Το Ιερό Νησί του Φωτός

Μαρτίου 26, 2011 § 5 Σχόλια


ΔΗΛΟΣ

Τα πετρώματα που την αποτελούν, ιδιαίτερα ο γνεύσιος, έχουν την ιδιότητα να λάμπουν εκτυφλωτικά κάτω από τον ήλιο και δεν είναι τυχαίο η άπλετη φωτεινότητα που την περιβάλλει, η πιο έντονη σε όλο τον κόσμο, και ο Απόλλωνας , ο κατεξοχήν θεός που εκφράζει όλη τη μεγαλοσύνη του Ελληνικού πολιτι­σμού και την καθαρότητα του Ελληνικού πνεύματος, δεν ήταν δυνατό παρά να γεν­νηθεί σε έναν τόπο όπου οι σκιές και το σκοτάδι δεν έχουν θέση. Με τη γέννηση του θεού, η «άδηλος» έγινε Δήλος δηλ. φανερή και πλημμύρισε φως και άνθη και  δέθηκε στο βυθό με αδαμάντινες αλυσίδες.

Ήδη στην Οδύσσεια και στον Ομηρικό Ύμνο στον Απόλλωνα,  η Δήλος αναφέρεται ως ονομαστό ιερό κέντρο των Ιώνων, οι οποίοι διάλεξαν αυτό το αστραφτερό βραχονήσι για τις συναντήσεις τους.

  • Τα ερείπια των τριών ναών αφιερωμένοι στο θεό Απόλλωνα.
  • Τα Προπύλαια, και η αγορά των Κομπεταλιατών
  • Το Άνδηρο των Λεόντων, τα περίφημα λιοντάρια, από μάρμαρο Νάξου, που είναι τοποθετημένα σε μια σειρά για να φυλάνε την Ιερή λίμνη.
  • Η Ιερή Λίμνη, στην οποία κολυμπούσαν οι ιεροί κύκνοι του Απόλλωνα,  και βρίσκεται ο ναός της Λητώς .
  • Τα ερείπια της παλαίστρας, του σταδίου και του γυμνασίου.
  • Η συνοικία του θεάτρου, που αποτελούσε το περισσοτερο  πυκνοκατοικημένο τμήμα της πόλης. Το θέατρο χτίστηκε τον 3ο αι. π.Χ. και ήταν χωρητικότητας 5.000 θεατών. Στο θέατρο κάθε 4 χρόνια οργανώνονταν αγώνες που συνοδεύονταν από αθλητικούς αγώνες στο Στάδιο. Καταστράφηκε δύο φορές, το 88 και το 69 π.Χ. από επιδρομές που έγιναν εναντίον της Δήλου. Τότε το θέατρο διαλύθηκε και αρκετά κομμάτια του χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό, ενώ άλλα τα πήραν αρκετοί κάτοικοι για ιδιωτική χρήση. Σήμερα υπάρχει σχετική μελέτη μερικής αποκατάστασης της σκηνής του θεάτρου.
  • Η Οικία του Διονύσου, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αρχαίας κατοικίας στη Δήλο. Εδώ λατρεύεται και ο Διόνυσος (Στοιβάδιο). Υπάρχει μια  αναθηματική επιγραφή που δεν σώζεται ολόκληρη που γράφει  «ΘΟΡΕΥΟΝΤΟΣ ΝΥΣΙΟΥ»
  • Ο κεράτινος βωμός στον οποίο χόρευαν κατά τις γιορτές προς τιμή του Απόλλωνα.
  • Το Αρτεμίσιο, το ιερό της Άρτεμης,

Ένα Νησί ,όπου εκδηλώνεται η μεγίστη πολιτική, κοινωνική, εμπορική και θρησκευτική δραστηριότητα καθ΄όλη την διάρκεια της αρχαιότητας.    Ο Απόλλωνας γεννήθηκε, κατά το μύθο, την 7η ημέρα του Θαργηλιώνος (Μάιος – Ιούνιος) στο όρος Κύνθος, το μοναδικό της Δήλου, και μια μέρα πριν από αυτόν γεννήθηκε η δίδυμη αδελφή του Άρτεμις. Σε ανάμνηση του γεγονότος καθιερώθηκαν εορτές ,τα Δήλια.Η Δήλος ήταν καθιερωμένη σε όλον τον κόσμο τότε, σαν ύψιστο Ιερό και λατρευτικό κέντρο, γιατί εδώ  γεννήθηκε το φως, που για τους Έλληνες ήταν πάντα το πολυτιμότερο αγαθό.

«Μα τη γη και τον πλατύ ουρανό και τα νερά της Στύγας», ορκίζεται η απελπισμένη Λητώ, «εδώ για πάντα θα είναι το Ιερό και ο βωμός του Φοίβου και εσένα πιο πολύ από όλους τους τόπους θα τιμήσει».

«αυτή που οι θνητοί ονομάζουν Δήλο, αλλά οι μακάριοι ολύμπιοι θεοί», που βλέπουν τον κόσμο από ψηλά, «τη λένε της μαύρης γης το φωτοβόλο αστέρι» (Πίνδαρος).

Στη Δήλο τελείωσαν οι περιπλανήσεις της ετοιμόγεννης Λητώς, αλλά όχι και οι ωδίνες της, γιατί η Ήρα κρατούσε στον Όλυμπο την Ειλείθυια, τη θεά των τοκετών. Έπειτα από εννιά βασανιστικά μερόνυχτα παρεμβαίνουν οι άλλες θεές και στέλνουν στον Όλυμπο την Ίριδα, η οποία, με την υπόσχεση ενός περιδέραιου μήκους εννέα πήχεων από χρυσό και ήλεκτρο, δωροδοκεί την Ειλείθυια και την πείθει να πάει στη Δήλο. Μόλις έφθασε στο νησί η Ειλείθυια,  η εξαντλημένη Λητώ «με τα δυο της χέρια αγκάλιασε τον κορμό μιας φοινικιάς, γονάτισε στο μαλακό λιβάδι» και γέννησε πρώτα την Άρτεμη και μετά τον Απόλλωνα. Μόλις γεννήθηκε ο ξανθός θεός «γέλασε η γη, η Δήλος πλημμύρισε χρυσό φως κι έγινε ένα ολάνθιστο λιβάδι, κύκνοι άρχισαν να τραγουδούν κι αλάλαξαν θαμπωμένες οι θεές». Η Θέμις, η Διώνη, η Ρέα, η Αμφιτρίτη κι άλλες θεές σπαργάνωσαν το θεϊκό βρέφος και το τάισαν με νέκταρ και αμβροσία, ενώ ο ίδιος ο Δίας παρακολουθούσε από την κορυφή του Κύνθου τη γέννηση των παιδιών του. Αυτή η μεγάλη συγκέντρωση υπερκόσμιων δυνάμεων, που συνεργάζονται αρμονικά και συμπράττουν για να γεννηθεί το φως, φόρτισε για πάντα τη Δήλο με θετική ενέργεια.Η Νήσος Δήλος βρίσκεται επιμελώς κρυμμένη από τους οφθαλμούς των βέβηλων, εντός του Ελληνικού αλφάβητου, που μαρτυρούν την Ουράνια προέλευση του και μάλιστα προερχόμενη από τους Δίδυμους του Φωτός.Πρώτο όνομα της ήταν ΟΡΤΥΓΙΑ, και αποτελεί επίθετο της Αρτεμις, η οποία γεννήθηκε 20 Μαίου , πάνω στον αστερισμό  Λαμπαδία  30 μοίρες στον Ταύρο  μία μέρα πρίν  τον αδελφό της Απόλλωνα, στις  21 Μαίου από ημίφως της Σελήνης/Αρτέμιδος, για να οδηγηθεί στο άπλετο ΦΩΣ του Ηλιου/Απόλλωνα.

Αλληγορικώς η Αρτεμις και ο Απόλλωνας ΔΗΛΟΥΝ την σταδιακή φώτιση της νόησης.Είναι σαφές ότι ο χρόνος «μία Μέρα» είναι άδηλος σε διάρκεια, εφόσον ακόμη  δεν  έχει επέλθει ο φωτισμός του ΗΛΙΟΥ/ΑΠΟΛΛΩΝΑ και δεν αναφέρεται στην ηλιακή του ακτινοβολία της καθημερινής του εμφάνισης, την νόηση δια του φωτισμού στην άνοια, αφού οι αστέρες είναι φωτεινά ουράνια σώματα.

Το δεύτερο όνομα είναι ΑΣΤΕΡΙΑ και δηλώνει εκ του ονόματος των γονιών της Πόλου Ουρανού και Φοίβης (καθαρής οντότητας) την Ουράνια καταγωγή της, που επικυρώνεται με το ίδιο της το όνομα. Πέφτοντας λοιπόν η Αστερία, σαν κομήτης εκ του οίκου  της , αναγραμματικά, ΚΟΙΟΥ (πρώτη ονομασία του πατρός της), κομίζει εκ του ουρανού στην Γή τα ουράνια πράγματα εις τα γήινα, γι΄αυτό στο νοητό η Αστερία προετοιμάζει την  ψυχή για την σταθερότητα της βεβαιότητας των γνώσεων του ουράνιου θόλου

Έτσι η Αστερία κατέστη από τον Ποσειδώνα άσειστος στο φυσικό πεδίο, συνδέουσα την φωτεινότητά της μετά της εκ-ΔΗΛ-ωμένης  Δήλου, όχι μόνο φανερά αλλά και στερεά. Παλαιός χρησμός αναφέρει «…κινήσας και Δήλον ακίνητόν περ εώσαν…».Το τρίτο όνομα ΔΗΛΟΣ φανερώνει την διαδοχική αναβάθμιση των νοητικών λειτουργιών των ελλόγων όντων. Με την Νήσο Δήλο εκδηλώνεται το ΦΩΣ των ανώτερων πεδίων, που είναι η υψιπετής νόηση, η εκφραζόμενη δια του Λόγου και της Γραφής . Σε συνδυασμό τα γράμματα με τους αριθμούς, με μαθηματικά και σύνθεση των αντίστοιχων εννοιών, στην μόνιμη   παρατήρηση και καταγραφή των ουράνιων φαινομένων, ο Ουρανός μας παραδίδει τα πολύπλοκα και πολυσύνθετα μυστικά του.

Δήλος, η οποία εν μέσω του πελάγους της συναισθηματικής σύγχισης, όταν φωτισθεί από του Δίδυμους και νοήσει, εκ-δηλ-ούται δια του Λόγου και της Γραφής ΟΡΘΩΣ.

ΕΙΣ ΔΗΛΟΝ

Τήν ιερήν, ώ θυμέ, τίνα χρόνον ηποτ αείσεις
Δήλον ‘Απόλλωνος κουροτρόφον; ή μέν άπασαι
Κυκλάδες, αί νήσων ιερώταται ειν αλί κείνται,
εύυμνοι: Δήλος δ’ εθέλει τά πρώτα φέρεσθαι
εκ Μουσέων, ότι Φοίβον αοιδάων μεδέοντα
λούσέ τε καί σπείρωσε καί ως θεόν ήνεσε πρώτη.
ως Μούσαι τόν αοιδόν ό μή Πίμπλειαν αείση
έχθουσιν, τώς Φοίβος ότις Δήλοιο λάθηται.
Δήλω νύν οίμης αποδάσσομαι, ως άν ‘Απόλλων
Κύνθιος αινήση με φίλης αλέγοντα τιθήνης

Παρόλο που οι  Πέρσες εισβολείς θα σεβαστούν την ιερότητα του νησιού,  κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο οικισμός του νησιού συρρικνώνεται και η Δήλος θα γίνει ξανά «άδηλος». Ότι απέμεινε από την παλαιά δόξα λεηλατείται σε μία σειρά αλλεπάλληλων καταστροφών: το 727 μ.Χ. από τον εικονομάχο αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέοντα τον Ίσαυρο, το 769 μ.Χ. από τους Σλάβους και το 821μ.Χ. από τους Σαρακηνούς. Η Δήλος δεν είναι πια παρά ένας απέραντος τόπος ερειπίων. Καθ’ όλο το Μεσαίωνα θα υπηρετήσει τα γύρω νησιά αποκλειστικά ως τόπος προσπορισμού οικοδομικού υλικού, ενώ θα μετατραπεί σε μία τεράστια ασβεστοκάμινο, όπου μαρμάρινα μνημεία και γλυπτά λιώνουν για την παραγωγή ασβέστη.
Η Δήλος θα ξαναβγεί από την αφάνεια μόλις τον 19ο αιώνα, όταν οι αρχαιόφιλοι θα αρχίσουν όλο και πιο συχνά να επισκέπτονται το νησί. Οι ανασκαφές θα αρχίσουν το 1873 από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή.

ΙΕΡΟΙ ΤΟΠΟΙ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η Ελλάδα κρύβει πολλά μυστικά που μας προκαλεί να ανακαλύψουμε.

H  μυστική σύνδεση ιερών τόπων του αρχαίου κόσμου, φανερώνει  ένα μέρος των απόκρυφων γνώσεων , σχετικά με την Αστρονομία, τα Μαθηματικά, την Ενέργεια και τη Γεωδαισία και τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι Ελληνες , ορίζοντας  κατάλληλους γεωγραφικούς τόπους για την ίδρυση ναών, πόλεων ακόμα και τον καθορισμό πεδίων μάχης.

Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η ακριβής γνώση του ηλιακού συστήματος και των αστερισμών σε συνδυασμό με την γεωγραφική – γεωδαιτική μορφή του χώρου και των ηλεκτρομαγνητικών ρευμάτων που τον διατρέχουν. Σε πολλά από αυτά εμφανίζεται πολύ συχνά ο αριθμός «π» ή ο αριθμός «φ» της χρυσής τομής των Πυθαγορείων, σημαντικής για τη ζωή και την αρμονία.  Έτσι η Ελλάδα αποτελεί μία μεγάλη βιβλιοθήκη πολύτιμων γνώσεων  γεωμετρίας και αρμονίας των αριθμών, αστρονομίας  σε έναν απίθανο συνδυασμό ,  θρησκευτικού, επιστημονικού, φιλοσοφικού, τεχνικού και καλλιτεχνικού χαρακτήρα. Κάθε τέτοιος χώρος, που βρισκόταν στη διασταύρωση ροών ενέργειας, ξεχώριζε από ένα ιερό, μια πόλη, ένα μαντείο, ένα βωμό .

Γενικά, αυτοί οι ιδιαίτεροι κομβικοί χώροι, οι τόποι δύναμης, που ασκούν σημαντική  επίδραση στον άνθρωπο, γιατί υπάρχει σε αυτούς ένα είδος διάμεσου, γιατί  διοχέτευε  αυτές τις ουράνιες ενέργειες, και συνεπώς σε κείνα τα μέρη υπήρχε ένα είδος Ιερογαμίας, μια ένωση της Γης με τον Ουρανό. Πίστευαν μάλιστα ότι αυτή η ένωση ανανεώνεται σε συγκεκριμένες στιγμές μέσα στο χρόνο, κοντά στις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια  Το «στήσιμο» των ναών και των πόλεων σε συγκεκριμένα σημεία ή συντεταγμένες ξεκινάει τουλάχιστον από την εποχή του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα και την εποχή της ίδρυσης του Μαντείου των Δελφών. Όλες αυτές οι επονομαζόμενες « θέσεις των ιερών τόπων» εξυπηρετούσαν κάποια σκοπιμότητα, σχημάτιζαν αόρατα γεωμετρικά σχήματα, ένα είδος χάρτη του ουρανού. Τη θέση των άστρων του ουρανού παίρνουν οι ιεροί τόποι πάνω στη γη.

Ακόμη και το έδαφος κάτω από τους αρχαίους ναούς στην Ελλάδα ήταν «ιερό». Ο καθηγητή Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον κ. Γκρέγκορι Ρίταλακ, μετά από μελέτες  θεωρεί ότι το χώμα επάνω στο οποίο εδράζονταν τα κτίρια είχε ειδική σημασία που σχετιζόταν με τη λατρεία του θεού στον οποίο ήταν αφιερωμένος ο ναός. Και, όπως σημειώνει, αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί ο Όμηρος και ο Πλάτων αναφέρονται στα κείμενά τους σε «ιερό χώμα» και σε χώμα το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει την ψυχή. Αλλά και κάτι ακόμη: έτσι εξηγείται ο τρόπος επιλογής των θέσεων στις οποίες ιδρύονταν τα ιερά.
Στα έργα του Πλάτωνα υπάρχουν αναφορές  στην αστρονομία, την οποία θεωρεί σαν κλειδί για την τάξη και τον τρόπο λειτουργία του Σύμπαντος. Ήταν γι΄ αυτόν τα άστρα, θεία και αιώνια όντα, αναλλοίωτα. Στην Πολιτεία του περιγράφει την μουσική των σφαιρών, τους επτά πλανήτες καθώς και την όγδοη σφαίρα των απλανών αστέρων και κάνει νύξη για τον άξονα της αναγκαιότητας, γύρω από τον οποίο πραγματοποιούνται όλες οι περιστροφές. Στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα το όλο πνεύμα είναι ότι αυτός ο κόσμος ο αισθητός, ο κόσμος τον οποίο βλέπουμε, είναι ακριβές αντίγραφο του ουράνιου σχεδίου, με αναλογίες και συμμετρίες και γενικά με μια αρμονία αριθμών. Ο άξονας, η καρδιά της αρχαίας γνώσης ήταν να μπορούν να κάνουν τον Ουρανό και τη Γη να εναρμονίζονται, να αλληλοσυσχετίζονται. Πίστευαν ότι τα άστρα εκπέμπουν πολλές ενέργειες και δυνάμεις που μπορούν να διοχετευτούν και να ενσαρκωθούν στη γη, δημιουργώντας περαιτέρω ενεργειακά πεδία αλλά και «συνειδητότητα».

Στα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη αναφέρεται ότι «οι οίκοι οι καθιερωμένοι για τη λατρεία των θεών αρμόζει να βρίσκονται στην κατάλληλη θέση, εκτός εκείνων των οποίων τη θέση ορίζει ο νόμος χωριστά ή κάποιο μαντείο πυθόχρηστο». Εχουν μελετηθεί τα ζωτικής ενέργειας αόρατα ηλεκτρομαγνητικά κανάλια, που περνούν πάνω από την Γή , οι «ΓΡΑΜΜΕΣ  L» ,που εκτιμάται ότι είναι φορείς κοσμικής ενέργειας και έχουν μυστική δύναμη.. Επιδρούν δε με φυσικό τρόπο στον ανθρώπινο οργανισμό  που έρχεται σε επαφή με τις πέτρες ή το χώμα της συγκεκριμένης περιοχής.. Ο θρύλος λέει ότι ο Μίνωας υπέδειξε την πορεία και την κατασκευή του «Βασιλικού Δρόμου» της Κνωσού, που συνδέει το παλάτι του με ένα μικρότερο ανακτορικό κτίριο.

Τις νύχτες με πανσέληνο, οι πλάκες αυτού του μονοπατιού ακτινοβολούν, φανερώνοντας την ύπαρξη ενός ισχυρού καναλιού ενέργειας.

Η σύσταση και το ανάγλυφο του εδάφους από το οποίο περνούν αυτές οι γραμμές επηρεάζουν την ισχύ και την δραστηριότητα τους. Έτσι σε σταθερό και επίπεδο έδαφος είναι γαλήνια και ομαλά, ενώ σε ανώμαλα, βραχώδη εδάφη εμφανίζονται βίαια και ταραγμένα. Με άλλα λόγια η δύναμη και η κατεύθυνση των τελλουρικών ρευμάτων του μαγνητικού πεδίου της  Γής επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες, την συνισταμένη των οποίων οι Έλληνες ήξεραν να υπολογίζουν. Γνώριζαν την σχετική απόσταση και θέση των ουράνιων σωμάτων του Ηλιακού μας συστήματος ως προς την Γή. Ιδιαίτερα του Ήλιου και της Σελήνης (ΑΠΟΛΛΩΝ-ΑΡΤΕΜΙΣ). Ο Ήλιος επιβάλλει ένα ημερήσιο ρυθμό που αυξομειώνεται από την επιρροή του σεληνιακού κύκλου, η δε Σελήνη επηρεάζει το μαγνητικό  ρεύμα της Γής, που συνδυάζεται με το φαινόμενο των παλιρροιών. Αυτός είναι ο λόγος που οι Έλληνες ασχολούνταν τόσο με τις φάσεις της Σελήνης, και ήταν γνωστό ότι γύρω από τις μέρες των ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΩΝ και ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ, οι γραμμές L ζωογονούνται από ένα ρεύμα αόρατης ενέργειας, το οποίο αυξομειώνεται ανάλογα με την σεληνιακή ακτινοβολία, προσφέροντας στο έδαφος ιδιαίτερη γονιμότητα.

Στον Ελλαδικό χώρο, ο οποίος δέχεται έντονες επιδράσεις γεωμαγνητικών ακτινοβολιών, καθώς είναι η πρώτη ξηρά που δημιουργήθηκε στον πλανήτη, ορισμένες θετικές γεωμαγνητικές ακτινοβολίες που εκπέμπονται σε ιδιαίτερους χώρους ,όπως της ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ και της ΔΗΛΟΥ είναι από τις ισχυρότερες στον κόσμο.. Γι΄αυτό , το να παραμείνει κανείς και να κοιμηθεί σε αυτούς τους χώρους έχει ευεργετικά αποτελέσματα στην υγεία και  σε όλη την ψυχοσωματική ισορροπία του ανθρώπου.

Η Γη είναι ένα ζωντανός οργανισμός, ΔΑ-ΜΗΤΗΡ η προστάτης και φύλακας κάθε μορφής ζωής., και ως έμβιος οργανισμός, έχοντας νευρικό σύστημα, τρέφεται και διατηρείται στη ζωή από ένα δίκτυο υπόγειων αρτηριών, ανάλογες αυτών του ανθρώπινου σώματος. Μπορούμε να πάρουμε παραδείγματα λοιπόν στο πως την σεβόταν και πως αντιμετώπιζαν το περιβάλλον και την «οικολογία» οι προγόνοι μας  για  να βρούμε την σωστή θέση μας σε αυτόν τον κόσμο   και να ζούμε αρμονικά με τον εαυτό μας αλλά και με όλα τα όντα αυτού του Ζωντανού Πλανήτη.

Στις ενεργειακές  αυτές Γραμμές  L , ρέει ένα μίγμα ηλεκτρομαγνητικής και αιθερικής ενέργειας.. Οι διασταυρώσεις αυτών, χαρακτηρίζονται σαν τόποι δύναμης και είναι περιοχές που ο χρόνος, ο χώρος, η ύλη και η ενέργεια δεν συμπεριφέρονται με τον γνωστό «φυσιολογικό» τρόπο που ξέρουμε. Η Γαία θεωρείται καλυμμένη σε όλη την επιφάνεια της από ένα αιθερικό σχέδιο, που κάθε σημείο του αντιστοιχεί σε ένα σημείο του Ουρανού. ΕΝΑ ΔΙΧΤΥ ΑΠΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΡΟΕΣ, ΠΟΥ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΥΜΕΝΗ Ή ΔΥΣΜΕΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ  ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΠΕΔΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ « ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ» Αυτό που πολύ αργότερα ο Βίλχελμ Ράιχ είχε προτείνει, την ύπαρξη δηλ. ενός βασικού αιθέρα ή ζωτικής δύναμης, της ΟΡΓΟΝΗΣ, η οποία ταξιδεύει  σε σπειροειδή κύματα και δημιουργεί ύλη εκεί όπου δύο σπείρες συναντώνται, επαναδιατυπώνοντας το ρητό «ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ»  οι έλληνες το ήξεραν ήδη.

Η ανακάλυψη της Γεωμετρίας θεωρήθηκε  Θείο έργο και σχέδιο που αντανακλά όλη την ΟΜΟΡΦΙΑ, ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ . Μαζί με τους  με τους Αριθμούς  και  την Αστρολογία ,  την γνώση της αενάου αρμονικής κινήσης των αστέρων ,επιστήμες που ερμηνεύουν την ομορφιά του κόσμου, αποτυπώθηκαν πάνω στη γη με συμβολικά  έργα όπως βωμοί, ιερά, ναοί και πόλεις ολόκληρες, με αρμονικές γεωμετρικές και λεξαριθμιτικές σχέσεις μεταξύ τους! Οι γεωγραφικές θέσεις των αρχαίων ιερών, πόλεων και μνημείων, συνδεόμενες με νοητές αιτίες, σχηματίζουν ένα γεωδαιτικό τριγωνικό δίκτυο, γεωμετρικού χαρακτήρα, με όλα τα χαρακτηριστικά της αρμονίας και του κάλλους.

Αυτή η έντεχνη και εσκεμμένη γεωμετρική σχέση μεταξύ των  προσδοκούσε να παράγει τέτοιες ενεργειακές δονήσεις, ανάλογες της ουράνιας μουσικής των σφαιρών, ώστε ο άνθρωπος  να μεθέξει μιας κατάστασης «απολύτου κάλλους». Οι αρχαίοι ελληνικοί ναοί, μέσω της γεωμετρικής τους αυτής σχέσης , ήταν συνδεδεμένοι με τον Έρωτα, ο οποίος κατά τους Ορφικούς – αλλά και κατά τη σημερινή αποδεκτή επιστημονική πραγματικότητα – είναι η συνεκτική ουσία του Σύμπαντος και εξέφραζαν στο σύνολό τους, τον «παγκόσμιο ρυθμό».

Εκφρασμένες σε αριθμούς, οι διαστάσεις των διαφόρων νοητών σχημάτων – κυρίως τριγώνων – που σχηματίζονται, υπολογιζόμενες σε αρχαία στάδια, αντιστοιχούν σε σημαντικές λέξεις της ελληνικής γλώσσας!
Μετά την αποκάλυψη του Αρχαίου Γεωμετρικού Τριγωνισμού, το 1967, από τον Γάλλο J. Richer και την μερική μαθηματική και αστρονομική ερμηνεία των αρχαίων μνημείων από τους Έλληνες, Θ. Μανιά, το 1971 και εν συνεχεία Α. Αλεξίου το 1974 υπάρχει η  διαπίστωση ότι η αρχαία ελληνική γλώσσα έχει τέλεια σχέση με τα μαθηματικά και  σχετίζεται άμεσα με τα μνημεία της αρχαιότητας και την Τριγωνοδαισία του Γεωγραφικού χώρου της Ελλάδας  αντιστοιχούν σε σημαντικές λέξεις της ελληνικής γλώσσας! Τα τοπωνύμια δείχνουν τις κατευθείαν αποστάσεις μεταξύ των ιερών, εφόσον αυτά υπολογιστούν λεξαριθμητικά! 

Η γνώση αυτή επέτρεπε στους αρχαίους να αναγνωρίζουν την ενέργεια που εκπέμπουν οι τόποι δύναμης και τους παράγοντες που τη βοηθούν, όπως π.χ. τα υπόγεια υδάτινα ρεύματα, οι κοιλότητες του εδάφους και οι σχισμές του υπεδάφους, οι κοιλάδες των ποταμών, οι οροσειρές, οι συστάσεις των πετρωμάτων (κρύσταλλα) που κάποιες φορές λειτουργούν ως πόλος έλξης για ουράνιες ενέργειες, οι άνεμοι, ο ηλεκτρισμός και μαγνητισμός του εδάφους, το υψόμετρο κλπ. Όπως επίσης και τον εντοπισμό του σημείου ύψιστης ενέργειας, στο οποίο αποδίδονται οι όροι: «πηγή της ζωής», «αθάνατο νερό», «αιώνια νεότητα».

Ο Στράβων, πάλι, έγραψε ότι: «Όσοι ασχολούνται με τις θέσεις των διάφορων τόπων λαμβάνουν υπόψη τα δεδομένα των αστρονόμων και τωνγεωμετρών σχετικά με τα σχήματα, τα μεγέθη και τις αποστάσεις».

Αυτό που είναι εκπληκτικό , αφορά το προσκύνημα στους Ιερούς τόπους τους, που δεν ήταν καθόλου μία απλή μετάβαση σε ένα συγκεκριμένο τόπο. Ήταν μία ολόκληρη ιεροτελεστία χορού  μία προσχεδιασμένη κίνηση κατά μήκος ενεργειακών γραμμών της Γής, ώστε φθάνοντας στο τέρμα, ο άνθρωπος να έχει προετοιμαστεί και φορτιστεί ενεργειακά, για την τελική του κάθαρση και θεραπεία. Η διαδρομή προς τον κάθε ιερό τόπο περιελάμβανε το πέρασμα από κάποια μέρη, σημεία κλειδιά, που βρίσκονταν σε προκαθορισμένες με ακρίβεια αποστάσεις και ήταν βασισμένη στην κίνηση των άστρων και στο περίγραμμα των αστερισμών και των ζωδιακών. Π.Χ. Η πορεία από Τεγέα, Ελευσίνα, ναό Αφαίας Αθηνάς, ναό Ποσειδώνος Σουνίου, Αθήνα, αντανακλά το σχήμα του αστερισμού της Παρθένου.

Για τους Έλληνες, κατόχους της προκατακλυσμιαίας γνώσης, τα αστέρια αντανακλούσαν και συμβόλιζαν την αιώνια ρυθμική τάξη, την διαβεβαίωση ότι ο κόσμος είναι μία δημιουργία με συνοχή και νόημα και όχι κάτι που έγινε τυχαία.  Ένα ακόμη παράδειγμα, ο αστερισμός της Μεγάλης Άρκτου, γνωστός και με τα ονόματα, Καράβι, Κιβωτός, έννοιες που ιδιοποιήθηκε η ιουδαιοχριστιανική  παράδοση, και ενώ με φανατισμό   αφάνισε τους ναούς των Ελλήνων αποκαλώντας τους ειδωλολάτρες , φρόντισε να κτιστούν εκκλησίες πάνω στα ερείπια τους  Η σύλληψη της ιδέας του ναού ήταν ακριβώς αυτό το ανακλώμενο είδωλο αυτού του ουράνιου καραβιού  πάνω στην Γη. Οι θέσεις των ιερών τόπων εξυπηρετούσαν κάποια σκοπιμότητα, σχημάτιζαν αόρατα γεωμετρικά σχήματα, ένα είδος χάρτη του ουρανού. Τη θέση των άστρων του ουρανού παίρνουν οι ιεροί τόποι πάνω στη γη. Τύμβοι, Ασκληπιεία, θέσεις μαχών, γυμναστήρια, θέατρα, στάδια, πύλες πόλεων, μνημεία και άλλοι χώροι με ιερή σημασία, ήταν κατανεμημένα αρμονικά σε όλο το γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας με αναλογίες και συμμετρίες στις αποστάσεις τους, επιδιώκοντας όχι μόνο την ομορφιά και την αρμονία, αλλά και την εκμετάλλευση των ευνοϊκών συνθηκών που εξέπεμπε ο κάθε τόπος, των ιερών ιδιαιτεροτήτων που είχε, όπως π.χ. το Αμφιάρειο και η στοά εγκοίμησής του.
Άλλη πανάρχαια γνώση των Ελλήνων, σχετική με την ενέργεια της Γής, ήταν και αυτή της δυσμενούς ακτινοβολίας της σε συγκεκριμένα σημεία.

Η αρνητική ακτινοβολία της Γής γίνεται αντιληπτή στον ύπνο, ο οποίος αλλού λειτουργεί ευεργετικά και αλλού δημιουργεί δυσάρεστες επιπτώσεις, όπως επίσης ο χώρος εργασίας όπου παραμένουμε πολλές ώρες, και έχουμε κούραση, δυσθυμία, πονοκέφαλο κλπ. Πρόκειται για ένα είδος μόνιμης και συνεχούς ακτινοβολίας που έρχεται από το κέντρο της Γής και την ονομάζουμε «γεωακτινοβολία». Επειδή ο φλοιός της αποτελείται από διάφορα πετρώματα και μεταλλεύματα, η διαφορετική πυκνότητας των τα ειας προς την επιφάνεια της Γής. Οι Έλληνες γνωρίζοντας τα μυστικά της γεωακτινοβολίας ελάμβανον υπόψη τους πέρα από τον καθορισμό του χώρου ανέγερσης ενός κτιρίου,  τα τελλουργικά ρεύματα, αλλά και τα δικτυωτά πλέγματα που καθόριζαν τον προσανατολισμό του κτιρίου. Τρανταχτό παράδειγμα είναι Ο Παρθενώνας, ο προσανατολισμός του οποίου είναι διαφορετικός σε σχέση με τους δύο προηγούμενους ναούς στην ίδια θέση, Οι τρείς αυτοί  ναοί παρουσιάζουν μια διαφορά κλίσης των αξόνων τους με βάση πάντα τον μετακινούμενο μαγνητικό Βορρά.

Όμως και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος φαίνεται ότι υπήρξε συνεχιστής της εφαρμογής του αρχαίου γεωδαιτικού νόμου. Οι πόλεις που ίδρυσε και στις οποίες έδωσε το όνομά του κτίστηκαν σε συγκεκριμένες γεωγραφικές θέσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και η Αλεξανδρέττα της Ισσού, πόλεις που ισαπέχουν από την Πέλλα 6.600 στάδια!
Ο Ρήγας Βελεστινλής με την μεγάλη «Χάρτα της Ελλάδος»  ,  με τον εθνικό χαρακτήρα της λόγω των αρχαίων νομισμάτων και διαφόρων παραστάσεων  είναι ο πρώτος σύγχρονος Έλληνας που κάνει αναφορά στις ισχυρές γεωδαιτικές δυνάμεις που διέπουν τον τόπο μας, ξεσηκώνοντας έτσι τον εθνικό πατριωτισμό και προετοιμάζει το έδαφος για την Επανάσταση. Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από πλευράς αρχαίας ονοματολογίας και εσκεμμένης παραμόρφωσης της αποτύπωσης του χώρου παρόλο που η χαρτογραφία είχε εξελιχθεί κατά πολύ  και απεικόνιζαν αρκετά πιστά την πραγματικότητα.
θεωρείται λοιπόν  ότι ο χάρτης του Ρήγα ανταποκρίνεται στην αιθερική πραγματικότητα του Ελλαδικού χώρου, ο οποίος έλκει την μορφή του από την διάταξη του αστέρος του Κυνός!
Έτσι έχουμε κάποιες μυστικές πλευρές και  κρυφούς συμβολισμούς  στο χάρτη του Ρήγα, όπως είναι η τοποθέτηση της Δωδώνης βορειότερα των Ιωαννίνων, η ευθυγράμμιση Βυζαντίου, Αγίου Όρους, Ολύμπου και Νεκρομαντείου Αχέροντος, κ.λπ. και γενικά υπάρχει μία εσκεμμένη παραμόρφωση του χάρτη της Ελλάδος, έτσι ώστε οι αρχαίες Ελληνικές πόλεις, τοποθετημένες στις κορυφές τέλειων ισόπλευρων τριγώνων και παράλληλα σε γραμμική παράθεση ανά δέκα περίπου, να ενώσουν συμβολικά την όποια πνευματική ενέργεια τους είχε απομείνει (σαν πνευματικές οντότητες πόλεων) και να δώσουν στον Ελληνισμό την απαραίτητη δύναμη που θα οδηγούσε, μέσω της επανάστασης του 1821, στην απελευθέρωσή του από τον τούρκικο ζυγό. Τα περισσότερα σχηματιζόμενα τρίγωνα είναι ισόπλευρα ή ορθογώνια και οι πόλεις που συναντούμε απ’ ευθείας είναι από οκτώ έως δέκα  υποδεικνύοντας  την, σε αιθερικό επίπεδο αστρική, πνευματική σύνδεση μεταξύ τους!
Το Μαραθονήσι, ή αρχαία Ομηρική Κρανάη, έχει αφύσικα τεράστιο μέγεθος σε σχέση με την πραγματικότητα, ενώ στον Πόρο ξεχωρίζει μόνο το Μόδι, που μόλις την τελευταία δεκαετία ανακαλύφθηκε σαν Μυκηναϊκός οικισμός και το οποίο πολύ σπάνια σημειώνεται σε σημερινούς χάρτες!
Είναι το ίδιο σχετικά φαινόμενο που παρατηρείται στην αριθμολογία, λόγω ιεράς προελεύσεως της ελληνικής γλώσσας. Οι αριθμοί δύναμης των αρχαίων ελληνικών λέξεων συμπίπτουν στο 80% των περιπτώσεων με τα αριθμητικά δυναμικά των αντίστοιχων λέξεων της Νεοελληνικής!
Και για κάποιους που ενδεχομένως μπορεί να αμφισβητούν όλα αυτά τα παραδείγματα και να να τα θεωρούν απλώς συμπτώσεις η απάντηση βρίσκεται στον Ήρωνα τον Αλεξανδρέα: «Η γεωδαισία ποιείται τας διαιρέσεις ου μόνον εις ισότητας αλλά και κατά λόγους και αναλογίας.»Καθώς και σε πολλούς  αρχαίους συγγραφείς  που είχαν  αναλύσει και αναφερθεί σε αυτό με σαφήνεια.
Βιβλιογραφία-πηγές:
«Η Ιερή Γεωγραφία του Ελληνικού Κόσμου» Jean Richer, εκδόσεις Κυβέλη.
«Η Ιερή Γεωγραφία της Ελλάδος» Νίκος Β. Λίτσας

ΕΝ ΦΩΣ και ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ, εκδηλούται εις την έλλογον ανθρώπινη διάνοια με  εργαλείο τον μυστικό κώδικα, ο οποίος αποκαλύπτει  επί του Αρχαίου και μόνο Ελληνικού Αλφάβητου την Ουράνια προέλευση του στο τόπο της γέννησης του!

Η ΠΑΡΕΑ

Advertisements

Tagged:

§ 5 Responses to Το Ιερό Νησί του Φωτός

  • Ο/Η iparea λέει:

    Για του Έλληνες η σχέση των αριθμών αποτελεί μέρος της ουσίας της παγκόσμιας Αρμονίας. Γι΄αυτό και η μέθοδος για την δημιουργία ενός τέλειου έργου τέχνης ήταν η ορθή χρήση των αριθμών, και αυτή την θεωρία την βρίσκουμε στον Πλάτωνα , στον διάλογο του ΦΙΛΗΒΟΣ , όπου αναφέρει. « ΟΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ ΣΥΝΘΕΤΟΥΝ ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ .» . Είναι φανερό ότι οι Έλληνες είχαν την αντίληψη ότι η ΦΥΣΗ ενεργούσε με συνέπεια και λογική και με συνεχή αναλογία σε όλες τις λειτουργίες της. Ήταν δε, κατανοήσιμη και αυτήν η κατανόηση της ήταν η βάση της Επιστήμης τους και της πρακτικής συλλογιστικής τους στην καθημερινή τους ζωή. Οι ΝΟΜΟΙ της Φύσης δεν είναι μόνο απλοί και λογικοί αλλά αρμονικοί και ανάλογοι και το σημαντικό ΑΝΤΑΝΑΚΛΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. Έτσι γνώριζαν ότι οι ίδιοι οι αριθμοί, μέσω των οποίων ένα μουσικό μέλος επηρεάζει ευχάριστα την ακοή, την ψυχή είναι αυτοί ακριβώς που τέρπουν την όραση και τον Ν-ΟΥ-Σ όταν εκφραστούν με άλλα μέσα. Γνώριζαν επίσης ότι το Σύμπαν έχει μία εσωτερική αρμονική νομοτέλεια, την οποία εσκεμμένα απεικόνιζαν επί της Γής κατασκευάζοντας σε αυστηρά ορισμένες θέσεις , τα Ιερά τους και τις Πόλεις τους.
    Λόγω αυτής της συμπαντικής γεωμετρικής νομοτέλειας, συμπίπτουν οι δύο μέθοδοι καθορισμού της θέσης των πόλεων τους επί του εδάφους. Η πρώτη μέθοδος λαμβάνει υπόψη την ακριβή, κατά αναλογία μεγεθών και αποστάσεων, μεταφορά του σχήματος αστερισμών επί Γής. Η δεύτερη , τον ακριβή καθορισμό των θέσεων, βάσει του σταθερού γεωδαιτικού δικτύου που διασχίζει την λιθόσφαιρα, σχηματίζοντας κόμβους ενέργειας, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΝΑΣΤΡΟ ΟΥΡΑΝΟ.
    Οι Έλληνες Φιλόσοφοι, Επιστήμονες και Μύστες έβλεπαν στην υποδειγματική μαθηματική-γεωμετρική τάξη των φαινομένων την απόδειξη ενός ΑΡΜΟΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ και η επιθυμία τους να υπάρχει στο διηνεκές αυτή η αρμονία για τον Κόσμο τους ώθησε να αντιστοιχήσουν στο έδαφος τον ΟΥΡΑΝΙΟ ΜΑΚΡΟΚΟΣΜΟ.
    Ο Ελλαδικός χώρος ήταν και είναι ισχυρός ενεργειακά και οι Ελληνες είχαν τις γνώσεις να αξιοποιούν αυτή την ενέργεια χτίζοντας ΑΣΚΛΗΠΕΙΑ ,τριακόσια που βρισκόταν κοντά σε πηγές, και όπου υπήρχαν κόμβοι ΓΡΑΜΜΩΝ L .
    Όλα ήταν σωστά μελετημένα και σε πλήρη συμφωνία με την φύση και τον Ουρανό , ενδεικτικά μόνο , για τον ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ, ο οποίος είναι προσανατολισμένος έτσι ώστε, την 25 Ιουλίου, τελευταία μέρα των Παναθηναίων, ο ΣΕΙΡΙΟΣ ανατέλλοντας να λούζει με φως το άγαλμα της Θεάς Αθηνάς.
    Επίσης το όρος ΑΘΩΣ,( το σημερινό άγιον όρος, άνευ σχολίου) με τον ΟΛΥΜΠΟ, είχαν σχέση Θηλυκού-Αρσενικού, Αρνητικής-Θετικής ενέργειας και οι ψηλότερες κορυφές τους, με τους βωμούς του ΔΙΟΣ, ΑΘΩΟΥ και ΟΛΥΜΠΙΟΥ είναι στον ίδιο γεωγραφικό παράλληλο. Είναι γνωστό άλλωστε ότι το όρος είχε παραχωρηθεί από τον Δία στην „χρυσόθρονον αγνήν Αρτέμιδα“ και ονομαζόταν „ο κήπος της Αρτέμιδος“. Μάλιστα βρέθηκε εκεί νόμισμα με απεικόνιση της θεάς . Επίσης ο Παυσανίας (Αρκαδικά 31,8) αναφέρει ότι σε ιερά αφιερωμένα σε θεές επιτρεπόταν η είσοδος σε γυναίκες αλλά σε άνδρες μόνο μία φορά τον χρόνο.

  • Ο/Η iparea λέει:

    ΑΡΤΕΜΙΣ και ΑΠΟΛΛΩΝ , οι Δίδυμοι του Φωτός, εκπέμπουν ΣΗΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ, στην ίδια πάντα συχνότητα, προς όλες τις συνειδήσεις. Το φως του Α-ΠΟΛ-ΛΩΝΑ καθιστά ευκρινείς τις μακρινές δυσδιάκριτες αποτυπώσεις/ιδιότητες των ονομάτων των Θεών, για να επικοινωνούν μαζί τους και να μην λησμονηθούν ποτέ ξανά.
    Ο Νούς λοιπόν φωτίζεται με το νοητόν Φώς των , και η φύση των σημάτων τους είναι διττή. Καθαρότης Ψυχής (Αρτεμις) και Νοητική Κάθαρσις (Απόλλων).
    Δύο χιλιάδες χρόνια παρενέβησαν άλλες ξένες απορροές, μη συνάδουσες με εκείνες του Ουράνιου Νόμου και η Ψυχική καθαρότητα αναμένει την Υδροχοική εντολή για να αρχίσει το έργο της (Σήμα) Αρτέμιδος, για να αποβληθεί η εξωτερική ρύπανση (πλύση εγκεφάλου).
    Η δε Νοητική Καθαρότης, θα οδηγήσει τον νούν δια της «πειθούς», Λογικής και διάκρισης στην οδό της Αρετής (Απολλώνιο Σήμα). Με την αλλαγή της θέσεως του Αξονος/πόλου (Α-ΠΟΛ-ΛΩΝΑ) της Γής από το Ζώδιο των Ιχθύων στο Ζώδιο του Υδροχόου, επέρχεται αλλαγή συνειδητότητας και η επαναφορά της Μνήμης.
    Το άνευ λογικής συναίσθημα της εποχής των Ιχθύων, κάλυψε με πειθαναγκασμό, φόβο, δολιότητα και αχλύν την ψυχή. Ο φόβος εξαφανίζεται από την ψυχή και επιλέγει δια της πειθούς και υπό την αιγίδα του Φωτός των Διδύμων την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει.
    Κατά την διάρκεια της νύκτας και στο ημίφως της Αρτεμις επιτελεί την σταδιακή κάθαρση και προχωρά από το Λυκόφως (Λυκειος Απόλλων) στο άπλετο Φως του «ΓΝΩΘΙ Σ¨ΑΥΤΟΝ»
    Ο σύνδεσμος μεταξύ των δύο αδελφών Αρτεμις και Απόλλωνα στο θέατρο της ζωής, είναι ο ετεροθαλής αδελφός τους ο Διόνυσος Ζαγρεύς.. Στον Ζωδιακό Αγρόν, επικράτεια του, τον Αγρόν της Ζωής, ο Διόνυσος θηρευτής των αγρίων ανθρώπινων ψυχών, αναλαμβάνει την εξημέρωσή τους και την κάθαρση τους , με την βοήθεια της αργυροτόξου κυνηγέτιδος Αρτέμιδος.
    Η πρώτη υποσυνείδητος ομαδική κάθαρση πραγματοποιείται δια της ομοιοπαθητικής στα μεγάλα θέατρα του Διόνυσου. Διότι η Κάθαρσις δεν είναι μόνο δίκαια απονομή τιμωριών ή επάθλων στους επι της σκηνής πρωταγωνιστές αλλά και η μεταφορά και η αποτύπωση των συμβάντων στην ψυχή των θεατών. … « ΕΊΝΑΙ ΛΟΙΠΝ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ… ΜΕ ΟΙΚΤΟ ΚΑΙ ΦΟΒΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΣΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΕΚ ΠΑΡΟΜΟΙΩΝ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ…» ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ.
    ΑΡΤΕΜΙΣ σημαίνει ακεραιότητα και τελικά τα φαεινά Σήματα της είναι η ΑΓΝΟΤΗΣ, Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ ΤΟ ΑΡΤΕΜΕΣ της Φύσης της, καθώς το ατρόμητο και η πολυωνυμία της.
    Το πρώτο φαεινές Σήμα του Απόλλωνα είναι η ΠΕΙΘΩ, καθώς μας λέγει ο Πλάτωνας στον ΚΡΙΤΙΑ. «.. Θεοί γαρ άπασαν γήν ποτέ κατά τόπους διελάγχανον ου κατ΄εριν….» δηλ.
    «… Διότι κάποτε οι Θεοί μοιράζονταν μεταξύ τους όλη την Γή με κλήρο , όχι με φιλονικεία,…. Χωρίς να ασκούν στα σώματα μας βία. Αλλά διευθύνοντας μας σαν πηδάλιο, προσεγγίζοντας την ψυχή μας με την δύναμη της πειθούς….»
    Ετσι ο Απόλλων φωτίζει την συνείδηση, άπτεται αυτής με απαλότητα, δεν την κακοποιεί , δεν την τρομάζει , και χωρίς να γεννά τον φόβο υπό την απειλή της τιμωρίας κατάλληλος για να οδηγεί τα ποίμνια, τα κτήνη και τα άνευ λογικής όντα.
    Ο Έλληνας είναι αδιαλείπτως συνδεδεμένος με την πηγή Φωτός, τον Πάλλοντα, Βάλλοντα Απόλλωνα , ακολουθώντας την Απολλώνιο διαδικασία και τα Απολλώνια φαεινά Σήματα που είναι « Η Πειθώ των Θεών», η σχέση Έρωτος με τον θείο Διάκοσμο και το λεξιλόγιο το ανήκον στον Απόλλωνα συνδετικό αρμό παρελθόντος/Μέλλοντος. Ο ΠΑΛ- ΜΟΣ προβάλλει την Ιδέα, την οποία συλ-λαμβ-ανει ο νούς του ανθρώπου , φωτίζεται και καθίσταται Απολλώνιος Ανθρωπος. ΒΟΛ-Η είναι η ΕΚ-ΤΟΞ-ΕΥΣΗ ερώτησης, η οποία αναμένει την ΛΗ-ΨΗ απάντησης.
    Δήλος, η οποία εν μέσω του πελάγους της συναισθηματικής σύγχισης, όταν φωτισθεί από του Δίδυμους και νοήσει, εκ-δηλ-ούται δια του Λόγου και της Γραφής ΟΡΘΩΣ.
    «…. Η μέν έφη: κύκνοι δέ θεού μέλποντες αοιδοί
    Μηόνιον Πακτωλόν εκυκλώσαντο λιπόντες
    εβδομάκις περί Δήλον, επήεισαν δέ λοχείη
    Μουσάων όρνιθες, αοιδότατοι πετεηνών
    (ένθεν ο παίς τοσσάσδε λύρη ενεδήσατο χορδάς
    ύστερον, οσσάκι κύκνοι επ’ ωδίνεσσιν άεισαν):
    όγδοον ουκέτ’ άεισαν, ο δ’ έκθορεν…» ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ , ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΗΛΟΝ.
    Δηλ. «….Αυτά είπε η Ηρα και τότε κύκνοι, οι αοιδοί του θεού, αφού εγκατέλειψαν τον Μηόνιον Πακτωλόν ( της Λυδίας), περιήλθον με τραγούδια επτά φορές γύρω από την Δήλο και τραγουδούσαν τα πουλιά των Μουσών, που είναι τα περισσότερον καλλικέλαδα πουλιά για τον τοκετό της Λητούς. Εξ αυτού ο παίς, Απόλλων έδεσε βραδύτερον την λύρα με τόσες χορδές, όσες φορές οι κύκνοι ετραγούδησαν για τους κοιλόπονους της Λητούς. Ογδοη φορά δεν τραγούδησαν πλέον οι κύκνοι και εκείνος επήδησε έξω από την κοιλιά της μάνα της μάνας του.»

    Οι επτά κύκλοι που οι κύκνοι πραγματοποιούν προ της γεννήσεως του Φωτός των Διδύμων , είναι η προαναγγελία εκδήλωσης του αειζώου φωτός της Νόησης, στα σκοτεινά , ασταθή, συναισθηματικά ύδατα.
    Ετσι αν παρατάξουμε το αρχαίο Ελληνικό Αλφάβητο σε επτά σειρές –κύκλους, ανά τέσσερα γράμματα (αριθμός μορφοποίησης και υλοποίησης , Ιερά Τετρακτύς του Πυθαγόρα) η κάθε μία, τότε εκδηλώνεται η ΔΗΛΟΣ.
    Α Β Γ Δ
    Ε Ζ Fς Η
    Θ Ι Κ Λ
    Μ Ν Ξ Ο
    Π Q Ρ Σ
    Τ Υ Φ Χ
    Ψ Ω ΣΑΜΠΙ Το σύμφωνο Χ δηλώνει την εμφάνιση της στο ΧωροΧρόνο.
    Μπορεί να η μανία τους και η άγνοιά τους να κατέστρεψαν τα πάντα στο πέρασμά τους, να έκαψαν βιβλιοθήκες, να ισοπέδωσαν Ναούς ,δεν κατάφεραν όμως να σβήσουν τις αποτυπώσεις και τα ονόματα των θεών των Ελλήνων ,την ιστορία και Μυθιστορία μας , την Γνώση που παρέμειναν διαχρονικά στον Ουρανό και στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ.

    ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ!!!

    ΑΛΤΑΝΗ ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ
    Ενας κολοσσιαίος ναός του 6ου αιώνα π.Χ., που όμοιός του δεν υπήρξε στην ελληνική αρχαιότητα, βρίσκεται σήμερα «σπαρμένος» σε όλα τα εκκλησάκια της κοιλάδας του Ευρώτα. Οι αρχαιολόγοι μαζεύουν τα κομμάτια του.
    Τις τελευταίες δεκαετίες η Ελληνική Γή μας αποκαλύπτει μυστικά και γνώσεις που είχαν θαφτεί αιώνες τώρα, και ότι τα κρατούσε σε λήθαργο , εξόριστους από την καθημερινότητά μας , αρχίζει να διαλύεται . Οι Μύθοι μας, δονούν ξανά τις ψυχές μας και οι Θεοί του Ολύμπου ζωντανεύουν .
    Είναι ένας μικρός λόφος γύρω στα 200 μέτρα ύψος, φαλακρός στην κορυφή του, με μια μικρή εκκλησία που τον ονοματίζει: Αγία Κυριακή. Κάποια ερείπια εδώ κι εκεί δείχνουν ότι πριν από τους χριστιανούς τον είχαν επιλέξει πρώτοι οι Ελληνες. Εδώ ακριβώς βρισκόταν το πλέον εντυπωσιακό και αινιγματικό κτίσμα της αρχαιότητας. Ενας κολοσσιαίος θρόνος για τον θεό Απόλλωνα, του οποίου το λατρευτικό άγαλμα, που βρισκόταν στο κέντρο του, έφθανε στα 14,5 μέτρα!
    Ο θρόνος, ένα μνημείο μοναδικό στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, ήταν γεμάτος με μυθολογικές παραστάσεις που περιγράφονται λεπτομερώς από τον Παυσανία.
    Βρισκόταν μάλιστα ακριβώς επάνω από τον τάφο του Υακίνθου -τον οποίο λάτρευαν οι Σπαρτιάτες έχοντας χτίσει στο ίδιο σημείο παλαιότερα ένα ιερό- που σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν αγαπημένος φίλος του Απόλλωνα.
    Με την κυριαρχία του Χριστιανισμού όμως μαζί με το πολυετές κύμα βανδαλισμών και καταστροφής των αρχαίων ιερών καταστράφηκε και το Αμυκλαίο εξαφανίζοντας από προσώπου γης το θαύμα με το θρόνο του Απόλλωνα…

    Ενα επιβλητικό, μαρμάρινο και περίτεχνα διακοσμημένο κτίριο του 6ου αιώνα Π.Ε που όμοιό του δεν υπήρξε άλλο στην ελληνική αρχαιότητα, δημιούργημα του φημισμένου γλύπτη και αρχιτέκτονα Βαθυκλή από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. (Ακόμη και ο Κροίσος λένε ότι είχε στείλει χρυσό για την κόσμησή του.) Οι προσπάθειες για τη συγκέντρωση του αρχαίου υλικού και η ανασύσταση, στο μέτρο του δυνατού φυσικά, αυτού του περίφημου οικοδομήματος έχουν προσκρούσει σε αντιδράσεις… κάποιων που έχουν ακόμη το θράσος να ομιλούν.

    Ο καθηγητής και τότε διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη κ. Αγγελος Δεληβορριάς άρχισε να ψάχνει για τα σπαράγματα του μνημείου από το 1966-68, όταν υπηρετούσε ως αρχαιολόγος στη Σπάρτη. (Πολλά αρχιτεκτονικά μέλη του θρόνου μάλιστα έχει ήδη ταυτίσει και δημοσιεύσει.) Ποτέ δεν σταμάτησε να ενδιαφέρεται για το «χαμένο» ιερό και από το 2005 προσπαθεί να εντοπίσει το αρχαίου υλικό, που είναι ενσωματωμένο σε διάφορες εκκλησίες και να αποκαταστήσει το Μνημείο, το οποίο έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί.
    Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής είναι χτισμένη ολόκληρη από υλικό του ναού. Ενα μνημειακών διαστάσεων αρχαίο μαρμάρινο κατώφλι είναι εντοιχισμένο στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο Σκλαβοχώρι, στην οποία όμως έχουν εντοπισθεί συνολικά 15 αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη, γλυπτά ή κιονόκρανα. Στους Αγίους Θεοδώρους εντοπίστηκε ένα ακόμη. Ο Αγιος Νικόλαος έχει ενσωματωμένο αρχιτεκτονικό υλικό κυρίως από τον θρόνο. Και φυσικά δεν είναι τα μόνα. Αλλωστε αρχιτεκτονικά μέλη βρίσκονται και στο Μουσείο Σπάρτης. Δόμοι, ορθοστάτες, πλάκες δαπέδου, σπόνδυλοι κιόνων, κιονόκρανα τριών διαφορετικών τύπων σε συνδυασμό του ιωνικού με τον δωρικό ρυθμό, παραστάδες για θύρες με τόρμους για κιγκλιδώματα, τμήματα επιστυλίου και σίμης με φυτικό διάκοσμο, πλάκες από την οροφή περιμένουν να βρουν τη θέση τους.

    Το αίτημα του αρχαιολόγου όμως για την αποτοίχισή τους, κυρίως όσον αφορά το βυζαντινό εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, απορρίφθηκε πριν από λίγους μήνες από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο με το σκεπτικό της διατήρησης όλων των φάσεων της ιστορίας στα μνημεία και παρά την υπόσχεση της αποκατάστασης του ναού με νέο υλικό. Μια περαιτέρω συζήτηση ίσως δώσει τη λύση στο πρόβλημα και άλλωστε ο κ. Δεληβορριάς πάθος και νεανικό ενθουσιασμό είναι αποφασισμένος να παλέψει για την επίλυσή του.
    «Το ιερό του Αμυκλαίου Απόλλωνα μαζί με τα ιερά της Χαλκιοίκου Αθηνάς και της Ορθίας Αρτέμιδος συνάρθρωναν τη λατρεία της αρχαίας Σπάρτης.Μια τριάδα που ξεπερνούσε κατά πολύ τις εσωτερικές ανάγκες της τοπικής θρησκευτικότητας εκτονώνοντας τόσο καθημερινά αιτήματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής όσο και τις πιεστικές ενστάσεις του ιστορικού βίου της πόλης»όπως λέει ο ίδιος επιχειρηματολογώντας για τη σημασία του Αμυκλαίου. Είναι πιθανόν άλλωστε ότι το μνημείο χτίστηκε ως επικύρωση της πολιτικής και στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ των δύο βασιλικών οίκων της Σπάρτης, των Αιγειδών και των Αγιαδών, υπό την προστασία του Απόλλωνα.
    Ο Παυσανίας βάζει τα δυνατά του τον 2ο μ.Χ. αιώνα για να το περιγράψει, βαθύτατα εντυπωσιασμένος από το μέγεθός του, τη μορφή του αλλά και από τον πλούσιο διάκοσμο.
    Οι περιγραφές του … απο το «Ελλάδος Περιήγησης: Λακωνικά (κεφ. 18)
    «O Bαθυκλής από τη Μαγνησία που κατασκεύασε το θρόνο του Αμυκλαίου, όταν τον τέλειωσε, αφιέρωσε τις Χάριτες και το άγαλμα της Λευκοφρυήνης ʼρτεμης…
    »Το μέρος του θρόνου στο οποίο καθόταν ο θεός δεν είναι συνεχές, αλλά έχει περισσότερα καθίσματα με ελεύθερο χώρο δίπλα στο καθένα, ενώ το μεσαίο είναι το πιο ευρύχωρο. Στο σημείο αυτό έχει στηθεί το άγαλμα.
    »Δεν γνωρίζω κανέναν που να μέτρησε το μέγεθός του, αλλά θα φαινόταν σε όποιον το υπολόγιζε ότι είναι τριάντα πήχεις. Δεν είναι έργο του Βαθυκλή, αλλά παλιό και άτεχνο. Εκτός από το πρόσωπο, τα πόδια και τα χέρια, το υπόλοιπο μοιάζει με χάλκινο κίονα. Στο κεφάλι έχει κράνος και στα χέρια λόγχη και τόξο.
    »Το βάθρο του αγάλματος έχει σχήμα βωμού και λέγεται ότι εκεί είναι θαμμένος ο Υάκινθος και ότι στα Υακίνθια, πριν από τη θυσία στον Απόλλωνα, σ’ αυτόν το βωμό και μέσα από χάλκινη πόρτα κάνουν εναγιασμούς για τον Υάκινθο.
    »Στ’ αριστερά βρίσκεται η πόρτα του βωμού. Στο ένα μέρος του υπάρχει ανάγλυφη παράσταση της Βίριδας και στο άλλο της Αμφιτρίτης και του Ποσειδώνα. Παριστάνεται ο Δίας και ο Ερμής να συζητούν, κοντά τους στέκονται ο Διόνυσος και η Σεμέλη, και κοντά σ’ αυτήν η Ινώ.
    »Στο βωμό παριστάνονται επίσης η Δήμητρα, η Κόρη και ο Πλούτωνας, μετά οι Μοίρες και οι Ώρες, μαζί μ’ αυτές η Αφροδίτη, η Αθηνά και η ʼρτεμη. Φέρνουν στον ουρανό τον Υάκινθο και την Πολύβοια, που λέγεται ότι είναι η αδερφή του Υάκινθου και πέθανε ενώ ακόμη ήταν παρθένα».
    Τρία τεράστια Λεοντοπόδαρα που έχουν έρθει στο φως επιβεβαιώνουν ότι το αρχιτεκτόνημα είχε μορφή καθίσματος αφού πάντα οι αρχαίοι θρόνοι στηρίζονταν σε άκρα λεόντων.«Αλλά και η ποιότητα της κατεργασίας του μαρμάρου είναι εξαιρετική, νομίζει κανείς ότι η επιφάνεια είναι ελεφάντινη».

    Ο Υάκινθος
    (2000-1600 π.ε.) έχουμε τη λατρεία του Υακίνθου, αυτής της προελληνικής θεότητας, που εγκαθιδρύεται από τη μυκηναϊκή εποχή. (Το μαρτυρούν και τα πολυάριθμα ειδώλια που έχουν έρθει στο φως.) Οι Δωριείς στη συνέχεια θα σεβαστούν με το παραπάνω αυτή τη λατρεία: από την Αρχαϊκή εποχή το Αμυκλαίον θα αποτελεί σημαντικό πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο της Σπάρτης, η οποία επιπλέον καθιερώνει τα Υακίνθια, εορτή που τελείται στο ιερό και συμβολίζει την πολιτική συμφιλίωση της δωρικής Σπάρτης, όπως εκφράζεται με τον Απόλλωνα, με τον προδωρικό πληθυσμό των Αμυκλών, που εκπροσωπείται από τον Υάκινθο. Παράλληλα στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. καλούν τον Βαθυκλή για να οικοδομήσει τον θρόνο.

    Το άγαλμα είναι βέβαιο ότι προϋπήρχε στη θέση αυτή τουλάχιστον μισό αιώνα προτού κατασκευαστεί ο θρόνος. Στην ουσία ήταν ένα ξύλινο ξόανο σε μορφή κίονα, επενδυμένο με μεταλλικά ελάσματα και με πρόσωπο επιχρυσωμένο. Δυστυχώς έχει χαθεί- και λόγω του ευπαθούς υλικού του-, σώζεται, όμως, όπως λέει ο κ. Δεληβορριάς, η εγκοπή του βάθρου μέσα στην οποία ήταν προσαρμοσμένο το κεντρικό ξύλο του ξοάνου. Πού «κοιτούσε»; Προς τον Ταΰγετο, προς τα δυτικά δηλαδή, ενώ μέσα στο βάθρο του ήταν ο τάφος του Υακίνθου, όπου κατά την πρώτη ημέρα των Υακινθίων γίνονταν σπονδές.

    http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=302079

  • Ο/Η iparea λέει:

    Στην αρχαία Ελλάδα , όπως στην Αθήνα, η έννοια της πόλης είχε και ιδεολογικό περιεχόμενο.
    Η «Πόλις» ήταν μία οντότητα που αποτελούσε σύνθεση όλων των κοινωνικών παραγόντων που επιδρούσαν πάνω της και φύσει ενυπάρχει εις τον ΠΟΛΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ. ΠΟΛΙΣ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ,ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,ΠΟΛΙΤΗΣ,ΟΠΛΙΤΗΣ,ΟΠΛΟΝ,ΠΟΛΕΜΟΣ,
    ΠΛΟΥΣ,ΠΛΗΡΩ ΜΑ, ΠΛΗΡΩΜΗ,ΠΟΛΛΟΙ,ΟΛΟΣ+Π=ΠΟΛΟΣ
    Αγραφοι, θεϊκοί ή ανθρώπινοι, κανόνες Δικαίου, δημιουργούν τη συλλογική και ενωτική συνείδηση των πολιτών, ,που με την προσφορά του καθενός εις τα κοινά της ΠΟΛΗΣ, να συντελεί στον ενωτικό δεσμό της , δια την ευημερία όλων των ΠΟΛΙΤΩΝ-ΟΠΛΙΤΩΝ.
    Ολοι οι φιλόσοφοι , όπως ο Αριστοτέλης, ο Θουκυδίδης, ο
    Δημοσθένης, ο Πλάτωνας, Πυθαγόρας,Σωκράτης ο Ιπποκράτης, ο Ιππόδαμος ο ΜιΛήσιος,( μέγας αρχιτέκτονας της εποχής) των οποίων η κεντρική ιδέα της φιλοσοφία τους ήταν υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος και της αισθητικής της πόλης μιλούσαν για τον «Μέτρον» και «Πειθαρχία» σε μία διαλεκτική σχέση αλληλεξάρτησης περιβάλλοντος, ανθρώπου χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού. . Οι διδασκαλίες λοιπόν των Ελλήνων σοφών, αποτελούν μία διαχρονική γνώση και σοφία, η οποία προήλθε από αυτή την παρατήρηση και βαθειά γνώση για την σχέση και την ενεργειακή αλληλεπίδραση του μακροκόσμου και του μικροκόσμου
    Οι έννοιες της ισορροπίας και της αρμονίας αποτελούσαν δύο από τις βασικότερες πεποιθήσεις των αρχαίων Ελλήνων και αποτελούν θεμελιώδεις αρχές
    Ο Πλάτων προτάσσει την «ΕΥΣΧΗΜΟΣΥΝΗ», την «ΕΥΑΡΜΟΣΤΙΑ» και «ΕΥΡΥΘΜΙΑ» της πόλης και σκοπός της ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ήταν η ψυχα-γωγία και η παιδεία των Πολιτών μέσα σε μία ΠΟΛΗ, πραγματικό έργο τέχνης.

    Με τον όρο ΟΙΚΟΔΥΝΑΜΗ ο συγγραφέας Σπ. Μακρή , χρησιμοποιώντας τις λέξεις του Ισχόμαχου στο έργο «Οικονομικός του Ξενοφώντα» «της οικίας την δύναμιν» , μας εξηγεί την εσωτερική διαρρύθμιση, τη γενική διάταξη και τον προσανατολισμό ενός κτιρίου. Οι αρχαίοι έλληνες ονόμαζαν το σπίτι οικία και τα δωμάτια οίκους, και λειτουργούσε σαν ένα μικρό είδος οικοσυστήματος, σαν «μικρογραφία» του οικοσυστήματος της
    περιοχής, ενώ θεωρούσαν ότι η Γη ήταν ένας μεγάλος οίκος
    Η Οικοδυναμική στοχεύει στη σωστή επιλογή περιβάλλοντος που θα είναι ικανό και πρόσφορο για την σωστή διαβίωση, ανάπτυξη και
    εξέλιξή του ανθρώπου ενώ του παρέχει αρμονία και ισορροπία . Σε άμεσο συντονισμό αφού θα είναι δέκτης και θα μετέχει των παλμικών κινήσεων του περιβάλλοντος , ο άνθρωπος θα μπορεί απορροφήσει την θετική ενέργεια του αλλά θα μπορεί να προστατευτεί και από τις αρνητικές δονήσεις. Οι Έλληνες γνώστες είχαν βρεί τον τρόπο να εξουδετερώνουν την αρνητική, γεωπαθητική ενέργεια ενός χώρου, κατασκευάζοντας στο επίκεντρο του μια πυραμίδα, ή ένα θολωτό κτίσμα, που έχουν την ιδιότητα να διαθλούν εξωτερικά του χώρου τον οποίο καλύπτουν τις δίνες των γεωπαθητικών σημείων.
    Έτσι, η Οικοδύναμη είναι η «τέχνη του κατοικείν» και του «ευ ζειν» με
    αρμονία, υπό την αιγίδα της αρχαίοελληνικής σκέψης και φιλοσοφίας και πηγάζει από την παρατήρηση της σχέσεως του ανθρώπου με το Σύμπαν

    Βασικός παράγοντας για να επιτευχθεί η αρμονία με την Φύση και την
    υγεία μας, ήταν να μελετηθούν οι ενέργειες και οι ακτινοβολίες της περιοχής, ηλιακή, βαρυτική, μαγνητική, αστρική, κοσμική, η ακτινοβολία του εδάφους (σήμερα γνωστή ως γεωπαθολογία) και πως αυτά θα αλληλεπιδράσουν με τα δομικά υλικά.
    Σημαντικός λοιπόν παράγοντας στην δόμηση ενός κτιρίου είναι τα υλικά κατασκευής του, και η ορθή επιλογή των, το κάνουν να λειτουργεί σαν ένας εν δυνάμει «συσσωρευτής» ενεργειακών κραδασμών, θετικών, θεραπευτικών αλλά και αποτρεπτικών των αρνητικών ενεργειών.Η πέτρα σαν βασικό οικοδομικό υλικό απορροφά και διατηρεί μεγάλο ποσοστό ενέργειας από το περιβάλλον από ότι ένα σκυρόδεμα που την χάνει αμέσως. Επίσης οι λίθινες κατασκευές αντέχουν στους σεισμούς.
    Τα σημερινά σπίτια αλλά και οι εκκλησίες που κτίζονται με μπετόν αν και έχουν οικοδομηθεί πάνω στα ερείπια των ναών των Ελλήνων, δηλ. σε τόπους δύναμης, δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις δονήσεις, οι οποίες διαχέονται στο χώρο άτακτα.
    Ο συντονισμός και η αρμονία του σπιτιού πρέπει να είναι κατάλληλα και ανάλογα εναρμονισμένα με το περιβάλλον, ο σωστός ηλιασμός επίσης και ο προσανατολισμός στο τόπο τον οποίο έχει επιλεγεί. Να εξασφαλιστεί επίσης ο καθημερινός επαρκής φωτισμός και αερισμός όλων των χώρων του κτιρίου που εξασφαλίζει καλές συνθήκες υγείας. . Να παρέχεται προστασία από τους ανέμους και την υγρασία, ώστε να εξασφαλίζεται σωστή θερμοκρασία. Η διάταξη των δωματίων, σε σχέση με τα παράθυρα αλλά και τις πόρτες, πρέπει να είναι τέτοια που να επιτρέπει τη μαιανδρική ροή της κίνησης του αέρα, καθώς αυτός μεταφέρει μαζί του ωφέλιμη ροή ενέργεια.

    Η αρχιτεκτονική ενός κτιρίου, εξωτερικά και εσωτερικά, σύμφωνα με τον
    Βιτρούβιο, που στηρίζεται σε πηγές αρχαίων ελλήνων, συνίσταται στα
    εξής: Τάξις, Διάθεσις, Ευρυθμία, Συμμετρία, Κοσμιότης, Οικονομία.
    Η Οικονομία είναι η ισορροπημένη και η μη αλόγιστη κατανομή των
    υλικών καθώς και η προσεγμένη διάθεση του συνολικού χώρου και σαφώς,
    ο καταμερισμός των δαπανών που χρειάζονται για το όλο έργο με τα
    απαραίτητα έξοδα και οικονομία.
    Τάξις είναι ο σχεδιασμός και η διάρθρωση του οικοδομήματος με απόλυτη
    αίσθηση του μέτρου και της συμμετρίας των επιμέρους με το γενικό
    σύνολο.
    Η Διάθεση είναι η πρέπουσα διάταξη των στοιχείων. Δηλαδή κάθε
    πράγμα, έπιπλο, αντικείμενο, ή ότι άλλο, πρέπει να τοποθετείται στην
    κατάλληλη θέση, με την κατάλληλη διάταξη, αποδίδοντας πάντα την
    απαραίτητη καλαισθησία χωρίς να ξεφεύγει από την ταυτότητα και τον
    χαρακτήρα του έργου
    Η Ευρυθμία είναι η όμορφη εμφάνιση των μερών ξεχωριστά αλλά και σαν
    σύνολο. Δηλαδή το ύψος να είναι αρμονικά και συμμετρικά δεμένο με το
    πλάτος, το πλάτος με το μήκος, το μήκος με το ύψος.
    Η Συμμετρία είναι η συμφωνία που προκύπτει από την εναρμόνιση του
    κάθε μέλους του έργου με τα άλλα .
    Η Κοσμιότητα, αλληλένδετη με τους προηγούμενους, είναι η αψεγάδιαστη εμφάνιση του έργου, το οποίο είναι δουλεμένο – κατασκευασμένο με πολύ αξιόπιστο και αυθεντικό τρόπο.
    Ο άνθρωπος, σαν μαγνητικό δίπολο, είναι ευεργετικό, να
    ευθυγραμμίζεται με το μαγνητικό πεδίο της Γης. Πρέπει συνεπώς να
    κοιμόμαστε με το κεφάλι στον Βορρά. Έτσι η πίεση του αίματος είναι
    σε ισορροπία. Εμποδίζονται πνευματικές αρρώστιες και παρέχει υγιές
    ύπνο χωρίς εφιάλτες καθώς το σώμα αισθάνεται πλήρως αναζωογονημένο. Το ίδιο ευεργετικός είναι και ο ανατολικός προσανατολισμός. Επίσης για το στρώμα, οι αρχαίοι έλληνες χρησιμοποιούσαν άχυρο, ένα φυσικό υλικό που παρείχε μόνωση από την γαιοακτινοβολία.
    Η Γή όχι μόνο είναι ένας ζωντανός οργανισμός αλλά έχει και νευρικό σύστημα σε συνδυασμό με το μαγνητικό της πεδίο, με κομβικά σημεία ενέργειας.Τα τελλουρικά αυτά ρεύματα που ρέουν κατά μήκος του μαγνητικού πεδίου της γής, είναι η Οργόνη για την οποία μίλησε ο Ραιχ, είναι το πράνα των ινδών, είναι ο Αιθήρ η Πεμπτουσία των Ελλήνων. Και οι πιο ευνοϊκές τοποθεσίες για τον άνθρωπο είναι εκεί που διασταυρώνονται δύο τέτοια ρεύματα.
    Οι Ελληνες γνώριζαν ότι το ανθρώπινο σώμα είναι ένας ηλεκτρομαγνητικός δέκτης και πομπός συγχρόνως και όταν προσφέρει με τις πράξεις του, εκπέμπει. Ήθελαν δε τον άνθρωπο ¨Όρθιο, με τα πόδια στην γή και το κεφάλι στον ουρανό, εξαγνισμένο δια καθαρμών και μυστηρίων, ώστε να ρέει ελεύθερα μέσα του η ζωτική κοσμική ενέργεια, η οποία ωφελεί μόνο όταν είναι ορθά και λογικά κατανεμημένη, εσωτερικά και εξωτερικά. Έτσι ισορροπούσαν την ανταλλαγή ενέργειας μεταξύ Γής και Ουρανού, προς επίτευξη καλύτερης δυνατής συχνότητας για αυτόν.
    Ολες αυτές οι γνώσεις, κανόνες και παράγοντες που έπρεπε να ληφθούν υπόψη σε μια κατασκευή καθιστούσαν τον αρχιτέκτονα ένα πανεπιστήμονα
    Στο πέρασμα των αιώνων η ανθρωπότητα ξέχασε αυτές τις πολύτιμες γνώσεις, συμπεριφέρεται με αλαζονεία, απληστία και ασέβεια στην φύση εντελώς ξεκομμένος από αυτήν. Σήμερα η Γή αντιδρά με αναταραχές, στο εσωτερικό της και επιφανειακά , γιατί η άναρχη οικοδόμηση έχει μπλοκάρει και έχει φράξει την ροή των τελλουρικών της ρευμάτων, και ο άνθρωπος καλείται να πληρώσει το αντίτιμο της ασυνειδησίας του.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Η Μητέρα σκότος/λήθη/ΛΗΤΩ είναι η ρίζα των αναβαθμίσεων της όρασης. Έλλειψη μνήμης, η λήθη, είναι η έλλειψη Φωτός εις τον Νούν, ο οποίος δεν έχει πρόσβαση στον νοητόν κόσμο.Βρίσκεται στο σκοτάδι της ανυπαρξίας και της άγνοιας, διότι η «η θέα του Αγαθού βρίσκεται στο τέλος των αισθητών και φαίνεται με μεγάλη δυσκολία». Δεν είναι συνεπώς προσιτή σε όλους δια να ενεργοποιήσει τα αποθέματα των αναμνήσεων, τα οποία γεννούν την ΝΟΗΣΗ και την ΑΛΗΘΕΙΑ (ΠΛΑΤΩΝ). Σύμφωνα με τον ίδιον, η φυσική, αισθητή πραγματικότητα, ουδέποτε θα πραγματώσει την Αλήθεια, με την σημασία της αποκαλυπτίκότητας, ούτε θα οδηγήσει την ψυχή στην κατανόηση του Οντος της φύσης του Αγαθού.
    ΛΗΤΩ, η αιτία του Μέλλοντος για να γεννηθεί το ΦΩΣ, πρέπει να συζευχθεί με την πρώτη αιτία, του ΝΟΥ/ΔΙΟΣ, για να επέλθει η σταδιακά προσλαμβανόμενη πρώτη Φωτιση/Γνώση, δια των οπτικών παραστάσεων του Σύμπαντος-Κόσμου, Φυσικού και Νοητού, Ορατού και Αοράτου, Πυκνού και Λεπτοφυούς.
    Η Λήθη, αντίθετη της Μνήμης, δύναται να καταστεί Α-ΛΗΘΕΙΑ, με το στερητικό Α και Αλήθεια είναι η πανσυμπαντική Μνήμη, εντός της οποίας υπάρχουν πάντα όλα τα επί μέρους συγκροτούντα, τον ενιαίον ΟΛΟΝ της Κοσμικής, Λογικής, Μνημονικής Νοημοσύνης!
    Η Αλήθεια γράφεται με ΕΙ, και τονίζεται η Θεία προέλευσή της, γι΄αυτό είναι διαχρονική. Επίσης αναγραμματικά είναι ΘΕΙΑ –ΑΛΗ (ΠΛΑΤΩΝΟΣ-ΚΡΑΤΥΛΟΣ) δηλ. ΘΕΙΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ, ΠΕΡΙΦΟΡΑ, ΚΙΝΗΣΗ, και είναι η φαινομενική περιφορά στον Ουρανό που εκπροσωπείται από τον Ηλιο, κατά την διάρκεια της ημέρας, όλο τον χρόνο.
    Η θηλυκή αρχή εμπεριέχεται επίσης μέσα στην λέξη Αλήθεια ΘΗΛΕΙΑ +Α και αναφέρεται στην περιφορά της Σελήνης Αρτέμιδος.
    Η ΘΗΛΕΙΑ ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ/ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ, ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΑΛΗΣ, ΜΕ ΕΔΡΑ ΤΗΝ ΑΝΕΥ ΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΥΣ ΑΙΩΝΙΑΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΑΕΙΘΑΛΟΥΣ ΦΥΣΕΩΣ.
    Η Ελληνική γλώσσα με τον συνεχή μετασχηματισμό των λέξεων, όπως μας λέγει ο Σωκράτης στον «ΘΕΑΙΤΗΤΟΝ», δημιουργούν με συνέπεια και συνοχή την εξελικτική ανιούσα πορεία των ψυχικών καταστάσεων του ελλόγου όντος.
    Ετσι η ΛΗΘΗ, οδηγεί στο ΛΑΘΟΣ, το οποίο ο Ηρωας/Θηρευτής αναγνωρίζοντας και κατανοώντας την αιτία του το μετατρέπει σε ΑΘΛΟ. Στην συνέχεια, εξουδετερώνοντας από την ψυχή του τον εγωισμό, την υπεροψία, της επιτρέπει να ανακτήσει το ΘΑΛΟΣ της και να την διατηρήσει πάντα νέα , όμοια με νεαρό βλαστόν ΘΑΛΛΟΣ, αφού είναι εκ φύσεως ΑΕΙΘΑΛΗΣ
    ΛΗΘΗ-ΛΑΘΟΣ-ΑΘΛΟΣ-ΘΑΛΟΣ-ΘΑΛΛΟΣ-ΘΑΛΕΙΑ-ΘΗΛΕΙΑ-ΑΕΙΘΑΛΗΣ-ΑΛΗΘΕΙΑ!!!
    Αρση της λήθης, επαναφορά της Μνήμης και της Ανάμνησης είναι το αίτημα της ψυχής, μας λέγει ο Πλάτωνας στο τέλος της «Πολιτείας» με τον μύθο του Ηρός του Αρμενίου, περιγράφοντας μας το τοπίο του Κάτω Κόσμου.
    «….υπάρχει μία πεδιάδα , όπου μέσα σε φοβερή και αποπνικτική ζέστη, σταματούν οι ψυχές για τελευταία φορά πριν ξανασταλούν πάνω στην γη για νέα ενσάρκωση. Όταν βραδιάζει κατασκηνώνουν στις όχθες του ποταμού Αμέλητα, που το νερό του κανένα δοχείο δεν μπορεί να το κρατήσει. Κάθε ψυχή είναι υποχρεωμένη να πιει ορισμένη ποσότητα από αυτό το νερό, μερικοί όμως δεν έχουν αρκετή φρόνηση, δεν συγκρατιούνται και πίνουν περισσότερο, και τότε χάνουν κάθε ανάμνηση των προηγούμενων.»
    Το όνομα Αμέλης = ξέγνοιαστος, δηλώνει αμέλεια και λήθη, που πλημμυρίζει τις ψυχές που ήπιαν χωρίς μέτρο . Έτσι οδηγούνται στην επίγεια ζωή τους, χωρίς καμμία ενθύμηση και με μια άγνοια που ούτε καν συνειδητοποιούν, ζούν την ζωή τους μέσα στο απόλυτο σκοτάδι στη λησμοσύνη και την «ξενιτειά».
    Ας εξασκήσουμε λοιπόν την ΜΝΗΜΗ μας με ΜΕΛΕΤΗ (Ασκηση) και ΑΟΙΔΗ (Τραγούδι) , όπως μας προτρέπουν οι ΕΛΙΚΩΝΙΔΕΣ ΜΟΥΣΕΣ, και με ΜΝΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ,της Μητέρας των, ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ. Συνδυασμός Τραγουδιού, Μνήμης και Μελέτης, για να ενισχύσουμε την Γνώση , την Έμπνευση, και την Γέννηση Ιδεών.
    « Ύμνος στην Μούσα Ψάλλε, αγαπητή σε μένα, Μούσα, κι αρχή δώσε στο τραγούδι μου, αύρα ας έλθει από τα άλση σου να δονήσει τις φρένες μου! …»
    Άειδε Μούσά μοι φίλη, μολπής δ’ εμής κατάρχου, αύρη δε σων απ’ άλσεων εμάς φρένας δονείτω. Καλλιόπεια σοφά, Μουσών προκαθαγέτι τερπνών, και σοφέ Μυστοδότα, Λατούς γόνε, Δήλιε, Παιάν, ευμενείς πάρεστέ μοι. Ύμνος στην Μούσα Ψάλλε, αγαπητή σε μένα, Μούσα, κι αρχή δώσε στο τραγούδι μου, αύρα ας έλθει από τα άλση σου να δονήσει τις φρένες μου! Σοφή Καλλιόπη, ηγήτειρα των αγαπημένων Μουσών, και Συ σοφέ Μυστοδότη, τέκνο της Λητούς, Δήλιε, Παιάν, ευμενείς, παρασταθήτε μου!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Το Ιερό Νησί του Φωτός at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: