Ένας άνθρωπος επαναστατημένος

Ιανουαρίου 6, 2011 § 24 Σχόλια


Επαναστατημένοι άνθρωποι γκρεμίζουν τα τείχη  της φυλακής τους

Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τι είναι;  Είναι ο άνθρωπος που λέει όχι. Αρνείται , και δεν παραιτείται. Ένας σκλάβος που σε όλη του την ζωή δεχόταν διαταγές, ξαφνικά κρίνει μία εντολή απαράδεκτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του όχι;. Αυτό το όχι επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός ορίου , που παραβιάζεται. Μαζί με την αποστροφή για τον παρείσακτο, σε κάθε εξέγερση υπάρχει μια τέλεια στιγμιαία εναρμόνιση του ανθρώπου με ένα μέρος του εαυτού του. Αυτόματα παρεμβαίνει μία κρίση αξίας, που τον εκθέτει σε χίλιους κινδύνους. Μέχρι τότε σώπαινε αφημένος στην  απελπισία της παραδοχής μιας κατάστασης, έστω και αν την έκρινε άδικη.

Σωπαίνοντας όμως αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχεις κρίση, ούτε επιθυμία για τίποτε. Η απελπισία όπως και το παράλογο επιθυμεί και κρίνει τα πάντα και η σιωπή την εκφράζει εύγλωττα. Ο επαναστάτης με την ετυμολογική έννοια αλλάζει στάση.

ΚΑΘΕ ΑΞΙΑ ΔΕΝ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΜΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΣΙΩΠΗΛΑ ΜΙΑ ΑΞΙΑ.

Ο επαναστατημένος άνθρωπος είναι ένας έπαινος της εξέγερσης, μιας εξέγερσης, όμως, που διαφυλάσσει «τη μνήμη της προέλευσής της», που κρατά την αθωότητα, την αγνότητά της και που δεν θεοποιεί τον εαυτό της. Υπηρετεί λοιπόν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

«Η λογική του επαναστατημένου θέλει να υπηρετήσει τη δικαιοσύνη για να μην προσθέσει αδικίες στην αδικία της ανθρώπινης υπόστασης, προσπαθεί να μιλά καθαρά και κατανοητά για να μην επιβαρύνει το παγκόσμιο ψέμα και, μπροστά στον πόνο των ανθρώπων, να στοιχηματίζει υπέρ της ευτυχίας»» Σαφήνεια της γλώσσας σημαίνει να δίνεις το ίδιο νόημα στις λέξεις: η βία δεν σημαίνει εδώ βαρβαρότητα κι εκεί δίκαιη εξέγερση στην καταπίεση. Δεν μπορεί να υπάρχει διγλωσσία απέναντι στη βία, διαφορετικά επιβαρύνουμε τη γενικευμένη σύγχυση…

Στο τέταρτο από τα Γράμματα σ’ ένα Γερμανό φίλο, τον Ιούλιο του 1944,  ο Καμύ διαβεβαιώνει: «Διάλεξα τη δικαιοσύνη, για να παραμείνω πιστός στη γη», βγάζει μια μεγαλειώδη κραυγή ανθρωπισμού, με όλη τη σημασία της λέξης: « τι σημαίνει να σώσουμε τον άνθρωπο; Μα, σας το φωνάζω με όλο μου το είναι, σημαίνει να μην τον ακρωτηριάσουμε και να βοηθήσουμε τη δικαιοσύνη -που μόνο ο άνθρωπος είναι ικανός να συλλάβει- να επιτύχει τους σκοπούς της».

Ο σωματικός και ηθικός ακρωτηριασμός του ανθρώπου, δηλαδή ο μυστικισμός, η βία, η ωμότητα, επιφέρει βλάβες τόσο σ’ αυτόν που κάνει τούτη την πράξη όσο και σ’ εκείνον που την υφίσταται, επειδή μια τέτοια ενέργεια μεταμορφώνει τον άνθρωπο άλλοτε σε δήμιο, άλλοτε σε θύμα, στερώντας του τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.

Τούτο το τέταρτο γράμμα υπογραμμίζει ότι οι υπερασπιστές της δικαιοσύνης και της ελευθερίας πέρασαν, άθελά τους, στην ιστορία. Αναγκάστηκαν ν’ απαντήσουν στη βία με τη βία -αυτό όμως δεν τους άρεσε. Και, για να επαναλάβουμε μια φράση του Μαλρώ, «πολέμησαν δίχως ν’ αγαπούν τον πόλεμο».
«Μα το δύσκολο κατόρθωμα για μας ήταν να σας ακολουθήσουμε στον πόλεμο, χωρίς να ξεχνάμε την ευτυχία. Και μέσα απ’ τα ουρλιαχτά και τη βία, πασχίζαμε να φυλάξουμε στην καρδιά μας τη θύμηση μιας ευτυχισμένης θάλασσας, ενός αξέχαστου για πάντα λόφου, το χαμόγελο ενός αγαπημένου προσώπου. Κι αυτό ήταν το καλύτερο όπλο μας, αυτό που δεν θα παραδώσουμε ποτέ. Γιατί, τη μέρα που θα το χάναμε, θα πεθαίναμε κι εμείς, όπως κι εσείς. Απλώς, τώρα ξέρουμε ότι τα όπλα της ευτυχίας απαιτούν, για να σφυρηλατηθούν, πολύ χρόνο και πολύ αίμα».

Βλέπουμε λοιπόν να σκιαγραφούνται εδώ δύο ουσιώδεις ιδέες που θα πρωτεύουν πάντα στον τρόπο με τον οποίο ο Καμύ προσεγγίζει την τρομοκρατία: η έννοια του αναγκαίου ορίου και η κατ’ εξαίρεση χρήση της βίαιης πράξης. Φτάνει μια στιγμή όπου η θυσία κινδυνεύει να μεταβληθεί σε μυστικισμό -θα λέγαμε μάλλον σε φανατισμό. Ερχεται μια στιγμή όπου η δράση και η δύναμη κινδυνεύουν να μεταβληθούν σε βία και ωμότητα: πρέπει να ξέρουμε να σταματάμε εγκαίρως. Η βιαιότητα μπορεί να γίνει αναγκαία λόγω των περιστάσεων, να γίνει απαραίτητη για την υπεράσπιση της δικαιοσύνης και της ελευθερίας ενάντια σ’ αυτούς που τις απειλούν ή τις προσβάλλουν, να γίνει ακόμα και προϋπόθεση επιβίωσης. Πρέπει όμως να είναι μετρημένη, περιορισμένη, να μη θεωρείται κάτι το συνηθισμένο, αποδεκτή ως κάτι το φυσιολογικό και νόμιμο, ούτε βέβαια να γεμίζει όλη τη ζωή του ανθρώπου. Ο Καμύ, αρνείται να τη δει ως αυτοσκοπό, ενώ είναι απλά και μόνο ένα πρόσκαιρο μέσο στην υπηρεσία ενός άλλου σκοπού που την ξεπερνά: «Αναγκαστήκαμε να σας μιμηθούμε για να μην πεθάνουμε. Αντιληφθήκαμε όμως πως η υπεροχή μας απέναντί σας ήταν ότι είχαμε έναν προορισμό. Τώρα που τελειώνουν όλ’ αυτά, μπορούμε να σας πούμε κάτι που μάθαμε: ο ηρωισμός δεν είναι σπουδαίο πράγμα, η ευτυχία είναι πιο δύσκολη».
Η χρήση καταστρεπτικής δύναμης από ένα ισχυρό έθνος που έχει τη δυνατότητα να το κάνει είναι ένα είδος κρατικής τρομοκρατίας, ενάντια στην οποία θα μπορούσε ν’ αντιταχθεί μόνο μια παγκόσμια ειρήνη που θ’ απαιτούσαν οι λαοί.
…Ο Καμύ δεν αρκείται στη διαπίστωση της αξιοθρήνητης κατάστασης του κόσμου. Ψάχνει και γι’ άλλες εξηγήσεις, πέρα από τη λογική της ιστορίας. Υπογραμμίζει τις συμφορές που έφεραν τα χρόνια του πολέμου και που καταστρέφουν ακόμα τις ανθρώπινες σχέσεις. Η ηθική διάσταση της σκέψης του ψάχνει να στηριχτεί στην αξιοποίηση -σαν ύστατη ασφάλεια- του διαλόγου και της εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων. Δυστυχώς, το κέντρο του κόσμου δεν το κατέχουν πια, από δω και πέρα, οι άνθρωποι με σάρκα και οστά, με τη δική τους γλώσσα, παρά μόνο οι αφηρημένες και εγκληματικές ιδεολογίες.

«Ζούμε μέσα στον τρόμο γιατί η πειθώ έχει χάσει τη δύναμή της, γιατί ο άνθρωπος παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην ιστορία και δεν μπορεί πλέον να στραφεί προς εκείνη την πλευρά του εαυτού του, το ίδιο αληθινή όπως και η ιστορική πλευρά, την οποία ξαναβρίσκει μπροστά στην ομορφιά του κόσμου και των προσώπων. Γιατί ζούμε στον κόσμο του αφηρημένου, τον κόσμο των γραφείων και των μηχανών, των απόλυτων ιδεών και του δύσκαμπτου μεσσιανισμού. Ασφυκτιούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι έχουν απόλυτο δίκιο, είτε πρόκειται για τη μηχανή τους είτε για τις ιδέες τους. Και, για όλους εκείνους που ζουν μόνο με το διάλογο και τη φιλία των ανθρώπων, τούτη η σιωπή είναι το τέλος του κόσμου.

»Για να βγούμε από τούτο τον τρόμο, θα ‘πρεπε να μπορούμε να σκεφτούμε και να δράσουμε ακολουθώντας τη σκέψη μας. Να όμως που ο τρόμος δεν αποτελεί ακριβώς το κατάλληλο κλίμα για τη σκέψη».
Για να είμαστε εντάξει με το φόβο, πρέπει να ξέρουμε τι σημαίνει και τι αρνείται. Ομως ο φόβος «Σημαίνει και αρνείται το ίδιο γεγονός: έναν κόσμο όπου ο φόνος είναι νομιμοποιημένος». κι όπου «η ανθρώπινη ζωή θεωρείται ασήμαντη».
Μπροστά στον τρόμο και την τρομοκρατία δεν φτάνει μόνο η άρνηση ούτε και η απλή καταγγελία, αλλά πρέπει να δεις καθαρά τι ακριβώς είναι, να δεις τις συνέπειές τους και πώς μπορείς να τους αντισταθείς.
Ο τρόμος και η τρομοκρατία θέτουν δύο βασικά ερωτήματα: «Ναι ή όχι, άμεσα ή έμμεσα, θέλετε να σας σκοτώσουν ή να σας κακοποιήσουν; Ναι ή όχι, άμεσα ή έμμεσα, θέλετε να σκοτώσετε ή να κακοποιήσετε άλλους; Ολοι όσοι απαντήσουν αρνητικά σ’ αυτές τις δύο ερωτήσεις μπλέκονται αυτόματα σε μια αλυσίδα συνεπειών».
Ο Καμύ καταπιάνεται με τον καθορισμό των συνεπειών. Γι’ άλλη μια φορά, μιλά για δικαιοσύνη, για ελευθερία και για όρια.
«Τελικά, οι άνθρωποι σαν κι εμένα θα ήθελαν έναν κόσμο όπου όχι δεν θα σκοτωνόμασταν πια (δεν είμαστε δα κι εντελώς τρελοί!), μα όπου ο φόνος δεν θα ήταν νομιμοποιημένος. Είμαστε πράγματι, εδώ, στην καρδιά της ουτοπίας και της αντίφασης: ζούμε ακριβώς σ’ έναν κόσμο όπου ο φόνος είναι νομιμοποιημένος, κι αν δεν τον αποδεχόμαστε ως έχει, οφείλουμε να τον αλλάξουμε. Φαίνεται όμως πως αυτό είναι ανέφικτο δίχως την προσφυγή στο φόνο. Ο φόνος μάς παραπέμπει επομένως στο φόνο και θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στον τρόμο, είτε έχοντάς τον αποδεχτεί καρτερικά είτε επιθυμώντας να τον εξαφανίσουμε, χρησιμοποιώντας μέσα που θα τον αντικαταστήσουν μ’ έναν άλλο τρόμο».
Σπάνια ο μηχανισμός του εγκλήματος αποσυναρμολογήθηκε και φανερώθηκε τόσο καθαρά. Για τον αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία και τον τρόμο πρέπει ίσως να χρησιμοποιηθούν μέσα όμοια με τα δικά τους. Η μόνη λύση είναι να επιβάλουμε ένα όριο και να φροντίζουμε ώστε τέτοιου είδους πράξεις να παραμένουν πάντα κάτι το έκτακτο…
Είναι προφανές ότι η βία υπάρχει μέσα στην εξέγερση. Η εξέγερση, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να το δεχτεί καρτερικά, ούτε από μεταφυσική άποψη ούτε κι από τη θέση της στην ιστορία. Από τη στιγμή που χάνει την πρωταρχική αθωότητά της, που αφήνεται ολοκληρωτικά στη βία και, κυρίως, που δέχεται ότι τούτη η βία δικαιολογείται, καταλήγει στο μηδενισμό και το φόνο: «Κάθε φορά που [η εξέγερση] θεοποιεί την ολοκληρωτική άρνηση αυτού που είναι, το απόλυτο όχι, σκοτώνει. Κάθε φορά που δέχεται τυφλά αυτό που είναι και κραυγάζει το απόλυτο ναι, σκοτώνει. Το μίσος ενάντια στον Πλάστη μπορεί να μεταβληθεί σε μίσος ενάντια στην πλάση ή σε αποκλειστική και προκλητική αγάπη γι’ αυτό που είναι. Μα και στις δύο περιπτώσεις καταλήγει στο φόνο και χάνει το δικαίωμα να λέγεται εξέγερση».Η εξέγερση παρεκκλίνει όταν αρχίζει να εκθειάζει τη βία που είναι υποχρεωμένη να χρησιμοποιεί, κυρίως όταν τη θεωρεί ως κάτι απόλυτο.
«Κανονικά, ο επαναστατημένος δεν ήθελε παρά να κατακτήσει το δικό του είναι και να το κρατήσει ακέραιο απέναντι στο Θεό. Χάνει όμως τη μνήμη της προέλευσής του και, διεπόμενος από το νόμο ενός πνευματικού ιμπεριαλισμού, να τος που πορεύεται προς την κυριαρχία του κόσμου μέσα από αναρίθμητα εγκλήματα. […] Ο μηδενισμός που, στους κόλπους της εξέγερσης, πνίγει τότε τη δύναμη της δημιουργίας, προσθέτει μόνο πως μπορούμε να τη δομήσουμε χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα».Πρόκειται εδώ για κριτική όχι μόνο του μαρξισμού, αλλά και κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος. Ο μεταφυσικός μηδενισμός καταλήγει έτσι σε κάτι απόλυτο, τρομακτικά φονικό. «Ο μηδενιστικός φόνος», περί ου ο λόγος στο κείμενο «Η σκέψη του μεσημεριού», αντιτίθεται τελικά στην εξέγερση.

Ο επαναστατημένος άνθρωπος είναι ένας έπαινος της εξέγερσης, μιας εξέγερσης, όμως, που διαφυλάσσει «τη μνήμη της προέλευσής της», που κρατά την αθωότητα, την αγνότητά της και που δεν θεοποιεί τον εαυτό της. Υπηρετεί λοιπόν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
«Η λογική του επαναστατημένου θέλει να υπηρετήσει τη δικαιοσύνη για να μην προσθέσει αδικίες στην αδικία της ανθρώπινης υπόστασης».

Να μην επιβαρύνουμε τη δυστυχία του κόσμου είναι μια βασική ιδέα στην ηθική και τη φιλοσοφία του Καμύ. Πρόκειται, πάλι και πάντα, για το σεβασμό στα όρια.

«ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ ΤΗΝ ΒΟΛΙΚΗ ΒΙΑ»

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΣ!!!

Η Ελλάδα για τον Καμύ, όπως υποπτεύονταν πάντα όσοι ήξεραν το έργο του, δεν είναι ένας σωρός ερειπίων, μια σελίδα της ιστορίας ή ένα αρχαιολογικό μουσείο. «Η Ελλάδα για μένα λέγει τώρα ο ίδιος είναι κάτι το πολύ πιο απλό: Είναι η πατρίδα και η θάλασσα. Για μας τους Μεσογειακούς, η Ελλάδα είναι μια πηγή». (…) . «Τρέφομαι  από την ελληνική φιλοσοφία, και θεωρώ τον Πλάτωνα  πολύ πιο σημαντικός και από τον Χέγκελ και από τον Χούσερλ. Έτσι τουλάχιστον βλέπω τον εαυτό μου».  Υπάρχουν και τρεις άλλοι στοχαστές  που επηρέασαν αποφασιστικά την σκέψη του, μια εκλογή κάπως αντιφατική γιατί   δύσκολα συμβιβάζονται: «Είναι ο Πασκάλ, ο Τολστόι και ο Νίτσε.   Αλλά όπως λέει ο ίδιος « δεν κατορθώνω να συμβιβάσω ούτε και αυτές ακόμα τις εσωτερικές μου αντιφάσεις».
Γνωρίζει  τους ποιητές μας, τον Σικελιανό, τον Καβάφη, και θαυμάζει τον Καζαντζάκη. Επιλέγει τον  «Ζορμπά», γιατί το θεωρεί ένα έργο  Ελληνικό, με πολύ χρώμα… και γιατί  τον ελκύει και σαν είδος ανθρώπου;  « Ο Ζορμπάς είναι μια ζωντανή δύναμη»

Από την εξεγερμένη σκέψη ενός πρόωρα χαμένου φιλέλληνος επαναστάτη  φιλοσόφου

Η ΠΑΡΕΑ

Advertisements

Tagged:

§ 24 Responses to Ένας άνθρωπος επαναστατημένος

  • Ο/Η iparea λέει:

    ΑΛΜΠΕΡΤ ΚΑΜΥ
    Ένας επικίνδυνος συγγραφέας επειδή μας υποχρεώνει να αναθεωρήσουμε πολλές από τις πεποιθήσεις μας ή ένας φιλόσοφος πολυσχιδούς προσωπικότητας όπου … μπορεί ο καθένας να βρει ένα κομμάτι από τον εαυτό του το πιο ανθρώπινο. Πίστευε επίμονα στον άνθρωπο, όποιες κι αν ήταν οι περιστάσεις ή οι δρόμοι στους οποίους τον οδηγούσε η Ιστορία.
    ΚΑΜΥ ο επίμονος άνθρωπος «Επέλεξα να πεθάνω για να μη θριαμβεύσει ο φόνος. Επέλεξα να είμαι αθώος»
    « ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΓΙΑΤΙ Η ΠΕΙΘΩ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ…. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ Η ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ!…»
    « Η ΗΘΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΕΠΕΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ,ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΗΣΟΥΙΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΟΥ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ

    Σε μια τσέπη…
    … του σακακιού του, οι αστυνομικοί ανακάλυψαν ένα αχρησιμοποίητο εισιτήριο του τρένου, γιατί ο Αλμπέρ Καμύ λογάριαζε να ταξιδέψει με το τρένο, μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Όμως, την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη και δέχτηκε την πρόσκληση του εκδότη του και φίλου του να πάνε με το αυτοκίνητο, που έπεσε με μεγάλη τασχύτητα πάνω σε μια δενδροστοιχία. Το ημερολόγιο έγραφε 4 Ιανουαρίου 1960. Ο Αλμπέρ Καμύ ήταν 47 ετών, και ήταν ο μόνος που σκοτώθηκε.
    Ο ίδιος απεχθανόταν τις κατεστημένες εξουσίες και το ψέμα και αυτό είναι έκδηλο στο λόγο του που εκφώνησε στην Στοκχόλμη το 1957, όταν παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία, και που το αφιέρωσε στον Λουί Ζερμέν δάσκαλό του. «Κληρονόμος μιας διεστραμμένης ιστορίας, όπου ανακατεύονται προδομένες επαναστάσεις, τρελαμένες τεχνολογίες, πεθαμένοι θεοί και ξοφλημένες ιδεολογίες, όπου μέτριες ηγεσίες μπορούν να καταστρέψουν τα πάντα αλλά δεν μπορούν να πείσουν κανέναν, όπου η νοημοσύνη ταπεινώνεται, αυτή η γενιά οφείλει, ξεκινώντας από τις αρνήσεις της, να αποκαταστήσει έστω κάτι από την αξιοπρέπεια της ζωής και του θανάτου».
    Προσδοκώντας στη δική του «Ιδανική Πολιτεία», αγωνίστηκε κατά τη διάρκεια της γαλλικής Αντίστασης, υπηρετώντας συνειδητά το λειτούργημα της δημοσιογραφίας, , εξαιτίας της απογοήτευσής του από την πολιτική. Πολιτική και δημοσιογραφία έχουν αξίες ασύμβατες κατά τον Καμύ, καθώς ο πολιτικός αποκρύπτει την αλήθεια, ενώ ο δημοσιογράφος οφείλει να την ξεσκεπάσει, χαρακτηρίζοντας «ιστορικό τού άμεσου». ενώ μετά την πτώση του φασισμού ο λόγος του βρίθει από πνεύμα φιλανθρωπίας και ουμανισμού. Μετά την πτώση της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα κι ενώ οι υπόλοιποι διανοούμενοι της εποχής ατενίζουν με μία τάση στωικότητας τη λήξη του πολέμου, εκείνος αναφωνεί με φρίκη: «Ο πολιτισμός των μηχανών άγγιξε το έσχατο όριο της αγριότητάς του». Ενας «οργανωμένος φόνος», αντιπροσωπεύει για τον Καμύ ένα νέο ψυχολογικό τραύμα, ένα νέο είδος βίας, αυτό που θα ονομάζαμε τρομοκρατία της μηχανικής και επιστημονικής ισχύος, και θα πρέπει να διαλέξουμε: ή την ομαδική αυτοκτονία ή τη συνετή χρήση των επιτευγμάτων της επιστήμης. . Σε πρόδηλη αντίθεση προς το πνεύμα της εποχής του, ο Καμύ αρνείται να αποδεχθεί ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και επιμένει να μην αναγνωρίζει ως θεμιτό το φόνο. Μας μεταβιβάζει έτσι ένα μήνυμα που παραμένει επίκαιρο και στη δική μας βίαιη και ταραγμένη εποχή.

    Θωρακίζει την εξέγερση θέτοντάς της διπλό όριο προστασίας: Από την παραίτηση, που ισοδυναμεί με αυτοκτονία και από την υπερβολική βεβαιότητα, που μπορεί να μετατρέψει μια επανάσταση σε τυραννία. «Δικαιολογεί ο σκοπός τα μέσα; Πιθανόν. Όμως τι δικαιολογεί τον σκοπό; Σ’ αυτό το ερώτημα, που η ιστορική σκέψη έχει αφήσει εκκρεμές, μια απάντηση μπορεί να δώσει η εξέγερση: τα μέσα».

    Ο ΚΑΜΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ

    Για τον Καμύ η ελευθερία χωρίς δικαιοσύνη είναι η βασιλεία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των συρματοπλεγμάτων, των φυλακών. Ήθελε μία ελεύθερη οικονομία με μία δίκαιη κοινωνία.

  • Ο/Η Βασιλης Αναστασιαδης λέει:

    τα έχω με μένα!
    Παρασυρθήκαμε απο τις σειρίνες του καταναλοτισμού ,επιτρέψαμε να μας καθοδηγούν και να μας; διοικούν φαύλοι καιροσκόποι, φιλοταμαριστές και ανθέλληνες, αφεθήκαμε έρμαια των επιτηδίων, έχω μεγάλο θυμό πρώτα απο τον εαυτό μου… και μετά με τους άλλους. Οι Πάγκαλοι και όμοιοι του μας χλευάζουν ,μας
    υβρίζουν και συνεχίζουν ατάραχοι χωρλις ίχνος φιλότιμου και διάθεση αυτοκριτικής.
    Εμείς φταίμε που στεκόμαστε παθητικοί και οχι μόνο τους ανεχόμαστε αλλά και κάποιοι, οι περισσότεροι τους επιβραβεύουν.Να εξεγερθώ θέλω!, να απαιτήσω να πληρώσουν όλοι όσοι απομιζούν και πολυτίζουν σε βάρος αυτού του τόπου. Δεν τους ανέχομαι , δεν τους θέλω!

  • Ο/Η iparea λέει:

    Η Παρέα των Ελλήνων σε καλωσορίζει,
    Βασίλη,
    στην επίσκεψη σου αυτή, συγγνώμονες όλοι μαζί σου στην κριτική, την κρίση και την αυτοκριτική μας
    και σου εύχεται το φως να είναι πάντα κοντά σου για συντροφιά!
    Σε αυτό τον παράλογο κόσμο, η μόνη λογική πράξη είναι η εξέγερση, ήπερ ξεκινάει από την επανάσταση της σκέψης, της συνείδησης και την επαναδιάταξη των ενεργειακών και υλικών πεδίων.
    Διαφορετικά αυτοκτονούμε καθημερινά
    σε μια παγκόσμια φυλακή που αιμορραγούμε όλοι οι άνθρωποι
    δεσμώτες με κοινές αλυσίδες μαζί.
    Ενώνουμε την δική μας φωνή
    μαζί με αυτή την περήφανη σου αγανακτισμένη ιαχή.
    Δεν τους θέλουμε τους έχουμε βαρεθεί
    και κάτι ακόμη χειρότερο τους έχουμε αβάσταχτα σιχαθεί.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει πρώτα απ’ όλα να απαντήσουμε στο ζήτημα της βίας, γιατί τότε ίσως διαπιστώσουμε πως η επανάσταση μιας απότομης προσπάθειας μετασχηματισμού της κοινωνίας είναι αναποτελεσματική λόγω των μέσων που χρησιμοποιεί, τροφοδοτώντας καταστροφικά ένστικτα, εκτονώνοντας τα βιαία και ανεξέλεγκτα, εγκαθιδρύοντας τις δικές της «αλήθειες, και άλλοθι, καταλήγοντας στην πρότερη κατάσταση, ή και σε χειρότερη. Δεν μπορεί να θεμελιωθεί μια βαθιά και βιώσιμη αλλαγή, αλλάζοντας μονάχα τους ρόλους, αλλά όχι τις δομές του κοινωνικού συστήματος ,γιατί το κοινό σημείο που έχουν μεταξύ τους οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις είναι το ότι και τα δύο διέπονται από ωμή βία και τυφλό φανατισμό.
    Δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπουμε την ηθική στο όνομα της επανάστασης, η οποία σαν ένα ιστορικό φαινόμενο , μπορεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις μιας ριζικής αλλαγής της κοινωνίας μόνο όταν έχει σαν σταθερή βάση τις ανθρωπιστικές και δημοκρατικές αξίες. Όταν ο επαναστατημένος άνθρωπος δεν συγχωνεύεται και δεν απορροφιέται μέσα στη μάζα και όσο διατηρεί την ανθρωπιά του , και ακέραιη την ηθική του υπόσταση, απαντώντας στην Πυθαγόρεια διερώτηση για το τι έπραξε και τι πρέπει να πράττει, μόνο αυτό μπορεί να τον προφυλάξει από τη βαρβαρότητα.
    Στρέφουμε το βλέμμα μας ξανά στον Καμύ που υποστηρίζει οτι ο ηρωισμός, « αυτός που κατευθύνεται απο το πνεύμα σώζει τον άνθρωπο» γιατί« Είναι άσκοπο να κλαις για το πνεύμα, αρκεί να εργαστείς γι’ αυτό». «Ομορφιά βέβαια δέν είναι επανάσταση, αλλ’ έρχεται μια μέρα που οι επαναστάτες έχουν ανάγκη απ’ αυτήν…. Ναι… Διατηρώντας την ομορφιά προετοιμάζουμε την ημέρα της αναγέννησης, όπου ο πολιτισμός θα βάλει στο κέντρο της αυτή τη ζωντανή αρετή που στηρίζει την κοινή αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του κόσμου…». Σεβασμός της ζωής είναι ο σεβασμός του Ανθρώπου .
    Η Ελευθερία που ζητά ο Επαναστάτης Καμύ, είναι η ελευθερία που δέν ταπεινώνει κανένα, είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που συνεργάζεται με τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, νοημένη ως προσπάθεια περιορισμού της αδικίας, ως αγώνα για την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης κατάστασης, φροντίδα μείωσης της δυστυχίας, . «Η απόλυτη ελευθερία χλευάζει τη δικαιοσύνη και η απόλυτη δικαιοσύνη αρνιέται την ελευθερία. Για να γίνουν γόνιμες και εφαρμόσιμες οι δύο αυτές έννοιες πρέπει η μία να εμπεριέχει την άλλη : κανένας δέν εκτιμά την ελευθερία αν δέν είναι δίκαιη, ούτε μπορεί αυτή να είναι δίκαιη, αν δέν είναι ελεύθερη.
    Η Ελλάδα για τον ίδιον ,είναι ο τόπος του καθαρού φωτός,το πάθος του Ήλιου, της καθαρής καρδιάς, των χεριών που κρατιούνται φιλικά, ο τόπος του μέτρου, της σαφήνειας της σύνθεσης στοχασμού και κοσμικής πραγματικότητας, της ομορφιάς, και των αξιών που αντέχουν ακόμη δύο χιλιάδες χρόνια τώρα Είναι η χώρα που μεταμορφώνει την λύπη της σε τραγούδι, τη σκυθρωπότητα σε λυρισμό, την απελπισία σε αισθητική, την ομορφιά σε αξία . Όλα αυτά αποτελούν γι’ αυτόν τα κατάλληλα μέσα που θα σώσουν τον σύγχρονον λεηλατημένο κόσμο μας και εδώ θα βρεί το έρεισμα του ο άνθρωπος, που κατακλύζεται από την παράνοια της εποχής του γιατί :«Το μόνο που του απομένει είναι η προσήλωση σε ένα ιδανικό, ικανό να διαφυλάξει μέσα στον κόσμο υψηλότερες ηθικές και πνευματικές αξίες…»

  • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Αγαπητή Κλειώ, αγαπητέ Δαίδαλε και σε όλους τους υπολοίπους της παρέας, εύχομαι το 2011 να είναι μια τυχερή και δημιουργική χρονιά και κάθε προσωπική ευτυχία!
    Να έχουμε θετική σκέψη, συντονισμένη και στοχευμένη ενέργεια, ατομική και συλλογική προσπάθεια, ώστε να ξεκολλήσουμε από το τέλμα και να βρούμε διεξόδους λύσης. Μην ξεχνάμε ότι ανέκαθεν οι έλληνες, -όταν αποφάσισαν να κάνουν χρήση των αρετών τους- κατάφεραν να βγουν από το τούνελ και να χαράξουν την δική τους ελπιδοφόρα πορεία στο μέλλον, ακόμα και στις πιο σκοτεινές ιστορικά περιόδους.

    Φοίβη

  • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Χαιρετώ την ΦΩΤΕΙΝΗ παρέα της πολυαγαπημένης μου ΑΣΤΡΑΙΑ και στέλνω τις θερμότερες ευχές μου! Μετά από αρκετούς μήνες απουσίας είμαι πάλι εδώ, παρούσα. Όχι αδικαιολόγητα θέλω να πιστεύω… Αφού κάτι εξαιρετικά ωραίο, πρωτόγνωρο σε ένταση, μη αναμενόμενο, σαν σίφουνας μπήκε αιφνιδιαστικά στη ζωή μου και σχεδόν επιτακτικά «επέβαλε» να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μου, να αλλάξει την ρότα της καθημερινότητάς μου και να κυριεύσει όλου μου το ΕΙΝΑΙ. Όπερ και εγένετο. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού ήταν συναρπαστικά δυνατό, τόσο, ώστε να με παρασύρει στους ρυθμούς του, να μηδενίσει το κοντέρ του χρόνου, να με αποσπάσει από οτιδήποτε με απασχολούσε μέχρι σήμερα και να «απαιτήσει» να το βιώνω απόλυτα, καταλυτικά και ολοκληρωτικά! Μετά το «σοκ» της νέας αυτής προσαρμογής στα δεδομένα της ζωής μου και την συνειδητοποίηση ότι με αυτή την κατάσταση που ζω βγαίνω πιο δυνατή, τυχερή και πλήρης επανέρχομαι «δριμύτερη» στις πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις μας… Ελπίζω να με καλοδεχτείτε!

    Φοίβη

  • Ο/Η iparea λέει:

    Έρωτας είναι θαρρώ….
    Έρωτας είναι θαρρώ
    που γελάς σαν παιδάκι μικρό
    με δυο χείλη φωτιά
    με δυο χέρια ανοιχτά σαν φτερά.
    Ένα ταξίδι στο φως
    ένας δέκατος τρίτος Θεός
    μια γλυκιά φυλακή
    που δε θέλεις να βγεις από κεί.
    Η Εξεγερμένη Παρέα,…. έφοιβη Φοίβη,
    έβαλε την γιορτινή της φορεσιά, ενός δακτυλιδιού μαγικού που κουβαλά…. να σε καλοδεχθεί
    δριμύτερη…! και ανταποδίδει τις θερμές ευχές σου
    με καυτούς στίχους για τον Ερωτοφάνη Θεό…. τον Ποιητή!
    Γνωρίζει πολύ καλά … τις φυγές του Έρωτα …τις εξορίες ..
    τις αυτοεξορίες και πόσο επικηρυγμένος είναι
    σε ένα κόσμο που στις λογικές ερωτήσεις του δεν απαντά
    και παράλογα σιωπά…
    Έτσι θαρρούμε πως επαναστατημένα… απαντούμε.
    σε όσους …μας αδικούνε και συνένοχα σιωπούνε…

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ε..εσύ! Hey you ! Open your heart, I’m coming home
    Επιστρέφουμε σπίτι! Μη παραδίδεσαι… μη παραιτείσαι!
    Hey εσύ, Ανοιξε την καρδιά σου, έρχομαι σπίτι.
    Μην τα παρατήσεις αμαχητί…πολέμησε!
    Hey εσύ, μην τους βοηθήσεις να θάψουν το φως!
    Ε…εκεί έξω στο κρύο
    μόνοι μεγαλώνουμε
    …Μπορεί να με νοιώσεις;
    Hey εσύ, που στέκεται στους διαδρόμους
    Με φαγούρα στα πόδια και τα ξεθώριασμένα χαμόγελα
    Μπορεί να με νοιώσεις;
    Hey εσύ, μην τους βοηθήσεις να θάψουν το φως
    Μην τα παρατήσεις αμαχητί.

    Hey εσύ, εκεί έξω με τον δικό σου τρόπο
    που κάθεσαι δίπλα στο τηλέφωνο
    Μπορείς να με αγγίξεις;
    Hey εσύ, με το αυτί σου στον τοίχο
    περιμένοντας κάποιον να φωνάξει
    Μπορείς να με αγγίξεις;
    Θα με βοηθήσεις να κουβαλήσω την πέτρα;
    Ανοιξε την καρδιά σου, έρχομαι σπίτι.

    Αλλά ήταν μόνο φαντασία.
    Ο τοίχος ήταν πολύ υψηλός,
    Όπως μπορείς να δείς.
    Δεν έχει σημασία πόσο προσπάθησε,
    Δεν μπορούσε να απελευθερωθεί.
    Και τα σκουλήκια έτρωγαν μέσα στον εγκέφαλό του.

    Hey εσύ, εκεί έξω στο δρόμο
    κάνοντας πάντα αυτό που σου λένε,
    Μπορείς να με βοηθήσεις;
    Hey εσύ, εκεί έξω πίσω από τον τοίχο,
    Σπάζοντας μπουκάλια στην αίθουσα,
    Μπορείς να με βοηθήσεις;
    Hey εσύ, μη μου πείς ότι δεν υπάρχει καμμία ελπίδα
    Μαζί στεκόμαστε, χωρισμένοι πέφτουμε.

    Hey εσύ, Άνοιξε την καρδιά σου, έρχομαι σπίτι.
    Μην τα παρατήσεις αμαχητί
    Hey εσύ, μην τους βοηθήσεις να θάψουν το φως!
    Επιστρέφουμε….

  • Ο/Η iparea λέει:

    Μακάρι να ήσουν εδώ!
    Εύχομαι … να είσαι ΕΔΩ!

    Η μεταμόρφωση του εαυτού και η γνωριμία μαζί του
    δεν είναι μια πράξη που γίνεται αποκλειστικά
    να κάθεται καθισμένος κανείς σε μια καρέκλα,
    σε ένα παγκάκι η κάτω από το δένδρο
    σαν τον Βούδα για να φωτιστεί.
    Ούτε λαμβάνει χώρα σε μονομερείς ασκητικές επιλογές
    και με τον θεό προσευχές.
    Ούτε διαδραματίζεται σε συγκεντρώσεις κομματικές
    και μαζικές και σε μπαλκονιών ζητωκραυγές.
    Ο καινούργιος άνθρωπος τα γνωρίζει αυτά
    και είναι πλέον για αυτόν τετριμμένα και φθαρμένα αρκετά.
    μαζί με σύστημα δασκάλων και μαθητών
    ιεραρχικά, συγκεντρωτικά και ολοκληρωτικά.
    Ο καινούργιος άνθρωπος στην χαραυγή του νέου αστερισμού
    είναι δάσκαλος και μαθητής συγχρονιστικά.
    Αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του και της ύπαρξης του.
    Συνεργάζεται με τους συνανθρώπους του σε πνεύμα φιλίας
    αλληλεπιδραστικά και μπορεί να διάγει
    μοναχικές περιόδους εξαγνιστικά
    αλλά όχι κοινωνικά απομονωτικά,
    σπάζοντας τις φυσαλίδες της αντίληψης και τείχη παρανοϊκά
    και αντινοϊκά και αφήνει τους θεούς ήσυχους αρμονικά!
    Οι θεοί με τους θεούς και οι άνθρωποι με τους ανθρώπους!
    Λέει η λογική και η γνώση η σιωπηλή μαζί
    με μια ροδοδάκτυλη αυγή!

    Και ένα τραγουδάκι για κάποια τείχη
    που έπεσαν πριν από 20 χρόνια
    όσο διαρκεί περίπου μια Οδυσσειακή Επιστροφή.
    Wish You Were Here!!!
    PINK FLOYD…. Wall

    • Ο/Η iparea λέει:

      wish you were here
      ωστε ετσι
      νομιζετε ότι μπορείτε να ξεχωρισετε τον ουρανό από την κόλαση,
      τους γαλαζιους ουρανους από τον πόνο.
      Μπορείτε να ξεχωρισετε ένα πράσινο λιβαδι από μια ράγα κρύου χάλυβα;
      Ένα χαμόγελο από ένα πέπλο;
      Νομιζετε ότι μπορείτε να τα ξεχωρισετε?
      Και σας καταφεραν να ανταλλάξετε τους ήρωές σας για τα φαντάσματα;
      Καυτές σταχτες με τα δέντρα;
      Καυτό αέρα αντι για ένα δροσερό αεράκι;
      Κρύα άνεση αντι για την αλλαγή;
      Και ανταλλάξατε έναν περίπατο στο στον πόλεμο για έναν καθοδηγητικό ρόλο σε ένα κλουβί;
      Ευχομαι να ησασταν εδώ.
      Είμαστε δύο χαμένες ψυχές κολυμπώντας σε μια γυαλα ψαριών,
      χρόνο με το χρόνο,
      Τρέχοντας πανω στο ίδιο παλιο έδαφος.
      Τι βρηκατε
      Τους ιδιους ίδιοι παλιους φόβους
      Ευχομαι να ησασταν Εδω.

  • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Γεια χαρά σε όλους.
    Την απολογία για την όχι και τόσο συχνή εμφάνηση μου να δώσω πρώτα απ’ όλα. Συγκεντρώθηκε αρκετή δουλεία αυτό το διάστημα.
    Δυσνόητος σε μεγάλο βαθμό θα έλεγα πως είναι ο λόγος του Camus. Πόλλα νοήματα μέσα σε λίγες λέξεις, λιτές και απέριττες επεξηγήσεις, συνειρμική οργάνωση του λόγου δεν καθιστά ιδιαίτερα εύληπτο το περιεχόμενο, ειδικά για τον αμύητο αναγνώστη. Είχα επιχειρήσει στο παρελθόν να καταπιαστώ με ένα βιβλίο χώρις μεγάλη επιτύχια ομολογουμένως.
    Ένα σημείο στη παρούσα ανάρτηση που θεωρώ ότι χρήζει ενός κάποιου σχολιασμού ειναι το “Ζούμε μέσα στον τρόμο γιατί η πειθώ έχει χάσει τη δύναμή της”. Αυτό είναι μια καίρια διαπίστωση και συνάμα μια δυσβάστακτη αλήθεια. Δεν υποστηρίζω την προγονολατρεία, δηλαδή ότι στο παρελθόν οι άνθρωποι συνεννοούντο διαλογικά με επιχειρήματα, η ανθρωπότητα άλλωστε δεν έχει ακόμα μέρα χωρίς πόλεμο και βία. Ωστόσο, είναι πεποίθησή μου ότι τουλάχιστον σε ορισμένες ιστορικές περιόδους η επίδραση της πειθούς ήταν αιθητή, ακόμη ίσως και με τις αρνητικές πτυχές, τους δημαγωγούς, και συνυπολογίζονταν με τις άλλες παραμέτρους, λχ υλικοοικονομικές. Κάτι ανάλογο δεν είναι βέβαιο ότι συμβαίνει σε επαρκή βαθμό σήμερα, οι ιδέες θα έλεγε κανείς ότι έχουν κατασταλάξει στο μυαλό του κόσμου και δεν χρειάζονται επιπρόθετη υπεράσπιση. Σε όλο το φάσμα των θεμάτων έχει κυριαρχήσει, αναπόφευκτα ίσως, η ειδίκευση, η πειθώ όμως επικαλείται την γενικότητα και τους κοινούς τόπους. Σε κάθε διαλεκτικό ζεύγος έχει επικρατήσει αδιαλλαξία, με ανάλγητα, μη αναθεωρητέα αξιώματα, τα οποία προφανώς υποβιβάζουν την διαβούλευση σε ατελέσφορη διαδικασία. Η βία, πάσης μορφής, εν τέλει ως αδήριτο επακόλουθο της απουσίας λόγου έχει περισσότερα φυσικά ερείσματα.
    Ένας μικρός προβληματισμός,
    Κάρλος

  • Ο/Η iparea λέει:

    Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι
    δουλεύουμε …αντί να εργαζόμαστε ..γι΄ αυτό και μας δουλεύουν
    σαν ανεμιστήρες..οι μνηστήρες της ζωής μας.
    Ο φιλοσοφικός λόγος χρεία είναι.. να υφαίνεται μαζί με τον ρητορικό για να είναι αποτελεσματική… η πειθώ.
    Η έλλειψη προγονολατρείας… είναι σαφώς επιθυμητή
    αρκεί να μην οδηγεί στην έλλειψη Μνημονσύνης…
    διότι με έργα τιμούμε τους προγόνους μας και τους νεκρούς μας
    και όχι μόνο με λόγια και μνημόσυνα.
    Ας ρίψουμε ένα άλλο τούβλο στο τείχος του Ιλίου …μέχρι να πέσει…

    Ένας μικρός σχολιασμός
    …από την παρέα

  • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Φοίβη

    » ΠΟΣΟ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ξένος πρὸς τὴν ἴδια του τὴν οὐσία, τὸ μαρτυρεῖ ἡ γνώμη ποὺ ἔχει, πὼς εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος ποὺ ἐφεῦρε καὶ θὰ μποροῦσε νὰ ἐφεύρει τὴ γλῶσσα καὶ τὴν κατανόηση, τὴν οἰκοδόμηση καὶ τὴν ποίηση. Πῶς θὰ μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐφεύρει τὴ δύναμη ποὺ τὸν διαπερνᾶ, ὅπου μόνον ἐξ αἰτίας της μπορεῖ νὰ εἶναι ἄνθρωπος; »

    Φοίβη

  • Ο/Η Βασιλης Αναστασιαδης λέει:

    περα απο καθε αμφιβολια οι λαοι, οι κοινωνιες διαμορφωνονται, χειραγωγουνται και κατευθυνονται,απο τις εξουσιες τους. .Ειναι κοινα αποδεκτο οτι οι ανθρωποι προσαρμοζονται και αγωνιζονται να επιβιωσουν μεσα στις κοινωνιες που δραστηριοποιουν……ται αποδεχομενοι τους επιβαλομενους κανονες.Η μη προσαρμογη συνηθως εχει οδηνηρες συνεπειες για τους ιδιους και για το περιβαλλον τους
    .Η Δυνατοτητα να αγωνιστης και να διαμορφωσης καλυτερες συνθηκες περιοριζεται σε ασημαντα πεδια ισονος σημασιας. Μονο οταν γινεται καθολικο το αιτημα της ρηξης και της αλλαγης σε ιδιαιτερες καταστασεις η κοινωνια μπορει να πρωταγωνιστησει και να καθορισει τις σχεσεις εξουσιας.
    Το» ολοι μαζι τα φαγαμε» ειναι υβρη και συκοφαντια του υποκριτικου,εκμαυλισμενου και αλαζονικου πολιτικου κατεστημενου, με αναλογικη συμμετοχη ολων των εκπροσωπων του κομματα και φορεις.
    Ειναι η αποδοχη του ατελεσφορου,αναποτελασματικου κρατους.Η αποδοχη οτι μας οδηγουν σε κοινωνικες στρεβλωσεις,σε οικονομικο μαρασμο σε αδιεξοδα,χωρις καμια διαθεση αυτοκριτικης και αλλαγης πορειας, μονο και μονο επειδη οι ξενοι δυναστες ζητουν περισσοτερα κερδη και τα παιρνουν απο το λαο.
    Ειναι προσπαθεια να δημιουργησουν συνενοχους και να μεταβιβασουν την ηθικη ευθυνη που τους βαραινει, εμπλεκοντας και εξισωνοντας θυτες και θυματα!

  • Ο/Η iparea λέει:

    Ο Ευρύμαχος…ο χονδρός μνηστήρας της πολιτικής μας ζωής
    των ευρέων παραθυρονόμων, Ευρύνομος….ψάχνει για άλλοθι και δικαιολογίες
    .. ότι «τα φάγαμε μαζί »
    ..επειδή πετούσε κανένα κοκαλάκι στους δούλους του….οίτινες πηγαινοερχόνταν στο τραπέζι των» τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας».
    Θα τα βρεί μόνο… στους ομοίους του και στους συνενόχους του….διότι ως γνωστόν
    » όμοιος ομοίω… αεί πελάζει»
    Ομοίων…. αξιών ή απαξιών.. και συστημάτων αναφοράς..
    Οι όμοιοι και ομότροποι…στα όρια αντοχής μιας κοινωνίας.
    Χ Οδύσσειας στίχοι 45-60

    «Πῶς θὰ μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐφεύρει τὴ δύναμη ποὺ τὸν διαπερνᾶ, ὅπου μόνον ἐξ αἰτίας της μπορεῖ νὰ εἶναι ἄνθρωπος; ”

    Ταξιδεύοντας ….τολμηρός θαλασσοπόρος σε μακρινές θάλασσες αντίληψης….βλέποντας με τα μάτια της ψυχής του ανάμεσα από πυκνό σκοτάδι….και πετώντας με του αετού τα φτερά ψηλά…
    Υποστηρίζει μια παρέα…. θαρρετά 😉

  • Ο/Η iparea λέει:

    « θα σπείρουµε µιαν Ελλάδα και µια Νιότη.
    Και πλανήτες µε δικό µας φως, το δικό µας φως θα ρίξουµε» Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ

    Ας μείνουμε ενωμένοι και συμφιλιωμένοι εμείς οι Ελληνες, θεραπευμένοι από του «Ιητήρες» θεούς , Ασκληπειό, Αρτεμις, τον Παιώνιο Απόλλωνα και την Παιωνία Αθηνά, στον Αγρόν της Ζωής του Διόνυσου Ζαγρέος, για να δούμε και να υποδεχτούμε μαζί το καινούργιο ΞΗΜΕΡΩΜΑ μιας νέας πανανθρώπινης εποχής, που θα γεννήσει και θα εδραιώσει Δίκαιες και Ειρηνικές κοινωνίες , ΟΡΘΙΩΝ, ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!!!

    ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!

    Ας μείνουμε να δούμε το ξημέρωμα
    Ας μείνουμε, σε λίγο ξημερώνει
    Μετά από τέτοια νύχτα θα ‘ταν άδικο
    Να μην αντέξουμε έξω λίγο ακόμη

    Ας μείνουμε, τ’ αστέρια μας φωνάζουνε
    Καθώς φεύγουν και σβήνουν απ’ το πλάνο
    Να πάμε κατευθείαν στον παράδεισο
    Για τέτοιο φως τον ύπνο μου χάνω

    Μόνο έτσι θα με δεις, με το πρώτο
    το φως της αυγής
    Όσα δεν μπορώ, αύριο πια, να σου πω να σου πω
    Καθαρά θα το δεις, στη δροσιά μιας καινούριας αρχής
    Κι ίσως αν αφεθείς και λιγάκι εκτεθείς,
    φως μου, μη φοβηθείς
    Κι αν λιγάκι εκτεθείς, πες πως φταίει το ποτό το ποτό

    Ας μείνουμε ως το ξημέρωμα
    Ας μείνουμε με πρόσωπα κρυμμένα
    Εγώ ήρθα απόψε εδώ μόνο για σένανε
    Μείνε κι εσύ ως το πρωί για μένα
    Εγώ ήρθα απόψε εδώ μόνο για σένανε
    Μείνε κι εσύ ως το πρωί για μένα

  • Αντί σχολίου:

    EX HYPOTHESI

    Στης Ιστορίας το «παιγνίδι» το ασαφές
    που όλα γίνονται
    μες στην ανάγκη και στη διαπάλη
    οι τέχνες του δόλου
    η ισχύς και το αδίστακτο αποφασίζουν
    για κείνους που μέλλει να νικήσουν
    και για κείνους που μέλλει να νικηθούν

    Στης Ιστορίας το «παιγνίδι» το ασαφές
    που όλα γίνονται
    μες στην ανάγκη και στη διαπάλη
    ανυποψίαστοι εμείς άτολμοι και μοιραίοι
    όλους τους αγώνες μας
    τους αφήσαμε ημιτελείς
    και γίναμε σέμπροι κι αγωγιάτες
    της ντροπής και της ενοχής

    Στης Ιστορίας το «παιγνίδι» το ασαφές
    που όλα γίνονται
    μες στην ανάγκη και στη διαπάλη
    μια σταλιά γνώση αν είχαμε
    μια σταλιά θυμό
    και λίγη αψηφισιά
    την έκβαση των πραγμάτων θα ορίζαμε
    και η κοινωνία μας θα ήτανε καλύτερη

  • Ο/Η iparea λέει:

    Αντί του παιγνιδιού
    Η κυριαρχία
    Αντί του διαλόγου
    Η θηριωδία
    Και αντί του νου
    Η ανοησία ….στο ασαφές στην ομίχλη και στην εξουσία.
    Πως να ορίσεις κάτι που παντελώς το αγνοείς… λαθρεπιβάτης
    EX HYPOTHESI με μια σταλιά περιθώριο … χρόνου της ζωής;

  • Της Ιστορίας το ακαθόριστο και ασαφές (όχι το νομοτελειακό), συμπληρούται απ’ τον άνθρωπο,
    διαμέσου αναγκαίων λογικών πράξεων θελήσεως και εκλογής…
    Κάθε όμως απόφαση είναι παρακινδυνευμένη απ’ τη φύση της (συμπληρωματική της περίσκεψης).
    Το πεδίο επιλογών μας, και ότ,ι σχετίζεται μ’ αυτό, περιορίζεται
    απ’ το πεδίο των γνώσεών μας, και απ’το πολιτισμιακό μας επίπεδο. Επιπλέον, είμαστε αξιοθρήνητα περιορισμένοι σ’ επιλογές, όταν είμαστε αναγκασμένοι να δράσουμε…
    και επιλέγουμε πάντοτε «ως οίοι» είμαστε εκείνη τη στιγμή (ιστορικά διαμορφωμένοι). Η ανάγκη και η διαπάλη είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματώνεται ιστορικά ο άνθρωπος, και αυτό είναι αμετάβλητο, εκείνο που μεταβάλλεται, είναι τα μέσα που χρησιμοποιεί, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ιστορικές του ανάγκες. Ακόμη όμως και τα μέσα δεν τα καθορίζει ο ίδιος, του επιβάλλονται απ’ τις συνθήκες που βρίσκει μπροστά του και που δεν τις έχει επιλέξει…

    Ευχαριστώ

  • Ο/Η iparea λέει:

    «Το να ζούμε δεν εξαρτάται από μας, το να ζούμε όμως ορθώς εξαρτάται εξ ολοκλήρου.»
    Συλλογάται σε ορθή στάση ζωής και επιλογής
    ….ο διαμορφωτής των χρυσών επών, ο Πυθαγόρας.
    Πολιτιστικά διαλογιζόμενος στο τι έκανε τι κάνει και τι θα μπορούσε να κάνει …« εις» … συμφώνως με όσα του έχουν δοθεί σε ηράκλεια και όχι … των πολλών ουτιδανών, επιλογή.
    Η ιστορία γράφεται από τους αμετάβλητους τολμηρούς γαλαξιακούς
    ..αστεροειδείς στον ουρανό.
    Καταγράφεται από τους μουσικούς λυράρηδες σε ηρωικό ρυθμό.
    Απολογείται από τους ενόχους απολογητές μονότονα … κοινότυπα
    σε αβάσταχτα βαρετό οχετό.
    Και διακρίνεται από τους μεταβαλλόμενους πολεμιστές σε φωσφορίζοντες επιλογές …πραγματώσεις μιας νομοτέλειας… υπερβατικές !
    Ζωγραφίζεται δε από περίφρονα παιδιά …που μετρούν τα απερίσκεπτα βήματα των επαναστατικών πελεκάνων σε πολύχρωμο ιστορικό ταμπλώ.
    Η παρέα σε ευχαριστεί
    …για την σχολιαστική ποιητική σου συλλογή!

  • Εγώ ευχαριστώ την παρέα, που ανέχθηκε…
    έναν ταπεινό σχολιαστή των υψιπετών ιδεών της!..

  • […] Ένας άνθρωπος επαναστατημένος […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Ένας άνθρωπος επαναστατημένος at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: