Σοφίας Δωρεά

Ιουνίου 18, 2011 § 3 Σχόλια


Το  βάδισμα της Αθηνάς  στην Γη στα ίχνη της Σοφίας στο διάβα της ιστορίας

Ας ανάψουν τα φώτα!!!!

ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ                                                  ΤΟ ΙΕΡΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ , Ο ΝΑΟΣ  ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Ο πρώτος υπουργός  Πολιτισμού της Γαλλίας , André Malraux , με αφορμή την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, πραγματοποίησε τη περίφημη ομιλία του προς τιμήν της Ελλάδας, εξ ονόματος της γαλλικής κυβέρνησης..

Αθήνα, 28 Μαΐου 1959                        «Παιδεία και θάρρος».*

“Για άλλη μια φορά, η ελληνική νύχτα μας αποκαλύπτει τους αστερισμούς που κοιτούσε ο φρουρός του Άργους καθώς περίμενε το σήμα για την πτώση της Τροίας, ο Σοφοκλής όταν έγραφε την Αντιγόνη — και ο Περικλής όταν σιγούσαν τα εργοτάξια του Παρθενώνα…

Για πρώτη φορά όμως ξεπροβάλλει μπροστά μας, μέσα από τούτη τη χιλιόχρονη νύχτα, το σύμβολο της Δύσης. Σε λίγο όλα αυτά θα είναι καθημερινό θέαμα, ενώ η νύχτα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ. Μπροστά στο πνεύμα σου που αποσπάστηκε από τη νύχτα της γης, χαιρέτισε, λαέ της Αθήνας, την άσβεστη φωνή που υψώθηκε εδώ κι από τότε στοιχειώνει τη μνήμη των ανθρώπων:

«Όλα τα πράγματα είναι προορισμένα να παρακμάσουν, μακάρι όμως να μπορούσατε να πείτε για μας, μελλοντικοί αιώνες, ότι φτιάξαμε την πιο ξακουστή και την πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου…»

Αυτή η έκκληση του Περικλή θα ήταν ακατανόητη στη μεθυσμένη από αιωνιότητα Ανατολή που απειλούσε την Ελλάδα. Και στη Σπάρτη ακόμα, κανείς δεν είχε, ως τότε, απευθυνθεί στο μέλλον. Πολλοί αιώνες την άκουσαν, αλλά απόψε τα λόγια του θα ακουστούν από την Αμερική ως την Ιαπωνία. Ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός άρχισε.

Μέσω αυτού του πολιτισμού και προς δόξαν του φωταγωγείται η Ακρόπολη, η οποία καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που κανείς άλλος πολιτισμός δεν έθεσε.

Το πνεύμα της Ελλάδας εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κόσμο, δεν ήταν όμως πάντοτε το ίδιο  …..Η Ακρόπολη όμως είναι ο μοναδικός τόπος του κόσμου που κατοικείται ταυτόχρονα από το πνεύμα και από το θάρρος.  Απέναντι στην αρχαία Ανατολή, ξέρουμε σήμερα ότι η Ελλάδα δημιούργησε έναν τύπο ανθρώπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ ως τότε.

Η δόξα του Περικλή —του ανθρώπου αλλά και του μύθου που συνδέεται με το όνομά του— είναι ότι υπήρξε ο μεγαλύτερος υπηρέτης της πόλης και ταυτόχρονα φιλόσοφος και καλλιτέχνης· ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής δεν θα μας συγκινούσαν με τον ίδιο τρόπο αν δεν ξέραμε ότι ήταν πολεμιστές.

Για τον κόσμο η Ελλάδα είναι πάντα η σκεπτόμενη Αθηνά που ακουμπάει στο δόρυ της. Και ποτέ πριν από αυτήν η τέχνη δεν είχε συνενώσει το δόρυ με τη σκέψη.

Δεν θα πάψουμε ποτέ να το διακηρύσσουμε: ό,τι σημαίνει για μας η τόσο συγκεχυμένη λέξη παιδεία —το σύνολο των έργων της τέχνης και του πνεύματος— η Ελλάδα το μετέτρεψε, προς δόξαν της, σε μείζον μέσον διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου.

Είναι ο πρώτος πολιτισμός χωρίς ιερό βιβλίο, όπου η λέξη ευφυΐα σήμαινε να θέτεις ερωτήματα. Ερωτήματα που έμελλε να γεννήσουν την κατάκτηση του κόσμου από το πνεύμα, της μοίρας από την τραγωδία, του θείου από την τέχνη και τον άνθρωπο.

Σε λίγο, η αρχαία Ελλάδα θα σας πει:

«Αναζήτησα την αλήθεια και βρήκα τη δικαιοσύνη και την ελευθερία. Επινόησα την ανεξαρτησία της τέχνης και του πνεύματος. Αναβίβασα τον άνθρωπο και τον έθεσα αντιμέτωπο με τους θεούς του, τον άνθρωπο που είχε σκύψει το κεφάλι παντού εδώ και τέσσερις χιλιετίες. Και την ίδια στιγμή τον έβαλα να αναμετρηθεί με τον δυνάστη».

Είναι μια γλώσσα απλή αλλά αθάνατη που την ακούμε ακόμα. Αυτή η γλώσσα ξεχάστηκε για πολλούς αιώνες και απειλήθηκε κάθε φορά που την ξανάβρισκαν οι άνθρωποι.    Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγκαία.

Το μείζον πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας είναι να συμφιλιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη με την ελευθερία· το μείζον πνευματικό πρόβλημα, να κάνουμε τα μεγάλα έργα προσιτά σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

Και ο σημερινός πολιτισμός, όπως εκείνος της αρχαίας Ελλάδας, είναι ένας πολιτισμός που θέτει ερωτήματα. Δεν βρήκε όμως ακόμα τον υποδειγματικό τύπο ανθρώπου, έστω εφήμερο ή ιδεατό, και χωρίς αυτόν κανένας πολιτισμός δεν παίρνει σαφή μορφή.

Οι αμφιταλαντευόμενοι κολοσσοί που κυριαρχούν στον κόσμο μας φαίνονται πως μόλις υποψιάζονται ότι ο σπουδαιότερος στόχος ενός μεγάλου πολιτισμού δεν είναι μόνο η δύναμη, αλλά και μια ξεκάθαρη συνείδηση του τι περιμένει ο πολιτισμός από τον άνθρωπο, η ανίκητη ψυχή της Αθήνας που, έστω και υποταγμένη, καταδίωκε τον Αλέξανδρο στις ερήμους της Ασίας: «Πόσος μόχθος, Αθηναίοι, για να αξίζουμε τον έπαινό σας!»

Ο σημερινός άνθρωπος ανήκει σε όλους εκείνους που θα προσπαθήσουν μαζί να τον δημιουργήσουν· το πνεύμα δεν γνωρίζει μικρά έθνη, γνωρίζει μόνο αδελφά έθνη.

Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη για όλους τους ανθρώπους, και μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των ανθρώπων της Δύσης. Παλιά έθνη του πνεύματος, το θέμα δεν είναι να επαναπαυθούμε στο παρελθόν μας, αλλά να επινοήσουμε το μέλλον που το παρελθόν απαιτεί από μας.

Στο κατώφλι της εποχής του ατόμου, για μια ακόμα φορά, ο άνθρωπος χρειάζεται να διαπαιδαγωγηθεί από το πνεύμα.

Και ολόκληρη η νεολαία της Δύσης χρειάζεται να θυμάται πως, όταν συνέβη αυτό για πρώτη φορά, ο άνθρωπος έθεσε στην υπηρεσία του πνεύματος τα δόρατα που αναχαίτισαν τον Ξέρξη.

Στους εκπροσώπους της γαλλικής νεολαίας που με ρώτησαν ποιο θα μπορούσε να είναι το σύνθημά της, απάντησα: «Παιδεία και θάρρος». Εύχομαι αυτό το σύνθημα, που το δανείστηκα απ’ τους Έλληνες, να γίνει κοινό για τους δύο λαούς μας.

Και αυτή την ώρα όπου η Ελλάδα αναζητεί τη μοίρα της και την αλήθεια της, σε σας, περισσότερο από μένα, εναπόκειται να το δώσετε στον κόσμο.

Γιατί η παιδεία δεν κληρονομείται, κατακτάται. Και κατακτάται με πολλούς τρόπους, που ο καθένας τους ταιριάζει σε όσους τον επινόησαν.

Από δω και πέρα στους λαούς θα απευθύνεται η γλώσσα της Ελλάδας. Αυτή την εβδομάδα την εικόνα της Ακρόπολης θα τη δουν περισσότεροι θεατές από όσους την είδαν μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων δεν θα ακούσουν τη γλώσσα που άκουγαν οι αρχιερείς της Ρώμης ή οι άρχοντες των Βερσαλλιών· και ίσως να μην την ακούσουν καθόλου, εκτός και αν ο ελληνικός λαός αναγνωρίσει σ’ αυτήν τη βαθύτερη συνέχειά του — αν οι μεγάλες νεκρές πόλεις αντηχήσουν από τη φωνή του ζωντανού έθνους.

Μιλώ για το ζωντανό ελληνικό έθνος, για τον λαό στον οποίο απευθύνεται η ακρόπολη πριν απευθυνθεί σε όλους τους άλλους, που αφιερώνει όμως στο μέλλον του όλες τις ενσαρκώσεις του πνεύματός της που φώτισαν διαδοχικά τη Δύση: τον προμηθεϊκό κόσμο των Δελφών και τον ολύμπιο κόσμο της Αθήνας,     τέλος, μέσα σε τόσα χρόνια φανατισμού, τον μοναδικό φανατισμό της ελευθερίας.

Ο λαός ωστόσο «που αγαπάει τη ζωή ακόμα κι όταν γίνεται οδύνη», είναι ταυτόχρονα εκείνος που έψαλλε στην Αγία Σοφιά κι εκείνος που άκουγε με δέος την κραυγή του Οιδίποδα στους πρόποδες αυτού του λόφου, κραυγή που επρόκειτο να διαπεράσει τους αιώνες.

Λαός της ελευθερίας, είναι εκείνος για τον οποίο η αντίσταση είναι παράδοση αιώνων, εκείνος του οποίου η νεώτερη ιστορία είναι ένας ανεξάντλητος αγώνας για την Ανεξαρτησία — ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού.

Σε μας είναι το ΟΧΙ του στρατηγού Ντε Γκωλ, και το δικό μας. Ο κόσμος δεν ξέχασε ότι οι πρώτοι που το πρόφεραν ήταν η Αντιγόνη και ο Προμηθέας.

Όταν οι νεκροί της πρόσφατης ελληνικής Αντίστασης έπεφταν στο έδαφος όπου επρόκειτο να περάσουν την πρώτη νύχτα του θανάτου τους, έπεφταν σ’ ένα χώμα που είχε γεννήσει την πιο ευγενική και την πιο παλιά ανθρώπινη πρόκληση, κάτω από τα άστρα που μας κοιτάζουν απόψε, τα άστρα που ξενύχτησαν τους νεκρούς της Σαλαμίνας.

Μάθαμε την ίδια αλήθεια μέσα από το ίδιο αίμα που χύθηκε για την ίδια υπόθεση, την εποχή που Έλληνες και ελεύθεροι Γάλλοι πολεμούσαν πλάι πλάι στη μάχη της Αιγύπτου, την εποχή που οι άνδρες μου στο αντάρτικο έκαναν με τα μαντίλια τους ελληνικές σημαίες για να τιμήσουν τις νίκες σας, την εποχή που στα χωριά των βουνών σας χτυπούσαν τις καμπάνες για την απελευθέρωση του Παρισιού.

Ανάμεσα σε όλες τις αξίες του πνεύματος, οι πιο γόνιμες είναι εκείνες που γεννιούνται από την επικοινωνία και το θάρρος.

Είναι γραμμένο σε κάθε πέτρα της Ακρόπολης. «Ω ξειν’ αγγελειν Λακεδαιμονιοις οτι τηδε κειμεθα τοις κεινων ρημασι πειθομενοι…»

Φώτα της αποψινής νύχτας, πηγαίνετε να πείτε στον κόσμο ότι οι Θερμοπύλες καλούν τη Σαλαμίνα και τελειώνουν στην Ακρόπολη — με την προϋπόθεση ότι δεν τις ξεχνούμε!

Και είθε ο κόσμος να μην ξεχάσει, κάτω από τα Παναθήναια, την επιβλητική πομπή των αλλοτινών και των πρόσφατων νεκρών, που φυλάνε αγέρωχα σκοπιά και υψώνουν προς εμάς το σιωπηρό τους μήνυμα, ενωμένο, για πρώτη φορά, με την παλιά μαγική ωδή της Ανατολής: «Και αν αυτή η νύχτα είναι της μοίρας — ευλογημένη να είναι, ώσπου να φανεί η αυγή

O Παρθενώνας είναι η  απεικόνιση ολόκληρου του Πολιτισμού των Ελλήνων [=Πολιτική, Τέχνες, Επιστήμες, Βίος, Φιλοσοφία]. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΕΝΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
» Η Ακρόπολη είναι το πνευματικό Έβερεστ του πλανήτη μας. Τίποτα ωραιότερο δεν έγινε πάνω στον πλανήτη από την Ακρόπολη των Αθηνών, μέσα στον χώρο της επιστήμης, της πολιτικής τέχνης, της μουσικής».
«είναι το έργο των έργων, το «μνημείο των μνημείων, η απόλυτη και τέλεια έκφραση και των τεχνών και του πνεύματος μέσα στην ανθρώπινη ιστορία και στο ανθρώπινο γένος κατά την έννοια ότι οι νόμοι και οι δυνάμεις που συνέχουν τα έργα της Ακροπόλεως ,κατά αντιστοιχία με τους νόμους και τις δυνάμεις που συνέχουν έναν ζώντα οργανισμό καμωμένο από την ίδια την Φύση .

 Είναι μια συνισταμένη από ένα άπειρο πλήθος επιμέρους συνιστωσών που όλες κατατείνουν σε μία μορφή, σε μία κατάθεση, σε ένα κατόρθωμα, σε μία σάρκωση : στο Κάλλος, στην Ομορφιά ! Και όταν λέμε Κάλλος εννοούμε «εσωτερικές» συμμετρίες, κανονικότητες, εσωτερική τάξη και αρμονία η οποία υπακούει περεταίρω σε πνευματικούς νόμους ! Κατά αυτή την έννοια λέμε ότι πίσω από αυτά τα υλικά κτίσματα υπάρχει όλη η Φιλοσοφία, η Κοσμοθεωρία, η Πολιτική επιστήμη των Ελλήνων». ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ . Ο Ναός του Παρθενώνα, στάθηκε το τελειότερο , από κάθε άποψη , μέχρι σήμερα δείγμα οικοδομήματος δύναμης. Δομημένος σε τέτοια Θέση και με τέτοιο τρόπο, αντλεί το μέγιστο της συμπαντικής ενέργειας και την διαχέει στο περιβάλλον του. Πάνω στον Ιερό Βράχο, από όπου περνά πλήθος διασταυρώσεων Γραμμών  L  και τον καθιστά «ΑΟΡΝΟΣ ΠΕΤΡΑ». Επίσης είναι το σημείο αφετηρίας μιας εντονότατης ηλεκτρομαγνητικής δέσμης, κάτι σαν ενεργειακός δίαυλος.  Έτσι  αποτελεί μέσον έλξης και συγκέντρωσης ενεργειακής δύναμης και είναι ανα  των αιώνων Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

Εκείνο που είναι εκπληκτικό είναι οι γραμμές του που είναι καμπύλες, με μία ανεπαίσθητη κυρτότητα και το κτίσμα «φουσκώνει» σαν ένα καλογυμνασμένο σώμα. Το δάπεδο, ο στυλοβάτης, οι κίονες, το επιστύλιο, τα τρίγλυφα, το γείσο, τα αετώματα, είναι όλα καμπυλωμένα κυρτά, δίνοντας την μαγική  εντύπωση ότι ο Ναός βγαίνει μέσα από την Γη, γεμάτος δύναμη.

Οι τοίχοι και οι κίονες δεν είναι κατακόρυφες αλλά κλίνουν διαγωνίως προς το εσωτερικό του ναού. Αν  προεκταθούν νοητά προς τα επάνω συναντώνται στα 1852 μέτρα  καθιστώντας το σχήμα του Παρθενώνα πυραμιδοειδές, ώστε να εκπέμπει ενέργεια.

Στις αναλογίες του συναντάμε τον χρυσό αριθμό Φ και την σχέση α/2α+1. Το οπτικό αποτέλεσμα είναι εκτός από αρμονικό και εκπληκτικό αφού   δείχνει εντυπωσιακά μεγαλύτερος από το πραγματικό του μέγεθος χωρίς όμως να βαραίνει τον χώρο!   Το πλάτος της βάσης του Παρθενώνα (100 ελληνικά πόδια) αντιστοιχεί σε γωνία ενός δευτερολέπτου της μοίρας στην Ισημερινό.

Το κέντρο του Παρθενώνα ισαπέχει από το Θησείο, την Πνύκα, το Μνημείο του Φιλοπάππου, και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός τα οποία βρίσκονται σε κορυφές κανονικού οκταγώνου.

Κάθε κομμάτι μαρμάρου, αλλά και κάθε δομικός λίθος δεν έχει ορθογώνιο σχήμα αλλά τραπεζοειδές και είναι μοναδικά, καθώς και ο κάθε σπόνδυλος των κιόνων. Το Πεντελικό μάρμαρο , οι ηλεκτρομαγνητικές ιδιότητες της κρυσταλλικής  δομής του οποίου είναι ιδιαίτερες, και από το οποίο είναι εξ΄ολοκλήρου φτιαγμένος ο Ναός, μπορεί να παράγει απεριόριστες ποσότητες δυναμικής ενέργειας, την οποία ονομάζουμε ΒΡΙΛΛ. Άλλωστε η Πεντέλη στην Αρχαιότητα ονομάζοταν Βριλλήσιον Ορος

Ο Παρθενώνας κατασκευάσθηκε καμπύλος και πυραμιδοειδής για να λειτουργεί σαν θετικός μετασχηματιστής της Τελλουρικής ενέργειας του Ιερού Βράχου, αποδίδοντάς την στον πέριξ χώρο της πόλης των Αθηνών.

Ένα σημαντικότατο τμήμα του Παρθενώνα είναι η Ζωφόρος η οποία αποτελεί μια ζώνη με ανάγλυφες παραστάσεις. Στη Ζωφόρο συνολικού μήκους 160 ολόκληρων μέτρων απεικονιζόταν η πομπή των Παναθηναίων. Θεότητες, άνθρωποι, άρματα, άλογα, ζώα θα καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος της. Η ανατολική Ζωφόρος είναι η σημαντικότερη καθώς στην συγκεκριμένη παρατηρείται η κορύφωση της πομπής κι η παράδοση του πέπλου δηλαδή του δώρου των Αθηναίων στην Θεά Αθηνά! Παράλληλα στην ίδια βλέπουμε και τους Θεούς του Ολύμπου. Ο Παρθενώνας επίσης αποτελείται από τα Αετώματα τα οποία ήταν τριγωνικής μορφής. Ήταν περίλαμπρα και ήταν τα τελευταία που δέχθηκαν την γλυπτή διακόσμηση. Άλλα σημαντικά τμήματα του Παρθενώνα είναι οι Μετόπες.

Το εσωτερικό του χωριζόταν στον πρόναο το σηκό και τον οπισθόδομο. Στη ζωφόρο, που είχε συνολικό μήκος 140 μέτρων και ύψος 1 μέτρου, ο Φειδίας λάξευσε τα αριστουργηματικά του γλυπτά με θέμα την προετοιμασία της πομπής των Παναθηναίων. Πόση απλότητα, πόση λιτότητα, αλλά και πόση ζωντάνια και αλήθεια δεν υπάρχουν σ’ αυτά τα ανεπανάληπτα γλυπτά!

Στη μετόπη αναπαράστησε σκηνές από τη γιγαντομαχία. Στο ανατολικό αέτωμα διάλεξε σαν θέμα τη γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του Δία και στο δυτικό τη σκηνή της φιλονικίας της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα, πάνω στην Ακρόπολη.

Στο σηκό ο Φειδίας έστησε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, ένα πραγματικό αριστούργημα ομορφιάς, τέχνης, χάρης και επιβλητικότητας. Μας το περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ο Παυσανίας, που το είδε στη θέση του όταν επισκέφτηκε την Αθήνα, έτσι όπως μας έκανε και την περιγραφή του αγάλματος του Δία, στην Ολυμπία, έργο και αυτό του Φειδία. Το ύψος του αγάλματος μαζί με το βάθρο έφτανε τα 15 μέτρα. Ήταν μια Αθηνά που στεκόταν όρθια , επιβλητική και ολοζώντανη. Φορούσε έναν Αττικό χιτώνα και τα χέρια της ήταν γυμνά, φτιαγμένα από ελεφαντόδοντο. Στο δεξί της χέρι κρατούσε τη φτερωτή νίκη, που είχε ύψος 1,80εκ. Και ήταν χρυσελεφάντινη. Στο αριστερό χέρι κρατούσε ακουμπισμένα στο δάπεδο, το δόρυ και την ασπίδα. Ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο υπήρχε ένα φίδι που παρίστανε τον Εριχθόνιο. Στο εσωτερικό μέρος της ασπίδας, ο μοναδικός ζωγράφος Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει σκηνή από τη 1η γιγαντομαχία και στο εξωτερικό υπήρχε σκηνή από τον πόλεμο του Θησέα με τις Αμαζόνες.Σ’ έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σε έναν άλλο, σε ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή. Το άγαλμα πατούσε σε μνημειακή βάση ύψους 1,20μ., την οποία κοσμούσε περιμετρικά ανάγλυφη απεικόνιση του μύθου της γέννησης της Πανδώρας. Τα τυρρηνικά σανδάλια της θεάς έφεραν παράσταση Κενταυρομαχίας (μάχη μεταξύ Λαπίθων και Κενταύρων). Μπροστά από το άγαλμα υπήρχε δεξαμενή νερού για την διατήρηση της υγρασίας του ελεφαντόδοντου.

Η απληστία των ανθρώπων  η άγνοια,  ο φανατισμός  κατάστρεψαν ίσως το πιο αριστουργηματικό δημιούργημα των αιώνων.

Η Αρχαία Αθήνα  ως η κοιτίδα του Δυτικού πολιτισμού. Το μέγεθος και το απερίγραπτο μεγαλείο του οποίου είναι αδύνατο να κατανοηθεί από τον περιοριστικό ανθρώπινο νου, που δεν μπορεί να συλλάβει και να εκτιμήσει  το πνεύμα  που κρύβεται πίσω από τα σχήματα και τις μορφές . Μπορεί όμως να το διαισθανθεί αν καθίσει για λίγο να  αφουγκραστεί την δύναμή του.

Ο Κρισναμούρτι όταν επισκέφτηκε την Ελλάδα …. αναφερόμενος στην αρχαιοελληνική τέχνη και αναγνωρίζοντας την ανωτερότητα της κλασικής γλυπτικής, έκανε την εξής δήλωση: «Το ελληνικό φως είναι, όπως λένε όλοι, κάτι που δεν μπορείς να το φαντασθείς προτού το βιώσεις.» Το εσωτερικό αυτό φως είναι εκείνο που προσέδωσε το μεγαλείο στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Χωρίς αυτό το φως, ο πολιτισμός αυτός δεν θα είχε την ακτινοβολία του και την παγκόσμια αναγνώριση. Δεν θα είχε περάσει στην αιωνιότητα και θα είχε λησμονηθεί εντελώς. Και αυτό διότι το απαστράπτον ελληνικό φως είναι ανέσπερο, είναι η ίδια η αιωνιότητα, και κάθε έργο που είναι απαύγασμα αυτού του φωτός φέρνει την ανεξίτηλη σφραγίδα της αιωνιότητας και χαρακτηρίζεται κλασικό.

 Μέχρι το τέλος της ζωής του αναφερόταν στην Ακρόπολη και στον Παρθενώνα, με  βαθύ σεβασμό και κατάνυξη  τόσο στις ομιλίες του όσο και στο ημερολόγιό του. Τα λόγια που απεύθυνε προς τους συνομιλητές του αποτελούσαν ουσιαστικά έναν ύμνο προς την θεά Αθηνά στην οποία υποκλινόταν , και την οποία αναγνωρίζει ως την αόρατη δημιουργό του μεγάλου εκείνου πολιτισμού. «Δεν μπορούμε, κύριοι, να κάνουμε τίποτε μόνοι μας στον κόσμο. Τίποτε.» δήλωνε κατηγορηματικά. «Ο Παρθενώνας δεν κτίσθηκε από έναν άνθρωπο που απλώς στοίβαζε πέτρες. Ο Κρισναμούρτι απάντησε: «Όχι, όχι. Μιλάω για την αίσθηση της θεάς, την Αθηνά, την θεά της Σοφίας. Εντάξει; Την αίσθησή της. Δεν μιλάω για τη μορφή της θεάς. Αυτό έρχεται μετά, δηλαδή το άγαλμά της.»

Σε ένα γράμμα που είχε στείλει από την Αθήνα στην Λαίδη Έμιλυ, έγραφε μεταξύ άλλων: «Ποτέ μου δεν είχα δει κάτι τόσο όμορφο, τόσο απλό και δυνατό όσο ο Παρθενώνας. Ολόκληρη η Ακρόπολη είναι εκπληκτική. Σου κόβει την ανάσα και μπροστά της όλα τα άλλα δημιουργήματα της ανθρώπινης έκφρασης είναι χυδαία, μέτρια και γεμάτα σύγχυση. Τι άνθρωποι ήταν αυτοί οι υπέροχοι Έλληνες τότε! Πρέπει να δει κανείς τον Παρθενώνα για να καταλάβει ότι καθετί άλλο, που δεν βαδίζει στο δρόμο της αιωνιότητας, είναι ασήμαντο, γελοίο και ανόητο.»

« Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου, βλέπετε. Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε την καρδιά.»

 Ο φιλοσοφικός Σολωμός,   αναφερόμενος στον Παρθενώνα λέγει ότι : «Στα δυο αετώματα του Παρθενώνα οι συνιστώσες του διονυσιακού και του απολλώνιου στοιχείου ανερχόμενες ήρεμα απολήγουν σε μία ακμή. Εάν συλλογισθεί κανείς τη δυναμική ένταση, που κρύβει αυτό το μορφικό σχήμα, τότε το αέτωμα μεταβάλλεται αυτόματα σε ένα τανυσμένο τόξο, όμοιο με το τόξο του Ηράκλειτου, το οποίο ο Εφέσιος σοφός διασκέδαζε να ομοιάζει άλλοτε ζωή (βίος) και άλλοτε θάνατο (βιός-Τόξο)».

 «Είναι ένας τρόπος ζωής του ανθρώπου επάνω στην γραμμή, που συναντιέται η ύλη και η μορφή (είδος) και γεννά τη Φύση, τη ζωή δηλαδή του Κόσμου. Το Ελληνικό πνεύμα ξεπηδά από την επίπονη σύμπλεξη, από την άφραστη συγκαταλλαγή του Ηρακλείτειου «Γίγνεσθαι» και του Παρμενίδειου «Είναι». Έτσι η φιλοσοφία της ζωής του Ηράκλειτου ανταποκρίνεται θεωρητικά στην ιδέα της διονυσιακής μεταμόρφωσης ενώ η φιλοσοφία της στάσης του Παρμενίδη ανταποκρίνεται θεωρητικά στην ιδέα της απολλώνιας αγλαΐας.   ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΟ «ΧΑΣΜΑ ΣΕΙΣΜΟΥ»

Τόσοι  αιώνες μετά την λεηλασία  του Παρθενώνα, και των Ιερών  μιας χώρας που κατακρεουργήθηκε ανελέητα   «Η Κατάρα της Αθηνάς» του Λόρδου Βύρωνα επιστρέφει, επίκαιρη πάντα ,σε μια εποχή,   που πολλοί θα πρέπει να απολογηθούν για τις ονείδιστες πράξεις τους  και αξίζουν την περιφρόνησή μας και την λήθη της Ιστορίας.

«Η Κατάρα της Αθηνάς»

Μα στερνός, στο σαστισμένο πλήθος, κάπου σε μιαν άκρη,                                       

Ενας που ήσυχα κοιτάζει βουρκωμένος απ’ το δάκρυ,                                                   

Μ’ άλαλο θυμό και πόνο μια αυτά πούκλεψαν θαμάζει,                                                         

Μια σιχένεται τον κλέφτη σύψυχα κι ανατριχιάζει                                                            

Ω! που ζώντας και που σκόνη, δίχως σχώριο να γροικήση,                                                          

Ν’ ακλουθιέται η αχορτασιά του η ιερόσυλη με μίση,                                                              

Και η εκδίκηση ως τον τάφο και πιο πέρα, το όνομά του                                                           

Να το κυνηγά, στο πλάγι του μωρόδοξου Ηροστράτου,                                                              

Και σε φύλλα λεκιασμένα και γραμμές που καίνε ας γίνη                                               

Ατελείωτα να στράφτουν εμπρηστές ναών κι Ελγίνοι,                                         

Καταδικασμένοι αιώνια στο ίδιο ανάθεμα κι οι δυο τους,                                                   

Που ίσως στο στερνό θε νάβρης και τον πιο χειρότερό τους,                                                

Ετσι ας στέκουν, να τους βλέπουν τα μελλούμενα τα χρόνια,                                       

ΑΓΑΛΜΑ ΑΣΕΙΣΤΟ, ΜΕ ΒΑΣΗ ΜΟΝΑΧΗ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΦΡΟΝΙΑ

 Όταν αυτές οι δυνάμεις ξαναγυρίσουν στον τόπο που τις γέννησε και ύμνησε , τότε οι χρησμοί σαν μουσικά όργανα θα βρουν τη φωνή τους καθότι εκείνοι που μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν θα είναι παρόντες και θα τα φροντίζουν. ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

 ΚΑΙ Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ ΕΊΝΑΙ ΕΔΩ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ  ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ ΟΡΘΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ,  ΑΡΜΟΝΙΑ, ΚΑΛΛΟΣ,ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ !!!

Η ΠΑΡΕΑ

 

Advertisements

Tagged:

§ 3 Responses to Σοφίας Δωρεά

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ο Παρθενώνας χτίστηκε πάνω σε προηγούμενο ναό της Αθηνάς, ο οποίος καταστράφηκε από τους Πέρσες κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων, Μετά τη μάχη του Μαραθώνα το 490 χρειάστηκαν εννέα χρόνια για την ανέγερση του ναού. Τα επίσημα εγκαίνια του έγιναν στα μεγάλα Παναθήναια του 439, ενώ το στόλισμα του ναού με τα αγάλματα του Φειδία, στη ζωφόρο και στις μετόπες, συνεχιζόταν και τελείωσε το 432.Συνολικά για να ολοκληρωθεί ο ναός, χρειάστηκαν δεκαπέντε χρόνια.
    Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα αποτελούνται απο 92 μετόπες, τη ζωοφόρο μήκους 160 μέτρων, και τα εναέτια γλυπτά που δέσποζαν ανατολικά και δυτικά του ναού. Τέσσερις μάχες απεικονίζονται στις μετώπες, α) μία μεταξύ των Ελλήνων και των Κενταύρων στο νότιο τμήμα, β) ο Τρωικός πόλεμος στη βόρεια πλευρά, γ) μία Γιγαντομαχία ανατολικά, και δ) μία μάχη ανάμεσα στους Έλληνες και τις Αμαζόνες στη δυτική πλευρά του ναού.
    Από τις 92 μετόπες, 39 βρίσκονται στην Αθήνα και 15 στο Λονδίνο.

    Η ζωοφόρος απεικονίζει την παναθηναική πομπή προς το ναό. Σήμερα σώζονται 94 πλάκες της ζωόφορου (115 ο συνολικός τους αριθμός) εκ των οποίων 36 βρίσκονται στην Αθήνα και 56 στο Λονδίνο. Tα εναέτια γλυπτά σύμφωνα με το Παυσανία παρουσιάζουν την γέννηση της Αθηνάς απο το κεφάλι του Δία στο ανατολικό τμήμα, ενώ δυτικά απεικονίζεται η διαμάχη της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την προστασία της πόλης. Τα 17 εναέτια αγάλματα, μία καρυάτιδα, και μία κολώνα στεγάζονται στο Βρετανικό Μουσείο.

    Η λεηλασία του ναού άρχισε στις 26 Δεκεμβρίου του 1801 με το πλοίο «mentor» που μετέφερε τα πρώτα γλυπτά στην Αγγλία κατόπιν διαταγής του Λόρδου Έλγιν, που δρούσε ανενόχλητος μέχρι την απελεύθερωση του ελληνικού κράτους απο τον τούρκικο ζυγό. Λόρδος Έλγιν έφτασε στην Αθήνα το 1800 από την Αγγλία για να κάνει μια μελέτη των μνημείων της Ακρόπολης. Εξασφάλισε μια γραπτή άδεια από τον Μεγάλο Βεζίρη της Κωνσταντινούπολης να διεξάγει ανασκαφές γύρω από τα θεμέλια της Ακρόπολης, υπό την προϋπόθεση ότι θα δεν προκαλούσε βλάβη στα μνημεία και να φτιάξη εκμαγεία των αγαλμάτων για να στολίσει το σπίτι του στη Σκωτία. Ο Έλγιν δεν είχε δεν γραπτή άδεια να απομακρύνει κάθε τμήμα από αυτά, παρ ‘όλα αυτά, αγόρασε τη σιωπή των Οθωμανών αξιωματούχων και απογύμνωσε από τον Παρθενώνα από τα γλυπτά του, προκαλώντας ανυπολόγιστη ζημιά στο μνημείο. Πριόνισε το πίσω μέρος της ζωφόρου και έκοψε τμήματα από τον Παρθενώνα και από το Ερεχθείο και η ανεμελιά του έσπασε μία από τα μετόπες. Διαμέλισε έτσι ένα από τα πιο σημαντικά έργα τέχνης στην ιστορία της ανθρωπότητας, που είχε παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ανέπαφο για περισσότερο από 2000 χρόνια. Μέσα σε 2-3 χρόνια είχε ολοκληρώσει το έργο της αφαίμαξης, ακόμη και να φτάσει στο σημείο να αφαιρέσει μια από τις Καρυάτιδες. Πολλοί διανοούμενοι και άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης τόσο από το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και από τον υπόλοιπο κόσμο καταδίκασαν αυτής τη πράξη. Ακόμη και το βρετανικό κοινοβούλιο κατονόμασε επώνυμα τον Έλγιν ως αρχαιοκάπηλο και καταστροφέα των αρχαιοτήτων και αμφισβήτησε την ιδιοκτησία του, με τα μάρμαρα.
    Πόσο χρόνο έχουμε στην διάθεσή μας εμείς όλοι να φτιαξουμε απο την αρχή έναν καινουργιο Παρθενώνα στην Ακρόπολη μιας Πατρίδας που ετοιμάζεται να αστραποβολήσει στην καινούργια εποχή;;

  • Ο/Η iparea λέει:

    Το πιο εντυπωσιακό άγαλμα της Αθηνάς στην Ακρόπολη ήταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Φειδία μέσα στον σηκό του Παρθενώνα, ένα πραγματικό αριστούργημα ομορφιάς, τέχνης, χάρης και επιβλητικότητας που συμπυκνώνει κατά τον καλύτερο τρόπο τις αρχές του αθηναϊκού κράτους και τις θέσεις της αθηναϊκής πολιτικής στην πιο λαμπρή και ένδοξη φάση της ιστορίας της πόλης. Μας το περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ο Παυσανίας, που το είδε στη θέση του όταν επισκέφτηκε την Αθήνα. Το ύψος του αγάλματος μαζί με το βάθρο έφτανε τα 15 μέτρα. Ήταν μια Αθηνά που στεκόταν όρθια , επιβλητική πάνοπλη αλλά ειρηνική και ολοζώντανη, στραμμένη προς την ανατολική θύρα του Παρθενώνος, φορώντας δωρικό πέπλο με μακρύ απόπτυγμα ζωσμένο με φίδι. Το στήθος της καλύπτει η αιγίδα με το γοργόνειο, όπου συναντάμε και πάλι φίδια. Το κράνος της έχει τριπλό λοφίο, του οποίου το μεσαίο τμήμα απολήγει σε Σφίγγα και στα δύο πλαϊνά σε μορφές φτερωτών αλόγων (πήγασοι). Στο δεξί της χέρι, που στηριζόταν είτε στο ιερό της φίδι είτε σε κίονα, κρατάει φτερωτή Νίκη. Με το αριστερό της κρατά δόρυ και στηρίζει την άντυγα της ασπίδας της, που φέρει ως επίσημα γοργόνειο ενώ , ο Εριχθόνιος, περιελίσσεται στο εσωτερικό τμήμα της. Φορούσε έναν Αττικό χιτώνα και τα χέρια της ήταν γυμνά, φτιαγμένα από ελεφαντόδοντο. Στο εσωτερικό μέρος της ασπίδας, ο μοναδικός ζωγράφος Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει ανάγλυφη σκηνή από τη 1η γιγαντομαχία και στο εξωτερικό υπήρχε σκηνή από τον πόλεμο του Θησέα με τις Αμαζόνες. Σ’ έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σε έναν άλλο, σε ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή.
    Σύμφωνα με την παράδοση, το άγαλμα πατούσε σε μνημειακή βάση ύψους 1,20μ., την οποία κοσμούσε περιμετρικά ανάγλυφη απεικόνιση του μύθου της γέννησης της Πανδώρας. Τα τυρρηνικά σανδάλια της θεάς έφεραν παράσταση Κενταυρομαχίας (μάχη μεταξύ Λαπίθων και Κενταύρων). Μπροστά από το άγαλμα υπήρχε δεξαμενή νερού για την διατήρηση της υγρασίας του ελεφαντόδοντου.

    Η ποιότητα του έργου είναι εξαιρετική, όπως και η ενότητά του με την αρχιτεκτονική του μεγάλου ναού .

    Ως τελευταίο παιδί του Διός, είναι το απαύγασμα όλων των συμπυκνωμένων Αρετών του Ολύμπιου Πανθέου. Ο Φειδίας αφηγείται την ιστορία της ψυχής μέσα από τα γλυπτά που πλαισιώνουν το άγαλμα, και δεν είναι απλώς διακοσμητικά αλλά αποτελούν σύμβολα που μεταφέρουν την γνώση μέσα από τους αιώνες. Γι΄αυτό η μεγαλοπρέπεια του αγάλματος λόγω της ανυπέρβλητης τέχνης πρέπει να είχε καταλυτική και ανεξίτηλο επίδραση σε όσους είχαν την τύχη να το δούν από κοντά.

    Η ασθενής ψυχική διάρθρωση της σημερινής ανθρωπότητας με τα τραύματά της ανοιχτά ,αιώνες περιπλανήθηκε καθηλωμένη στις αξίες ενός χρησιμοθηρικού «πολιτισμού», και νοσηρών απάνθρωπων θρησκειών και αδυνατεί να κατανοήσει και να προσεγγίσει τις αρετές και τους υψηλούς στόχους ενός λαμπρού πολιτισμού.

    Ήρθε όμως ο καιρός που οι Ώρες ΔΙΚΗ, ΕΥΝΟΜΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ να ανοίξουν τις Πύλες του Ουρανού.

    Ηρθε ο καιρός που η ΑΘΗΝΑ ΠΑΙΩΝΙΑ θα θεραπεύσει τις πληγές μας, και θα φωτίσει την ψυχή μας με την Σοφία της , εξαπολύοντας το δόρυ της γνώσης της σε κάθε βέβηλο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Σοφίας Δωρεά at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: