος σε ιερό Τρίποδα, αλληγορείται δια του σχήματος του ισόπλευρου τριγώνου, που έχει τις τρείς πλευρές  και τις γωνίες ίσες. Η ισότης συμβολίζει την ίση σημασία που πρέπει να δίνουμε στα τρία σώματα/φορείς του ανθρώπινου όντος. Το Ενστικτώδες/Επιθυμητικό,  το Συναισθηματικών/θυμοειδές, και το Νοητικόν/Λογιστικόν, σύμφωνα με την Πλατωνική ορολογία στον «Φαίδρο».

Παράλληλα ο τρίποδας ανάγει στις τρείς θείες ιδιότητες, ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ, ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ, και ΤΗΝ ΑΓΑΘΟΤΗΤΑ.

Σαν αρχέτυπο, ο ιερός Τρίποδας μετουσιώνεται, όταν εκπροσωπεί τον χρόνο. ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΠΑΡΟΝ , ΜΕΛΛΟΝ. Η συνολική θέαση της αιωνιότητας, προνόμιο του θεού Απόλλωνα, θεού του Νοητού Φωτός, επιτρέπει δια της καθολικής γνώσης εις τον αεί χρόνο την πρόβλεψη δια της αμφισημίας.

Ουδέν το προδιαγεγραμμένο. Τα πάντα εν τω γίγνεσθαι με την δυνατότητα της διπλής κατευθύνσεως, ΑΝΟΔΙΚΗΣ/ΚΑΘΟΔΙΚΗΣ, ΔΕΞΙΑΣ/ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΘΕΤΙΚΗΣ/ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ. Ανάλογα του εξελικτικού επιπέδου του όντος, το οποίο υπέβαλλε την ικεσία στον θεό, θα πραγματοποιηθεί δια της ελεύθερης βούλησης του  και η επιλογή των αποφάσεων του. Το συγκινησιακό επίπεδο του ικέτου, ο οποίος παραλαμβάνει τον χρησμό, έχει μετατρέψει τον Ιερό Τρίποδα σε Μέγιστο των Αρχετύπων της ψυχής, εφόσον ο ίδιος ο θεός του εξασφαλίζει την ελεύθερη επιλογή δια τις αποφάσεις του βίου του. ΔΕΝ ΤΟΥ ΤΙΣ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΖΕΙ. Γι΄αυτό και ο θεός είναι αμφίσημος στις προβλέψεις του.

 Ο Τρίποδας, δια της Μαντικής, αποσαφηνίζει ότι η πρόβλεψη προηγείται του αιτίου (Τόξο) και της θεραπείας (Λύρα), αφού ο ικέτης  του Απόλλωνα γνωρίζει την χρήση των δύο αυτών συμβόλων του θεού. Με την συνειδητοποίηση του συνολικού χρόνου δια του μαντικού τρίποδα δεν θα ασθενήσει ποτέ στο μέλλον, αφού αναγνωρίζει εκ των προτέρων το αίτιον, το οποίον οδηγεί στο ορατό σύμπτωμα της ασθένειας. Οι κακές βλαβερές εν-τυπ-ώσεις εκδηλώνονται εξερχόμενες σαν εκ-τυπ-ώσεις πρώτον στην ψυχή και στην συνέχεια στο σώμα.

Ο ΠΥΘΙΟΣ Απόλλων, αυτός που φωτίζει σαν προβολέας την ανθρώπινη διάνοια , είναι αυτός που παρέχει την δυνατότητα της ανέλιξης της μαντικής τέχνης στους θνητούς που επέλεξαν σαν σκοπό της ζωής τους την πραγμάτωση της εντολής του, «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΌΝ».

ΠΥΘΙΟΣ το πρώτο χαρακτηριστικό του γνώρισμα, που μπορεί να επικαλεστεί ο θνητός. Έχει δύο ρίζες εκ του ΠΥΝΘΑΝΟΜΑΙ που σημαίνει μαθαίνω κάτι ,πληροφορούμαι αφού ρωτήσω και η δεύτερη εκ του ΠΥΘΩ που σημαίνει επιφέρω την σήψη.

Ο Πύθιος Απόλλων εκ του ρήματος πυνθάνομαι φονεύει την δράκαινα ΠΥΘΩ, δηλ. φονεύει την σήψη /άγνοια με την τοξευτική τέχνη, όταν δίνει τις απαντήσεις στις απορίες των ικετών του προβαίνοντας στην κάθαρση της ψυχής τους.

Ο δράκων Πύθων τέκνο της Γαίας στην οποία ανήκε η δικαιοδοσία του μαντείου των Δελφών και εφρουρείτο από αυτόν. Στην συνέχεια μοιράστηκε με τον Ποσειδώνα, ακολούθως με την Θέμιδα, Φοίβη, Μούσες και κατέληξε με τους άνακτες εκ περιτροπής κατά την διάρκεια του Ηλιακού έτους τον Απόλλωνα και τον ετεροθαλή αδελφό του Διόνυσο. Η διαδοχή αυτή  σημειολογεί και την πορεία του ανθρώπινου ψυχισμού, αφού η αρχή γίνεται με την Γαία /ένστικτα και τον Ποσειδώνα/συναισθήματα και καταλήγει με τους γιούς του Διός/Νου, τον Απόλλωνα/Γνώση/Μέτρο και τον Διόνυσο/απελευθερωτή των ψυχών/ ενθουσιασμός.

Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

  1. Πρώτον προμαντεύει το ενστικτώδες μέρος της ψυχής (ΓΑΙΑ). Είναι τα προμηνύματα της αρχέγονης μας φύσης, αφού δύσκολη η επιβίωση  του ανθρώπινου είδους στην άγρια κατάσταση.
  2. Στην συνέχεια τα ένστικτα αποδέχονται την συγκυριαρχία με το συναίσθημα (ΠΟΣΕΙΔΩΝ). Τότε εκδηλώνονται οι τάσεις φιλίας συμπάθειας αγάπης, μίσους, μέσα από την ανάγκη για επαφές και σχέσεις με τους άλλους. Έτσι προκύπτουν τα πρώτα άλογα συναισθήματα που προέρχονται από τη μείξη των εξωτερικών υποκειμενικών εντυπώσεων και το συμφέρον για την επιβίωση.
  3. Προς όφελος τώρα των ομάδων που δημιουργούνται καθίστανται θεσμοί και νόμου που τελειοποιούνται  σταδιακά με την Θέμιδα που με τον Δία αποκτούν τις ΩΡΕΣ, που ορίζουν την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ,αιτία της ΕΥΝΟΜΙΑΣ με έπαθλο της ΕΙΡΗΝΗ, και τις ΜΟΙΡΕΣ που τις στηρίζουν στο διηνεκές του χρόνου.
  4. Ακολουθεί η προάγγελος του φωτισμού της διάνοιας μας, η Τιτανίς ΦΟΙΒΗ, κόρη της Γαίας και του Ουρανού, που αναλαμβάνει το μαντείο των Δελφών μαζί με τον Τιτάνα αδελφός της Κοίο, και που είναι οι γονείς της Αστερίας και της Λητούς.

Ο ΚΟΙΟΣ είναι ο ΟΙΚΟΣ της Νόησης μας που φωτίζεται από την σύζυγό του ΦΟΙΒΗ/ΦΩΣ, γιαγιά του Απόλλωνα που του παρέχει το όνομά της, ενώνοντας το γένος των Τιτάνων με το γένος των Ολυμπίων. Κοινή μήτρα/μητέρα όλων μας η ΓΑΙΑ.

  1. Το Μαντείο συνδέεται με τις   Μούσες, επέρχεται δηλ. η ανύψωση της ψυχή στο Όρος Ελικών. Θυγατέρες της Τιτανιδος Μνημοσύνης οι εννέα  Μούσες/Μυήσεις είναι οι σταδιακές αποκαλύψεις των δυνατοτήτων της ψυχής μας που θα καταστούν εν ενεργεία, δια της Μνημοσύνης/ ΕΝΘΥΜΗΣΗΣ Η ΕΝΘΕΟΣ ΜΥΗΣΙΣ. Οι ετεροθαλείς   αδελφές του Μουσαγέτη Απόλλωνα καθοδηγούν την διάνοια μας προς την κατανόηση  των θείων οραμάτων και εξασκούν την ψυχή μας στην ενορατική σύλληψη του Σύμπαντος και των προτύπων Ιδεών.
  2. Κατά τον Ομηρικό Ύμνο, ήρθε το ΦΩΣ/ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ και σκότωσε το σκότος, αποκαθαίροντας την ψυχή από την δοκησισοφία, με όπλο ο Εκατηβελέτης το Τόξο του με τα εκατό βέλη.
  3. Και ήρθε και ο Διόνυσος , ο θεός μέσα μας, ο ενθουσιασμός που μοιράζεται το εν τέταρτο του χρόνου, δηλ. τους τρείς Χειμερινούς μήνες την κυριαρχία του Ιερού χώρου των Δελφών, αφού γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου, την πιο σκοτεινή νύχτα. Τέσσερις μέρες μετά έρχεται το Φως, και όπως μας γνωστοποιεί ο Όμηρος τέσσερις μέρες μετά την γέννησή του 7ην Θαργηλίωνος (21 Μαΐου), ο Απόλλων  αποχωρεί από την  Δήλο και φθάνει στους Δελφούς, όπου εξοντώνει την Δράκαινα. Το τέσσερα εκπροσωπεί την ΓΕΝΝΗΣΗ,ΑΝΑΠΤΥΞΗ,ΩΡΙΜΑΝΣΗ και ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ, καθώς επίσης συμβολίζει και τα τέσσερα στοιχεία ΓΗ, ΥΔΩΡ,ΑΗΡ,ΠΥΡ, στον χώρο, τα οποία η ψυχή πρέπει να εξερευνήσει, γνωρίσει και κατανοήσει προτού προχωρήσει στην εξόντωση της εσωτερικής  Δράκαινας. Η Πυθώ είναι συμβολική εικόνα της χρόνιας  αοριστίας, αδράνειας, αδιαφορίας και άγνοιας, η οποία ενεδρεύει στην ψυχή μας, που αγνοεί την ύπαρξη των τεσσάρων στοιχείων αυτών καθώς και την ανάμειξή τους, και δεν είναι σε θέση, «καθεύδουσα γαρ» να εκφράσει ερωτήματα επί της ουσίας των όντων. Και χωρίς απορίες και ερωτήσεις δεν υπάρχουν και απαντήσεις και συνεπώς η άνοδος στα ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΠΕΔΙΑ  ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ είναι ανέφικτος.

ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΟΣ , Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ, ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ,ΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΔΙΑΣΠΑΣΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΟΤΑΝ Η ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΨΥΧΗ ΕΞΟΝΤΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΤΗΣ ΑΓΝΩΣΙΑΣ.

«…. Ο φίλος λοιπόν Απόλλων φαίνεται ότι τις απορίες της ζωής τις θεραπεύει και τις διαλύει, παρέχοντες χρησμούς προς εκείνους οι οποίοι τον συμβουλεύονται, τις απορίες όμως που αφορούν στο λογικό τις βάζει μέσα μας ο ίδιος και τις θέτει εμπρός στον εκ φύσεως ερευνητή της ψυχής, εμπνέοντας σε αυτόν διάθεση που οδηγεί στην αλήθεια, όπως αυτό είναι φανερό και σε άλλα πολλά, αλλά και στην καθιέρωση του ΕΙ.  Διότι αυτό δηλ. το ΕΙ βέβαια δεν έγινε τυχαία ούτε με την εκτίναξη γραμμάτων μέσα από κληρωτίδα βρέθηκε σε πρώτη σειρά κοντά στον θεό, ώστε να λάβει την θέση ιερού αφιερώματος και θεάματος. Αντιθέτως , όσοι πρώτοι εξέτασαν την φύση του θεού το αποδέχθηκαν, όσοι πρώτοι εξέτασαν την φύση του θεού το αποδέχθηκαν αυτό, είτε επειδή ανεγνώρισαν σ΄αυτό ιδιαίτερη και έκτακτη δύναμη είτε επειδή το χρησιμοποίησαν ως σύμβολο προς κάτι άλλο άξιο μελέτης…» Πλούταρχος «Το περί του ΕΙ του εν Δελφοίς»

«ΕΙ ΕΝ»  ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ

Ήρθε ο καιρός για την Ελληνική συνειδητοποίηση ότι η  αρχαία ψυχή ζει μέσα μας μαζί με όλα αυτά τα μεγάλα ιδεώδη. Ο Ανθρωπισμός υψώθηκε στο απόγειο της αναγνώρισής του με την ανύψωση της Δελφικής Ιδέας και την επικράτηση του ακτινοβόλου Απολλώνιου πνεύματος. Ο ανθρωπισμός ως μέγιστη ηθική αξία  στοχεύει στη σύλληψη  και κατανόηση που κατέχει η έννοια «Ανθρωπος» τόσο στην πνευματική του όσο και στην υλική του υπόσταση. Οι Έλληνες, σε  αναζήτηση της θεϊκής τους υπόστασης μέσα από  μία φιλοσοφική  εμβάθυνση εισήλθαν στα άδυτα της Γνώσης και την αξιοποίησαν, την διαφύλαξαν και την ενσωμάτωσαν στους Μύθους τους.

Είθε οι αξίες του Ελληνικού πολιτισμού σαν αείζωες πηγές του πνευματικού φωτός να αναζωπυρωθούν και να φωτίσουν ξανά τον κόσμο, που τόσο το περιμένει και το εύχεται, να ζωντανέψει το όραμα του μεγάλου μας ποιητή Άγγελου Σικελιανού θεματοφύλακα των υψιπετών Δελφικών ιδεωδών και να γίνει ένα κάλεσμα για εξύψωση όλων των δυνάμεων του Ελληνισμού. ΝΑ  ΣΤΟΧΑΣΤΟΥΜΕ ΔΕΛΦΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ!

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΕΙΛΕΙ ΞΑΝΑ Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΤΗΣ ΝΟΗΜΑ Η ΖΩΗ ΜΑΣ!!!

 « Η ΔΕΛΦΙΚΗ ΙΔΕΑ έχει δικαίωμα επιστροφής της σήμερα όσο ποτέ άλλοτε μέσα στον κόσμο, σαν απόρροια Κοσμικού προαιώνιου Λόγου, σαν εμπνεύστρια σκέψεων και πράξεων υπεράνω δογμάτων  καιροσκοπικών θρησκειών και καθεστώτων. Η Ανθρώπινη  Ψυχή ταλανίστηκε επί αιώνες μέσα σε μία πνευματική ένδεια, στο έρεβος της αμάθειας και του φόβου, δεσμεύτηκε οικτρά σε απολυταρχισμούς, δεισιδαιμονίες , παράλογους  νόμους , απάνθρωπες και άδικες κοινωνίες.»

Ο  τελευταίος χρησμός της  Πυθίας: «ἔστ’ ἦμαρ ὅτε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καὶ ες αεί ἔσσεται»  Θα έρθει μέρα που ο Απόλλωνας θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα.

 ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ,  ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΥΤΗ  Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΦΘΑΣΕ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ!!!    ΕΝΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ, ΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ  ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!

Ο ΦΟΙΒΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!!  

Η ΠΑΡΕΑ

 

 

 

Advertisements

Tagged:

§ 14 Responses to Απόλλων το φως της συνείδησης

  • Ο/Η iparea λέει:

    ΣΧΟΛΙΟ

    Παιάν, Παιάν, Παιάν
    Φοίβε Απόλλων
    Τιτάν, τιτάν, τιτάν
    άγριε φωσφόρε
    Ελθέ, ελθέ, ελθέ
    μάντι μουσαγέτα

  • Ο/Η iparea λέει:

    Για τον Απόλλωνα υπάρχουν γύρω στις 350 επικλήσεις, προσωνύμια και τοπικές λατρείες του, θεραπευτής, μάντις και ηλιακός θεός. Ας δούμε μερικά από αυτά.
    Λύκειος, Αιγλήτης, δηλ. λάμπων, Με αυτό το επίθετο λατρευόταν στην Ανάφη, γιατί εκεί εμφανίστηκε με όλη του την αίγλη και έσωσε τους Αργοναύτες. Προς τιμήν του (Στράβων, Απολλώνιος ο Ρόδιος) διοργανώνονταν οι λαμπρές γιορτές Θευδαίσια και Θευξένια (Θεοξένια;).
    Ξανθός , Ξανθοκάρηνος και Χρυσοκόμη, Δειγενέτης, αναγεννόμενος αδιάκοπα και Ακερσεκόμης, προσωνυμία αναφερόμενη στην πλούσια κόμη του, αυτός που τα μαλλιά του δεν κόπηκαν ποτέ, Εκηβόλος αυτός που τα χαρακτηριστικά του πλήττουν από μακρυά. Ονομαζόταν και Νουμήνιος και κανόνιζε τους μήνες και την πορεία τους. Έτσι η αρχή κάθε μήνα ήταν αφιερωμένη στον θεό. Παιάν και Ιήιος , αφού θεωρείται θεραπευτής.
    Αγήτωρ: Επίκληση πολεμικού χαρακτήρα (από επιγραφή της Λακωνικής).
    Aγραίος: σημαίνει «κυνηγός». Υπήρχε ναός του στα Μέγαρα (Παυσανίας ).
    Αγρευτής («κυνηγετικός»): Επειδή νίκησε τον Πύθωνα. «Και τον αγρευτάν Απόλλω » («Οιδίπους επί Κολωνώ»,1091).
    Άγριος: Επίκληση των Ορφικών («Ορφικοί ύμνοι») ως προστάτη των αγρών και της φύσης. Λατρευόταν στην Αιτωλία.
    Αγυιεύς («ο εποπτεύων δρόμους και λεωφόρους»). Κατά τον Παυσανία, με αυτή την ονομασία τιμούσαν το θεό σε Αχαρνές, Άργος και Αρκαδία (Τεγέα).
    Ακέστωρ: Αναφέρεται στην ιδιότητα του θεού ως θεραπευτού και ιατρού.
    Ακρίτας: Επίκληση στη Σπάρτη (Παυσανίας ).
    Ακτιακός: Από τον ναό του στο Άκτιον.
    Αλαίος: Επίκληση στην Κάτω Ιταλία, όπου ο Φιλοκτήτης ίδρυσε ιερό «Απόλλωνος Αλαίου» («[εν ω και το τόξον απέθετο «).
    Αλεξίκακος «αυτός που αποδιώχνει το κακό». Επίκληση του θεού στην Αθήνα.
    Αμυκλαίος: Γνωστό επίθετο από τις Αμύκλες Λακωνίας (Θουκυδίδης Ε’ 18,9-23,5), όπου προς τιμήν του γιορτάζονταν με μεγαλοπρέπεια τα Υακίνθια.
    Αφήτωρ: Ομηρικό επίθετο του θεού (Θ’ 404), είναι ο «τοξότης» από το «άφεσις των βελών»` υπάρχει και η ερμηνεία ως «χρησμοδότης».
    Βοηδρόμιος («σύμμαχος στον πόλεμο»): Κατά τον Καλλίμαχο («Ύμνος Απόλλωνος», 69).
    Γενέτωρ: Επίκληση στη Δήλο. Εκεί υπήρχε βωμός του που δεν επιτρεποταν θυσία ζώου, μόνο «πυρους και κριθας και πόπανα μόνα τίθεσθαι [επ’ αυτου ανευ πυρός».
    Γορτύνιος: Επίκληση για τον «Πύθιο Απόλλωνα» όπως λατρευόταν στη Γόρτυνα.
    Δάλος (δηλαδή «Δήλιος»): Ποιητικός τύπος του Πινδάρου («Ολυμπιόνικος» ΣΤ’, 100). Δήλιος: Ήδη από τον Όμηρο (Ζ, 162) αναφέρεται βωμός του θεού στη Δήλο («Αίας» 707, «Νεφέλες» 596, κ.λπ.). Η επίκλησή του “Δήλιος” σημαίνει όχι μόνον τον γεννηθέντα στη νήσο Δήλο, αλλά και τον Θεό που κάνει δήλα και ορατά τα πάντα, αλλά και τα πάντα ορά (“πανδερκές έχων φαεσίμβροτον όμμα” σύμφωνα με τον 34ο Ορφικό Ύμνο, δηλαδή ως ο θεός που η ματιά του φωτίζει τους θνητούς και παρατηρεί τα πάντα).
    Δαφναίος Δάφνιος Δαφνηφόρος: Ιδιαίτερη επίκληση σε Αθήνα, Φλύα, Ερέτρια, Χαιρώνεια, κ.λπ.
    Δαφνίτης: Επίκληση στις Συρακούσες (Ησύχιος).
    Δελφίνιος: Γνωστή επίκληση ως προστάτη της θαλασσοπλοΐας. Σε πολλές παραθαλάσσιες πόλεις διοργανώνονταν γιορτές προς τιμήν του.
    Δήραινος: Έτσι λατρευόταν στα Άβδηρα.
    Διδυμαίος: Από την πόλη Δίδυμα στην Μίλητο όπου λατρευόταν με μεγαλοπρέπεια
    Εκάεργος: Από τα πιο συνηθισμένα επίθετα που εμφανίζεται στην «Ιλιάδα» «αυτός που σπέρνει με τα βέλη του τον όλεθρο. Όπως επίσης και Εκατηβόλος και Εκατηβελέτης. Σημαίνει τον «μακρόθεν βάλλοντα» Εκηβόλος και Εκατηβόλος: Σημαίνει «αυτόν που προξενεί με τα βέλη του το θάνατο
    Ελικώνιος: Επίθετο ως θεού των Ελικωνιάδων Μουσών (
    Εώος και Εώιος: Σημαίνει «θεός της αυγής»
    Ζηνόφρων: Δηλαδή, «γνώστης των σκέψεων-θελήσεων του Δία»
    Θαργήλιος: Επίκληση στην Αθήνα, όπου γινόταν ονομαστή γιορτή (την 7η Θαργηλιώνος
    Θεάριος: Σημαίνει ίσως «θεός των χρησμών». Επίκληση σε Τροιζήνα, όπου υπήρχε και ιερό του (Παυσανίας).
    Θεοξένιος: Επίκληση στην Αχαΐα, όπου και ιερό του (Παυσανίας, Ζ’ 27).

    Ισμήνιος και Ισμηνίας: Επίκληση στη Θήβα προερχόμενη από το λαμπρό ιερό και μαντείο του θεού κοντα στον ποταμό Ισμηνό. Θυμίζουμε ότι σ’ αυτό το μαντείο είχε αφιερώσει χρυσό τρίποδα και ο Κροίσος.
    Καθάρσιος: Επίθετο που απαντά στον Αισχύλο («Ευμενίδες'», 63).
    Λεσχηνόριος: Επίκληση του θεού ως «προστάτη των λεσχών» (Αρποκρατίων).
    Λευκάτας και Λευκάτιος: Επίκληση, από το ιερό του θεού στο ομώνυμο ακρωτήριο της Λευκάδας
    Μαλεάτας: Επίκληση στην Επίδαυρο, όπου και το παλαιότερο ιερό του (Παυσανίας)
    Μοιραγέτης: Επίκληση του θεού στους Δελφούς, ως «χρησμοδότη».
    Μουσηγέτης ή Μουσαγέτης ή Μουσαγέτας: «αρχηγός των Μουσών» επίθετο από την εποχή του Πινδάρου.
    Ορχηστής: επίθετο του Απόλλωνα, ως θεού της όρχησης: «ορχήστ’ αγλαϊας ανάσσων ευρυφάρετρ΄ Απολλον» (Πίνδαρος).
    Πριάπειος: Επωνυμία του Απόλλωνα ως ποιμενικού θεού. Αναφέρεται ότι παρεχώρησε μια αγελάδα του στον Ίλο και εκεί όπου εκείνη στάθηκε, χτίστηκε το Ίλιο.
    Χρυσάωρ: Επίκληση του θεού, είτε από το χρυσό του ξίφος είτε από τις χρυσές ακτίνες που εξέπεμπε (Απολλώνιος ο Ρόδιος 3, 1283).

    Ο Πρόκλος έχει γράψει έναν ωραιότατο ύμνο προς τον Απόλλωνα. Ας τον διαβάσουμε δυνατά σήμερα που είναι η μέρα του η Κυριακή.
    «Επάκουσόν μου, βασιλεύ του Νοερού Πυρός, ώ χρυσήμινε Τιτάν! Επάκουσόν, ταμία του φωτός, ώ Άναξ, ο κρατών την κλείδα της πηγής της Ζωής. Συ, ο οποίος εις τους κόσμους της Ύλης υψόθεν ποταμούς αρμονίας εκχύνεις! Επάκουσον Συ, ο κατέχων την μεσαίαν υπέρ τον αιθέρα έδραν, και τον καρδιαίον παμφαή του Κόσμου κύκλον, πάντα επλήρωσας της αγρύπνου προνοίας σου. Οι δε πλανήτες, έχοντες εζωσμένους τους αειθαλείς σου Πυρσούς, αιωνίως πέμπουσι, κατά τους ακαμάτους και άνευ λήξεως χορούς των, προς τους επιχθονίους, σταγόνας ζωογόνους και ραντίσματα. Υπό τους παλινοστούντας δίφρους σου, κατά τους θεσμούς και νόμους των Ωρών, η φύσις όλη ζωογονείται και αναθάλλει. Κατέπαυσε δε ο θόρυβος των αντιμαχομένων στοιχείων, Σου φανέντος εκ του αρρήτου πατρός. Ο άκαμπτος χορός των Μουσών, υποχωρεί προ Σου. Όταν Συ θέλης, μεταστρέφουσι προς άλλην κατεύθυνσιν της αναποφεύκτου τύχης το νήμα. Διότι είσαι παντοδύναμος και παντοκράτωρ… Σε υμνούσι ως τον πατέρα τον ξακουστόν του Διονύσου. Εις Σε τα βάθη τα πυκνότατα της ύλης σε επευφημούν ως τον ενθουσιώντα Άττιν, άλλο δι’ αοιδοί ως τον αβρόν Άδωνιν……Αλλά θεών πανάριστε, πυροστεφές, όλβιε δαίμον, εικών του παγγενέτου θεού, ψυχών αναγωγεύ, επάκουσόν μου και κάθηρόν με πάντοτε πάσης αμαρτάδος….άν τότε υπό την αναγωγόν σου καθοδήγησιν, την αποδιώκουσαν τα κακά, εις μεν την ψυχήν μου πρόσφερε φώς αγνόν και πολύολβον, απομακρύνων την αχλύν το σκότος το δηλητηριώδες και ολέθριον. Εις δε το σώμα μου δίδε την ισχύν και αγλαόδωρον υγείαν. Εισάγαγέ με εις την εύκλειαν και πιστός εις την προγονικήν παράδοσιν, ας φροντίζω δια τα δώρα των μουσών. Την δ’ αδιάσειστον ευδαιμονίαν, την πηγάζουσαν από της ερατεινής ευσεβείας, αν θέλης δός μοι, ώ Άναξ. Διότι δύνασαι πάντα να εκτελέσης ευκόλως, εφ’ όσον έχης την παντοκρατορίαν. Εάν δε δυστυχία τις υπό των αστεροδινήτων ατράκτων των μοιρών επέρχηται επ’ εμού, προφύλαξόν με ταύτης δια της μεγάλης σου ριπής.»

  • Ο/Η iparea λέει:

    Στο γυμνό, βραχώδες τοπίο των Βασσών βρίσκεται ένας από τους σημαντικότερους και επιβλητικότερους ναούς της αρχαιότητας, αφιερωμένος στον Επικούρειο Απόλλωνα, η ανέγερσή του οποίου τοποθετείται στο 420-400 π.Χ. και αρχιτέκτονάς του θεωρείται ο Ικτίνος. Η πρωτοτυπία τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική του διαρρύθμιση και αρχιτεκτονική , τον καθιστούν μοναδικό μνημείο στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Ο Παυσανίας, μάλιστα, τον θεωρεί το δεύτερο μετά της Τεγέας πελοποννησιακό ναό σε κάλλος και αρμονία.
    Ο Ναός αυτός φέρεται πως είναι περιστρεφόμενος και περιστρέφεται κατά ορισμένες μοίρες το χρόνο διατηρώντας τον προσανατολισμό του στο άστρο του Σειρίου. Σύμφωνα με το μαθηματικό Στέλιο Πετράκη ο ναός είναι έτσι χτισμένος που γλιστρά πάνω σε ειδική πέτρινη βάση με γωνία 50,2 δευτερόλεπτα της μοίρας κάθε χρόνο, στοχεύοντας το ίδιο αστρικό σημείο, χρόνο ακολουθώντας την κίνηση του άξονα της γης , o οποίος λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών αλλάζει θέση χρόνο με τον χρόνο αφού έχει μία κλίση 23,5ο μοίρες με περίοδο 25.920 χρόνια, τον μεγάλο Ενιαυτό που αναφέρει ο Πλάτωνας. Έτσι αν και αλλάζει ο αστερισμός του μεσουρανήματος ο ναός εξακολουθεί να στοχεύει το ίδιο σημείο!
    Για να κατορθώσει ο ναός να ολισθαίνει πάνω στην βάση του τοποθετήθηκε πάνω σε αυτή ένα στρώμα άργιλου και ένα στρώμα από βότσαλα θαλάσσης. Πάνω σε αυτά τα στρώματα τοποθετήθηκαν οι πλάκες των θεμελίων του ναού. Κάτω από την βάση έχουν βρεθεί τούνελ που κρατούσαν τον άξονα του ναού. Πάνω λοιπόν στην βάση του ναού τοποθετήθηκαν πολλές στρώσεις από πλάκες που ενώνονται μεταξύ τους με ανοξείδωτους σιδερένιους συνδετήρες και στο άνοιγμα τους έχυσαν μόλυβδο για να κρατά τους κραδασμούς, καθώς ο ναός ολισθαίνει .
    Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως παρά τις φθορές και τις λεηλασίες που υπέστη, ο ναός συνεχίζει ακόμη και σήμερα να διατηρεί με εντυπωσιακή ακρίβεια την προκαθορισμένη του τροχιά, αν και λόγω της καταστροφής μεγάλου μέρους των θεμελίων του έχει ολισθήσει εκτός του άξονα του.

    Η πλαγιά που είναι χτισμένος ο ναός έχει διαμορφωθεί τεχνητά σε οριζόντιο επίπεδο και ο ναός τοποθετήθηκε έκκεντρα πάνω σε αυτή με προσανατολισμό που και πάλι θεωρείται παράξενος διότι δεν ακολουθεί τον συνήθη προσανατολισμό του άξονα ανατολής – δύσης αλλά του άξονα βορρά – νότου. Η είσοδος του ναού είναι στην βόρεια πλευρά του με προσανατολισμό τους Δελφούς.
    Η ύπαρξη και ενός δεύτερου μικρότερου ναού στην περιοχή με τον ίδιο προσανατολισμό, στην κορυφή του όρους Κωτύλιο αποτέλεσε τον οδηγό και τον δείκτη, για την κατασκευή του μεγάλου ναού του θεού. Δηλαδή αν κάποιος στεκόταν στην είσοδο του μεγάλου ναού σε πλήρη στοίχιση με τον μικρό ναό της κορυφής, τότε έβλεπε το σημείο 0 του βορρά. Πρόκειται δηλαδή για μία τεράστια πυξίδα κατασκευασμένη από γρανίτη και μάρμαρο!
    Τα γλυπτά του διακόσμου του ναού, μεταξύ των οποίων και Αμαζονομαχία, βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο, κλεμμένα κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας , αλλά και στο μουσείου του Λούβρου και του Μονάχου.
    Η ζωφόρος του ναού , ένα πραγματικό αριστούργημα του γλύπτη Παιώνιου αποτελείται από εικοσιτρείς μαρμάρινες πλάκες, από τις οποίες οι έντεκα δυτικά παρίσταναν Κενταυρομαχία (Λάπηθες – Κένταυροι) και οι έντεκα ανατολικά Αμαζονομαχία (Αθηναίοι – Αμαζόνες). Η κεντρική στο βάθος παρίστανε τον Απόλλωνα που με τη συνδρομή της Αρτέμιδος, έκανε να επέλθει η δικαιοσύνη, που διαταράχτηκε από τους αίτιους των φοβερών μαχών (Κενταύρους – Αμαζόνες). Οι έξι μετόπες του πρόναου απεικόνιζαν την επιστροφή του Απόλλωνα από τις Υπερβόρειες χώρες, και του οπισθόδομου την αρπαγή των θυγατέρων του Μεσσήνιου βασιλιά Λεύκιππου από τους Διόσκουρους.
    Η ζωντάνια η έκφραση των μορφών, καθώς και η πλοκή των σκηνών, το κατατάσσουν στους καλύτερους γλυπτικούς διάκοσμους της αρχαιότητας.
    Μέσα στο ναό υπήρχε και μεγάλο (12 πόδια) χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνα το οποίο κατά τις μαρτυρίες του Παυσανία, μπροστά από το τέμενος του Λυκαίου Διός.
    Σήμερα ο ναός του Απόλλωνος είναι σε στάδιο συντήρησης και αποκατάστασης. Η εικόνα που παρουσιάζει είναι τραγική, αφού είναι λεηλατημένος και απογυμνωμένος από την λαμπρή μαρμάρινη ζωφόρο του και κατασκαμμένος με σκοπό την κλοπή των μετάλλων της βάσης του. Ο προσανατολισμός του όμως εξακολουθεί να είναι σταθερά ο ίδιος αν και λόγω της καταστροφής μεγάλου μέρους των θεμελίων του έχει ολισθήσει εκτός του άξονα του.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Στις Μούσες κόρες της Μνημοσύνης ,πέμπτης συζύγου του Δία ,ανήκουν οι πύλες των μυήσεων. Η Μνημοσύνη κρατεί κεντρικό ρόλο, γιατί τέσσερις σύζυγοι του Διός προηγούνται και τέσσερις έπονται. Και αυτό είναι η ιδιότητα της μνήμης, η οποία οφείλει να συγκρατεί ότι έχει προηγηθεί, προκειμένου ο ΖΕΥΣ/ΝΟΥΣ να διαθέτει την συνολική μνήμη του παρελθόντος, πράγμα που θα του επιτρέπει να προίσταται του μέλλοντος. Η ισορροπία μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος τονίζεται από την θέση της Μνημοσύνης, ( Πέμπτη κατά σειρά δηλ. στη μέση) ως συζύγου του.
    Η Μνήμη εμφανίζεται μετά την γέννηση της Περσεφόνης της εκπροσώπου της ψυχής του ανθρώπου και υποδεικνύει την σημασία για την ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους.
    Η Μνημοσύνη φροντίζει για την σύνδεση ψυχής και Νού, αυξάνει τον δυνατό λογισμό των ανθρώπου και απομακρύνει τις επιζήμιες αρνητικές σκέψεις. Γι΄αυτό ο άνθρωπος οφείλει να δώσει προτεραιότητα και να μεριμνήσει ιδιαίτερα ώστε να αναπτύξει την μνήμη, αυτή που θα προωθήσει το ήθος του.
    Ο Ησίοδος τονίζει ότι οι εννέα Μούσες με την μαγική τους φωνή έχουν ως πρώτο μέλημά τους την εξύμνηση του Νόμου και των αθανάτων τις Ιερές συνήθειες. Έτσι οι θνητοί επαναλαμβάνοντας κατ΄ομοίωση των Μουσών τους ύμνους αυτούς αποτυπώνονται στην ψυχή τους μαζί με τις συνήθειες των ,Αθανάτων. Γιατί το άσμα δια του παλμού, της μελωδίας, του ρυθμού και της αρμονίας, συντονίζει την ψυχή με τους υψηλούς τόνους των Ουράνιων συγχορδιών, διευκολύνοντας την στην ατένιση και την κατανόηση της Αρετής.
    Η αληθινή χαρά μοιάζει με τη συναυλία των Μουσών, που αφήνει στην ψυχή μια ουράνια αρμονία. Ο Πλάτωνας στον «Πρωταγόρα» αποδεικνύει ότι η Αρετή είναι διδακτή και είναι η μόνη οδός που οδηγεί τον άνθρωπο στην ευδαιμονία.
    Στον Όμηρο βλέπουμε αυτή την διάσταση των Μουσών σαν θεές της Μνήμης και κατ’ επέκταση εκείνες που διασώζουν αξίες και ηθικές αρχές και διδάγματα από το παρελθόν.
    Όταν ο Νούς ενθυμείται τους ύμνους που μιλούν για τους Νόμους και την Δικαιοσύνη που διέπουν τον Κόσμο, απομακρύνεται από φαύλους, αναληθείς σκέψεις , συνήθειες και πράξεις που υποβιβάζουν τον άνθρωπο.
    Ο αριθμός των Μουσών είναι πάλι ενδεικτικός της ολοκλήρωσης ενός κύκλου, ο οποίος φροντίζει για την παιδεία και τις μυητικές τελετουργίες, γι΄αυτό και είναι υψίστης σημασίας η κατανόηση τους.
    Η Κλειώ, η πρώτη των Μουσών, κρατεί το κλειδί και τα χειρόγραφα της συνολικής ιστορίας του Παντός, που παραδίδει στην δεύτερη Μούσα την Ευτέρπη.
    Η Ευτέρπη , τέρπουσα, την ψυχή, τρέπει την κλείδα και ανοίγει την πύλη των γενομένων, των όντων και των εσόμενων.
    Η Θάλεια , η Τρίτη Μούσα, ΘΑΛΕΙΑ+ Η= ΑΛΗΘΕΙΑ της θαλπωρής του Ήλιου, εξαιτίας του οποίου όλα Θάλ-λουν και διατηρούνται αειθαλή ,λόγω της ευκολίας της ροής των Μυήσεων των 9 Μουσών σε όλο και πιο λεπτά πεδία φωτός με Μουσαγέτη τον αδελφό τους , Απόλλωνα.
    Οι Επόμενες τρείς Μούσες Μελπομένη, Τερψιχόρη και Ερατώ, οδηγούν σε νέα πύλη τον μυούμενο υψηλότερων αναβαθμών.
    Οι άλλες τρείς Πολύμνια, Ουρανία και Καλλιόπη οι μυήσεις των οποίων άπτονται θείων πεδίων, αποκαλύπτονται μόνο ύστερα από μία πλήρη βιωματική αφομοίωση του Σύμπαντος Κόσμου.
    Ο Πυθαγόρας συνήθιζε να αποκαλύπτει τη σοφία των αριθμών στο ναό των Μουσών, όπου οι μαθητές του δεύτερου βαθμού μπορούσαν να μπουν μόνο με τη συνοδεία του δασκάλου τους. Μέσα σ’ αυτό το στρογγυλό ναό, που χτίστηκε σύμφωνα με τις υποδείξεις του ίδιου του Πυθαγόρα, υπήρχαν τα μαρμάρινα αγάλματα των εννέα Μουσών. Στη μέση, επίσημη και μυστηριώδης, κυριαρχούσε η Εστία, τυλιγμένη με ένα πέπλο.
    Για τους Έλληνες, η Εστία ήταν ο φύλακας της θεϊκής αρχής που βρίσκεται μέσα σε κάθε πράγμα.
    Μέσα στο ιερό του Πυθαγόρα ήταν το σύμβολο της θεϊκής Επιστήμης, δηλαδή της Θεογονίας. Ολόγυρα οι Μούσες είχαν, εκτός απ’ τα παραδοσιακά και μυθολογικά τους ονόματα, το όνομα των απόκρυφων επιστημών και των ιερών τεχνών που ήταν προστάτιδες.
    Η λέξη Μ-ΟΥΣ-ΙΚΗ προέρχεται από τις Μούσες, αλλά οι Μούσες δε σχετίζονται αποκλειστικά και μόνο με τη στενή έννοια της μουσικής, δηλαδή τη σύνθεση, εκτέλεση και ακρόαση οργανικών ήχων, ασμάτων και ρυθμικών αξιών. Αυτές δίνουν το χάρισμα του λόγου στους ηγέτες για να μιλούν με σοφία και να αποκαθιστούν το Δίκαιο και την Ειρήνη στους λαούς. Άρα είναι πρώτιστο καθήκον ενός «φωτισμένου» ηγέτη να έχει την ικανότητα να επικοινωνεί με τις Μούσες, και να εμπνέεται από αυτές .
    Το πρώτο άσμα των Μουσών ήταν ο ύμνος της νέας τάξης που δημιουργήθηκε στο σύμπαν μετά τη νίκη των Ολύμπιων θεών πάνω στους Τιτάνες.

    Οι Έλληνες θεωρούσαν ως ενότητα τη μουσική, την ποίηση, το χορό και το θέατρο, παρόλο που υπήρχαν και μεμονωμένα μουσικά κομμάτια. Η Ιστορία διδασκόταν κατά μεγάλο μέρος μέσω της μουσικής . Οι ραψωδοί εκτελούσαν τα ομηρικά έπη, ενώ η Αστρονομία ήταν μία μουσικομαθηματική επιστήμη και η φιλοσοφία ,θεωρία της Αρμονίας των Σφαιρών. Η μουσική ήταν ένας τρόπος περιγραφής του Κόσμου, με βάση την οποία οι άνθρωποι ζούσαν τόσο τις καθημερινές τους πράξεις, όσο και ρύθμιζαν τις τελετές τους καθʼ όλο το έτος. Σε όλα τα σημαντικά κέντρα λατρείας του Απόλλωνα , η Μουσική και οι χοροί στη λατρεία του θεού χάριζε στους ανθρώπους την αίσθηση του ρυθμού και της αρμονίας (Πλάτων, Νόμοι ) και είχαν είχε πρωτεύοντα ρόλο. Ο Απόλλωνας προστατεύει τη νεότητα, και, μέσω της μουσικής και της χορείας, διαμορφώνει μια εύρωστη και ακμάζουσα πόλη. Αυτός προσφέρει στους ανθρώπους, μέσω των Μουσών, δηλαδή μέσω των δώρων της τέχνης, την ειρήνη και τα αγαθά της, «αυτός και τις βαριές αρρώστιες ανδρών και γυναικών γιατρεύει, κοι την κιθάρα χάρισε, και σε όσους θέλει δίνει τη Μούσα και την ειρηνική μες στις καρδιές την ευνομία φέρνει…»
    Πίνδαρος, ΠΥΘΙΑ

    «Ο Μουσηγετης με καλεί στο χορό…»: Πίνδαρος. Παρθέναο 2, Dances of Apollo. Sparta – D
    Η λέξη Μούσα όμως προέρχεται και από το μυώ, δηλαδή οδηγώ στη μύηση ή διδάσκω τους ανθρώπους (Διόδωρος ο Σικελιώτης Δ΄,7,4 : τούτο δʼ εστίν από του διδάσκειν τα καλά και συμφέροντα και υπό των απαιδεύτων αγνοούμενα).
    Στη δωρική διάλεκτο λεγόταν Μώσα = γνώση, από το ρήμα μω = ζητώ, ερευνώ τη γνώση
    Ο Παυσανίας υποστηρίζει ότι υπήρχαν δύο γενιές Μουσών, όπου στην πρώτη γενιά ήταν 3 και ήταν κόρες του Ουρανού και της Γαίας, και στη δεύτερη, ήταν 9 και ήταν κόρες του Δία και της Μνημοσύνης. .
    Οι αρχαιότερες Ελικωνιάδες Μούσες ήταν οι εξής:
    Μνήμη (μνήμη) Μελέτη (μελέτη) και η Αοιδή (τραγούδι)
    Η ποιητική τέχνη χρειάζεται και τις τρεις αυτές Μούσες, χρειάζεται τον συνδυασμό του τραγουδιού, της μνήμης και της μελέτης. Γιατί για να τραγουδήσεις χρειάζεται πρώτα μνήμη, και μετά μελέτη- άσκηση.
    Στους Δελφούς λάτρευαν 3 άλλες μούσες, την Νήτη, την Μέση και την Υπάτη, οι οποίες παραλληλίζονται με τις τρεις χορδές της λύρας.
    Στην Αθήνα τις τιμούσαν ιδιαίτερα και ονόμασαν μια κορυφή κοντά στην Ακρόπολη «Μουσείον» προς τιμή τους ενώ ο Πλάτωνας είχε χτίσει βωμό στο όνομά τους στην Ακαδημία του. Ιδιαίτερα δημοφιλείς έγιναν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, ίχνη της λατρείας των οποίων βρέθηκαν στην Πελοπόννησο, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη, όπου μάλιστα λεγόταν ότι είχε γίνει ο αγώνας τραγουδιού μεταξύ Μουσών και Σειρήνων.
    Ακόμη τις τιμούσαν και σε πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας ενώ στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου είχε ιδρυθεί μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου το «Μουσείο», ένα φημισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα.
    Στα έργα του Ομήρου, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, οι Μούσες, ως θεές της ποίησης, κατέχουν πολύ σημαντική θέση• όταν ο ποιητής αρχίζει την αφήγηση του κάθε έπους, ζητά από τη Μούσα να τον βοηθήσει. Οι Μούσες τα ξέρουν όλα και τα έχουν δει όλα, πρέπει λοιπόν να τον βοηθήσουν να θυμηθεί γεγονότα του παρελθόντος, που ο ίδιος έχει μόνο ακουστά και που ο νους του αδυνατεί να συγκρατήσει
    1. Η Μούσα Κλειώ (εκ του: κλέος = δόξα), η προστάτιδα της Ιστορίας και του Επους, επειδή αναφέρεται στο Κλέος που ανήκει στους ήρωες του παρελθόντος. Η Κλειώ κατηγόρησε την Αφροδίτη επειδή ερωτεύθηκε τον ‘Aδωνι. Η Αφροδίτη ανταπέδωσε και την έκανε να ερωτευθεί τον Πίερο, που μαζί του γέννησε τον Υάκινθο. Ζωγράφιζαν την Κλειώ δαφνοστεφανωμένη και με πορφυρό ένδυμα. Στο δεξί της χέρι κρατούσε μία σάλπιγγα και στο αριστερό ένα βιβλίο, που έγραφε Κλειώ Ιστορία. Στα πόδια της υπήρχε το Κιβώτιο της Ιστορίας.
    2. Η Μούσα Ευτέρπη εκ του: ευ + τέρπω, καλώς τέρπω = ευχαριστώ, προστάτιδα της αυλητικής τέχνης, ανακάλυψε διάφορα μουσικά όργανα, όπως ο Αυλός και τη διαλεκτική. Τα μαθήματα τέρπουν τους ανθρώπους, αλλά και.. «είναι εύτερπεϊς οι λόγοι των πεπαιδευμένων». Η Ευτέρπη με το Στρυμόνα γέννησε το Ρήσο. Τη ζωγράφιζαν δαφνοστεφανωμένη να παίζει αυλό ή να τον κρατά. Δίπλα της βρισκόταν όργανα μουσικά και κείμενα, ο Έρωτας και δένδρα με τον τραγουδιστή Τέττιγα (τζιτζίκι).
    3. Η Μούσα Θάλεια εκ του: θάλλω = ανθίζω, βλασταίνω, ακμάζω ,η προστάτιδα της βουκολικής ποιήσεως και της κωμωδίας. Ανακάλυψε την κωμωδία, τη γεωμετρία, την αρχιτεκτονική και τη γεωργία. Ήταν προστάτισσα και των Συμποσίων, Το όνομα Θάλεια = θάλλειν τα φυτά, ή… επειδή θάλλουσιν εις πολλούς αιώνας οι επαινούμενοι δια των ποιημάτων… . Τη ζωγράφιζαν στεφανωμένη με κισσό, νέα και χαμογελαστή, να κρατά κωμική μάσκα. Άλλες φορές δαφνοστεφανωμένη με πράσινο πανωφόρι και την επιγραφή “Θάλεια Κωμωδίαν”.
    4. Η Μούσα Μελπομένη εκ του: μέλπω = μελωδώ + μένος), η προστάτιδα της τραγωδίας, της ρητορικής και της μουσικής μελωδίας . Ονομάστηκε Μελπομένη από την λέξη μολττήν … επειδή δι’ αυτής μέλπουσιν οι άνθρωποι όλοι τους αγαθούς. Η Μελπομένη με τον Αχελώο, κατά μία παράδοση, γέννησε τις Σειρήνες Τη ζωγράφιζαν να φορεί μάσκα τραγωδίας, θυμωμένη, δαφνοστεφανωμένη με σκήπτρο, ρόπαλο στα χέρια και την επιγραφή “Μελπομένη Τραγωδίαν”.
    5. Η Μούσα Τερψιχόρη εκ του: τέρπω + χορός = η τέρπουσα δια του χορού), η προστάτιδα του χορού και της λυρικής ποίησης, επινόησε την άρπα και τη μουσική παιδεία, τον χορό και τους Υμνους προς τους Αθανάτους. Ονομάστηκε Τερψιχόρη, επειδή ετέρπετο ευχαριστιόταν με το χορό. Ίσως και από τη μάθηση (που τέρπει τους θεατές-ακροατές.Την Τερψιχόρη ζωγράφιζαν δαφνοστεφανωμένη και με προμετωπίδιο να κρατά άρπα και. να χορεύει χαρούμενη, ενώ τα πόδια της μόλις να ακουμπούν τη γη και με την επιγραφή “Τερψιχόρη λύραν”. Εμβλήματά της ήταν η λύρα, ο αυλός και το τρίγωνο. Συνήθως απεικονίζεται καθισμένη και κρατώντας μια λύρα.
    6.Η Μούσα Ερατώ εκ του: έρως, προστάτιδα της ερωτικής ποίησης, του γάμου, (της μουσικής και της διαλεκτικής). Τη ζωγράφιζαν καθιστή, να φορά ροδοστέφανο (στεφάνι από τριαντάφυλλα), με τη λύρα και το τόξο του έρωτος στα χέρια και την επιγραφή « Ερατώ Ψάλτριαν. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ξεκινά το τρίτο κεφάλαιο του τέταρτου μέρους στα Αργοναυτικά με: …«Και τώρα Μούσα Ερατώ, έλα κοντά μας και πες μας πώς ο Ιάσονας … έφερε το χρυσόμαλλο Δέρας… από τον ερωτά του στη Μήδεια … γιατί έχεις τις χάρες της Κύπριδας Αφροδίτης.,. και φέρνεις τη μαγεία στα ανύπαντρα κορίτσια,.,».
    7. Η Μούσα Πολυμνία εκ του: πολύς + ύμνος, προστάτιδα της ποίησης, της υποκριτικής μίμησης και εφευρέτης της Λύρας, της Όρχησης (= χορός) και της Γεωμετρίας. Τη ζωγράφιζαν να κοιτά προς τον Ουρανό με στεφάνι από δάφνη και μαργαριτάρια στο κεφάλι, λευκό φόρεμα, με τη λύρα στα χέρια της και την επιγραφή “Πολυμνίς Μύθους”.
    8. Η Μούσα Ουρανία εκ του: ουρανός, προστάτιδα της αστρονομίας και των Ουρανίων Σωμάτων. Σύμφωνα με την παράδοση με το Διόνυσο γέννησε τον Υμέναιο και με τον Απόλλωνα το Λίνο. Ζωγράφιζαν την Ουρανία στεφανωμένη με αστέρια και προμετωπίδιο, μπλε φόρεμα, μπροστά της τρίποδα που επάνω είχε την ουράνια σφαίρα και διαβήτη.
    9. Η Μούσα Καλλιόπη εκ του: καλή + ωψ = ωραία όψη(πρόσωπο), έπος=λόγος), προστάτιδα της επικής ποίησης και της ρητορικής. Ήταν η ανώτερη και επισημότερη από τις άλλες αδελφές της Μούσες, μητέρα του Ορφέα και κατʼ άλλους του Ομήρου Συνόδευε τους βασιλείς και τους ανώτατους άρχοντες για να επιβάλλει με τα λόγια της υποταγή και δικαιοσύνη. Την ονόμαζαν και Καλλιέπειαν, επειδή ήταν εφευρέτης της ποίησης. Ζωγράφιζαν την Καλλιόπη νέα και ωραία, με άνθη στο κεφάλι ή κισσό, στο δεξιό χέρι να κρατά δάφνες και στο αριστερό δύο βιβλία, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.
    Είτε όλες μαζί ως μια ενιαία ομάδα, είτε η καθεμιά ξεχωριστά, οι Μούσες συμβολίζουν το μεγαλείο της τέχνης• το ωραίο όχι μόνο στη μορφή, αλλά και στο περιεχόμενο .Φωτεινές και ήπιες μορφές που μέχρι σήμερα προσωποποιούν την Γνώση και την έμπνευση που φέρνει η τέχνη και η ηθική στη ζωή των ανθρώπων, καθώς και την χαρά και την ομορφιά .
    Οι Μούσες δίνουν την έμπνευση και ο Νούς ανεβαίνει την σκάλα της τελειότητας, συγχρονίζεται με τις δονήσεις που μέσα τους ρέει η αληθινή γνώση η σοφία , τα κρυφά και τα άδηλα. Εμπνέουν τους αοιδούς και εξυψώνουν τον άνθρωπο σε αβρές πράξεις.
    Από τον Ελικώνα ακτινοβολούν ακόμη τα οράματα και οι αρετές που ύψωσαν κάποτε τους Έλληνες και θα εμπνεύσουν για άλλη μία φορά τον καινούργιο Έλληνα, τον νέο πολίτη αυτού του κόσμου να ξαναδημιουργήσει το θαυμαστό ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!!!

    Μνημοσύνης και Ζηνός εριγδούποιο θύγατρες, Μούσαι Πιερίδες, μεγαλώνυμοι, αγλαόφημοι, θνητοίς οις κε παρήτε, ποθεινόταται, πολύμορφοι, πάσης παιδείης αρετήν γεννώσαι άμεμπτον• θρέπτειραι ψυχής, διανοίας ορθοδότειραι, και νόου ευδυνάτοιο καθηγήτειραι άνασσαι, αι τελετάς θνητοίς ανεδείξατε μυστιπολεύτους, Κλειώ τ΄ Ευτέρπη τε Θάλειά τε Μελπομένη τε, Τερψιχόρη τ΄ Ερατώ τε Πολύμνιά τ΄ Ουρανίη τε, Καλλιόπη συν μητρί και ευδυνάτηι θεάι αγνήι. Αλλά μόλοιτε, θεαί, μύσταις, πολυποίκιλοι, αγναί, εύκλειαν ζήλόν τ΄ ερατόν πολύυμνον άγουσαι.-

  • Ο/Η iparea λέει:

    Στον κολοσσιαίο Απόλλωνα της Δήλου, έργο των Τεκταίου και Αγγελίωνα, ο θεός παριστάνεται με τόξο στο ένα χέρι ενώ στο άλλο κρατά τις τρείς ΧΑΡΙΤΕΣ, όπως γνωρίζουμε από τον Παυσανία και από τον Πλούταρχο «Περί Μουσικής». Μάλιστα υπήρχε μία αναπαράσταση αυτού του αγάλματος σε ένα νόμισμα των Αθηνών, από χάλκινο μέταλλο.
    Οι Χάριτες αντιπροσωπεύουν την ΧΑΡΗ και την ΟΜΟΡΦΙΑ που πρέπει να βασιλεύει στον Άνθρωπο. Η ΑΓΛΑΙΑ, ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ και η ΘΑΛΕΙΑ, κόρες του Δία και της Ευρυνόμης προστατεύονται από τον Απόλλωνα, που φωτίζει και ζεσταίνει τους Νόες των ανθρώπων.
    Η Αγλαία αντιπροσωπεύει την Λαμπρότητα, το Κάλλος και το Μεγαλείο , είναι η νεώτερη και η πιο χαρούμενη και προσδίδει την χάρη σε όλα τα έμβια και άβια πλάσματα. Με την βοήθεια της όλοι στρέφονται προς την λάμψη της, προσπαθώντας να διορθώσουν τις ασυμμετρίες, την ασχήμια και τις ελλείψεις.
    Η Ευφροσύνη , η Ευ-φεροσύνη μεταδίδει την ευεξία, την χαρά και την ευθυμία. Στα Ορφικά την είχαν συνδέσει με την Σελήνη, η οποία λάμπουσα δίνει μία εσωτερική ευθυμία στην ανθρώπινη ψυχή. Ανανεώνει τον άνθρωπο και τον ενώνει με την ομορφιά.
    Η Τρίτη η Θάλεια , είναι προστάτιδα και ειδική για την βλάστηση, βοηθός στην αναγέννηση. Η Χάρις Θαλίη και η Τρίτη των Μουσών Θάλεια πηγάζουν από την αρχή της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΘΕΙΑΣ ΑΛΗΣ =ΘΕΙΑΣ ΠΕΡΙΦΟΡΑΣ, η οποία συμπεριλαμβάνει στην Μνήμη της το ΠΑΝ.
    Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΑΛΗΣ, ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΕΙΘΑΛΟΥΣ ΘΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥ ΘΗΡΕΥΤΗ.
    Η Θαλίη, με την Αγλαΐα, την απαστράπτουσα και την Ευφροσύνη, προσδίδει θάλλος και θαλπωρή για την ανάδυση της ψυχής από τις χαμηλές αργοδονούμενες συχνότητες της άγνοιας και του ψεύδους Ψ+ ΕΥΔΟΣ= Ο ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, στα Ηλιακά, Υψηλά, Αειθαλή Πεδία ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ.
    Και οι τρείς τους συμβάλλουν στην ομαλή και υγιή λειτουργία του Νού και της Ψυχής του ανθρώπου και στην αρμονική του συνύπαρξη με τους συναθρώπους του αλλά και με όλη την φύση, γιατί
    « Εν θαλίης ,ερατήν δια στόμα όσσαν ιείσαι μέλπονται πάντων τε Νόμων και ήθεα κεδνά των αθανάτων» Ησίοδος «ΘΕΟΓΟΝΙΑ»
    «Μέσα στις γιορτές και από το στόμα τους την μαγική τοξεύοντας φωνή αναμέλπουν όλου του βίου την τάξη και τις ιερές συνήθειες των Αθανάτων διαλαλούν»
    Η Ευρυνόμη είναι η Τρίτη σύζυγος του Δία, αδελφή της Μήτιδος, τέκνα του Ωκεανού και της Τηθύος. Και οι δύο πλαισιώνουν την Θέμιδα, την δεύτερη σύζυγο του Δία, την μεγάλη Θεά των Θεσμών, που προστατεύει την επικράτηση της ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ σε όλο το Σύμπαν.
    Η Ευρυνόμη λόγω των δύο γονέων της δεν στερείται της ευαισθησίας του υγρού στοιχείου και συνευρισκόμενη με τον Δία δωρίζει την ευρύτητα του πνεύματος, που είναι αναγκαία στο απρόσωπο, άτεγκτο και ουδέτερο προσωπείο του Νόμου της Θέμιδος. Είναι η απαραίτητη εξέλιξη του Νόμου, προκειμένου η Δικαιοσύνη να μην αποδοθεί με στυγνότητα και σκληρότητα.
    Προσπαθεί να προσεγγίσει την ουσία των αδικημάτων , τους ρόλους του θύτη και του θύματος που είναι ασαφείς μερικές φορές, να ξεδιαλύνει τα αίτια και τα αποτελέσματα που είναι κρυφά και παραπλανητικά, ώστε να αποδοθούν δίκαια οι ευθύνες. Ο ρόλος της επίσης είναι και να απαλύνει τον πόνο μιας ορθής αλλά σκληρής απόφασης.
    Μετά από περιπέτειες εξελίξεων παρουσιάστηκε κάποια στιγμή στην Ιστορία της ανθρωπότητας ο Απόλλωνας, η καθαρή και εξελιγμένη συνείδηση . Ο νούς του ανθρώπου εξευγενίστηκε , ανυψώθηκε και αναζήτησε υψηλά πνευματικά ενδιαφέροντα και αναζητήσεις, μέσα από τις τέχνες και τις επιστήμες, την μάθηση και την χαρά της Ζωής.
    Ο πνευματικός Ήλιος, ο Φοίβος Απόλλωνας, με την βοήθεια των Μουσών και των Χαρίτων οδηγούν τον Νέο Άνθρωπο στην ενδοσκόπιση και προσέγγιση του Υψηλού του ΕΙΝΑΙ.
    ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΙΤΕΣ
    Κλῦτέ μοι, ὦ Χάριτες μεγαλώνυμοι, ἀγλαότιμοι, θυγατέρες Ζηνός τε καὶ Εὐνομίης βαθυκόλπου, Ἀγλαΐη Θαλίη τε καὶ Εὐφροσύνη πολύολβε, χαρμοσύνης γενέτειραι, ἐράσμιαι, εὔφρονες, ἁγναί, αἰολόμορφοι, ἀειθαλέες, θνητοῖσι ποθειναί• εὐκταῖαι, κυκλάδες, καλυκώπιδες, ἱμερόεσσαι• ἔλθοιτ᾽ ὀλβοδότειραι, ἀεὶ μύσταισι προσηνεῖς.
    Ακούστε με ώ Χάριτες ένδοξαι, πού τιμάσθε με λαμπρότητα, θυγατέρες του Διός καί και της Ευρυνόμης με τα βαθειά στήθη, εσείς η Αγλαϊα, η Θάλεια καί η πολυευτυχισμένη Ευφροσύνη πού γεννάτε την χαρά, είσθε αξιέραστες ευχάριστες, αγνές, ποικιλόμορφες, πάντοτε θαλερές (φρέσκιες) εις τους ανθρώπους περιπόθηται διότι ούτε αι ταχείαι φλόγες του ηλίου, ούτε της σελήνης το φώς ούτε καί το καύχημα της σοφίας, της αρετής καί της δραστήριας τόλμης
    ούτε της λαμπρός ωραιότατης νεότητας του βίου ή περίοδος (ή εποχή) διεγείρει χαρές εις την ζωήν μας χωρίς την ίδικήν σας παρουσίαν
    Είθε να μας έλθετε πάντοτε προσηνείς προς τους μύστας.
    εσείς πού είσθε άξιες ευχής, αι τριγυρίζουσαι (τους ανθρώπους), αι ανθηραί, αι περιπόθηται, πού δίδετε την ευτυχίαν.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Το Γράμμα Έψιλον σαν σύμβολο σχετίζεται άμεσα με την Δελφική Ηλιακή μυσταγωγία, την μύηση του ανθρώπου στο ΦΩΣ.
    Ο Νους χιλιάδες χρόνια αγωνιζόταν να παρακάμψει τα εμπόδια και να ανέβει στα υψηλά δωμάτια του παλατιού του, εκεί όπου η ψυχή ουρανοβατεί ως θεία ουσία να έρθει σε επαφή με την υπερσυνείδηση και να ενωθεί με την φωτεινή Νόηση,για να μπορέσει να «δεί» όλο τον Κόσμο ,το ΟΛΟΝ ΕΝΑ. Ήρθε η ώρα να γεννηθεί το ΦΩΣ, ο τέλειος ΝΟΥΣ, η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ να φωτισθεί και να φεγγοβολήσουν τα πάντα μέσα στον άνθρωπο.

    Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον, όλα όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν ενωμένα και αιτιολογημένα, στον αιώνιο Κύκλο τους, επανέρχονται και σχηματίζουν το ΕΝΑ, ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ, με γέφυρα το φωτοβόλο Άστρο , τον Απόλλωνα.

    Η περίοπτη προεδρεύουσα θέση του Ε στο αέτωμα του Δελφικού Ναού του ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ δηλώνει την αέναη σχέση του με το Φως και την τελείωση , συνοδευόμενο από το ΓΝΩΘΙ Σ’ΑΥΤΟΝ στην κάτω αριστερή γωνία και το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ στην κάτω δεξιά τού ιδίου Αετώματος, τα γνωστά »Δελφικά παραγγέλματα».
    Σαν σχήμα είναι η έκφραση της τριαδικότητας και τοποθέτηση του εις το αέτωμα του Απολλώνιου ναού έγινε τρείς φορές μια σε ξύλο, δεύτερη σε χαλκό και τρίτη σε χρυσό, και συμβολίζεται με τον αριθμό 5.
    Ο Πλούταρχος μας μιλά για ένα σύστημα τριών ΘΕΙΩΝ-ΔΙΑΚΟΣΜΟΥΝΤΩΝ ΑΡΧΩΝ, μία τριαδικότητα, μία μεταβολή τριών εκφάνσεων-υποστάσεων του ΘΕΙΟΥ, διότι ως άφθαρτος ο θεός και αίδιος πεφυκώς, υπό δη τινος ειμαρμένης γνώμης και λόγου μεταβολαίς εαυτού χρώμενος
    Πρόκειται για τον τριπλό υπερ-κόσμιο ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη αρμονία διαμέσου του «Ε» του εν Δελφοίς « το ΕΙ καθιέρωσε τω θεώ, δήλωμα και σύμβολον του αριθμού των πάντων»
    Η μοναδική πληροφορία για το Ε των Δελφών προέρχεται από τον Πλούταρχο (46-127 μ.Χ.), ο οποίος σαν Ιερεύς διά βίου τού Απόλλωνος, ήταν κοινωνός και γνώστης των Μυστηρίων. Το γεγονός ότι ένα γράμμα είναι το αποκλειστικό αντικείμενο μιας ολόκληρης διατριβής του, μας αποδεικνύει την μεγάλη σημασία πού απέδιδε σ’ αυτό. Ο Πλούταρχος παρουσιάζει την ανάλυση του στο «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ» σε μορφή διαλόγου και πρόκειται προφανώς για το κλειδί των Δελφικών Μυστηρίων, λόγω ακριβώς της θέσης που είχε στο ιερό των Δελφών.
    Μέσα από αυτούς τους διαλόγους, τους οποίους ονομάζει πυθικούς λόγους γιατί εκτυλίσσονται στους Δελφούς και περιστρέφονται γύρω από ένα πρόβλημα που σχετίζεται με τη θρησκεία των Δελφών, προσπαθεί να ερμηνεύσει σε θεωρητικό και φιλοσοφικό επίπεδο, προβάλλοντας διάφορες ερμηνείες από τους ομιλόμενους, σαν προσωπικές τους απόψεις, άλλες τεκμηριωμένες, άλλες αλληλοαναιρούμενες ή διφορούμενες. Σε κάποιες επεμβαίνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, με δικές του αναλύσεις, χωρίς όμως να παίρνει θέση, απλά καθοδηγώντας διακριτικά τους αναγνώστες, των οποίων η κατανόηση και η προσέγγιση τους εξαρτάται από την πνευματική, και μυητική διαβάθμιση των αφού ο ίδιος ο Απόλλωνας έχει αντίστοιχα ονόματα για τον καθένα απ΄ αυτούς:
    είναι ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας,
    ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται
    ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια.
    ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ’ αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια και
    ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ’ εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας.

    Για τον Πλούταρχο, ο Απόλλωνας δεν είναι μόνο μάντης αλλά και φιλόσοφος. Ο Απόλλωνας όχι μόνο δίνει απαντήσεις στα προβλήματα της ανθρώπινης ζωής με τη βοήθεια των χρησμών, αλλά και δημιουργεί στη φιλοσοφική ψυχή το ερέθισμα να φτάσει στην αλήθεια, αρκεί η ψυχή να είναι σε θέση να ερευνήσει και να προσπαθήσει να λύσει τα προβλήματα που θέτει ο ίδιος ο θεός.
    Ο Πλούταρχος δεν ενδιαφέρεται μόνο για τη σωστή λειτουργία του μαντείου αλλά και για την ίδια την ουσία του Θεού που αποκαλύπτεται σε μια σειρά χαρακτηριστικών που άπτονται της φιλοσοφικής αναζήτησης και μπορεί να διερευνηθεί με τη βοήθεια των ονομάτων του Απόλλωνα, των ερωτήσεων που απευθύνονται σε αυτόν αλλά και των γνωστών Δελφικών ρητών.

    Η πρώτη άποψη στο διάλογο, ακούγεται από τον αδελφό τού Πλουτάρχου Λαμπρία, και είναι ότι οι πέντε από τούς επτά Σοφούς – οι Χίλων, Θαλής, Σόλων, Βίας και Πιττακός θέλοντας να διαχωριστούν από τούς άλλους δύο, τον Κλεόβουλο τον Λίνδιο και τον Περίανδρο τον Κορίνθιο, οι οποίοι με πλάγια μέσα πήραν τη φήμη τού Σοφού, ενώ δεν την άξιζαν – αφιέρωσαν το Ε δηλαδή τον αριθμό 5 στον Θεό.

    Ο Χαλδαίος είπε ότι το Ε αντιπροσωπεύει το δεύτερο στη σειρά από τα φωνήεντα, καθώς και τη δεύτερη θέση κατέχει ο Ήλιος (ο ήλιος και ο Απόλλωνας ταυτίζονται) στη σειρά των πλανητών , δηλώνει τον Απόλλωνα, τον δεύτερο , μετά τον Δία, Θεό.
    Η τρίτη άποψη τού Ιερέως Νικάνδρου είναι ότι, επειδή το Ε γράφεται και ΕΙ ,ΕΙ αντί τού Ε μακρύ αντιπροσωπεύει τις ερωτήσεις αυτών που ζητούσαν χρησμό από το μαντείο, αντιπροσωπεύει το υποθετικό εάν και έχει να κάνει με τη δύναμη του συλλογισμού που διακρίνει τον άνθρωπο , καθώς και την ευχή τους να πραγματοποιηθεί το αίτημα για το οποίο έκαναν την ερώτηση, ως μόριο ευχής ή παράκλησης ΕΙ-θε.
    Στη συνέχεια παίρνει τον λόγο ο Θέων, φίλος του Πλούταρχου και μιλά για τον θεό Απόλλωνα, που θέλοντας να ευνοήσει την Διαλεκτική, παραδέχεται αυτό το μόριο (ΕΙ) τού συλλογισμού και χρησιμοποιώντας το συχνά στους Χρησμούς του, προτείνει τη χρήση του στους Φιλοσόφους. Γιατί Φιλοσοφία είναι η έρευνα της Αλήθειας και φώς της Αλήθειας η απόδειξη και η αρχή της απόδειξης ο συναπτόμενος συλλογισμός. Και κανένα πράγμα δεν υπάρχει χωρίς αιτία και κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση

    Ο Εύστροφος ο Αθηναίος υποστηρίζει πως το Ε δηλώνει την έννοια των αριθμών ως Πεμπάς, αφού οι Σοφοί το αριθμείν ονομάζουν »πεμπάζειν» εκφράζοντας την Πυθαγόρεια θέση ότι ο αριθμός είναι πρώτη και απόλυτη αιτία των πάντων κι ότι ο Θεός αεί γεωμετρεί. Το Ε λοιπόν συμβολίζει τον αριθμό 5 και θεωρεί ότι η σπουδαιότητα του αριθμού αυτού για την ύπαρξη και την υπόσταση των πραγμάτων είναι καθοριστική.

    Εδώ επεμβαίνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, λέγοντας ότι οι αριθμοί διαιρούνται σε άρτιους και περιττούς και η Μονάδα είναι κοινή κατά τη δύναμη και στα δύο είδη, αφού προστιθέμενη, κάνει τον άρτιο περιττό και τον περιττό άρτιο. Το δύο είναι ο πρώτος άρτιος και το τρία ο πρώτος περιττός. Το άθροισμα αυτών των δύο δίνει αριθμό εξαιρετικής τιμής, γιατί πρώτος αυτός αποτελείται από πρώτους και έχει ονομασθεί από τούς Πυθαγόρειους Γάμος, λόγω της ομοιότητάς του με την ενωτική σχέση τού άρτιου προς το θήλυ και τού περιττού προς το άρρεν. Με την ανάμειξή τους γεννιέται πάντα περιττός και άρτιος όταν προστεθεί σε άρτιο ποτέ δεν γεννά περιττό, ούτε βγαίνει από την φύση του, από αυτήν ακριβώς την αδυναμία του να γεννήσει άλλον.
    Αντίθετα, περιττοί όταν προστεθούν σε περιττούς, γεννούν πολλούς άρτιους, γιατί πάντα αποτελούν το γόνιμο στοιχείο.
    Το πέντε (Ε) λέγεται και φύσις γιατί με τον πολλαπλασιασμό επί τον εαυτό του τελειώνει πάντα στον εαυτό του. Γιατί και η φύση – πού από το σπόρο μετά από διάφορες μεταμορφώσεις, αποδίδει πάλι σπόρο – πάντα τελειώνει στον εαυτό της. Κι όταν αυτό το Ε προστίθεται στον εαυτό του, γεννά εκ περιτροπής ή τον εαυτό του ή την δεκάδα τον τέλειο αριθμό, κατά τον Αριστοτέλη κι αυτό γίνεται επ’ άπειρον. Η ένωση λοιπόν της Πεμπάδος Ε με τον εαυτό της δεν γεννά τίποτε το ατελές ή αλλιώτικο, αλλ’ έχει καθορισμένες μεταβολές. Το 5 όταν συναντήσει τον εαυτό του παράγει τον εαυτό του (25) , ή μας φανερώνει το 10 ,την ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΤΕΤΡΑΚΤΥ 1+2+3+4 = 10 , η οποία σχηματίζει πάλι ένα ΤΡΙΓΩΝΟ.
    Tο ΤΡΙΠΛΟ ΤΡΙΓΩΝΟ του Πυθαγόρα , η Πεντάλφα φανερώνει 5 φορές το ΑΛΦΑ που είναι η ΜΟΝΑΔΑ .
    Μάλιστα στην Πεντάλφα οι Πυθαγόρειοι έγραφαν την λέξη Υ-Γ-ΕΙ-Α. Το τριπλό τρίγωνο μας φανερώνει έναν άλλο «μαγικό» αριθμό, το ΕΝΝΕΑ 3τρίγωνα Χ 3 = ΕΝ+ΝΕΑ, το κλείσιμο ενός κύκλου και το άνοιγμα ενός Νέου
    Αλλά και στο «το περί Ίσιδος και Οσίριδος έργο του», ο Πλούταρχος επιμένει ότι «.όλα τα πράγματα παράγονται από το 5.»
    Στην πραγματεία του «Περί της εν Τιμαίω Ψυχογονίας», αναφέρει ότι:
    «…η ΠΕΝΤΑΔΑ ονομάζεται ΤΡΟΦΟΣ, που εξισώνεται με τον ΗΧΟ, γιατί το πρώτο από τα διαστήματα ενός τόνου (μουσικού) που μπορεί να παράγει έναν ήχο, είναι το ΠΕΜΠΤΟ και επίσης είναι ένας τύπος της ΦΥΣΗΣ…»
    Ο Πυθαγόρειος Νικόμαχος μας λέει για την ΠΕΝΤΑΔΑ.
    «…Είναι κατ’εξοχή ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ και ΚΥΚΛΙΚΟΣ αριθμός, γιατί με κάθε πολλαπλασιασμό αποκαθιστά τον εαυτό του και βρίσκεται σαν τελευταίο ψηφίο στο γινόμενο. Κινούμενος ο αριθμός ΠΕΝΤΕ, κυκλικά και παράγοντας ΦΩΣ, αλλάζει την ΠΟΙΟΤΗΤΑ γιατί μετατρέπει ότι έχει ΤΡΕΙΣ διαστάσεις, σε ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑ ΣΦΑΙΡΑΣ. ‘Ετσι το ΦΩΣ σχετίζεται με το ΠΕΝΤΕ…»
    «…το 5 μιμείται την αρχή που θέτει σε τάξη το Σύμπαν, τη διακοσμούσαν αρχήν: απομιμουμένου του αριθμού την τα όλα διακοσμούσαν αρχήν» ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
    Όπως ακριβώς εκείνη η αρχή πλάθει από τον εαυτό της τον κόσμο και το αντίστροφο, όπως τα πάντα μεταβάλλονται σε πυρ κατά των Ηράκλειτο..»

    Ο Πλούταρχος , κάνει αναφορά και στο ΔΙΠΛΟ ΕΨΙΛΟΝ
    «…. Φησί δη τις ταύτα πρότερος συνιδών Πλάτωνος δύο Ε καθιερώσας τω θεώ, δήλωμα και σύμβολον του αριθμού των πάντων. … τ’αγαθόν εν πέντε γένεσι φανταζόμενον …. »
    «…. Αυτά λέει κάποιος που τα διέκρινε πριν από τον Πλάτωνα και αφιέρωσε δύο Ε στον θεό, για να δηλώσει και να συμβολίσει τον αριθμό του σύμπαντος. το αγαθό με πέντε μορφές εμφανίζεται »
    Τα δυο αντίρροπα έψιλον είναι η εικόνα της πρώτης αιτίας που παράγει τον εαυτό της.

    Ο διάλογος κλείνει με την άποψη τού Αμμωνίου που υποστηρίζει ότι τίποτε από όλα αυτά δεν δηλώνει το Ε, παρά μόνο μία προσαγόρευση και προσφώνηση τού Θεού . Θεωρεί ότι το γράμμα Ε με ήχο (ει), είναι το β΄ενικό πρόσωπο ειμί ΕΙ=είσαι, υπάρχεις. Πρόκειται για έναν χαιρετισμό αντάξιο προς ένα θεό. Σ’ αυτό τον χαιρετισμό ο Απόλλωνας με απαντά με τα δύο ρητά το ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ και ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ.

    Και συνεχίζει λέγοντας μας ότι για να μπορέσουμε να αποδεχθούμε τη Θεότητα, όλοι μας πρέπει πρώτα να ερευνήσουμε, να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε τον αληθινό εαυτό μας. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να χαιρετήσουμε τη Θεότητα η οποία βρίσκεται πάντοτε μέσα μας και να ψάξουμε γι’ αυτήν.

    ΕΙΣΑΙ ή ΥΠΑΡΧΕΙΣ μόνον όταν έχεις γνωρίσει πλήρως τον εαυτό σου και δρας ακολουθώντας τη «Μέση Οδό» του μέτρου και της αρμονίας.
    Ο Θεός όταν πλησιάζει κάποιος στο Ναό, τον χαιρετά και τον προσαγορεύει με το »Γνώθι σ’αυτόν», κι αυτός ανταπαντά » ΕΙ», αναγνωρίζοντας ότι πραγματικά Αυτός υπάρχει. Και »ΕΙ ΕΝ», γιατί είναι Ένας «ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ» γι’ αυτό λέγεται Α-πολλών – αρνούμενος τα πολλά και το πλήθος. Λέγεται και Ιήϊος γιατί είναι Ένας και μόνος, και Φοίβος γιατί έτσι ονόμαζαν κάθε καθαρό κι αγνό οι Έλληνες.
    Με την τελευταία αυτή άποψη ο Πλούταρχος , αφήνει το θέμα ανοιχτό, χωρίς κάποιο συμπέρασμα ή σχόλιο. Μας καθοδηγεί όμως με τον τρόπο του στην αναζήτησή μας και για άλλες ενδεχόμενες πτυχές της Αλήθειας, για όσους θελήσουν να την ψάξουν, τηρώντας όμως και ως Μύστης και ως ιερεύς, απόκρυφα τα Δελφικά Μυστήρια .

    Το Μαντείο των Δελφών έπαιξε γενικά έναν περισπούδαστο ρόλο στην ηθική εκπαίδευση των Ελλήνων με βάση τα πρότυπα του Λόγου , Σοφίας και Αυτογνωσίας, του Μέτρου και του Ρυθμού, του Κάλλους της Απολλώνειας διδασκαλίας, η οποία συνοψίζεται στα τρία μέγιστα αποφθέγματα-παραγγέλματα του ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ ΕΙ, του ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ και του ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ.
    Για να έχουμε ισορροπία στη ζωή μας, πρέπει να έχουμε ισορροπία στον τρόπο που σκεπτόμαστε, που αισθανόμαστε και στον τρόπο που ενεργούμε, στην ουσία δηλαδή να έχουμε ερευνήσει και γνωρίσει τον αληθινό Εαυτό μας.
    Γνωρίζοντας τον Εαυτό μας μπορούμε να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε αλλά και να ζούμε αρμονικά με τον κόσμο γύρω μας.
    Αλλά και τα υπόλοιπα Δελφικά παραγγέλματα που είναι λιτές αποφθεγματικές εκφράσεις, αποτελούν μία κορυφαία διδασκαλία ΑΡΕΤΗΣ, και ΗΘΟΥΣ.
    ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

    ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
    Φοίβε σέ μέν καί κύκνος υπό πτερύγων λίγ’ αείδει
    όχθη επιθρώσκων ποταμόν πάρα δινήεντα
    Πηνειόν: σέ δ’ αοιδός έχων φόρμιγγα λίγειαν
    ηδυεπής πρώτόν τε καί ύστατον αιέν αείδει.
    Καί σύ μέν ούτω χαίρε άναξ, ίλαμαι δέ σ’ αοιδή.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Σε σχέση με το Ε, ΕΙ, οι αρχαίοι ιερείς διηγούνται μία ιστορία αφήνοντας να ξετυλιχτεί η δημιουργία του κόσμου, ήτοι το όλον ως πολλαπλότητα (κόσμος – σύμπαν) που είναι πιστό αντίγραφο του Πλατωνικού- αρχετύπου …Γένεσιν δε ούκ έχον, και τι το Γιγνόμενον μεν Αεί…:
    Μια ημέρα ο γυιός του Δια, ο Διόνυσος, καθώς ήταν γερμένος και κοίταζε την άβυσσο του ουρανού, ανάμεσα από τα άστρα είδε μέσα στα γαλάζια βάθη το ίδιο του το ΕΙ – Δ – ΩΛΟΝ , γοητεύτηκε και όρμησε να το πιάσει.
    Το ΕΙ – Δ – ΩΛΟΝ γλίστρησε, έπεσε. Μαζί του και ο Διόνυσος που άρχισε να πέφτει συνεχώς … Τελικά βρέθηκε μέσα σε μία σπηλιά. Απέναντι του βρισκόταν η Περσεφόνη, η κόρη της Δήμητρας. Αυτή, ύφαινε το πέπλο πάνω στο οποίο κυμάτιζαν οι Εικόνες τον όντων…
    Ο κόσμος μας λοιπόν είναι ένα Σύμπαν-ΕΊδωλο, πανομοιότυπου, αλλά ανεστραμμένο ως προς το αρχέτυπο .
    Αυτή η πτώση από ένα σημείο αναφοράς, ένα σημείο αρχικό που υποδηλώνει την ακεραιότητα, το ΕΝ -ΟΛΟΝ, είναι η αιτία της δημιουργίας της πολλαπλότητας ή του κόσμου-σύμπαντος. Άλλωστε, Διόνυσος εκ του Διός + Νούς, ήτοι εκ της ουσίας του Διός.
    Όλα υπάρχουν μέσα στο Νού και στο πεπερασμένο χωροχρόνο του κόσμου μας, που μόλις καταφέρει την ενότητα των πάντων ξεφεύγει από την θνητότητα και μπαίνει στην Αιωνιότητα.
    Στον «Τίμαιο» ο Πλάτωνας μας λέει ότι αυτός ο κόσμος ο αισθητός, ο κόσμος τον οποίο βλέπουμε, είναι ακριβές αντίγραφο του ουράνιου σχεδίου, με αναλογίες και συμμετρίες και σύμφωνα με την αρμονία αριθμών.
    «Ο κόσμος αυτός είναι εικών κάποιου άλλου»
    Για την Ελληνική σκέψη η Δημιουργία του κόσμου είναι μια διαδικασία θέσεως σε τάξη μιας κίνησης και δεν είναι κάτι που συνέβη μια φορά και τελείωσε, ο δε άξονας της Ελληνικής Φιλοσοφίας είναι να εναρμονίσουν τον Ουρανό και τη Γη, αφού τα άστρα εκπέμπουν ενέργειες και δυνάμεις που μπορούν να διοχετευτούν και να ενσαρκωθούν στη γη, δημιουργώντας περαιτέρω ενεργειακά πεδία αλλά και «συνειδητότητα». Κατά αυτόν τον τρόπο, και λαμβάνοντας υπόψη τους αυτές τις γνώσεις Αστρονομίας, Γεωμετρίας ,αριθμητικής, έχτιζαν τις πόλεις τους σε αρμονία μεταξύ τους, σχηματίζοντας αστερισμούς του Ουρανού κατ΄εικόνα και ομοίωση πάνω στη γη ,αλλά και οι Ναοί τους ήταν επίσης η απεικόνιση του ουράνιου θόλου .
    Ο Χαιρωνεύς ιερέας των Δελφών, Πλούταρχος, εις το με τίτλο «Περί του ΕΙ του εν δελφοίς, μας λέγει ότι το ιερατικό «ΕΙ» (Ε) δηλώνει την έννοια της Υποστάσεως του όντος, ως ύπαρξη.

    Οπότε το «ΕΙ» παίρνει την έννοια του ΕΙ-Ν-ΑΙ, παίρνοντας ως δεδομένο ότι κάτι Είναι όταν πληρεί τις οντογονικές προϋποθέσεις που είναι : Χθόνια υπόσταση συνυφασμένη αρμονικά, γεωμετρικά και νοητικά με την ουράνια υπόσταση και προέλευση του όντος.
    Σαν φυσική απόρροια της κοσμογονικού επιπέδου γνώσης των όντων ο Πλούταρχος στο ίδιο πάντα έργο του μας αποκαλύπτει

    …οι βασικότερες αρχές είναι πέντε :
    το όν, η ταυτότητα, η ετερότητα, η κίνηση, και η στάση.
    Η Γένεσις είναι εικόνα του όντος, το άπειρο της κίνησης, το πέρας της στάσης, η αρχή της μείξεως είναι εικόνα της ταυτότητος και η αρχή του διαχωρισμού είναι εικόνα της ετερότητας…
    Από τον Ησίοδο, Όμηρο, Ορφέα μαθαίνουμε ότι ο θεός είναι εκ’ φύσεως άφθαρτος και αιώνιος, αλλά υφίσταται μεταβολές, του εαυτού του λόγω της Ανάγκης, και ο Ηράκλειτος μίλησε για την περίοδο μεταβολών του σύμπαντος κατά την περίοδο της «ΕΚΠΥΡΩΣΗΣ» και της «ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» .
    Άλλοτε ως πυρ αείζωο εξομοιώνοντας τα πάντα με τα πάντα, και άλλοτε καταφεύγει σε μεταμορφώσεις τού εαυτού του ως προς τη μορφή, τα πάθη , και τη δύναμη του….
    “…Άλλοτε μεν εις πυρ ανήψε την φύσιν πάντα ομοιώς σας πάσιν, άλλοτε δε παντοδαπός εν τε μορφαίς και εν πάθεσι και δυνάμεσι διαφόροις γιγνόμενος, ως γίγνεται νυν, κόσμος ονομάζεται…”
    Όπως τα πάντα μεταβάλλονται σε πυρ, και το αντίστροφο,
    έτσι και το πυρ = ΑΠΟΛΛΩΝ = ΣΤΑΔΙΟ Της ΕΚΠΥΡΩΣΗς ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, δημιουργεί τον κόσμο.

    Και επανερχόμενοι στον Πλούταρχο στο έργο του “Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς, σχετικά με την υπόσταση της θνητής φύσις μας μας αναφέρει το εξής :
    “Εμείς δεν έχουμε κανένα μερίδιο στο όντως Είναι, αλλά κάθε θνητή φύση βρίσκεται μεταξύ της γενέσεως και της φθοράς και παρέχει μόνο ένα φάσμα και μία αμυδρή και αβέβαιη εικόνα του εαυτού της. Άν τώρα προσηλώσεις την διάνοιά σου επιθυμώντας να τη συλλάβεις : όπως το δυνατό δράξιμο του ύδατος κάνει να χαθεί το περιεχόμενο διαρρέοντας με την πίεση και τη συγκέντρωση του ύδατος στο ίδιο σημείο, έτσι και η λογική αποτυγχάνει , όταν την άκρα σαφήνεια για κάθε πράγμα από εκείνα που μπορούν να αλλοιωθούν και να μεταβληθούν, επειδή άλλοτε εξετάζει το γιγνόμενο και άλλοτε το φθορά του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κατανοήσει τίποτα από τα σταθερά και όντως Όντα. “Αδύνατον να μπείς δυο φορές στο ίδιο ποτάμι”, κατά τον Ηράκλειτο, ούτε να αγγίξεις θνητή ουσία δύο φορές στην ίδια κατάσταση, αλλά εξαιτίας της οξύτητας και της ταχύτητας της μεταβολής “σκορπά και πάλι μαζεύεται”, ή καλύτερα ούτε πάλι ούτε ύστερα, αλλά ταυτόχρονα και συγκεντρώνεται και διαλύεται και “έρχεται και φεύγει”. Για αυτό τον λογο και δεν οδηγεί στο Είναι το γιγνόμενο από αυτή ακριβώς επειδή η γένεσι ποτέ δεν σταματά ούτε στέκεται, αλλά μεταβάλλοντας το αδιάκοπα, από τότε που είναι ακόμα σπέρμα, δημιουργεί το έμβρυο, έπειτα το βρέφος, μετά τον παίδα, κατόπιν στη σειρά το μειράκιο, τον νεανίσκο έπειτα, τον άνδρα, τον ώριμο άνθρωπο, τον γέροντα, καταστρέφοντας τις πρώτες γενέσεις και ηλικίες με τις επόμενες. Κι εμείς με τρόπο γελοίο φοβόμαστε ένα και μόνο θάνατο, τη στιγμή που έχουμε πεθάνει και πεθαίνουμε τόσους θανάτους! Γιατί δεν ισχύει μό, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος, ότι “ο θάνατος του πυρός είναι γένεσι αέρος και ο θάνατος του αέρος είναι γέννεσι του ύδατος”, αλλά ακόμα σαφέστερα στη δική μας περίπτωση ο άνθρωπος που βρίσκεται στην ακμή του καταστρέφει όταν γεννιέται ο γέροντας, καταστρέφεται ο νέος μεταπίπτοντας στον ακμάζοντα, ο παίς σε νέον, το νήπιο στον παίδα. Ο χθεσινός άνθρωπος έχει πεθάνει μεταπίπτοντας στον σημερινό, ενώ ο σημερινός έχει πεθάνει μεταπίπτοντας στον αυριανό. Κανείς δεν μένει ο ίδιος και κανείς δεν είναι ένας, αλλά γιγνόμεθα πολλοί, καθώς η ύλη περιστρέφεται και γλιστρά γύρω από ένα φάντασμα και ένα κοινό εκμαγείο. Γιατί πως παραμένουμε οι ίδιοι, ενώ χαιρόμαστε τωρα με άλλα πράγματα, πρωτύτερα με άλλα, ενώ αγαπάμε και μισούμε, θαυμάζουμε και ψέγουμε κάθε φορά αντίθετα πράγματα, ενώ διαθέτουμε διαφορετικά λόγια και διαφορετικά συναισθήματα, χωρίς να διατηρούμε το ίδιο είδος, την ίδια μορφή, ούτε κάν την ίδια διάνοια ;; Γιατί ούτε είναι λογικό να νιώθει κανείς διαφορετικά συναισθήματα άνευ μεταβολής, ούτε και κανείς αν μεταβληθεί μένει ο ίδιος. Αν, τώρα, κανείς δεν είναι πάντα ο ίδιος, τότε ούτε και υπάρχει, αλλά μεταβάλλει την ίδια του την φύση καθώς γίνεται άλλος από άλλον. Και η αίσθηση, επειδή αγνοεί το ΟΝ, αποφαίνεται λανθασμένα ότι αυτό που φαίνεται υπάρχει στα αλήθεια.

    Ο πρώτος Δελφικός ύμνος στον Απόλλωνα (138 π.Χ.) του Λιμένιου του Θοίνου, Αθηναίου, βρέθηκε σμιλεμένος σε έναν εξωτερικό τοίχο του θησαυρού των Αθηναίων στους Δελφούς, το 1893.
    Τον κιθαρίσει κλυτόν παίδα μεγάλου Διός, ός αίσι μα παρ’ ακρονιφή τον δε πάγον αμβρότων εκ μυχών πάσι θνατοίς προφαίνεις, σε κελαδήσομεν, τρίποδα μαντείον ως είλες, εχθρός ών εφρούρει δράκων, ός τέοισι βέλεσιν έτρησας αίολον ελικτάν φυάν, έσθ’ ο θήρ συχνά συρίγμαθ’ ιείς αθώπευθ’ απέπνευς όμως πρών δέ Γαλατάων Άρης…
    Κέκλυθ’ Ελικώνα βαθύδενδρον αί λάχετε Διός εριβρόμου θύγατρες ευώλενοι, μόλετε, συνόμαιμον ίνα Φοίβον ωιδάεισι μέλψητε χρυσεοκόμαν, ός ανά δικόρυνθα Παρνασσίδος ταάσδε πέτερας έδρανα μετά κλυταίεις Δελφίσιν, Κασταλίδος ευύδρου νάματ’ επινίσσεται Δελφόν ανά πρωώνα μαντείον εφέπων πάγον.
    Ανακλυτά μεγαλόπολις Αθίς, ευχαίσι φερόπλοιο ναίουσα Τριτωνίδος δάπεδον άθραυστον αγίοις δε βωμοίσιν Άφαιστος αείθει νέων μήρα τάουρων, ομού δε νιν
    Άραψ ατμός ές Όλυμπον ανακίδναται λιγύ δέ Λωτός βρέμων αιόλοις μέλεσιν ωδάν κρέκει, χρυσέα δ’ αυδύθρους κίθαρις ύμνοισιν αναμέλπεται ο δέ θέρων πρόπας εσμός Αθθίδα λαχών.

    Όλο το πλήθος των ποιητών, κάτοικοι της Αττικής, τραγουδούν την δόξα σου, Θεέ, φημισμένε κιθαρωδέ. γιέ του μεγάλου Δία, πλάι σ’ αυτή την χιονοστεφανωμένη κορυφή, εσύ που αποκαλύπτεις στους θνητούς τους αιωνίους και αλάθητους χρησμούς. Τραγουδούν που κατέκτησες τον προφητικό τρίποδα, που φυλαγόταν από άγριο δράκοντα, όταν με τα βέλη σου διαπέρασες το κουλουριασμένο τέρας, που, αφού σύρριξε τρομακτικά, ξεψύχησε.
    Και τραγουδούν πως οι Γαλατικές ορδές, με την ιερόσυλη ασέβειά τους, ενώ προσπαθούσαν να περάσουν… Άφησέ μας να φύγουμε, γιέ, πολεμόχαρε βλαστέ..
    Ακούστε με, εσείς που κατέχετε τον βαθύδασο Ελικώνα, αρματωμένες κόρες του μεγαλόπρεπου Διός! Πετάξτε να ξεγελάσετε με τα λόγια σας τον αδελφό σας τον χρυσόμαλλο Φοίβο, που στις δίδυμες κορυφές του βράχου του Παρνασσού, με την συνοδεία λαμπρών Δελφικών παρθένων ξεκινά για τα κρυστάλλινα ρεύματα της Κασταλίας, διασχίζοντας στο Δελφικό ακρωτήρι την προφητική κορυφή.
    Πέρα από την ένδοξη Αττική, έθνος της σπουδαίας πόλεως που χάρι στις προσευχές του Τριτωνίδη πολεμιστή, κατέχει μια λοφοπλαγιά προστατευμένη από κάθε κακό. Στους ιερούς βωμούς ο Ήφαιστος αφιερώνει μηρούς ιερών ταύρων.
    Μαύρος καπνός μέσα από τις φλόγες ανεβαίνει προς τον Όλυμπο. Το διαπεραστικό θρόϊσμα των λωτών μουρμουρίζει το τραγούδι τους και η χρυσή, γλυκόηχη κιθάρα απαντά στις φωνές των ανθρώπων….

  • Ο ΦΟΙΒΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟ.
    ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ 28 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
    ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΗΡΕΙΝ ΠΑΝΤΑ ΟΣΑ ΕΝΕΤΕΙΛΑΜΗΝ ΥΜΙΝ,
    ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΜΕΘ ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΩΣ ΤΗΣ
    ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ. ΑΜΗΝ
    Ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ Ο 09.02.1943

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ποιος έκλεψε τον Όμηρο… φίλτατε Αθανάσιε Μπαλαγιανίδη;
    Οι τρείς ληστές στον τόπο του νου, του κρανίου
    ….της κεφαλής
    ή οι…. 4 αγράμματοι σκοταδιστές μεσσαιωνιστές;;;;;;
    Ή μήπως το μαύρο ιερατείο της αβραμολογικής σολομωνικής
    παλαιάς και κενής θέσης αντινοϊκής;;;;;

    Διδάσκοντες αυτούς;;;;; » ΥΜΙΝ»
    με το αχάλινωτο «ΕΓΩ» ενός εγωκεντρικού «θεού» γκουρού;;;;

    Ποιος έκλεψε τον Όμηρο;
    http://parea2010.blogspot.com/2011/02/blog-post_25.html

  • ΕΧΕΙΣ ΠΝΟΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΟΠΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΔΗ.
    ΚΑΤΟΠΤΡΙΖΕΣΑΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΔΗ ΚΑΙ ΑΓΝΟΗΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ.
    ΟΠΟΤΕ ΚΑΥΧΑΣΕ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΑΘΕΟΣ.
    ΛΟΓΟΝ ΑΚΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣ,ΛΟΓΟΝ ΠΡΟΦΕΡΕΙΣ,ΛΟΓΟΝ ΜΕΛΕΤΑΣ.
    ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΗΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ.
    ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΟΣ ΣΟΥ ΕΑΝ ΕΙΣΟΥΝ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟΣ
    ΧΩΡΙΣ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΝ,ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΣΟΥΝ ΑΘΕΕ.
    ΔΕΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΑΦΟΝ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΛΑ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ.
    ΚΑΛΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ ΘΕΟΣ.
    Α ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 13-12.ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ…. =( ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ )
    Β ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 3-18 ΚΑΤΟΠΤΡΙΖΟΜΕΝΟΙ…=( ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ )
    Ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
    Ο 09.02,1943

  • Ο/Η iparea λέει:

    Έχω πνοή και το ξέρω γιατί είμαι το οινό- Πνεύμα, από τον οίνο του Διονύσου υιού του Διός.
    Κατοπτρίζομαι όπως τα άλλα είδη γιατί είμαι μέρος του κόσμου που θέλω να γνωρίσω και είμαι ένθεος, ήτοι ένας μικρός θεός και μου αρέσει πολύ.
    Λόγια ακούω λόγια προφέρω λέξεις μελετώ και μαθαίνω να διακρίνω τον ήχο τους και την πηγή προέλευσεως τους γιατί είμαι Έλλην λόγιος εξερευνητής.
    Από την ημέρα της γεννήσεως μου έχω την εικόνα και το είδωλο των μεγάλων ιδεών και αριθμών, θεών ηρών προτύπων και αρχετύπων
    διαχρονικών και σήμερον τους καλώ παίζω μαζί τους και συζητώ και δεν προσκυνώ. ούτε θεούς ούτε δαίμονες.
    Έχω δεί τον εαυτό μου στον τάφο και πέρα από αυτόν και δεν δίνω δεκάρα για τρομοκράτες θεούς και μεσσίες ραβίνους και τις σωτηρίες τους,
    …. φίλε μας α, β, κορινθιακού τύπου αγράμματε 15. 11. 2011!
    Να είσαι καλά και να μελετήσεις και τίποτα άλλο εκτός από επιστολές
    δολίων ψαράδων συνείδησης γιατί η ενασχόληση με τις σειρήνες, τις μέδουσες και τις σφίγγες βλάπτει σοβαρά την πνευματική υγεία… θεών τε και ανθρώπων.

  • Εμεις οι οι Ελληνες ειχαμε και εχουμε θεους και θεες,οπως και μεγαλους ηρωες,πολεμιστες,φιλοσοφους και ποιητες.Επομενως δεν μας χρειαζονται εισαγομενοι θεοι απο τους εβραιους!Μπορεις να κρατησεις τον γιαχβε,τον ανυπαρκτο και τον επισης ανυπαρκτο γεσουα για τον εαυτο σου.Δεν τους θελουμε και δεν τους χρειαζομαστε.Οι δε του εβραιου Σαουλ,ειναι ψευδεπιγραφες (και πιθανοτατα επινοημενες)Δεν απευθυνοντα στους Κορινθιους αλλα στους ΕΒΡΑΙΟΥΣ της Κορινθου!!! Ειναι δε γεματες απο υβρεις για τους Ελληνες οπως και ολα τα γραπυα της εβραικης αιρεσεως των Μαυρων Μαγων στην οποια ανηκεις!!!

  • Ο/Η Bouzanis K. λέει:

    Διαβάστε μία ενδιαφέρουσα άποψη σχετική με «το ¨Ε¨, το εν Δελφοίς» και το «Γνώθι Σαυτόν»:

    https://skydrive.live.com/?cid=E39B50D7D9EA3235&id=E39B50D7D9EA3235!120#!/view.aspx?cid=E39B50D7D9EA3235&resid=E39B50D7D9EA3235!121&app=WordPdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Απόλλων το φως της συνείδησης at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: