Ιερή Μήτρα

Μαΐου 1, 2011 § 5 Σχόλια


ΔΗΜΗΤΡΑ, ΜΗΤΕΡΑ:  Ο ιερός  δρόμος της ζωής

Βαδίζοντας την Ιερά Οδό,  το «Μονοπάτι της καρδιάς μας»,  για την αναζήτηση τη Γνώσης ,της  Αρετής και της Κόρης ,θα ξεκινήσουμε από τους πρόποδες της ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ, από την ΔΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΥΛΗ του ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΤΕΙΧΟΥΣ, το ΔΙΠΥΛΟ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΙΚΟΥ, για να  βρεθούμε και να συναντήσουμε τον κόσμο  της Δήμητρας . Δίπλα μας ακούμε να κυλά ο ΗΡΙΔΑΝΟΣ ποταμός, που πηγάζει από τον ΛΥΚΑΒΗΤΟ, και κοντά μας  μας συντροφεύουν οι ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΡΙΤΕΣ.  Μία υπέροχη «ΔΙΑΔΡΟΜΗ»  σε έναν   κόσμο Μύησης  και διαισθητικής αντίληψης,  φυσικής Ομορφιάς, Αρμονίας και Ερωτικής Κοσμικής Ένωσης που εμπεριέχει όλη τη πορεία του ανθρώπου, από την Γέννησή του  μέχρι τον  Θάνατο.

Θα  αφήσουμε, την Αρχαία Αγορά, τον ΒΩΜΟ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΘΕΩΝ,  το μνημείο της Πυθιονίκης  πίσω μας, θα ξεκουραστούμε για λίγο και θα αφουγκραστούμε τα λόγια των μεγάλων φιλοσόφων μας, κάτω από την ΙΕΡΗ ΕΛΙΑ του ΠΛΑΤΩΝΑ, που προέρχεται από την  ίδια ελιά που η  Θεά ΑΘΗΝΑ εφύτευσε  στο ΕΡΕΧΘΕΙΟ,  θα σταματήσουμε για λίγο , στη νότια πλευρά της, στην περιοχή Δαφνί,  στο ιερό του Απόλλωνα τον «Δαφνηφόρο» , για να αποδώσουμε  τιμές  στην Δήμητρα και τη Περσεφόνη ,όπως έκαναν και οι πρόγονοί μας, και θα συνεχίσουμε προς  Αφαία Σκαραμαγκά, στον ναό της Αφροδίτης, απ΄όπου θα αναπηδήσουν  αγαλματίδια της   , τεχνοτροπίας του Φειδία , καθώς επίσης και συμπλέγματα  με την Πειθώ και τον Έρωτα , Περιστέρια  , σύμβολα Αγάπης , και ρόδα Ομορφιάς και  Ευτεκνίας . Τέλος πάνω στο  βάθρο του θα μας υποδεχτεί το  πανέμορφο της θεάς  άγαλμα.

Φθάνοντας   στη θυόεσσα Ελευσίνα,  την ευωδιαστή, που μύριζε φλισκούνι κι άγρια μέντα, όπου βασίλευε τότε o Κελεός, o γιος του ομώνυμου ήρωα της πόλης, Ελευσίς, θα έρθουμε σε επαφή με  την  μαγεία της Μητέρας Φύσης, της θηλυκής αντίληψης της ζωής. Θα μπούμε στην ιερά Αυλή θα περάσουμε από  το ναό του Τριπτόλεμου  και της προπύλαιας Άρτεμης  και θα σταματήσουμε  στο ΚΑΛΛΙΧΩΡΟ ΦΡΕΑΡ ,όπου  οι γυναίκες των Ελευσίνιων έστηναν χορό και έψαλαν για τη θεά.

Οι γυναίκες είναι δεμένες   με τη φύση και με τις κοσμικές αναγεννητικές δυνάμεις, μέσα από την δυνατότητά τους  να κυοφορούν  , να γεννούν και να ανατρέφουν. Και αυτή η δύναμη τους εθεωρείτο η πιο ΙΕΡΗ ΜΑΓΕΙΑ. Γι΄αυτό οφείλουν  να διεκδικήσουν να πάρουν πίσω αυτή την χαμένη  δύναμη του μύθου  τους. Να ξαναβρούν τις χαμένες τους αξίες , να απεγκλωβιστούν από τα στερεότυπα που τις παγίδευσαν , και να φωτίσουν τα αρχέτυπα της Θηλυκής τους Φύσης  σε μία  ισορροπία . Είναι καιρός , και έχουν τεράστιο ηθικό χρέος να επανεξετάσουν και να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους μέσα σε ένα  κόσμο που έχουν εκχυδαϊστεί τα πάντα.

Η θεά Δήμητρα όταν έφθασε στην Ελευσίνα ψάχνοντας να βρει την κόρη της.
συνάντησε την Βαυβώ (Μήτρα) ,η οποία για να απαλύνει την θλίψη της κάθισε απέναντι της σήκωσε τα φουστάνια της και με αστεία διασκέδασε την θεά.
Ανάμεσα από τα πόδια της Βαυβούς προέβαλε ο Ίακχος, το ιερό παιδί των Ελευσίνιων, γελαστός .

Όλη η οργανική Φύση από την Γέννηση μέχρι τον Θάνατο είναι της αρμοδιότητας της Μεγάλης Δήμητρας ,που είναι το Αίτιον η οργανωτική Αρχή που δεσπόζει πάνω στα άπειρα είδη του Φυτικού και Ζωικού Βασιλείου. Ουδέν  βλαστάνει, εάν η Μεγάλη Δημήτηρ το απαγορεύσει. (ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ). ΔΗΜΗΤΗΡ, επονομάστηκε έτσι «κατά την δόσιν της εδωδής, δίδουσα ως Μήτηρ την τροφήν» λέγει ο Σωκράτης στον Κρατύλο του Πλάτωνος. Τα όντα  απαιτούν κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθούν και να αναπαραχθούν, ώστε η Φύση να εξαπλωθεί εφευρίσκουσα, ως «πολυμήχανη Μητέρα και Παμμήτειρα Θεά» (ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΦΥΣΗΣ) τους αρμόδιους φορείς των Θείων της εντολών.

Η Δήμητρα , η Θεά της Φύσης, της γεωργίας, της γονιμότητας και της κυκλικής αναγέννησης,  ο πλανήτης ΓΗ,  “Μεγάλη Θεά Μητέρα”, χάρη στην    ζ ω ο γ ό ν ο  ιδιότητά της προέρχεται , θρέφεται  και αναπαράγεται η ΖΩΗ . Η   μ η τ ρ ό τ η τ α   είναι η μεγαλύτερη δωρεά στα όντα της. Είναι η ίδια η  ζωή, ένα ανεκτίμητο χάρισμα, που όλα τα όντα το χρωστούμε  σε Αυτήν.

Η αφή είναι η πλέον βασική αίσθηση για την επιβίωση των όντων, γιατί είναι η πρώτης αίσθηση/κίνηση, που φέρνει σε επαφή το νήπιο με τον εξωτερικό περιβάλλον. Η λήψη δε της τροφής του γίνεται ενστικτωδώς με την πρώτη επαφή με τον μαστό της μητρός του.

ΣΤΟΜΑ= ΜΑΣΤΟΣ

Το δώρο της επαφής, που προσφέρει η μητέρα στα τέκνα της, ώστε τους παρέχει την δυνατότητα να ενταχθούν στο φυσικό περιβάλλον. Άνευ σωματικού φορέα, άνευ Γης, δεν υπάρχει παλιγγενεσία, δεν υπάρχει δυνατότητα εξέλιξης της ψυχής, η οποία θα παρέμενε  σε κατάσταση ημινάρκωσης, σε αιώνια αναμονή αναγνώρισης της ουσίας και της οντότητας της από τον ίδιον της τον εαυτό. Η Γή επίσης είναι επιφορτισμένη με την θρέψη και την συντήρηση του σώματος, ώστε η ψυχή να μην παρακωλύεται από την κακή του υγεία. Τα όργανα των πέντε αισθήσεων, τα οποία ανήκουν στο σώμα (στοιχείο της Γής) , απαιτούν όπως οι πέντε Πύλες παραμένουν πάντα ανοικτές προκειμένου οι εξωτερικές κινήσεις να εισχωρήσουν στην ψυχή. Η καλή ανάπτυξη του σώματος με την ορθή διαπαιδαγώγηση επιτρέπει την διέλευση των αισθήσεων από το εξωτερικό περιβάλλον στο εσωτερικό της ψυχής, χωρίς παραμορφωτικούς καθρέπτες.

Επειδή όμως το σώμα είναι μεταγενέστερο της ύπαρξης της ψυχής, είναι απλός ο φορέας της, πρέπει να παραχωρεί τα ηνία των επιθυμιών και ενστίκτων του σε αυτή, ώστε το ορθόν και το μέτρο , η λιτότης της διατροφής, της γενετήσιου ορμής και της εξουσιαστικής επιθυμίας να χαλιναγωγούνται υπακούοντας στον Κοσμικό Νόμο. Συνευρέθηκε η Φύση/Δήμητρα/Γή-Μήτρα του Σύμπαντος Κόσμου μετά του Ζηνός, της Ζωής, για να γεννηθεί η Περσεφόνη/Κόρη, η Ψυχή της Ανθρωπότητας,  το Αιτιατόν,  η Φερέφασσα ή Φερέπαφα, είναι η φέρουσα  στην δικαιοδοσία της την σοφία της επαφής   ,ενώνει  το Θείον με το Θνητόν  και συνδέει τα όντα με τα δύο άκρα, του Δία και του Πλούτωνα, Ηγεμόνες του Σύμπαντος.

Φύση διπλή, η Περσεφόνη, όταν  συνευρίσκεται με τον Δία εμφανίζεται υπεράνω του κόσμου και υφαίνει τον διάκοσμο των ουρανίων πέπλων , εμψυχώνει  δίνει υπόσταση σε έναν νέο δημιουργό των επί μέρους ψυχών , τον ΔΙΟΝΥΣΟ.Δέκατο τέκνο του Διός η Α-ΔΕΚΑΣΤΟΣ Περσεφόνη στον Αδη με τον σύζυγό της Πλούτωνα/Αίδη είναι η Πραξιδίκη, η δίκαιη πράξη της τελικής κρίσης των θνητών, σύμφωνα με τον Ορφικό Ύμνο. Η δικαίωση ή η τιμωρία των πράξεων κατά τον ένσαρκο βίο έχει τελικούς κριτές το ζεύγος Περσεφόνης/Πλούτωνα.

Η διαδρομή της Δήμητρας και η περιπέτεια της Περσεφόνης μας αποκαλύπτει την ιστορία της σάρκωσης της ψυχής στο κόσμο της ύλης και τις περιπέτειές της μέσα σε αυτόν.Ο Κάτω Κόσμος είναι ο γήινος υλικός κόσμος, στον οποίο ζούμε και  η Περσεφόνη συμβολίζει την ψυχή, που κατέπεσε και ενσαρκώθηκε στη Γη, ενώ αρχικά βρισκόταν στον Άνω Κόσμο, τον Ουρανό ή Πνευματικό Κόσμο,

Κατά το μύθο, η Περσεφόνη θέλγεται από ένα λουλούδι, τον Νάρκισσο που αποτελεί την κατ’ αντανάκλαση ωραιότητα του υλικού κόσμου, το δε χάσμα ταυτίζεται με το μέγα χάσμα της ανόδου και καθόδου των ψυχών, όπως αναφέρει ο Πλάτων.Όλα αυτά συσχετίζονται με το Διόνυσο, μιας και η αρχή του δράματος, η αρπαγή της Περσεφόνης, έγινε στο Νύσσιον Πεδίο, δηλαδή στον τόπο που γεννήθηκε ο Διόνυσος.

Το τέλος του επίγειου κύκλου, σε όλες τις μυήσεις είναι απλώς μίας μετάβαση της μορφής σε μία άλλη, και καταδεικνύει την αιωνιότητα της ψυχής Τίποτα δεν περισσεύει στην φύση.. «Οτιδήποτε γεννιέται μέσα στη φύση έχει ένα χρέος, που το πληρώνει όταν αποσυντίθενται, δίνοντας έτσι καινούργια ζωή»…ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ

 Στη διαδικασία της Ελευσίνιας Μύησης, θα περάσουμε  μέσα από δύο πύλες.

Η πρώτη είναι κατωφερής, οδηγεί προς τον «Υλικό» κόσμο  και συμβολίζει  τη       γέννησή του στην άγνοια.

Η δεύτερη οδηγεί  προς τα άνω, σε μια αίθουσα άπλετα φωτισμένη  και στην οποία βρίσκεται το άγαλμα της Δήμητρας.Κατά την 9η ημέρα των μυστηρίων, τελευταία και σημαντικότερη μέρα  ως νεομύητοι Επόπτες θα περάσουμε  στη διαδικασία των Δεικνυομένων.Είναι μία διαδικασία,  πολύ σημαντική για την κατανόηση των τελουμένων μυστηρίων,  και γίνεται από τον μέγα ιεράρχη . Σκοπός της είναι η επίδειξη – φανέρωση , ο αποσυμβολισμός των οργάνων – σκευών και η επεξήγησή τους σε σχέση  με τη Δημιουργία.Μέσα στον Ελευσίνιο ναό όλα τα σύμβολα πρέπει  να είναι κρυμμένα και απρόσιτα από τα βέβηλα μάτια των αμύητων

Επτά (7) όργανα ή σκεύη, που  το κρυμμένο νόημα τους στην Δημιουργία του Σύμπαντος Κόσμου πρέπει  να αντιληφθεί  ο νεομύητος, αφού   κατέλθει εις το βάθος της συνειδήσεως  του.

1.            Ο θύρσος

2.            Ο αποξηραμένος στάχυς

3.            Το ρόδι και ο καρπός του

4.            Η σφαίρα ή αυγό, ο κύκλος ή στεφάνι

5.            Το ουράνιο πυρ – η ιερή άσβεστη φλόγα

6.            Το κηρύκειο – η ράβδος – το σκήπτρο

7.            Ο κισσός

Η συμμετοχή  στα Ελευσίνια Μυστήρια προσφέρει στον μυημένο  την  Γνώση ,  την αλλαγή συνείδησης αλλά και  την Ευδαιμονία  και την Ευφροσύνη.

Επηρέασαν  βαθύτατα  την ηθική της εποχής, έκαναν τους ανθρώπους δίκαιους και ευσεβείς κατά τον Αριστοτέλη ,και αυτές οι αξίες και οι ηθικές αρχές εκφράστηκαν   με νομοθετικές-νομικές ρυθμίσεις, και διατηρήθηκαν με κοινωνικές συμπεριφορές και κανόνες. «Δήμητρα που έθρεψες το πνεύμα μου, κάνε να γίνω άξιος των μυστηρίων σου», αναφωνεί ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους».« Στο έργο των μυστηρίων οφείλεται ότι υγιές έχει η ανθρωπότητα και εάν δεν κατατρώγει τις σάρκες της και δεν πίνει το αίμα της, πάλιν τούτο οφείλεται στους μεγάλους Μύστες των Μυστηρίων, οι οποίοι επιδρούν παντοιοτρόπως σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, κοινωνικά και πολιτικά  συστήματα .

Οι μύστες δίδαξαν την ανεξαρτησία του ανθρώπου και αυτοί πρώτοι κατέδειξαν την επανάσταση κατά της καταπιέσεως, της διαφθοράς, της ακολασίας και της αυθαιρεσίας».   Ο Αριστοτέλης δε, ονομάζει τα Ελευσίνια το πιο λαμπρό και θαυμαστό έργο που ο καθένας οφείλει να σέβεται.Η συμμετοχή των γνωστότερων ονομάτων της Αρχαιότητας ήταν μεγάλη , καθώς και ο σεβασμός προς αυτά. Η τήρηση της Σιγής απαραίτητος με όρκο και υπήρχαν   αυστηρές κυρώσεις για  ασέβεια και ιεροσυλία  ή την διακωμώδησή τους. «οπόσον ευδαίμονες αφικνούνται εις τον Άδην οι Μύσται! Μόνον αυτοί ζωσιν εκεί, οι δε λοιποί μόνον δεινά αναμένουσιν»ΣΟΦΟΚΛΗΣ  και «μακάριος εκ των βροτών ο ιδών τας εν Ελευσίνι τελετάς», ο άμοιρος αυτών δεν απολαύει ομοίας τύχης, καθό εις σκότος κατερχόμενοςΠερίτρανα δήλωσε στον Πανηγυρικό του ο Ισοκράτης (5 αιώνες π.χ.) ότι εκείνοι που έχουν μυηθεί έχουν τις πιό γλυκές ελπίδες για το τέλος της επίγειας ζωής και για όλο το χρόνο της μετέπειτα ζωής.

Η «πτώση» του ανθρώπου είναι η Συμπαντική αναγκαιότητα της αέναης  ανακύκλωσης, που φέρνει  τη ψυχή στα δεσμά του Αδη, την ύλη.  Σκοπός του λοιπόν  είναι η ανάτασή του ,και μέσα από τις γήινες ενασχολήσεις του, τα «τιτανικά τουπάθη»  , τις εμπειρίες και δοκιμασίες  να ενωθεί κάποτε η ψυχή του με την Απόλυτη Αλήθεια και  την Αιωνιότητα. Να μυηθούμε  μέσα από τις καταστάσεις της ύλης, σμιλεύοντας τη λίθο μας, να αφαιρέσουμε τα περιττά  κομμάτια και να εμφανίζουμε το Κάλλος και την Ενδελέχεια  της ψυχής μας που έχει δει το φως της ΜΥΗΣΗΣ και που έχει  αποκτήσει την ΓΝΩΣΗ , ώστε εκεί κάπου στο τέλος της «Διαδρομής» να περάσουμε με επιτυχία την δοκιμασία «αναζητήσεως της Κόρης».

 Τα Ελευσίνια μυστήρια, είχαν αυτό ακριβώς τον σκοπό, την κάθαρση και την εξύψωση της ανθρώπινης υπόστασης.Καθισμένοι κάπου στην πεδιάδα του ΘΡΙΑΣΟΥ ΠΕΔΙΟΥ, πίνοντας και εμείς λίγο από τον Κυκεώνα , ατενίζουμε την λουλουδιασμένη Γή, όμορφη και ευωδιαστή, και ακούμε την φωνή της θεάς Δήμητρας να μας καλεί…..“… Άνθρωποι ανίδεοι και μωροί, τη μοίρα που σας πέφτει καλή και αν είναι ή κακή,
δεν τη μαντεύετε!
Και συ πολύ παραπλανήθηκες με την αστοχασιά σου.
Δόξα θα χάριζα άφθαρτη στο λατρεμένο σου το γιο,
αθάνατο και αγέραστο θα σου τον είχα κάνει.
ΝΑΙ! Μα τον όρκο των θεών, τα’ αμάλαγο, άτεγκτο νερό της Στύγας!
Αλλά τώρα πια, του θανάτου τη μοίρα να τη γλιτώσει δε μπορεί στ’ αλήθεια.
Μα θα του δοθεί άφθαρτη δόξα και τιμές, αφού στα γόνατά μου κάθισε
και στην αγκαλιά μου έγειρε ν’ αποκοιμηθεί…
… Η τιμημένη Δήμητρα, θεών και ανθρώπων η χαρά το πιο τρανό χάρισμα,
εγώ είμαι, ΝΑΙ! …”

ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΑ

Η  Έλευσις του Άνθρώπου  στο Φως της Ζωής,  το Α και το Ω, ο Δρόμος  της Δήμητρας!

Η ΠΑΡΕΑ

Advertisements

Tagged:

§ 5 Responses to Ιερή Μήτρα

  • Ο/Η iparea λέει:

    Η Ιερά Οδός στην αρχαιότητα συνέδεε την Αθήνα με την Ελευσίνα. Είχε μήκος 22 χιλιομέτρων. Ξεκινούσε από την Ιερά Πύλη του Κεραμεικού και κατέληγε στο ιερό της Ελευσίνας. Η πορεία της ήταν σχεδόν η ίδια με τη σημερινή. Από την οδό αυτή περνούσε η πομπή των Ελευσίνιων Μυστηρίων και γι αυτό ονομάστηκε Ιερά Οδός.
    Ο περιηγητής Πολέμων και ο Παυσανίας έχουν περιγράψει ότι επί της Ιεράς Οδού υπήρχαν ναοί, βωμοί, αγάλματα θεών, ηρώα, τάφοι και ανδριάντες πολιτών.
    Η περιοχή του Ελαιώνα έχει έκταση 9000 περίπου στρεμμάτων και βρίσκεται στους δήμους Αθηναίων, Αιγάλεω, Περιστερίου, Ταύρου και Ρέντη. Οι ξένοι περιηγητές, λογοτέχνες και χαρτογράφοι περιγράφουν με δέος τον Ελαιώνα της Αθήνας.

    Από τη νέα πληγή που μ’ άνοιξεν η μοίρα
    έμπαιν’ ο ήλιος θαρρούσα στην καρδιά μου
    με τόση ορμή, καθώς βασίλευε, όπως
    από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
    το κύμα σε καράβι π’ ολοένα
    βουλιάζει… Γιατί εκείνο πια το δείλι
    σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει
    ν’ αρμέξει ζωή απ’ τον έξω κόσμον, ήμουν
    περπατητής μοναχικός στο δρόμο
    που ξεκινά από την Αθήνα κι έχει
    σημάδι του ιερό την Ελευσίνα.
    Τι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα
    σα δρόμος της Ψυχής… Φανερωμένος
    μεγάλος ποταμός, κυλούσε εδώθε
    αργά συρμένα από τα βόδια αμάξια,
    γεμάτα αθεμωνιές ή ξύλα, κι άλλα
    αμάξια, γοργά που προσπερνούσαν
    με τους ανθρώπους μέσα τους σαν ίσκιους…
    ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ (απόσπασμα)
    Άγγελος Σικελιανός

  • Ο/Η iparea λέει:

    Η θεά Δήμητρα με τα μυστήριά της δίδαξε τον πανανθρώπινο Ελληνικό Πολιτισμό, φώτισε την ανθρώπινη ψυχή και επί της Ιεράς Οδού της Αρετής όσοι βάδισαν είχαν ως έπαθλον την επανασύνδεση με την Μνήμη, αφού διήλθον επιτυχώς από το έρεβος της αγνοίας στο φως της συνείδησης. Γιατί η χειρότερη ασθένεια είναι η άγνοια, η λησμοσύνη και η διαιώνιση τους του «κατεύδοντος» ανθρώπου.
    Τα Μεγάλα Ελευσίνια εορτάζονταν κατά τη 15η ημέρα του μήνα Βοηδρομιώνα, συνέπιπταν με τη φθινοπωρινή ισημερία και κρατούσαν εννέα ημέρες, όσες και η περιπλάνηση της Δήμητρας. Την διοργάνωσή τους έκαναν δυο γνωστές οικογένειες, οι Ευμολπίδες και οι Κήρυκες. Πριν από την τέλεσή τους αποστέλλονταν κήρυκες σε όλη την Ελλάδα και άρχιζε δίμηνη εκεχειρία. Όλοι οι πόλεμοι και οι διαμάχες σταματούσαν. Λέγεται ότι τα μεγάλα Ελευσίνια συνέπιπταν με τη φθινοπωρινή ισημερία. Οι συμμετέχοντες αποκαλούνταν επόπτες. Την προηγουμένη της γιορτής, οι έφηβοι της πόλης υποδέχονταν τα Ιερά Αντικείμενα, τα οποία δε φανερώνονταν σε κανέναν παρά μόνο από τους Ιεροφάντες στους Μύστες, από την Ελευσίνα στο Ελευσίνιον, ιερό στη βάση της Ακρόπολης.
    • Την πρώτη ημέρα, όσοι είχαν μυηθεί στα Μικρά Ελευσίνια συγκεντρώνονταν από όλη την Ελλάδα στην Ποικίλη Στοά της Αρχαίας Αγοράς και η μέρα ονομαζόταν αγυρμός και πρόρρησης.
    • Η δεύτερη ημέρα, που ήταν αφιερωμένη σε καθαρμούς, ονομαζόταν Άλαδε Μύσται, , έτσι καλούνταν οι συμμετέχοντες ,οι οποίοι πορεύονταν σε πομπή προς τη θάλασσα, για εξαγνισμό.
    • Η Τρίτη ημέρα ήταν νηστείας κι έτρωγαν μόνο άρτους φτιαγμένους από μέλι και σουσάμι
    • Η τέταρτη ημέρα, τα Επιδαύρια, ήταν πρόσθετη για όσους είχαν προσέλθει καθυστερημένα, και αυτό για χάρη του Ασκληπιού που ήρθε να πάρει μέρος στη μύηση από την Επίδαυρο, με καθυστέρηση μιας μέρας.
    • Την πέμπτη ημέρα, η των λαμπάδων ημέρα, οι μύστες με επικεφαλής τον δαδούχο κατευθύνονταν με πυρσούς στο ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα όπου και παρέμεναν για όλη τη νύχτα. Η πομπή αυτή συμβόλιζε την περιπλάνηση της θεάς για να βρει την κόρη της.
    • Την έκτη ημέρα, το Ίακχον θεωρείται πολύ ιερή, το άγαλμα του ΙΑΚΧΟΥ, στολισμένο με μυρτιές και με ένα δαυλό στο χέρι του, μεταφερόταν από το ναό του Ίακχου με φωνές και τραγούδια κατά μήκος της Ιεράς Οδού. Κατά την πορεία αυτή ακούγονταν κατά το έθιμο οι «γεφυρισμοί», χοντροκομμένα αστεία, στη γέφυρα του Κηφισού και συμβολικά αναφέρονταν στη Βαυβώ που με τα αστεία της έκανε τη Δήμητρα να γελάσει. Οι συμμετέχοντες και οι θεατές , στην πομπή προς την Ελευσίνα κατά Ηρόδοτο έφτανε τους 30.000 .
    Τη νύχτα, μόνο οι μύστες παρέμεναν στην Ελευσίνα , οι οποίοι έπιναν το κυκεώνα με το αποκορύφωμα των Μυστηρίων , ο οποίος αποτελούνταν κυρίως από νερό, κριθάρι και βότανα. Επαναλάμβαναν τον όρο εχεμύθειας των Μικρών Ελευσινίων, περνούσαν από νέο εξαγνισμό και οδηγούνταν από το μυσταγωγό στο Τελεστήριον. Η τελετή χωριζόταν σε τρία τμήματα: τα , ΔΡΩΜΕΝΑ κατά τα οποία γινόταν αναπαράσταση της ιστορίας της Δήμητρας και της Περσεφόνης , τα ΔΕΙΚΝΥΜΕΝΑ όπου ο Ιεροφάντης έβγαινε από το Ιερό με τα Ιερά αντικείμενα των δυο θεοτήτων, και τα ΛΕΓΟΜΕΝΑ , συμβολικές φράσεις των μυστών. Ακολουθούσε ο ύψιστος βαθμός μύησης με την ονομασία ΕΠΟΠΤΕΙΑ , της οποίας κεντρικό σύμβολο ήταν ένα ΣΤΑΧΥ, που φυλασσόταν στο άδυτο του Τελεστηρίου και αφού θεριζόταν τελετουργικά από τον ιεροφάντη, επιδεικνυόταν ως σύμβολο της ανεξάντλητης δημιουργικής δύναμης της Μητέρας Γης. Ο ΕΠΟΠΤΗΣ , ο ύψιστος βαθμός , και είναι αυτός που κατείχε την εξ εποπτείας Γνώση.
    Κατά την έβδομη και όγδοη ημέρα, οι μυημένοι επέστρεφαν στην Αθήνα. Η ένατη και τελευταία ημέρα ονομαζόταν πλημοχόαι, που ήταν ένα είδος αγγείου. Δυο τέτοια αγγεία γεμίζονταν με νερό ή κρασί από τους μύστες, τα ανύψωναν και έπειτα προσέφεραν χοές προς την ανατολή και τη δύση προφέροντας μυστικές φράσεις.
    Τα Μικρά Ελευσίνια αποτελούσαν «προετοιμασία» για τα Μεγάλα Μυστήρια. Πραγματοποιούνταν κατά το μήνα Ανθεστηριώνα και ήταν προς τιμήν της Περσεφόνης
    Οι ΜΥΣΤΕΣ , γίνονταν δεκτοί στα Μεγάλα Μυστήρια τουλάχιστον ένα χρόνο μετά την αρχική τους μύηση. Για να κατανοηθούν τα απόρρητα Μυστήρια έπρεπε ο υποψήφιος να περάσει δια σειράς δοκιμασιών βαθμιαία από βαθμού σε βαθμό και να προετοιμαστεί σε αυτά ,ώστε να είναι κατάλληλος ψυχικώς για την κατανόησή τους.
    Οι τελετές του πρώτου σταδίου μύησης περιλάμβαναν τη θυσία ενός χοίρου , στο Λιμένα του Κανθάρου και τον εξαγνισμό από έναν ιερέα με το όνομα Υδρανός. Οι μύστες έπρεπε επίσης να πάρουν όρκο εχεμύθειας από το μυσταγωγό. Από τον Ηρόδοτο αναφέρεται πως όλοι οι Έλληνες μπορούσαν να λάβουν μέρος στη μύηση . Απαγορευόταν η συμμετοχή στους βαρβάρους, και εγκληματίες.
    Σύμφωνα με τα Ελληνικά μυστήρια , θεοί και άνθρωποι θεωρούνται αδιακρίτως ως παράγοντες της παγκοσμίου θείας φύσης, που εξελίσσονται . Οι μεν θεοί εκφράζουν τους νόμους της, και τις κοσμικές ενέργειες και είναι εναργείς μέσα στην ανθρώπινη ψυχή , οι δε άνθρωποι ως δημιουργήματα αυτής, που βαδίζουν την «ΙΕΡΑ ΟΔΟ» για να εξελιχθούν.
    Ο Αριστοτέλης διετύπωσε την διδασκαλία του περί ανελίξεως των πάντων δια των κοσμογονικών νόμων της φύσεως και της δυναμικής εκδήλωσης και εξέλιξης αυτών, με την ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι σε μικρογραφία το Σύμπαν.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Και η αρπαγή της ιστορίας της Ελλάδος από τυμβωρύχους και τυχοδιώκτες δεν έχει τέλος.
    Στο Κέιμπριτζ στο μουσείο Fitzwilliam, που είναι κτισμένο σε Αρχαία Ελληνική αρχιτεκτονική υπάρχει το άγαλμα της θεάς Δήμητρας , μεγάλο και επιβλητικό , αν και σώζεται από την μέση και πάνω, έχει ύψος 2.09 μέτρα .
    Πρόκειται για μία γυναικεία φιγούρα, που κουβαλά στο κεφάλι της αλάτι, στάχυα, λουλούδια και ρόδια και είναι ένα από τα αγάλματα που κρατούσαν την πύλη εισόδου του Ιερού της Δήμητρας, στην Αρχαία Ελευσίνα .
    Η αρπαγή της Δήμητρας έγινε από τον Εντουάρντ Κλαρκ το 1800, αφού δωροδόκησε τον Τούρκο Διοικητή της Αθήνας με ένα τηλεσκόπιο, ενώ υπήρχαν και άλλοι διπλωμάτες που το εποφθαλμιούσαν και αποπειράθηκαν να το αρπάξουν.
    Τελικά το δώρισε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ της Αγγλίας, μαζί με άλλοις αρχαιολογικούς θησαυρούς που είχε στην κατοχή του, με αντάλλαγμα την έδρα του καθηγητή της Μεταλλειολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο.
    Επίσης ,σε έναν αρχαίο ναό στην Κνίδο πανάρχαια πόλη και αναφέρεται στον Ομηρικό «`Υμνο στον Απόλλωνα» ο Newton ανακάλυψε ένα θαυμάσιο άγαλμα της θεάς Δήμητρας σε καθιστή στάση, το οποίο έστειλε στο Βρετανικό μουσείο.
    Οι Θεοί των Ελλήνων να επιστρέψουν στην Γή που τους γέννησε, και όσοι είναι, αισθάνονται και απέμειναν Έλληνες να ετοιμαστούν να τους υποδεχθούν, γιατί όπως πολύ Διοσημειακά μας επισημαίνει μία μεγάλη έκθεση που γίνεται στην Αυστρία , στην πόλη Λεόμπεν έχουμε την «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ», αφιερωμένη στους Θεούς της Ελλάδος, στο Μουσείο Τέχνης «Κούνστχαλε», μέχρι την 1η Νοεμβρίου.
    Στο ίδιο Μουσείο της πόλης Λεόμπεν, είχε φιλοξενηθεί πέρσι, για οκτώ μήνες, μία από τις σημαντικότερες εκθέσεις που παρουσιάστηκαν ποτέ διεθνώς για τη ζωή και τη δράση μιας από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας, τον Μέγα Αλέξανδρο.
    Η έκθεση αποτελείται από δύο μέρη: στο πρώτο και μεγαλύτερο μέρος παρουσιάζονται οι σημαντικότεροι θεοί των αρχαίων Ελλήνων με επεξηγήσεις για την προέλευσή τους, το ρόλο τους και τον τρόπο λατρείας τους, με τη βαρύτητα να δίνεται στο Δία, τον Άδη και τον Ποσειδώνα, ενώ σε ξεχωριστές αίθουσες φιλοξενούνται η Αθηνά, η Αφροδίτη, η Ήρα και η Δήμητρα.
    Στο δεύτερο μέρος της έκθεσης προβάλλει ως σημαντικότερο έκθεμα ο Μεγάλος Βωμός από την Ακρόπολη της Περγάμου στη Μικρά Ασία με τμήματα του περίφημου διαζώματος, όπου απεικονίζεται η πάλη των Ολύμπιων θεών εναντίον των Γιγάντων, επίσης την «τιμητική του» έχει ο Διόνυσος, ενώ θα δίνονται πληροφορίες για το αρχαίο ελληνικό θέατρο και τη σημασία του.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Τα ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ βασίζονταν σε σπουδαίες και αιώνιες αλήθειες και γι΄αυτό τους απεδίδετο όλος ο σεβασμός από τους πιο σημαντικους πνευματικούς ανθρώπους τους αρχαίου κόσμου. Στον Ομηρικό Ύμνο αναφέρεται πως «τα μυστήρια που έδειξε η Δήμητρα δεν πρέπει ούτε να παραμελούνται ούτε να ερευνούνται ούτε να κοινολογούνται»[
    Οι πιο πολλοί φιλόσοφοι , αλλά και βασιλείς και σημαντικά πρόσωπα της αρχαίας Ελλάδας, είχαν μυηθεί σε αυτά, όπως ο Αισχύλος , ο Ευριπίδης, o Πλάτωνας
    Αργότερα μυήθηκε και ο Μάρκος Αυρήλιος , ο δε Κικέρων μιλά για την σημασία των Ελευσινίων Μυστηρίων., στο Περί νόμων, Βιβλίο Β’
    «Γιατί ανάμεσα στους εξαίρετους και πράγματι θεϊκούς θεσμούς που η Αθήνα σας έχει γεννήσει και φέρει στην ανθρωπότητα, καμία, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καλύτερη από αυτά τα Μυστήρια. Γιατί μέσω αυτών αποβάλαμε το βάρβαρο και άγριο τρόπο ζωής και μορφωθήκαμε και εκπολιτιστήκαμε. Και «μύησις» καθώς αποκαλείται, πράγματι μάθαμε τις απαρχές της ζωής και αποκτήσαμε τη δύναμη όχι μόνο να ζούμε ευτυχισμένοι, αλλά και να πεθαίνουμε με μια καλύτερη ελπίδα.»
    Ο Θεοδόσιος που μόνο μέγας δεν ήταν, με διάταγμα το 392 διέταξε το κλείσιμο όλων των αρχαίων ιερών, σε μια προσπάθεια για την επιβολή του παυλιανισμού-χριστιανισμού ως κρατική θρησκεία. Ότι απέμεινε , ισοπεδώθηκε το 396 από τον Αλάριχο,ο οποίος συνοδευόμενος από φανατισμένους Χριστιανούς ιερείς και μοναχούς κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσε με οικτρό τρόπο όλο το ιερατείο.Ο τελευταίος Iεροφάντης των Μυστηρίων , ο Ευμολπίδης Νεστόριος ανήγγειλε «ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ».

  • Ο/Η iparea λέει:

    ΚΥΚΛΟΥ ΤΕ ΛΗΞΑΙ του σκοταδισμού και της δουλείας, της ανηθικότητας και του μίσους. Η Ελληνική Ψυχή να αναδυθεί μέσα από τα μαρμάρινα ερείπια των Ιερών της και η Περσεφόνη να επιστρέψει στο ΡΑΔΙΟΝ ΠΕΔΙΟΝ.
    «Καὶ ποῦ, παιδιά, τὸ Ρόδο θέτε πρῶτα
    Νὰ τὸ φυτέψουμε στὴ γῆ, ποῦ θέτε;” “ TΟ ΡΟΔΟ ΟΛΟΙ ΤΟ ΡΟΔΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! ”
    ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

    Ο ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ
    Μὰ ἀνθρωπομίμητοι εἶναι, ὅσο καὶ νἆναι,
    Μεγάλοι οἱ δρόμοι Σου, τρανὲ ἀδερφέ μου
    Μὰ πὼς ποτὲ μπορεῖ κανεὶς νὰ ξαίρει
    Τὸ γιό, ἂν τὴ Μάνα πρῶτα δὲ γνωρίσει;
    Ὦ Μάνα Νύχτα, ὦ μυστική, ὦ μεγάλη,
    Κι ἂν τώρα εἶσαι κρυμμένη ἀπὸ τὴ λάμψη
    Τοῦ γιοῦ Σου, σὰ μιὰ χήρα ποὺ τὴ φτάνει
    Ν᾿ ἀκούει τοὺς ἄθλους τοῦ παιδιοῦ της, κι εἶναι
    Μακρὰ ἀπ᾿ αὐτὸ στὰ πένθη της ντυμένη,
    Μὰ εὐφρόσυνο εἶν᾿ τὸ πένθος της, γιατὶ ὅλη
    Κρυφὰ ἀγρυπνάει στοὺς ἄθλους του, ὦ Μητέρα
    Νύχτα, ποὺ μέσα κι ἀπ᾿ τὸ φῶς Σὲ βλέπω
    Πιὸ καθαρά, ὦ θεμέλιο τοῦ Προφήτη,
    Ποὺ δὲν ποιμαίνει διόλου μὲ τὰ μάτια
    Τοὺς στοχασμούς του, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά του,
    Σάμπως λάγιο σγουρόμαλλο κοπάδι,
    Ποὺ τὶς πηγές του βρίσκει στὰ σκοτάδια
    Καὶ πίνει ἀχόρταγα ἀπ᾿ τὸ ρέμα, ὦ Μάνα,
    Δός μου καὶ Σὺ τὴ δύναμη νὰ μπάσω
    Σὲ τούτων τὶς ψυχές, ποὺ δὲ Σὲ ξαίρουν,
    Τὸ Μυστήριο τοῦ Ρόδου, φέρνοντάς τους
    Σκαλὶ-σκαλὶ ἀπ᾿ τὴ βάση του ὡς τὴν ἅγια
    Κορφή, ποὺ πιὰ καὶ Σὺ δὲ φαίνεσαι ἴδια,
    Σκοτεινή, θλιβερή, μαυροντυμένη,
    Παρὰ χλωμή, βουβὴ καὶ λευκοφόρα,
    Τί ἀπ᾿ τοῦ βυθοῦ τοῦ πατρικοῦ τὰ μαῦρα
    Κι ἀξεδιάλυτα πλούτη βλέπεις πάντα
    Ἐκεῖ πάνω, χορεύοντας ἀγάλι-
    Ἀγάλι πάνω ἀπ᾿ τῆς μουγγῆς ἀβύσσου
    Τὰ πλάτη, σάμπως γλάρος νὰ προβαίνει
    Ὁ Ἀρματωμένος Ἔρωτας, καὶ πάντα
    Τὸν καρτερεῖς. Καὶ φτάνει τοῦ φτεροῦ του
    Τὸ διάβα ἀπάνωθέ Σου, γιὰ ν᾿ ἀνθίσουν
    Καινούργιοι κόσμοι μέσα Σου, καινούργια!
    Μὰ ἐμεῖς, ἐδῶ ῾μαστε στὴ γῆ κι, ὦ Μάνα,
    Πολλά ῾ναι τὰ σκαλιὰ ὡς ποὺ ν᾿ ἀνεβοῦμε
    Στὴν ἅγια κορυφή, ποὺ ὅλα τὰ σμίγει
    Σὲ μία πνοή. Κι ἀρχίζει ἀπὸ τὸν Ἅδη
    Τὸ πρῶτο τὸ σκαλὶ καὶ τὸ πιὸ πάνω
    Ἡ ἅγια τὸ χτίζει Δήμητρα. Γιατὶ ὅπως
    Ὅλοι στὸν Ἅδη ἐμπρὸς οἱ ἄνθρωποι εἶν᾿ ὅμοιοι,
    Ὅμοια εἶν᾿ ἴδιοι κι ἀγνάντια ἀπὸ τὸ Στάχι
    Τὸ Μυστικό, ποὺ ἡ Ἐλευσίνα ὑψώνει,
    Καὶ σ᾿ ὅλους πλάι ἡ Περσεφόνη, τὸ ἴδιο
    Ξάγρυπνη γιὰ ὅλους, τὴν ψυχὴ χωρίζει,
    Σὰν τὸ μωρὸ ἀπ᾿ τὴ μήτρα, ἀπ᾿ τὸ κορμί τους.
    Μὰ ποιὸς αὐτός, ποὺ δίπλα ἀπὸ τὴν Κόρη,
    Πρὶν κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο κι ὁλοένα ἀπάνω
    Κι ἀπὸ τὸ θάνατο, βοηθάει τὸ σῶμα
    Καὶ τὴν ψυχὴ βοηθάει, ἀνταμωμένα,
    Μέσα ἀπ᾿ τὸν πόνο, πέρα ἀπὸ τὸν πόνο,
    Ν᾿ ἀνεβαίνουν χορεύοντας τὰ πλάγια
    Τοῦ βουνοῦ, τὰ πολλὰ ποὺ γίνονται Ἕνα;
    Ποιὸς ἀπ᾿ τὰ βάθη τοῦ Ἅδη μὲ τὴν πνοή του
    Χορεύει τὶς ψυχές, σὰ μύρια φύλλα
    Γύρα ἀπὸ δρῦ ξερό, νὰ σαρκωθοῦνε
    Σὲ νέες γενιές, καὶ ποιὸς σὲ τοῦτες μπάζει
    Τὴν ἅγια ὁρμὴ τ᾿ ἀνήφορου; Ποιὸς ἄλλος,
    Πλούτωνα-Διόνυσε, ἀπὸ Σέ, ἀπ᾿ τὰ βάθη
    Τὰ σκοτεινὰ τῆς γῆς σὰν ἀνεβάζεις,
    Θεία μαρτυρία τῆς δύναμής Σου, τὸ Ἅγιο
    Τὸ Κλῆμα, πού, ὡς βυζαίνει τὰ σκοτάδια
    Τῆς γῆς καὶ πίνει ἀπ᾿ τὰ οὐράνια δρόσο,
    Συνταιριάζει στὶς φλέβες του τὸ σκότος
    Μὲ τὸ φῶς σ᾿ αἷμα πύρινο, δοσμένο
    Τὴν ἅγια Μέθη νὰ κερνᾶ ἀπ᾿ τὸ χέρι
    Τῶν θείων Μουσῶν, ποὺ ἡ καθεμιά της στέκει
    Κάθε σκαλί, γιὰ ν᾿ ἀνεβεῖ μαζί Σου
    Στὴν κορυφή, κι ἀλλάζει τ᾿ ὄνομά της
    Καθὼς ἀλλάζει τὸ δικό Σου; Κι ἔτσι,
    Ἀπὸ μέθη σὲ μέθη, ὁ λογισμός μας
    Κι οἱ αἰστήσεις καὶ τὸ θάρρος μας κι ἡ πνοή μας,
    Κι ἀπὸ τὸν ἕνα Διόνυσο στὸν ἄλλο,
    Ξάφνου ἀνεβαίνουμε, ὡς ποὺ πιὰ δὲ φτάνει
    Τ᾿ ἅγιο Κρασί, τί ἀνοίγεται στὸ νοῦ μας
    Ἡ ἀνάπνια, ποὺ ὅλα πιὰ τὰ σμίγει σ᾿ Ἕνα,
    Ψυχὴ καὶ σῶμα, αἷμα καὶ πνέμα, ἐχθρότη
    Κι ἀγάπη, λαοὺς μὲ λαούς, τόπους μὲ τόπους,
    Μὲ τὴ ζωὴ τὸ θάνατο, τοὺς αἰῶνες
    Μὲ τοὺς αἰῶνες. Κι εἶναι τούτη ἡ ὥρα
    Τοῦ Ῥόδου τοῦ ἑκατόφυλλου βαθιά μας,
    Πού, αἷμα καὶ πνέμα καὶ ψυχὴ καὶ σάρκα
    Καὶ λυτρωμὸς ἀπέραντος, μᾶς μπάζει
    Στὸν κύκλο, ὁποῦ κι ἡ πίστη περισσεύει,
    Γιατὶ εἶναι πίστη ἡ ἴδια ζωὴ στὴ μέση
    Τῆς καρδιᾶς μας γιὰ πάντα ἀναστημένη!
    Ἔτσι εἶπα καὶ βοηθοῦσεν ὁ παλμός μου
    Καὶ τῆς ψυχῆς τὸ σκίρτημα τὸ λόγο.
    Καὶ Σεῖς, ὡς Σᾶς ἐκοίταξα, εἴχατε ὅλοι
    Τὴν ὄψη καὶ τὸν τρόπο Σας ἀλλάξει
    Καθὼς καὶ τώρα. Κι ἕνας εἶχε γύρει,
    Πῶς γέρνει ὁ δισκοβόλοςτο κορμί του
    Σὰ φεύγει ὁ δίσκος, ὅλος ν᾿ ἀκλουθήσει
    Νοῦς καὶ κορμὶ τὸ νόημα κι ἄλλος εἶχε
    Στὴ γῆ ἁπλωθεῖ, ὡς νὰ βύθιζε τὰ μάτια,
    Τὶς ρίζες νἅβρει τοῦ Ἅδη κι εἶχε ὁ τρίτος
    Στην ὄψη του μιὰ φλόγα, ὡς νὰ συγκράτει
    Μ᾿ ἀγώνα τὴν ὁρμή, νὰ ξεκινήσει
    Πρὸς τὴν κορφὴ κι ὁ τέταρτος κρατοῦσε
    Κλειστὰ τὰ μάτια, ὡς νἄρχιζε ἀπὸ τώρα
    Ν᾿ ἀνασαίνει τὸ Ῥόδο, κι ἡ ψυχή του
    Σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ μέσα του λυνόταν.
    Κι ὅλων μαζὶ μιὰ ζέστη Σᾶς περνοῦσε
    Τὶς φλέβες μυστικιά, ποὺ σταματοῦσε
    Τὴν ἀναπνιά Σας στὰ ρουθούνια, κάποιοι
    Ποὺ τ᾿ ἄνοιγαν πλατιὰ κι εἶχαν κλεισμένα
    Τὰ χείλη τους σφιχτά. Καὶ ξάφνου ἐκεῖνος,
    Ποὺ ὡς δισκοβόλος ἔγερνε νὰ πάρει
    Τὸ νόημα, τὸ κεφάλι του τανυώντας
    Πρὸς τὰ πίσω, ὡς νὰ τίναζε ἕνα βάρος
    Τρανό, μοῦ φώναξε ἔτσι: «Ὀρφέα, δόσε
    Τὸ Ρόδο καὶ σ᾿ ἐμᾶς καὶ δόστο σ᾿ ὅλους,
    Τὶ εἶν᾿ ἡ ζωὴ πικρὴ ἀπ᾿ τὴν ὥρα τούτη
    Ποὺ ὁ ἀνασασμός του ἐδιάβη ἀπὸ μπροστά μας
    Καὶ δὲν ἁπλώθη στὴν γῆν ὅλη. Δόστο
    Τὸ Ῥόδο στοὺς λαούς, Ὀρφέα. Τί ἅγιος
    Εἶναι ὁ ἀγώνας τοῦ Κρασιοῦ, πού, ὡς λιγοστεύουν
    Τὰ θάρρη τῆς ψυχῆς, τὴ σπρώχνει πάλι
    Στοὺς ζωντανοὺς ἀνήφορους. Μὰ τώρα
    Δὸς τὸν ἀγώνα γιὰ τὸ Ρόδο, Ὀρφέα,
    Στοὺς λαούς, γιὰ νὰ κινήσουνε ὅλοι ἀντάμα
    Πρὸς τὴν κορφή, ποὺ ὅλα τὰ σμίγει σ᾿ Ἕνα,
    Ψυχὴ καὶ σῶμα, αἷμα καὶ πνέμα, ἐχθρότη
    Μ᾿ ἀγάπη, τόπους μ᾿ ἄλλους τόπους, τἄστρα
    Μὲ τἄστρα, ζωὴ μὲ θάνατο, τοὺς αἰῶνες
    Μὲ τοὺς αἰῶνες. Δὸς στοὺς λαοὺς τὸ Ῥόδο,
    Ὀρφέα!»
    Ἔτσ᾿ εἶπε αὐτὸς καὶ μένανε ἡ καρδιά μου
    Μὤτρεμε πιά, καὶ μὤτρεμε τὸ χέρι,
    Τέτοια φωνὴ ἀνεπάντεχη ν᾿ ἀκούσω
    Κι ἔτσι χλωμὸς τὸ ματωμένο Ῥόδο
    Τὸ σήκωσα στὸ χέρι μου, ρωτώντας:
    «Καὶ ποῦ, παιδιά, τὸ Ρόδο θέτε πρῶτα
    Νὰ τὸ φυτέψουμε στὴ γῆ, ποῦ θέτε;»
    Κι ἄργιε ἡ ἀπόκριση νἄρθει μὰ αἰφνίδια
    Αὐτὸς ποὖχε τὰ βλέφαρα κλεισμένα,
    Ἀνοίγοντας τά, μὲ φωνὴ ποὺ ἐρχόταν
    Ἀπ᾿ ἄλλον κόσμο, κι ὅμως κύλησε ὅμοια
    Μὲ μία βροντή, ἀποκρίθη: «Στὴν Ἑλλάδα!».
    Καὶ τὰ γκρεμά, οἱ πλαγιές, τὰ κορφοβούνια,
    Σὰ στήθη ποὺ ἀνασαίνοντας πλαταίνουν,
    Θαρρέψαμε, ἀντηχῆσαν: «Στὴν Ἑλλάδα!».
    Καὶ τότε πιὰ μᾶς τύλιξε ὁ Παιάνας,
    Μᾶς γέμισε ὁ Παιάνας, μᾶς ἐπῆρε
    Στὰ διάπλατά του τὰ φτερὰ ὁ Παιάνας.
    «Τὸ Ρόδο, ὅλοι τὸ Ρόδο στὴν Ἑλλάδα!»,
    Φωνάξαμε κι ὠρμήσαμε κι ὤ, πόσοι
    Μᾶς ἔχουν σμίξει ἀπὸ τότε ἀγῶνες!
    Τί νὰ τοὺς λέω;………………..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Ιερή Μήτρα at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: