Η θεά της αγάπης

Απρίλιος 21, 2011 § 5 Σχόλια


Αρχείο:NAMA Aphrodite Pan & Eros.jpg

Η Αφροδίτη,  Ο Έρως,  το  Παν!

ΑΦΡΟΔΙΤΗ!  Η αγάπη είναι γένους θηλυκού, ειρηνική!

Ο Έρως ανήκει στην άρρεν αρχή,  την πολεμική

Η Αφροδίτη μητέρα της Αρμονίας…  μας μυεί  στο δικό της  κόσμο , της ομορφιάς  και του έρωτα για να μας  μεταδώσει την δική της σοφία και τις δικές της αξίες  . Η αισθητική, η αρμονία, το κάλλος, η αγάπη, η γλυκύτητα, η καλοσύνη, η ευγένεια, η τρυφερότητα, η συνεργασία, η Ειρήνη!

Αιωνίως νέα, αιωνίως ερωτική,  εποπτεύει την ερωτική συνουσία του Κόσμου, έτσι ώστε να διασφαλίζεται το φυσικό γίγνεσθαι. Κοντά της μέχρι και ο Άρης γλυκαίνει, χαλαρώνει, αναζητά λύσεις συνύπαρξης, χτίζει γέφυρες επικοινωνίας και συνεργασίας, αφήνοντας τον μοναχικό δρόμο  και αναζητά την συντροφικότητα της τέλειας πανέμορφης Θεάς. Η ισχύς, η δύναμη από τη μία και η ομορφιά  η καλαισθησία από την άλλη  εν τη ενώσει!
Ιερά της σύμβολα ήταν τα λευκά περιστέρια, ένα ζευγάρι περιστεριών έσερνε το άρμα της. Σύμβολά της ήταν επίσης το μήλο, η παπαρούνα, το άνθος της ροδιάς, το τριαντάφυλλο, η μυρτιά, σύμβολο γονιμότητας, και η ανεμώνη.

Κόρη του Ουρανού κατά τον  Ησίοδο, η αρχέγονη Αφροδίτη γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας  ,όπου άρχισε  την περιήγησή της . Αρχικά οι άνεμοι και τα κύματα την έσπρωξαν προς τα Κύθηρα, γι΄αυτό έχει και την προσωνυμία Κυθέρεια. Έχουμε δε και την  ίδρυση ενός ναού της θεάς , από τα πανάρχαια χρόνια   και δόθηκε στο νησί ο Ομηρικός χαρακτηρισμός  ‘ζάθεα’ δηλαδή πανάγια. Ο Δυτικός άνεμος ο Ζέφυρος  οδήγησε την  Θεά  στην Κύπρο, όπου και βγήκε στη ξηρά. Τότε στο μέρος εκείνο άρχισαν να βλαστάνουν και να ανθίζουν λουλούδια, ως χαιρετισμός στη νεογέννητη θεά. Η Αφροδίτη έμεινε για λίγο στην Κύπρο και μετά άρχισε νέα περιήγηση στη θάλασσα, μέχρι που έφτασε στη Λακωνία όπου και εγκαταστάθηκε αρχικά.

Σύμφωνα  με τον έκτο Ομηρικό Ύμνο η Αφροδίτη,  γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας  σε μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο, όπου την υποδέχτηκαν οι Ώρες .Και αφού αυτές την έλουσαν, την έντυσαν με ωραίο πέπλο, τη στόλισαν με χρυσό διάδημα και σκουλαρίκια και περιδέραιο, την συνόδευσαν στον Όλυμπο.

Η Αφροδίτη παρουσιάστηκε στο Συμπόσιο των Αθανάτων, στον Όλυμπο, που γοητευμένοι από το Κάλλος της   την αποδέχθηκαν ως Ολύμπια και της χάρισαν μια από τις πρώτες θέσεις μεταξύ τους. Εκεί η θεά νυμφεύθηκε τον Ήφαιστο, θεό του πυρός και της μεταλλουργίας, και ως γαμήλιο δώρο ο Δίας της δώρισε μια μαγική ζώνη που της προσέδινε μοναδική γοητεία και ακατανίκητη ερωτική έλξη.

Λατρεύτηκε  με τρεις μορφές ,ως Ουρανία, θεά – προστάτης της αγάπης και του αγνού ερωτά, με κύριο τόπο λατρείας τα Κύθηρα. Ως Πάνδημος, θεά – προστάτης του σαρκικού έρωτα και της αναπαραγωγής με κύριο τόπο λατρείας την Κύπρο. .. Ειδικά στη Σπάρτη η Αφροδίτη λατρευόταν  και ως πολεμίστρια, όπως βεβαιώνεται από το επίθετο Αρεία. Και απεικονιζόταν οπλισμένη. Άλλωστε η θεά παίρνει μέρος με τον δικό της τρόπο  στον πόλεμο  του  Ομηρικού Έπους.

Και τέλος, με τη λιγότερο γνωστή μορφή, ως Αποστρόφια, θεά που διασφάλιζε την ηθική τάξη και προστάτευε τη σύζυγο και τα παιδία, που αναφέρεται ότι λατρεύτηκε στη Θήβα

Στην Ουρανία Αφροδίτη ήταν αφιερωμένα πολλά ιερά από τα οποία τα πιο γνωστά ήταν εκείνα στα Κύθηρα, στην Αθήνα, στην Ολυμπία, στο Άργος, στη Μεγαλόπολη και στη Θήβα. Η Πάνδημος Αφροδίτη είχε συχνά κοινά ιερά με την Ουρανία Αφροδίτη.

Στα Κύθηρα, στο βουνό  Παλαιόκαστρο υπάρχουν  λείψανα από το αρχαιότατο και σεμνότατο ιερό της Αφροδίτης χρονολογούμενα από τον 6ο π.Χ. αιώνα, και ο ίδιος ο Ερρίκο Σλήμαν αναζήτησε. Κοντά εκεί υπάρχει  ένα αρχαίο πηγάδι με πώρινο στόμιο. Ένας από τους περιηγητές που πέρασαν από τα Κύθηρα ο Nicobey διηγείται πως εκεί υπήρχε το άγαλμα της ωραίας Ελένης που μετά μεταφέρθηκε στην Βενετία. Διηγείται ακόμη πως υπήρχε μια παράδοση σύμφωνα με την οποία εδώ χάρηκε ο Πάρις τον έρωτά του με την Ελένη μετά την απαγωγή της και ότι  υπήρχε κάστρο του Μενελάου και ένας τετράγωνος πύργος .

Aνάμεσα στον Άγιο Νικόλαο και την Ελούντα, στην Κρήτη, στη συνοριακή περιοχή των αρχαίων πόλεων-κρατών Λατούς και Ολούντος, βρισκόταν ένα ιδιαίτερα παλιό ιερό αφιερωμένο στην Αφροδίτη, το «αρχαίον Αφροδίσιον»    Μετά από διενέξεις των δύο πόλεων για συνοριακές διαφορές  στη θέση του  ιερού αυτού  χτίστηκε  ένας ναός για δύο , του Άρη και της Αφροδίτης.

Πρόκειται για έναν δίκλιτο   ναό, με κοινό προθάλαμο με προσανατολισμό ο ένας προς τα δυτικά ενώ ο άλλος που  ιδρύθηκε από τη πόλη της Λατούς ο νεώτερος  με προσανατολισμό προς τα ανατολικά. Σώζεται το λίθινο υπέρθυρο της ανατολικής πόρτας  αφιερωμένο στον Άρη  .
Στην Πάφο, εκτός από το ναό και το ιερό άλσος, οι πηγές αναφέρουν το αντικείμενο λατρείας, ένα λίθινο κώνο. Σύμφωνα με τους μύθους, υπήρχε ο ιερός βωμός που ποτέ δε βρεχόταν από το αίμα των θυσιών, υπήρχαν δε και υπαίθριοι βωμοί για τις προσφορές. Ο Βιργίλιος αναφέρει πως ο αριθμός των υπαίθριων βωμών ήταν 100. Το ιερό της Αφροδίτης στην Πάφο ήταν ένα από τα 3 ιερά της Κύπρου που είχαν το δικαίωμα να προσφέρουν άσυλο.(Τα άλλα ήταν εκείνο της Αμαθουσίας Αφροδίτης και εκείνο του Δία στη Σαλαμίνα). Στην Πάφο οργανώνονταν πολλές φορές το χρόνο τελετές προς τιμή της θεάς. Σώθηκαν τα ονόματα μερικών από αυτές: Ζακόρια, Περιόρια, Αφροδίσια. Μια εορτή καθαρμού: Ευπρεπιζόταν ο ναός και προετοιμαζόταν για την υποδοχή των πιστών που έφθαναν από τα άλλα μέρη της Κύπρου και από τις γύρω χώρες. Οι ιεροτελεστίες προς τιμή της Αφροδίτης Παφίας γίνονταν κάθε άνοιξη . Οι πιστοί συγκεντρώνονταν στους ιερούς κήπους, σε κάποια απόσταση από το ναό, περιμένοντάς την αυγή και την εμφάνιση του Αυγερινού. Μόλις  εμφανιζόταν κινούσε η πομπή των πιστών με συνοδεία χορού και μουσικής από πνευστά και κρουστά όργανα. Οι πιστοί, κρατώντας αναμμένες λαμπάδες και προσφορές, προχωρούσαν προς το ιερό όπου ανέμεναν οι ιερείς, έτοιμοι να εκτελέσουν τις προσφορές.

Στην Κύπρο γίνονταν ακόμη και κοινές γιορτές του Άδωνη και της Αφροδίτης, τα Αδώνια.

Άλλα ιερά της Αφροδίτης και στη Σαλαμίνα, όπου η θεά λατρευόταν ως προστάτιδα της πόλης.

Ο πλανήτης Αφροδίτη, είναι ο δεύτερος σε απόσταση απο τον Ήλιο, πλανήτης του Ηλιακού μας Συστήματος, και ο κοντινότερος πλανήτης στην Γη. Ως ο φωτεινότερος πλανήτης στον νυχτερινό Ουρανό, ήταν γνωστός ήδη από τους αρχαιοτάτους χρόνους, καθώς είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι από τη Γη. Ως το λαμπρότερο άστρο που συνοδεύει το φεγγάρι, έλαβε το όνομα της θεάς της ομορφιάς και του έρωτα, της Αφροδίτης. Ο Πυθαγόρας την ονόμαζε «άλλο ήλιο» (Sol Alter), χάρη στην υπέροχη ακτινοβολία της.
Λόγω του ότι η Αφροδίτη, είναι ορατή στον νυχτερινό ουρανό νωρίς το πρωί, την αυγή πριν την ανατολή του Ηλίου, και λίγο μετά την δύση του Ηλίου, έλαβε επίσης τα ονόματα, Εωσφόρος (αυτός που φέρνει το φως ή την Αυγή) και Έσπερος. Οι αρχαίοι φαντάζονταν τον Εωσφόρο και τον Έσπερο σαν δυο νέους, που κρατούν από έναν πυρσό, αναγγέλλοντας διαδοχικά τον ερχομό της μέρας και της νύχτας.
Όλο Σύμπαν ανταποκρίνεται στο  εσωτερικό κάλεσμα της «Ουρανίας Αφροδίτης», και η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητη  στον «Ερωτα» για την ένωση της με την συμπαντική ψυχή, τον τόπο προέλευσης και προορισμού της.
Ο ΕΡΩΤΑΣ  που η δύναμη του σμίγει τα πάντα και γίνεται ΖΩΗ είναι γιος της Αφροδίτης.

Πως θα μπορούσε ο κόσμος να ήταν χωρίς την ΟΜΟΡΦΙΑ!

Και χωρίς τον ΕΡΩΤΑ που τον κινεί .

Άραγε   μπορεί η  ομορφιά   να σώσει τον κόσμo;;;

Μόνο όταν δεν είναι κλεμμένη!

Η ΠΑΡΕΑ

Advertisements

Tagged:

§ 5 Responses to Η θεά της αγάπης

  • Ο/Η iparea λέει:

    ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ

    Ω, θεά ξενιτεμένη, μελετώντας σε,
    Γυρίζει ο νους μου πίσω έναν αιώνα:
    Στη νύκτα εκείνη, που αρπαγμένη πέρασες
    Μπροστά απ’ τον γκρεμισμένο Παρθενώνα.
    Απ’ τα ζητιάνικα κουρέλια γύμνωσαν
    Το θείο κορμί σου βέβηλοι κουρσάροι,
    Κι έλαμψες αφρογέννητη και θάμπωσες
    Γυμνή, τ’ ολόφωτο αττικό φεγγάρι.

    Για να σε ξετιμήσουν ανυπόμονα
    Τέτοια άφταστη κι αφάνταστη πραμάτεια
    Με των δαυλιών τις φλόγες σε ψηλάφησαν
    Δάχτυλα βάρβαρα κι ανάξια μάτια.
    Κι όταν θαλασσόδρομη πάλι κίνησες
    Για της ατελείωτης σκλαβιάς τις ώρες,
    Μια σκλάβα άλλη θυμήθηκαν και σ’ έκλαψαν
    Του Ερεχθείου οι μαρμάρινες Κόρες.

    Ψεύτικη λευτεριά στα ξένα απόχτησες
    Τα θεία σου κάλλη δείχνοντας για λύτρα
    Και, στερημένη εσύ τ’ Ωραίο, γίνηκες
    Μεσ’ στ’ άσκημα του Ωραίου η διαλαλήτρα.
    Τι τάχα κι αν σε θρόνιασαν βασίλισσα
    Σε μουχλιασμένο στεριανό παλάτι;
    Το μάρμαρό σου ανήλιαγο κι αδρόσιστο,
    Του Αιγαίου ποθεί το κρυσταλλένιο αλάτι.

    Ω! να πατούσες πάλι της πατρίδος σου,
    Τα κυματόδεντρα λευκά χαλίκια,
    Κι ένα στεφάνι απ’ ανθισμένες κάπαρες,
    Κι ένα στρωσίδι από βρεγμένα φύκια!
    Ω! κι από κάποιο θάμα τα δύο χέρια σου,
    Πανώρια, ακέρια ν’ άπλωνες πάλι
    Τα χέρια σου, που σε ξένον τόπο αν σου’ λειπαν
    Δεν είχαν τι να σφίξουν στην αγκάλη.

    Γεώργιος Δροσίνης

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ο Όμηρος αναφέρει πως την Αφροδίτη αποκαλούσαν και Διωναία , ως κόρη της Διώνης και του Δία που αποτελούν το «Ιερό Ζεύγος» στη Δωδώνη, κατοικία του θεϊκού ζευγαριού και παριστάνονταν σε αγγεία και νομίσματα . Ιερό Δένδρο τους θεωρούνταν η ιερή φηγός, η δρυς . Η Ήπειρος λοιπόν και ιδίως η Δωδώνη υπήρξε ένα σπουδαίο κέντρο λατρείας της Διώνης ,όπου λατρεύτηκε ως «σύνναος» του Διός. » και παρόλο που η Ομηρική παράδοση μας λέγει ότι η κατοικία της είναι ο Ολυμπος ,έχει δικό της ναό εκεί , ο οποίος καταστράφηκε. Μετά από την ίδρυση του εκεί μαντείου, αναφέρεται μαζί με τον Δία σχεδόν σε όλες τις επιγραφές, στις αναγραφόμενες ερωτήσεις προς το μαντείο και στους χρησμού.
    Ο Φίλιππος Ε’ ο Μακεδόνας και οι Ηπειρώτες ανοικοδόμησαν ξανά το ναό της ,καθώς και το Ιερό της Δωδώνης . Το περιστέρι θεωρούνταν σύμβολο και προφητικό πτηνό της Διώνης στη Δωδώνη και αργότερα έγινε σύμβολο του Έρωτος και της Αφροδίτης
    Στα Γεωγραφικά του ο Παυσανίας αναφέρει ότι στη Μολοσσική και Θεσπρωτική γλώσσα τις γερόντισσες τις αποκαλούσαν Πελίες και τους γέροντες Πελίους . («ΦΑΣΙ ΔΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΜΟΛΟΤΤΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΠΡΩΤΩΝ ΓΛΩΤΤΑΝ ΤΑΣ ΓΡΑΙΑΣ ΠΕΛΙΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΕΛΙΟΥΣ: ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΟΥΚ ΟΡΝΕΑ ΗΣΑΝ ΟΙ ΘΡΥΛΟΥΜΕΝΑΙ ΠΕΛΕΙΑΔΕΣ, ΑΛΛΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΡΑΙΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΣΧΟΛΑΖΟΥΣΑΙ»). Πιθανόν, οι τρεις γριές προφήτισσες της Δωδώνης, γνωστές ως Πελειάδες (περιστερές), να ήταν οι ιέρειές της, που απασχολούνταν με τη φροντίδα του Ιερού.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Η Αφροδίτη είναι η Θεά της Αγάπης και της Ειρήνης στο Όλυμπο των καθαρών αρχετυπικών Ιδεών.
    Κάποιοι μίλησαν πολύ για την Αγάπη και για την Ειρήνη επίσης, την οικειοποιήθηκαν και την έκαναν δόγμα και θρησκεία λες και οι άνθρωποι δεν ήξεραν πριν να αγαπούν, αφήνοντας την ανθρωπότητα αιώνες τώρα , σε σύγχυση , αδύναμη να αντέξει και να διαχειριστεί τα μπερδεμένα συναισθήματά της , να παραπατάει ανάμεσα πότε σε μία ακραία, ασύλληπτη βία , χωρίς διάκριση, με ολέθρια αποτελέσματα ή μέσα στον παραλογισμό μιάς ακρωτηριασμένης και νοσηρής «αγάπης»

    «Ολοι λένε σ΄αγαπώ» σε έναν κόσμο ατέλειωτης φλυαρίας και επαιτείας, με τον Ερωτα ανύπαρκτο να έχει αποσυρθεί μακρυά από τους ανθρώπους, που έχουν απομείνει άδεια κελύφη ,αποδυναμωμένα απογοητευμένα, απελπισμένα και μοναχικά.

    Η ημέρα της Αφροδίτης είναι η Παρασκευή, αυτή πεθαίνει πάνω σε ένα σταυρό προδομένη από ανθρώπους και » αληθινούς θεούς» παραχαράκτες της ιστορίας μιας «ψεύτικης αγάπης και κατανόησης» .
    Γιατί η ΑΓΑΠΗ δεν χρειάζεται σωτήρες και σωτηρίες άνωθεν , πωλητές και ντελάληδες της, μεσσιανικές αντιλήψεις μεσαιωνικής θλιβερής λειψανολαγνείας.
    Γιατί ΑΓΑΠΗ, δεν είναι ποτέ ομιλία, ούτε θρησκεία για την αγάπη, είναι μέτρο, αρμονία, μοίρασμα, ένωση, συντροφικότητα, τρυφερότητα, αλλά τα σωστά παραδείγματα και πάνω απ΄ όλα είναι ΓΝΩΣΗ ΕΡΓΑ, ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ!
    Και αυτό αρκεί!

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ένας μεγάλος Ερωτας στην Ελληνική Μυθολογία είναι και αυτός της Αφροδίτης με τον Άδωνη που συμβολίζει τον ήλιο της άνοιξης στην μορφή του, που η ίδια η Θεά γοητεύθηκε από την ομορφιά του. Γίνεται κυνηγός και συνοδός του στο κυνήγι ήταν η Αφροδίτη. Έχασε όμως την ζωή του από τον Άρη που τυφλωμένος από πάθος και ζήλεια μεταμορφώθηκε σε αγριογούρουνο και τον σκότωσε. Παπαρούνες φύτρωσαν εκεί που χύθηκαν τα δάκρυα της Αφροδίτης που γυρνούσε με λυτά μαλλιά, ξυπόλητη στις λαγκαδιές και τα δάση, θρηνώντας και σε κάθε αναστεναγμό της στέναζαν μαζί της η Ηχώ και οι άνεμοι και ο λυρικός ποιητής Βίωνας τραγούδησε την τραγική αυτή ιστορία με την ωδή “Επιτάφιος Αδώνιδος» .
    Η Αφροδίτη απαρηγόρητη ζητά από την Περσεφόνη πίσω τον όμορφο νέο, που τον ερωτεύτηκε και αυτή παράφορα κι αρνήθηκε να τον δώσει πίσω . Οι δύο θεές άρχισαν να μαλώνουν και μόνο ο Δίας έλυσε την διαφορά τους αποφασίζοντας πως ο Άδωνις θα περνούσε το ένα τρίτο του χρόνου δίπλα στην Αφροδίτη, το άλλο ένα τρίτο δίπλα στην Περσεφόνη και το υπόλοιπο τρίτο όπου αυτός ήθελε. Η Αφροδίτη χρησιμοποιώντας τη μαγική της ζώνη, κατάφερε να της αφιερώσει την επιλογή του, έτσι περνούσε κοντά της οκτώ μήνες και κάθε φορά που ερχόταν η εποχή ν’ ανέβει πάνω στη γη, η φύση ολόκληρη τον υποδεχόταν με χαρά και γινόταν καταπράσινη . Η Θεά περιχαρής, εγκατέλειπε τον Όλυμπο και ζούσε μαζί του στα βουνά και τα δάση.
    Τα Αδώνεια είναι η γιορτή αφιερωμένη στον θάνατο και την ανάσταση του Άδωνη , και ετελούντο την άνοιξη, στην πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία. Η πρώτη ημέρα των «Αδωνείων», λεγόταν Αφανισμός κι ήταν ημέρα πένθους για το θάνατο του και οι γυναίκες με λυμένα τα μαλλιά τους και ξυπόλητες έκαναν περιφορά των ομοιωμάτων του Αδώνιδος με θρήνους και οδυρμούς στους δρόμους .
    Η δεύτερη ημέρα ήταν ημέρα χαράς για την ανάσταση του Θεού και την νίκη του Έρωτα δίπλα στη Θεά Αφροδίτη . Έκαιγαν μύρα, ως θυμίαμα κι έψαλλαν τα Αδωνίδια άσματα, ενώ, μερικές φορές γίνονταν και μυήσεις στα Μυστήρια του Αδώνιδος. Επίσης έσπερναν και καλλιεργούσαν πολύτριχο, σιτάρι, κριθάρι, μαρούλι, μάραθο και διάφορα λουλούδια, ειδικά για τα Αδώνεια, σε γλάστρες και παρτέρια και ήταν «ΟΙ ΑΔΩΝΙΟΙ ΚΗΠΟΙ», που τα περιποιούντο επί 8 ημέρες, αποκλειστικά γυναίκες . Κατόπιν καίγονταν είτε αφήνονταν στη θάλασσα.
    Από αυτόν τον μύθο εμπνεύστηκε ο Σαίξπηρ και έγραψε το πρώτο του ποίημα, με τον ομώνυμο τίτλο, που σηματοδότησε την επίσημη του είσοδο στον λογοτεχνικό κύκλο.
    ΑΔΩΝΙΣ ΚΑΙ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
    Μόλις ο πορφυρόχρωμος ο ήλιος
    Εχαίρέτησε την αυγήν, όπου θρηνούσε
    Και ευθύς ο Αδωνις έτρεξε μεσ’ το δάσος ροδόχρωμος.
    Το κυνήγι πολύ αγαπούσε και τ’ άρεσε τον Έρωτα να τον χλευάζει
    Κοντά του τρέχοντας γοργά και η Αφροδίτη
    Με βλέμμα μελαγχολικό κι ως ερωμένη
    Παράτολμη να τον παρακαλεί αρχίζει.
    « ω εσύ τρισωραιότερε από εμένα, λέγει
    Σύ απαλό λουλούδι μυροβόλο , του δάσους
    Όπου ξεπερνάς κάθε λουλούδι κι εμπρός σου αφανίζονται
    Όλες οι νύμφες. Συ που περνάς στον έρωτα τους άνδρες όλους
    Και ξεπερνάς τα περιστέρια στο λευκό
    Και απ΄όλα τα άνθη είσαι πιο άλικος.
    Η φύσις όταν σε έπλασε, φιλονικώντας με τον εαυτό της
    Είπε ότι θε να χαθεί με σένα η πλάση…………

    …………………………………….

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Ο Εμπεδοκλής τιμούσε ιδιαίτερα την Θεά Αφροδίτη την οποία αποκαλούσε «Ζωοδότρα» και «Ζωοδόχο»

    Δύο είναι οι κινητήριεςδυνάμεις: η μία, που ενώνει, η
    Φιλότης, η στοργή, αρμονία και η άλλη, που χωρίζει, το
    Νείκος, η διχόνοια.

    Η Φιλότης ενοποιεί τον κόσμο ενώ το Νείκος μετατρέπει την ενότητα σε πολλαπλότητα.
    Φιλότις-Έρως: νοσταλγία της πολλαπλότητας των μερών του Όλου προς το ΕΝ.
    Η ζωή του κόσμου είναι κυκλική, σε μιαν ατελεύτητη επανάληψη
    1) η παντελήςένωση• 2) η μετάβαση των στοιχείων στον χωρισμό• 3)ο παντελής χωρισμός των στοιχείων 4) η επάνοδος στην ενότητα τους. Μόνο κατά τη 2η και 4η είναι δυνατή η ζωή, δηλαδή ο κόσμος μας.

    <>.
    [Εμπεδοκλής «Περί Φύσεως»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Η θεά της αγάπης at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: