Το όνειρο της Κλεονίκης

Νοέμβριος 6, 2010 § 25 Σχόλια


[sleeping-beauty-lg.jpg]

ΕΝΑ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

…ένα χαμογελαστό πρωινό!

…στην χώρα της Λιακάδας να  διασκελίζει την Γη

με του  Πνεύματος της  Νίκης  τα Φτερά…

Ήταν μία χώρα ηλιόλουστη  και φωτεινή  η χώρα της Λιακάδας η Ηλιονία, και οι κάτοικοί της οι Ηλιόνιοι ήταν ένας λαός δημιουργικός, χαρούμενος . Αγαπούσαν πολύ την χώρα τους, τις επιστήμες όπου διέπρεψαν, την φιλοσοφία, την  μουσική, την ποίηση, το θέατρο και οργάνωναν καταπληκτικές παραστάσεις. Απαράμιλλη σε διδαχές η μυθολογία τους αποτέλεσε  αιώνια παρακαταθήκη, τροφοδοτώντας όλη την ανθρωπότητα με σοφία και έμπνευση . Τα λαμπρά ονόματα των φιλοσόφων της, των στοχαστών της και των Ηρώων της , έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στην ιστορία του πολιτισμού όλου του κόσμου. Ο καθένας θαύμαζε  τον  υπέρλαμπρο αυτό πολιτισμό  την αρετή, τον σεβασμό στην αλήθεια, την σοφία, την λογική , αποτελώντας πάγια προσωπική επιδίωξη ζωής. Ένα  από τα καλύτερα κλίματα του κόσμου, η ηπιότητα και η γλυκύτητά του οποίου επηρέασε τους κατοίκους , και τους προσέδωσε την αίσθηση του μέτρου, κύριο χαρακτηριστικό των εκδηλώσεών τους.

Ήταν δε εκπληκτικοί αρχιτέκτονες ,οι πόλεις τους, άριστα ρυμοτομημένες, όμορφες και στολισμένες με εξαιρετικά έργα τέχνης, φιλοτεχνημένα από εξαίρετους γλύπτες. Δεινοί θαλασσοπόροι και μεγάλοι εξερευνητές ταξίδεψαν σε πολλά άγνωστα μέρη και ανακάλυψαν καινούργιους  και μετέδιδαν τον πολιτισμό τους. Ακόμη και σήμερα μιλούν γι΄αυτόν τον πολιτισμό, άλλοι τον θαυμάζουν άλλοι τον ζηλεύουν και άλλοι θέλησαν να τον κατακτήσουν.

Ώσπου……. μαύρα πυκνά σύννεφα μαζεύτηκαν πάνω από τον ουρανό της Χώρας της Λιακάδας,   σκοτείνιασε ο τόπος. Ο φόβος και το τρόμος τρύπωσε στις καρδιές των κατοίκων της, που τρέχανε να κρυφτούνε. Τι συνέβηκε ,ποια βαριά κατάρα έπεσε ,…. σαν ένας κακός  μάγος ζήλεψε την ομορφιά της, την χαρά και την δημιουργία των ανθρώπων της, και άλλαξε το σκηνικό. Τι να έφταιξε άραγε;;;. Μήνες, χρόνια πολλά, αιώνες πέρασαν  , οι αγροί αλουλόύδιαστοι, μόνο ένας φαύλος κύκλος φτώχειας, ανέχειας και ανελέητου κυνηγητού. Ατελέσφορη ετούτη η  καταχνιά ….. άγριοι τραχείς και ανελέητοι καιροί για μία   χώρα έρμαιο  κάποιων που πότε  με το πρόσωπο του «φίλου» αλλά και πολλές φορές χωρίς να κρατούν καθόλου τα προσχήματα, με το πιο σκληρό και εχθρικό  τρόπο …προσπαθούσαν να επωφεληθούν και να κερδίσουν κάτι λυμαίνοντας τα πάντα. Αυτή η χώρα ήταν και είναι ο στόχος των επιδιώξεων και η επιθυμία πολλών κατακτητών , γιατί την ζήλεψαν αλλά και την φοβήθηκαν πολύ.

Και ήρθαν πολλοί , λεηλάτησαν ,σκότωσαν, ερήμωσαν πόλεις έκαψαν χωριά, άγριοι και αφιλόξενοι  άνεμοι  σάρωναν τις φοβισμένες καρδιές που έτρεμαν μέσα σ΄ αυτή την παγωνιά. Ο ήλιος δεν ξαναφάνηκε σε αυτή την χώρα  και το φως σε μια στερνή αναλαμπή του χάθηκε . Κάθε φορά που κάτι πήγαινε να γίνει  μαράζωνε όλο και πιο πολύ και μαστιζόταν από όλα τα κακά, καταδικασμένη μέσα στης λήθης το σκοτάδι. Η απελπισία  ρίζωσε στις ψυχές, η μοναξιά και η απόγνωση μέσα από ένα συνεχές ψυχορράγημα βασανιστικό και ταπεινωτικό της χώρας που φώτισε όλον τον κόσμο κάποτε. Πώς να ξεφύγουν από το καταστροφικό αυτό άγος, πώς να υπομείνουν τον χλευασμό,  τον εμπαιγμό και την απαξίωση;

Πάντα όμως μια σπίθα έμενε εκεί βαθιά κρυμμένη στη στάχτη, άσβηστη κι ακοίμητη και καρτερούσε, φυλλομετρώντας τα πέτρινα χρόνια, την κατάλληλη ώρα και τη στιγμή , να φουντώσει και να θεριέψει, να γίνει  φωτιά και  λάβα  καυτερή, για να κάψει κάθε επίβουλο κατακτητή.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια  ξεπηδούσαν  κάποιες φωνές που αντιλαμβανόταν την υποκρισία και το σκοτάδι στο οποίο ζούσαν  και  ήθελαν να διαφωτίσουν τους συμπολίτες τους , να σηκώσουν το κεφάλι τους και την ψυχή τους, να θυμηθούν ποιοι είναι να δώσουν τέλος σε όλη αυτή την λαίλαπα. Γεννήθηκαν άνθρωποι σε αυτή την αντάρτισσα Γη , που οραματίστηκαν ένα καινούργιο μέλλον για την πατρίδα τους και αντιτάχθηκαν στους χαλεπούς καιρούς, γενναίοι άνθρωποι που προσπάθησαν να βγουν από το αδιέξοδο,  να ανασυρθούν από την πολιτισμική τους λήθη, ανοίγοντας μονοπάτια προς την ελπίδα για μία καινούργια ζωή. Άνθρωποι που με την ίδια τη ζωή τους δίδαξαν  την αξιοπρέπεια και την συνέπεια, αποτινάζοντας την λογική του δουλοπάροικου και την έννοια της δουλείας. Γιατί ένοιωσαν μέσα τους την  λαχτάρα , ναυαγοί και αυτοί σε μία απέραντη  νοσταλγία ενός κόσμου που χάθηκε , και που θέλησαν να ξαναπάρουν πίσω. Μοιράστηκαν αυτή την αγάπη τους με όλους και κατέθεσαν τα ψήγματα της σοφίας τους που αναδυόταν μέσα από το καμίνι του πόνου τους. Κράτησαν στην χούφτα τους το χώμα  της πατρίδας τους ενάντια στην χαμένη μνήμη, υψώνοντας το χέρι τους πάνω από τα ερείπια της . Πολλοί τους ακολούθησαν, τους αγάπησαν, τους κατάλαβαν, ενώθηκαν μαζί τους, μοιράστηκαν το ίδιο όραμα….. πολέμησαν με ηρωισμό  αλλά πάντα κάτι γινόταν….. πάντα κάποια προδοσία χειραγωγούμενη τους περίμενε…… και η αντοχή τους μάτωνε ξανά και ξανά, φθάνοντας πολλές φορές στα έσχατα όρια της . Τα μάγια δεν λυνόταν τόσο εύκολα, και η χώρα ξανά πάλι αλυσοδεμένη βορά στα αρπακτικά….     χωρίς καμία προκοπή και  αυτόνομη ανάπτυξη. Και αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος, σε πλήρη εξάρτηση ,και επαιτεία ,πάντα πεινασμένη και καταδικασμένη σε εθνικό αφανισμό.

Περνούσαν τα χρόνια , έγιναν και άλλοι πόλεμοι, καταστροφές, ταπεινώσεις, οι κάτοικοι κατατρεγμένοι προσπαθούσαν να κρατηθούν από κάπου. Αποκαρδιωμένοι  στο τέλος κατέληξαν να μαλώνουν μεταξύ τους, μεγάλη διχόνοια ξέσπασε και σκοτώνονταν αδέλφια με αδέλφια, ενώ οι πραγματικοί εχθροί της έτριβαν τα χέρια τους από χαρά. Και ήταν πολλοί  και ερχόταν με διαφορετικό προσωπείο κάθε φορά, συνήθως  σαν «φίλοι» με τα δώρα τους . Ως  νέοι «προστάτες» εμφανίζονταν με φιλελεύθερο πρόσωπο, δίνοντας ψεύτικες ελπίδες. Ο κόσμος  μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό υποσχέσεων,  ευκολόπιστοι τους  χειροκροτούσαν αγάλλοντες, καταλήγοντας πάντα προδομένοι. Η συνομωσία ήταν περίτεχνα στημένη, πώς να μετουσιώσουν το σκοτάδι  ξανά σε ολόλαμπρο φως;  Πώς να υψώσουν ανάχωμα σε όλη αυτή την φθορά, την ένδεια και την κατάντια;

Πώς να αντιμετωπίσουν τους εφιάλτες που παρείσφυσαν στα όνειρα τους για μία καλύτερη ζωή;;;

Από ποια χαραμάδα ελπίδας , να κρατηθούν, πότε θα ξημερώσει η μέρα που θα αδράξουν το ουράνιο τόξο!

Και φευγατίζανε οι μέρες, καθώς οι τυραννισμένες  αυτές ζωές έκαναν τα βάσανά τους τραγούδια ,άλλοι έφυγαν σε ξένη Γή και περπατούσαν σε ξένους τόπους αφιλόξενους θλιμμένοι και μακριά από τους αγαπημένους τους, μακριά από την Γή που τους γέννησε.

Μέσα λοιπόν από αυτήν την ατέλειωτη περιπλάνηση που ξεκινά στα βάθη των αιώνων, μιας διαλυμένης και κουρασμένης  χώρας και των απελπισμένων και εξουθενωμένων κατοίκων της, μία καινούργια προοπτική άρχισε να φαίνεται, μόνο που δυστυχώς ήταν άλλη μία παγίδα, που έπεσαν όλοι μέσα σε αυτήν, γιατί αυτή την φορά ο εχθρός ήταν πιο ύπουλος και επικίνδυνος. Μία περίοδος  ανόδου και εικονικής ευμάρειας και προόδου αποτελείωσε  αυτό που είχε ξεκινήσει, οδηγώντας μία κοινωνία  στο πουθενά, χωρίς αξίες, κανόνες, και προπαντός  χωρίς κατεύθυνση. Σε μία  ύστατη προσπάθεια να ξεχάσουν την ανέχεια και τις κακουχίες, και αποκαμωμένοι , άρχισαν μία υπερβολική κατανάλωση  υλικών αγαθών για να δώσουν  νόημα στην  ζωή τους και την ύπαρξη τους  Τα βάσανα τους,  και τα προβλήματα τους έγιναν αυταρέσκεια, και υπέρμετρη αλαζονεία, στα μάτια τους χαραγμένη η απληστία. Ξέχασαν ποιοι ήταν, ξέχασαν την γλώσσα τους και  απεμπόλησαν την ένδοξη ιστορία τους  για να κυλιστούν στο βούρκο της αυτιστικής ύπαρξης και της επίπλαστης ευμάρειας έχοντας την ψευδαίσθηση  και την φαντασίωση της « μεγάλης ζωής».  Αυτό φαινόταν και από τον τρόπο της φθηνής διασκέδασης που επέλεγαν με γελοίους  γελωτοποιούς που την είχαν αναλάβει..Έτσι ότι δεν κατάφεραν με την βία οι εκάστοτε κατακτητές το κατάφεραν πανεύκολα σε πολύ μικρό διάστημα με  τα χρήματα και την καλοπέραση. Με αρχηγούς ανάξιους  και  σε αναντιστοιχία με τον λαό ήταν απολύτως βέβαιο ότι   οδεύανε  προς την καταστροφή   Ξεπούλησαν το μέλλον τους και  των παιδιών τους, ασπάστηκαν αγκυλωμένες ηθικές και ιδεολογίες, υιοθέτησαν ξένα προς αυτούς στερεότυπα και μιμήθηκαν  ένα ξενόφερτο τρόπο ζωής , απομένοντας ανθρώπινα απολιθώματα, αποξενωμένοι και πιο δυστυχισμένοι, από πριν…..και συνεχίζανε κάπως έτσι, αγνοώντας τα πρώτα μηνύματα που ήταν δυσοίωνα και αναπόφευκτα οδηγούσαν στην πτώση.

….. Ήταν άγρια η νύχτα, βιαία ήρθε , αστραπές σαν ρομφαίες έσχιζαν τον αέρα και έσπαζαν την σιωπή σαν να  αναμετριόταν  με κάτι που έμοιαζαν με σκιές….  νυχτερινοί άνεμοι ανάδευαν τις θύελλες που ορμούσαν σαν βέλη και  σάρωναν και τρεμούλιαζαν τον χώρο.  .Πανικός επικρατούσε, οι κάτοικοι αλαφιασμένοι έτρεχαν να σωθούν.  Ένας διαπεραστικός υπόκωφος θόρυβος σαν αντίλαλος  τράνταζε όλη την Γή, όλα γκρεμιζόταν,  δεν έμεινε τίποτε όρθιο, φωτιές παντού που δυνάμωναν και  καίγανε   τα πάντα και ύστερα στο σύθαμπο της αυγής, τελετουργικά,  μια βροχή  όλο και πιο δυνατή που κράτησε μέρες σαν να ήθελε να ξεπλύνει τον τόπο να μην αφήσει τίποτε παλιό. Δεν είχε απομείνει τίποτε, χαλασμός….  και σιωπή…βαθειά σιωπή..

….  Μια περίεργη μέρα ξημέρωσε στην Χώρα …. μία μουσική ακουγόταν να έρχεται από πολύ μακριά.. Την αναγνώρισα αμέσως ,γιατί μου άρεσε πολύ, και την άκουγα συχνά. Δεν ξέρω αν ήταν  μία απλή σύμπτωση. Το  BOLERO δυνάμωνε και σκέπασε όλη την χώρα, κανείς δεν ήξερε από πού προερχόταν  Βρέθηκα να περπατώ στους  έρημους δρόμους, κάποιοι άνθρωποι ξεπρόβαλλαν δειλά, για να δουν τι συμβαίνει…. και ξαφνικά γέμισαν οι δρόμοι  όλοι έτρεχαν προς την κεντρική πλατεία της πρώτης πόλης της χώρας, τους ακολούθησα,… … κάτι γίνεται…… Ένα γράμμα ακουγόταν να διαβάζεται  από κάποια φωνή και να απευθύνεται σε όλους, ιδίως στους μανδαρίνους της εξουσίας. Τους έδινε 7 μέρες προθεσμία για να κάνουν μία φορά στην ζωή τους μία γενναία πράξη, για να επανορθώσουν και ήξεραν πολύ καλά τι έπρεπε να πράξουν. Κάποιοι κατάλαβαν…..

Ρωτήθηκε δεν φοβάται;;; ….Η απάντηση ήταν επιγραμματική. «Ήρθε ο καιρός που θα πρέπει να φοβούνται άλλοι πλέον….»

Δεν τον έβλεπα αλλά άκουγα την φωνή του, και είχα μια περίεργη  αίσθηση ότι επικοινωνούσαμε., όπως επίσης ότι κατέγραφα συνεχώς ότι συνέβαινε τρέχοντας από την μία άκρη της πόλης στην άλλη .

….12 μήνες , τόσους χρειαζόταν για να ξαναφτιάξουν την χώρα από την αρχή, σε καινούργιες βάσεις. Ένας μήνας για κάθε τομέα, και στο τέλος κάθε μήνα θα γινόταν ενημέρωση για το τι πέτυχαν και τι σκοπεύουν να κάνουν. Θα άρχιζαν  άμεσα από την Δικαιοσύνη και την Παιδεία. Έδιναν πολύ μεγάλη σημασία σε αυτούς τους τομείς. Όλα θα έμπαιναν σε τάξη με την σειρά. Παρακολουθούσαν όλοι  μουδιασμένοι, σαν να μην το πίστευαν, αλλά και οι άλλες χώρες με κομμένη την ανάσα . Ηταν αδύνατον να εξηγήσουν τι συμβαίνει και όλα αυτά φαινόταν εξωπραγματικά…. Η μουσική όμως συνεχιζόταν και επεκτεινόταν σε όλον τον κόσμο. Ομόρφυναν οι πόλεις βιώσιμες και ανθρώπινες, ούτε πολύ μεγάλες ούτε πολύ μικρές, σωστά διανεμημένος ο πληθυσμός και οι κατοικημένες περιοχές, οι δρόμοι καθαροί, κατοικίες φιλοκαλίας όμορφων ανθρώπων άνθισαν οι κήποι,….. όλα άρχισαν να παίρνουν μορφή και ζωή….. σοφά σχολεία, αμφιθέατρα αληθινής ψυχαγωγίας και ουσιαστικής μάθησης και πάρκα σε περίοπτη θέση …. ωραίοι νέοι, Κούροι  του Διός και Κόρες φρόντιζαν το σχολείο τους, οι καθηγητές  και οι δάσκαλοι είχαν πλέον τον σεβασμό που δικαιούνταν και το επίπεδο που όφειλαν να διαθέτουν. Όλοι οι κάτοικοι συνεργάσιμοι ένωσαν τις δυνάμεις τους και στρώθηκαν στην δουλειά    για να ξαναχτίσουν τον κόσμο τους αυτόν που ονειρεύτηκαν, να ζήσουν την ζωή που ήθελαν…. και το αποτέλεσμα ηταν αισθητικώς και λειτουργικώς αναβαθμισμένο…. Ζωντάνεψαν τα πρόσωπά τους, ξαναβρήκαν τις αξίες τους που είχαν χάσει, μύρισε η γη θυμάρι…. Με πλήρη Αναγέννηση , έμπνευση και μεράκι και με στόχους βιώσιμους και εφικτούς  εδραιώθηκε και υποστασιοποιήθηκε   μία κοινωνία  ξεκινώντας από  το μηδέν ,εδραιωμένη και χτισμένη πάνω σε γερά θεμέλια!

….Πέρασε ένας χρόνος  τόσο τελικά χρειάστηκε για να μπουν  οι υγιείς βάσεις και να οργανωθούν σωστά…και αυτό ήταν ολοφάνερο πια…γέμισαν οι πλατείες , ξεχύθηκαν όλοι στους δρόμους, με τραγούδια  με χαρούμενες φωνές για να γιορτάσουν…..την επιστροφή της ζωής…. η μουσική δεν σταμάτησε ούτε για μια στιγμή, άγνωστοι μεταξύ τους αγκαλιαζόταν και χορεύανε , ένας Ήλιος  λαμπερός όσο ποτέ άλλοτε τόσα χρόνια φώτιζε αυτή την χώρα ξανά!!!

Ερχόταν από όλον  τον κόσμο  να δουν πως έγινε, τα νέα μεταδόθηκαν παντού, ξεσηκώθηκαν και άλλοι λαοί που ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της χώρας της Λιακάδας.

….. Αναπήδησα, βγάζοντας μια κραυγή,….. τι ώρα είναι…. Τι μέρα….ξημερώματα των γενεθλίων μου στα μέσα Φεβρουαρίου το 2008…. Κάτι πρέπει να έγινε, σκέφτηκα, κάτι γίνεται…. άνοιξα το ράδιο αυθόρμητα μήπως ακούσω κάτι……. Ένα τραγούδι με υποδέχθηκε…. Το άκουγα για πρώτη φορά…. Ίσως να μην είναι ένα απλό όνειρο, ίσως να είναι μία υπόσχεση…..

Είναι  το πεπρωμένο αυτού του τόπου  να είναι πάντα πρωταγωνιστής σε κάθε τι μεγάλο και να γράφει τις πιο φωτεινές σελίδες της Ιστορίας με το μεγαλείο του. Είναι στη μοίρα αυτού του Έθνους να αναγεννιέται από τις στάχτες του και να ξανακάνει θαύματα, με Πυρρίχιους χορούς, γιατί έχει τον Ήλιο στην καρδιά και την γενναιότητα στα μάτια . Είναι η ψυχή του , η αιώνια και ακατάλυτη που είναι πλασμένη να ζει ελεύθερη και ανεξάρτητη.

Ίσως αυτό το φλάουτο που αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου να συνηγορεί.

Ίσως να πλησιάζει η μέρα που ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ …..  θα ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ!!!

ΚΛΕΙΩ

http://ellgrothia.files.wordpress.com/2010/04/3573405-niki_of_samothrace_statue-samothraki_island2.jpg

 

 

Advertisements

§ 25 Responses to Το όνειρο της Κλεονίκης

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Μέσα στην ερωτοδέσμια σιωπή, μία ηχώ αντηχεί στους τέσσερις ορίζοντες της Γης . Θρασεύει η φωνή και βγαίνει από την ψυχή του Πολεμιστή, μετά από μία δύσκολη και Όρθια πορεία, και επιστρέφει στον κόσμο, που είχε κρυμμένο μέσα του. χωρίς αποσκευές, παρά μόνο την καρδιά του!
    Σαν αστραπή μας φωτίζει ο τρυφερός του λόγος, σαν Ήλιος αποβροχάρης ζεσταίνει τις καρδιές μας, σαν άνεμος ταξιδιάρης σαλπάρει για ένα Νησί που τον περιμένει, για ένα Όνειρο που θέλει να γεννηθεί, για μια Αυγούλα που τον αποζητά να τον αγκαλιάσει , να κλείσει μέσα της όλη του την ξενιτιά και να ντυθεί με τα χρώματα της Οικουμένης!
    Ο πολεμιστής είναι ο Εραστής της Ζωής, που περπάτησε πάνω σε μία τεντωμένη χορδή, που αντίκρυσε το Σύμπαν κατάματα, γι΄αυτό και είναι ο ΝΙΚΗΤΗΣ- ΝΙΚΗΤΑΣ.!!!!!!!!!!!!
    Ο ΕΡΩΤΑΣ της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης, της Ομορφιάς, του Φωτός, είναι εδώ πιο δυνατός απ΄όλα.!!!
    Ένας Έρωτας ασίγαστος, Ζωογόνος, σαν την Φωτιά που μας λυτρώνει, σαν την Γη που μας τρέφει, σαν το Νερό που μας εξαγνίζει, σαν τον Αέρα που μας δίνει Πνοή και Ζωή!!!
    ΕΔΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ!!!

    ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !!!
    Εδώ, θα ρίξω στη θάλασσα
    σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα.
    Εδώ, θα μου φέρει το κύμα
    ένα γράμμα που θα έχει και ρήμα
    και θα λάμπει στο τέλος η υπογραφή
    Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Φιλικοί.

    Θα βρεθούμε ξανά, όταν όλα θα έχουν περάσει.
    Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μην ξεχάσεις.
    Θα βρεθούμε ξανά, όταν όλοι θα έχουν αλλάξει.
    Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μην ξεχάσεις
    Θα βρεθούμε ξανά , θα βρεθούμε ξανά.

    Εδώ, αρχαία μου θάλασσα,
    που ξέρεις τι βάσανα τράβηξα.
    Εδώ, θα μου στείλει τ΄ αγέρι
    ένα γράμμα απ’ τα αόρατα μέρη.
    Ο χαμένος ο λόγος, ο πιο ζεστός
    Σεφέρης, Κάλβος, Εμπειρίκος, Σολωμός.

    Θα βρεθούμε ξανά, όταν όλα θα έχουν περάσει.
    Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μην ξεχάσεις
    Θα βρεθούμε ξανά, όταν όλοι θα έχουν αλλάξει.
    Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μην ξεχάσεις.
    Θα βρεθούμε ξανά , θα βρεθούμε ξανά.
    Θα βρεθούμε,ξανά…

  • Ο/Η iparea λέει:

    ΞΗΜΕΡΏΝΕΙ ΆΡΑΓΕ;
    ΑΎΡΙΟ θα είναι μια καλύτερη μέρα.Ίσως όχι αύριο ακριβώς.
    Είναι η αγαπημένη μου ατάκα μαζί με κάποιο όνειρο
    ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !!!
    Αστραία

    Το όνειρο των πολεμιστών
    Ολοκληρώνοντας την ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΊΩΣΗ του Ελληνισμού
    της ιστορίας του της περιπέτειας του.
    Ποιο είναι το Δίκαιο που βρίσκεται με ποιον και γιατί;
    Ποιο είναι το Δίκαιο;
    Έχουν όλοι δίκιο όλοι έχουν άδικο
    Κάποιος έχει περισσότερο…
    Οι τρεις κόρες της Θέμιδος , οι Μοίρες, το πεπρωμένο, όπως το όρισε ο Όμηρος
    της φυλής ή ενός χαρακτήρα,
    την κατάλληλη Ώρα και Ώρες μαζί με την Δίκη,
    την Ετυμηγορία του Οδυσσέα
    κυλούν στις τρεις αυτές γραμμές κατεύθυνσης στο αυλάκι της Νέμεσης
    εδώ και πολύ καιρό σε ένα Αιώνιο Τώρα
    Παρελθόντος Παρόντος και Μέλλοντος.
    http://starlions.wordpress.com/2010/01/31/%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD/

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    Η ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
    Δεν είναι διαβατάρικο πουλί που για μια μέρα
    σχίζει τα νέφη και περνά γοργό σαν τον αγέρα,
    ούτε κισσός π’ αναίσθητος την πέτρα περιπλέκει,
    ουτ’ αστραπή που σβήνεται χωρίς αστροπελέκι
    δεν είναι νεκροθάλασσα, βοή χωρίς σεισμό
    νιώθω για σε, πατρίδα μου, στα σπλάχνα χαλασμό.
    Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

  • Ο/Η BUTTERFLY λέει:

    Οποιαδηποτε ομοιοτητα με πραγματικες καταστασεις ΔΕΝ ειναι καθολου μα καθολου συμπτωματικη! Ας ερθει η ωρα για να κανει ξαστερια!

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    Το όνειρο της Κλεονίκης βρίσκεται κάτω από τα ιερά χώματα που πατάμε.
    Αστείρευτες πηγές ορυκτού πλούτου φωλιάζουν στις υπόγειες λεκάνες της Πατρίδας μας. Πηγές που δεν τολμούν ούτε καν να ψελλίσουν οι ταγοί μας λόγω φόβου, τρόμου, απουσίας πολιτικού αναστήματος, ιδεολογικής απέχθειας και απουσίας φρονήματος.
    Υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) σε τεράστιες ποσότητες ικανές να λύσουν το ενεργειακό πρόβλημα του Έθνους και της Ευρώπης τις επόμενες δεκαετίες έως το τέλος του τρέχοντος αιώνα, κοιτάσματα χρυσού, ουρανίου και οσμίου (ευγενούς μετάλλου σαν τον χρυσό και λευκόχρυσο) περιβάλλουν τον Ελληνικό χώρο εντός της αποκλειστικής οικονομικής μας ζώνης. Αρκεί ένας Ηνίοχος με Ψυχή να οδηγήσει τον Ελληνισμό.

    • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

      «Αστείρευτες πηγές ορυκτού πλούτου φωλιάζουν στις υπόγειες λεκάνες της Πατρίδας μας. Πηγές που δεν τολμούν ούτε καν να ψελλίσουν οι ταγοί μας λόγω φόβου, »

      Ότι πάνω και κάτω….ότι στον μακρόκοσμο και στον μικρόκοσμο…
      αν από την λεκάνη μιας γυναίκας αφαιρέσεις την μήτρα της….αν από την λεκάνη της Γης αφαιρέσεις τα πλούτη της……η αντιστοιχεία με τρομάζει, Δαίδαλε, στις μακροχρόνιες ίσως συνέπειες της……

      • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

        Η Γονιμοποίηση της Γης και ο θηλασμός μιας μητέρας στο παιδί για να αναπτυχθεί δεν έχει παρενέργειες.
        Η Γή θρέφει και τα εμβρυα στους χυμούς στην μήτρα της και τα παιδιά της με όλους τους δυνατούς τρόπους, ανώνυμε, αρκεί να την την σέβονται και να την αγαπούν, να την ακούν και να συνδέονται μαζί της σε μία δημιουργική αγκαλιά.

        Ότι πάνω και κάτω….ότι στον μακρόκοσμο και στον μικρόκοσμο…

      • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

        Συμφωνώ αρκεί να μην είναι……ονειρεύτρια…….και η Γαία μας είναι……κι αν όλα όσα της αφαιρούμε ….κι αν όλα εκείνα που της ξεφορτώνουμε…..εμποδίζουν την Δήμητρα να καρποφορήσει;

      • Ο/Η iparea λέει:

        Αρκεί να μην υπάρχουν απροσανατόλιστα σχόλια εσκεμμένα ή όχι στα οποία η θέση του σχολιαστή επωνύμου ή ανωνύμου να είναι ευθέως τοποθετημένη στο τι θέλει να πει και επαρκώς επεξηγημένη, αν όχι πλήρως διατυπωμένη και με απαντημένες τις αυτοερωτήσεις του ικανοποιητικώς
        Αστραία

  • Ο/Η elzin λέει:

    Πότε θα κάμει ξαστεριά,
    πότε θα φλεβαρίσει και η Άνοιξη θε να γυρίσει;
    Καλημέρα στην αγαπητή παρέα!
    Είθε τα όνειρα μιας Φτερωτής Νίκης να υλοποιηθούν σε Έπεα Πτερόεντα
    και σε ένα υφαντό που ράβει και ξηλώνει η Πηνελόπη που ονειρεύεται ένα Ερχομό!

    Δημόδοκος

    Σε αυτό τον κόσμο τον καλό
    σκέψου φίλε μου!

    Αυτόν τον κόσμο τον καλό
    τον χιλιομπαλωμένο
    βρέ ράβε ξήλωνε ράβε ξήλωνε
    δουλειά δουλειά δουλειά να μη σου λείπει

    Αυτόν τον κόσμο τον καλό
    άλλοι τον είχαν πρώτα
    βρε γέλα φίλε μου γέλα φίλε μου
    δεν είναι δεν είναι δεν είναι και για λύπη Δίς

    Αυτόν τον κόσμο τον καλό
    σ’ εμάς τον παραδώσανε
    βρε τρέχα φίλε μου τρέχα φίλε μου
    και μη και μη και μη βαριά το παίρνεις

    Αυτόν τον κόσμο τον καλό
    άλλοι τον καρτεράνε
    βρε σκέψου φίλε μου σκέψου φίλε μου
    την ώρα την ώρα την ώρα που θα φεύγεις

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλημέρα Δημόδοκε,
    Εκεί όπου υπάρχει η θέληση, εκεί υπάρχει και ο δρόμος, λέει ο Αριστοτέλης. Και ο Π. Κοέλιο δείχνει να συμφωνεί, λέγοντας πως το Σύμπαν συνομωτεί υπέρ εκείνου που θέλει κάτι πάρα πολύ, στηριζόμενος πιστεύω στο νόμο της παγκόσμιας έλξης.
    Αρκεί να βγούμε από αυτό υπαρξιακό τέλμα , να ξεφύγουμε από αυτή την εθιστική συναισθηματική μας κατάσταση της απάθειας και της απαξίωσης να ανατρέψουμε την συμβατική σκέψη και να απαλλαγούμε από «μηχανική» βίωση της ζωής μας , πάντα μέσα από μια διεργασία της Αλχημείας της καρδιάς μας που θα μας μεταστοιχειώσει και θα μας οδηγήσει στην επίτευξη του Ονείρου μας!!!

  • Ο/Η ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ λέει:

    Φίλη Κλειώ,
    ἀνέγνωσα τό Ἠλιόλουστον Ὄνειρον καί ὡς γραφή καί περιεχόμενον σέ συγχαίρω, διότι ἐντός σχετικῶς ὀλίγων σειρῶν περιέλαβες ὁλόκληρον τήν Παμμέγιστον Ἱστορικήν διαδρομήν τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων καί μάλιστα κατά τρόπον ἀληθῆ, πραγματικόν καί πρό παντός ἀπολύτως ΑΝΤΙΔΡΑΓΩΝΟΡΕΠΟΥΣΙΟΝ.
    Ὅμως τοῦ λείπει κάτι.
    Καί τοῦ λείπει αὐτό τό κάτι ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης εὐγενείας μέ τήν ὁποίαν ἔχει γραφεῖ.
    Προφανῶς ὁ Μορφεύς, ἄν καί υἱός Θεοῦ, θά ἔκανε κάποιο λάθος καί ὡδήγησεν τό ὄνειρον πρός τήν πλευράν τῆς εὐγενείας.
    Διατί;
    Διότι οἱ ἔνοχοι οἱ ὁποῖοι ὡδήγησαν καί ἔρριψαν αὐτόν τόν τόσον Ἱστορικόν Λαόν εἰς τόν Καιάδα τῆς Διεθνοῦς ἀνυποληψίας τό μόνον πού δέν τούς πάει εἶναι ἡ ἐκ μέρους μας εὐγένεια.
    Καί ἐπειδή τέτοια κείμενα σπανίζουν πιστεύω ὅτι μιά εὑρυτέρα δημοσιοποίησις ἐνῶ αὐτό δέν θά τό ἔβλαπτε, πολλούς θά ὀφελοῦσε.

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    ΄Καλώς ήρθες στην παρέα μας φίλε μας Ιάκωβε. Σε ευχαριστούμε για την ευγενή σου κατάθεση και χαιρόμαστε που σε γνωρίζουμε.
    Ο χρόνος ο πανδαμάτωρ, η ροή και ρυθμός του οποίου δεν μπορεί να ακυρωθεί, μας φέρνει όλο και πιο κοντά σε μία αδήρητη αναγκαιότητα.
    Να πετάξουμε απο πάνω μας το» ξένο ένδυμα» που φορούσαμε αιώνες τώρα, και να αναστήσουμε τις αξίες μας, να βρούμε την χαμένη μας ταυτότητα ως Εθνος, Ελληνες ενωμένοι ουσιαστικά χωρίς¨» προστάτες».
    Να καταλάβουμε επιτέλους ότι τίποτε δεν μας χωρίζει , αντίθετα μας ενώνουν πολλά και πάνω απ΄ όλα αυτή η Γη που μας γέννησε.
    Οι υποτελείς επονείδιστοι πολιτικάντηδες της εξουσίας, ηγέτες της αναξιοκρατίας και οι νενέκοι τους θα αυτοκαταργηθούν και η ίδια η Ιστορία θα τους καταδικάσει στην ΛΗΘΗ, όπως τους αξίζει.

    Το ρολόι της θα χτυπήσει υπέρ της ΗΛΙΟΝΙΑΣ, αρκεί να ενεργοποιήσουμε τις δυνάμεις μας, να επανασυνδεθούμε με τις ρίζες μας, να αναβαπτιστούμε στο κλασικό πνεύμα του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΥ και του ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ !!!

  • Ο/Η ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ λέει:

    Ἀγαπητή μου,
    κατ’ ἀρχήν σοῦ ζητῶ συγγνώμην διότι δέν ἀπήντησα ἐπί τόσας ἡμέρας εἰς τό τόσον εὐγενές μήνυμά σου καί ἐλπίζω ὅτι θά τύχω αὐτῆς.
    Σι’ εὐχαριστῶ πού μοῦ κάνεις τήν τιμήν νά μέ θεωρῇς μέλος τῆς Παρέας σας καί ἀσμένως τήν ἀποδέχομαι, παρ’ ὅλον ὅτι δέν θά ἔχω νά προσφέρω πολλά, ἐνῶ θά λαμβάνω περισσότερα. Ἐλπίζω νά μοῦ συγχωρήσῃ ἡ Παρέα αὐτήν τήν ἀνισότητα.
    Ἐκεῖνο ὅμως τό ὁποῖον δύναμαι νά βεβαιώσω εἶναι τό ὅτι θά εἶμαι δίπλα καί μαζί μέ τήν Παρέα » εἰς τήν ἐπανενεργοποίησιν τῶν δυνάμεών μας, τήν ἐπανασύνδεσιν μέ τίς ρίζες μας καί τήν ἀναβάπτισιν εἰς τό Κλασσικόν Πνεῦμα τοῦ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΡΙΣΡΟΥ καί τοῦ ἀγωνιστικοῦ ΙΔΕΩΔΟΥΣ».
    Εὔχομαι καλήν καί πολύ δύναμιν εἰς ὅλους μας καί καλήν συνέχειαν.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλησπέρα Ιάκωβε. Είσαι αγαπημένο μέλος της παρέας και σοφός σύμβουλος μετέχων της Αθηναϊκής Σοφίας ως Μέντωρ στο μακρύ ταξίδι του Ελληνισμού για μια επιστροφή σε ένα ευθύ νησί της προτίμησης της καρδιάς μας την Ιθάκη . Η διακριτική και σεμνή παρουσία σου η αμέριστος η φροντίδα σου και η πνευματική σου οξύνια και διαύγεια πολλούς και πολύ μας ωφελούν. « εἰς τήν ἐπανενεργοποίησιν τῶν δυνάμεών μας, τήν ἐπανασύνδεσιν μέ τίς ρίζες μας καί τήν ἀναβάπτισιν εἰς τό Κλασσικόν Πνεῦμα τοῦ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΡΙΣΡΟΥ καί τοῦ ἀγωνιστικοῦ ΙΔΕΩΔΟΥΣ”.
    Θα ήθελα να σταθώ στην ευγένεια που επισημαίνεις διακρινόμενος για αυτήν και που αρκετές φορές θεωρείται αδυναμία και να τονίσω την επισήμανση εμπνεόμενη από το συγγραφικό σου έργο για τον Αλέξανδρο τον Παμμέγιστο του οποίου έχω την ευκαιρία και την χαρά να μελετάω τώρα :
    Πως ο Παμμέγιστος Αλέξανδρος συνδύαζε μεγάλη ευγένεια ψυχής και άριστη τέχνη του πολέμου της στρατηγικής στα ίχνη του οποίου αν βαδίσουμε και στην σκέψη του αν εντρυφήσουμε θα έχουμε πολλά να κερδίσουμε ως γνήσιοι απόγονοι του ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ του σύγχρονου κόσμου και αιώνα.
    Ο Ελληνισμός επιβιώνει χάριν στα ισχυρά αρχέτυπα και δυνατά πρότυπα που έχει.Και είναι πολλά.
    «Οι Έλληνες δεν διασπώνται σε οριζόντια υποομάδες και υποσύνολα.
    Αποτελούν Οικουμενική Συμπαγή Φυσική και Πνευματική Ένωση.»
    Είναι ο επίλογος του βιβλίου σου τον οποίο όλη η Παρέα προσυπογράφει ανεπιφύλακτα ένώνοντας την φωνή την ευχή και την προτροπή μαζί σου
    Αστραία

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    …..Ο Ελληνισμός που αφυπνίζεται…..οι Ελληνες ενωμένοι, σαν ένα αρραγές τοίχος, που ξαναβρίσκουν τις χαμένες αξίες τους , αρετές και ρίζες τους …αποποιώντας τα οθνεία ήθη και έθιμα …..η Ελλάδα που θα αναγεννηθεί και θα αποτελέσει αυτό ιστορική πραγματικότηταΤο ουμανιστικό ιδεώδες, η αναβίωση της αρχαιοελληνικής αισθητικής, της φιλοσοφίας , της Δικαιοσύνης και της ομορφιάς, θα επιστρέψουν πίσω στην κοιτίδα που τα γέννησε.
    Ας γεμίσουμε τους τοίχους της Αθήνας και όλης της χώρας με το σύνθημα ,όπως μας προτείνει ο
    Νόρμαν Ντέιβις Καθηγητής Ιστορίας, ¨»
    “Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΟΣΟ ΕΙΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ”. Θυμηθείτε, άλλωστε: Η Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε αργά και μεθοδικά, αλλά ΑΣΤΡΑΠΟΒΟΛΗΣΕ»!

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=326630&dt=19/04/2010

  • Ο/Η ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ λέει:

    Φίλες μου Ἀστραία καί Κλειώ γειά σας.
    Ἀστραία δέν ἠμπορῶ νά σοῦ ἀπαντήσω διότι διαβάζοντας τό σχόλιόν σου ἐντράπηκα δι’ ὅσα εἰς ἐπίπεδον προσωπικόν ἀναφέρεις.
    Τό μόνον εἰς τό ὁποῖον ἀγογγύστως συμφωνῶ εἶναι ὅτι ἡ ζωή τοῦ Ἀεί Παμμεγίστου Ἀλεξάνδρου καί τοῦ Μεγίστου Βασιλέως – Στρατηλάτου, τοῦ Μεγίστου Πολιτικοῦ – Διπλωμάτου, τοῦ
    Μεγίστου Ἐκπολιτιστοῦ τοῦ Λαοῦ Του, τοῦ Ἑνωτοῦ τῶν Ἑλλήνων, τοῦ «μηδέποτε τήν Εὐρώπην ἐνηνοχέναι τοιοῦτον ἄνδρα οἷον τόν Ἀμύντου Φίλιππον» ἡ ζωή λοιπόν αὐτῶν ἔχει πολλά πρότυπα, δι’ ὅλους τούς ἐνδιαφερομένους.

    • Ο/Η iparea λέει:

      Διακριτικά σεμνός αγαπητέ μου Ιάκωβε σεμνύνεσαι. Άλλοι είναι αυτοί που θα έπρεπε να εντρέπονται . Τους αφορούν οι νύξεις και οι αιχμές σε προσωπικό επίπεδο εμμέσως πλην σαφώς με την οποία αναφέρονται στην συμβολική αλληγορία του λόγου . Υποδεικνύονται αναλυτικά και περιγραφικά ολωσδιόλου
      Άστραία

  • Ο/Η ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ λέει:

    Κλειώ,
    Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τό γένος τῶν Ἑλλήνων ἤρχισεν ἀφυπνούμενον, γρηγορώτερον ἐκτός Ἑλλάδος, βραδύτερον ἐντός,
    α) διότι οἱ ἐντός τῆς Ἑλλάδος ζῶντες ἐνημερωνόμεθα βραδύτερον καί ἐλλειπέστερον τῶν ἐκτός Ἑλλάδος ζῶντας καί
    β) διότι ἐντός τῆς Ἑλλάδος εὐδοκιμεῖ πολύ ὁ «ἐξυπνακισμός» καί ἡ ἐπικράτησις ὀθνείων Ἠθῶν καί Ἐθίμων μέ σκοπόν καί ἐπιδίωξιν νά παύσωμε νά εἴμεθα Λαός Ὁμαιμος, Ὁμόγλωσσος, Ὁμότροπος καό Ὁμόθρησκος.
    Αὐτό καταφαίνεται πλέον καί ἀπό τήν ἐντατικοποίησιν τῶν παντός εἴδους πιέσεων εἰς βάρος μας ἀπό αὐτούς πού σεμνύνονται ὅτι «κρατοῦν εἰς τάς χείρας των ὑπερμέτρους φιλοδοξίας, ἐνθέρμους ἀπληστίας, ἀνελεήτους ἐκδικήσεις, μνησικάκους ἔχθρας καί εἶναι αὐτοί ἀπό τούς ὁποίυς προέρεται ὁ τρόμος πού ἔχει καταλάβει τά πάντα».
    Τρέμουν τήν ἀφύπνισίν μας διότι Ἑλλάς ἡνωμένη ἠμπορεῖ νά δημιουργήσῃ νέαν Κοσμοκρατορίαν καί νέον Πολιτισμόν στηριζόμενον εἰς τήν ἀρχαιοελληνικήν αἰσθητικήν τῆς φιλοσοφίας, τῆς Δικαιοσύνης καί τῆς ὄμορφιᾶς.
    Αὐτήν τήν στιγμήν εὑρίσκονται εἰς τήν τελικήν εὐθείαν καί τρέχουν πρός τό τέρμα ἡ ὕλη ἐλαφρῶς προηγουμένη τοῦ Πνεύματος.
    Ἐάν κατοθρώσῃ νά φθάσῃ πρώτη τό ἔπαθλόν της θά εἶναι ἡ ἐλεεινῆς ἑβραϊκῆς μορφῆς παγκόσμιος δικτατορία, ἐνῶ ἐάν φθάσῃ πρῶτον εἰς τό τέρμα τό Πναῦμα, θά καταυγάσῃ καί πάλιν τήν ἀνθρωπότητα.
    Ἀγωνιζόμεθα ἐναντίον τοῦ πρώτου (σκότος) καί συναγωνιζόμεθα διά τό δεύτερον (Φῶς). ΕΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ.

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    Καλημέρα σε όλη την παρέα, καλημέρα και σε σένα Ιάκωβε και να σε καλωσορίσω με την σειρά μου . Δεν πρόλαβα να διαβάσω ακόμη τα βιβλία σου, και έχεις γράψει αρκετά βλέπω. Θα το κάνω όμως άμεσα και είμαι σίγουρος ότι η πνευματική σου διαύγεια θα είναι άκρως διαφωτιστική. Και θα ξεκινήσω απο τον Αλέξανδρο, ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ!!!

    Η ισχύς εν τη ενώσει!!!
    Όταν οι Έλληνες είναι διχασμένοι σε ιδεολογίες, κόμματα και ομάδες , βρίσκονται σε αδιαλλαξία, και συγκρούονται με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Και αυτή η διχόνοια είναι που μας αφάνισε στο παρελθόν, και αυτό επιδιώκουν οι εχθροί μας και «φίλοι μας» . Αν όμως ενωθούμε , δημιουργώντας ένα ισχυρό πεδίο, για το καλό του τόπου μας, που όλοι το θέλουμε, όλα είναι εφικτά. Μέσα από αυτή την ενωτική πορεία θα ξεπηδήσει το φώς της δύναμης μας και εκεί πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας για ανατρέψουμε αυτό το ανοσιουργό πολιτικό σκηνικό του τρόμου, της εξαθλίωσης και δολιοφθοράς.
    Και δεν έχει σημασία ο αριθμός , όταν διαμορφωθεί ένα ισχυρό εγρηγορός , τότε όπως πολλές φορές η Ιστορία της Ελλάδος μας υπενθυμίζει , τότε οι λίγοι μπορούν να νικήσουν τους πολλούς.

    Η ιστορία μας έχει αποδείξει περίτρανα πως, όσες φορές οι Έλληνες υπήρξαν ενωμένοι, μεγαλούργησαν , με απαράβλητο θάρρος και ήθος , και τώρα όσο ποτέ άλλοτε, και σε όλα τα επίπεδα, επιβάλλεται η ενοποίηση της Ελληνικής ψυχής για να αναδυθεί το εγνωσμένο κύρος της Ελλάδος!

    Πρέπει όλοι μας κάτω από μία ισχυρή θέληση να συσπειρωθούμε , να αποδυναμώσουμε την πανσπερμία ιδεών διαφωνιών και αναίτιων συγκρούσεων , να υψώσουμε το κεφάλι μας και την καρδιά μας και να γίνουμε εμείς φορείς του ενωτικού πνεύματος, αφού κοινός μας τόπος , κοινή μας αγάπη και το μέλλον των παιδιών μας είναι αυτή η πατρίδα. Με το κατάλληλο Κέλευσμα , με επίγνωση και ομόνοια θα βρούμε τον προορισμό μας, γιατί αυτός ο τόπος μπορεί να μας προσφέρει τα πάντα για να ζούμε αξιοπρεπώς όλοι μας.

    Ο Αλέξανδρος έγινε ο Αρχηγός των Ελλήνων και κατάφερε να τους ενώσει σε μια παγκόσμια δύναμη, ενοποιώντας όλες τις Ελληνικές πόλεις κάτω από μία αρχή, έτσι ώστε το εκστρατευτικό σώμα που θα περνούσε τον Ελλήσποντο να αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, ομόνοιας , αμοιβαίας επικοινωνίας και κοινού στόχου. Ένα αρμονικό σώμα το οποίο θα είχε ένα κεφάλι, ένα μυαλό, μια καρδιά. ΓΕΝΟΙΤΟ! ΓΕΝΟΙΤΟ! ΓΕΝΟΙΤΟ!

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    ΓΕΝΟΙΤΟ!!!
    Ελληνες ενωμένοι και μονιασμένοι, να διεκδικήσουμε πίσω την ζωή που μας έκλεψαν , με αταλάντευτη αποφασιστικότητα και ακλόνητη θέληση.Να ξαναβρούμε την Εθνική μας υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια που τα ποδηγέτησαν. Μακρυά απο τα εκτρώματα διάλυσης μας, που μηχανεύονται δόλιοι, επικίνδυνοι και ανεπαρκείς ξένοι και «ξένοι» Να μην επιτρέψουμε να περάσουν τα σχέδια τους για την δουλεία και τον εξανδραποδισμό της χώρας μας.
    Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΑ ΑΣΤΡΑΨΕΙ ΞΑΝΑ ΦΕΓΓΟΒΟΛΟΥΣΑ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΤΕΡΕΩΜΑ!!!

    ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΡΙΔΟΣ. ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΧΕΙΜΩΝΟ,
    ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΆ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ΝΑ ΜΠΕΙ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ,
    ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ!
    ΝΑ ΑΠΛΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!!!

    Χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Ο Ρίτσος τελειώνει την εαρινή συμφωνία.
    Η εαρινή συμφωνία είναι ένα ποίημα κοινωνικό-ερωτικό, γεμάτο με όλα τα χρώματα της ίριδος. Ο ποιητής δίνει ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον του επερχομένου πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής.
    «Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες
    του αίματός μας», μερικές φράσεις. Και…….

    Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο
    και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
    Το φως κελαηδάει, άιντε κελαηδάει
    στις φλέβες του χόρτου και της πέτρας.
    Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε.

    Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα.
    Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα.
    Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί.
    Μαζί κι ο ουρανός και η γη.

    Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο
    και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
    Ο ήλιος με φωνάζει, ο ήλιος με φωνάζει.
    Χαρά, χαρά. Δεν μας νοιάζει τι θ’ αφήσει
    το φιλί μας μες στο χρόνο και στο τραγούδι.

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Ο Λεοντόκαρδος Θεοδωράκης άναψε τη σπίθα. Τώρα δεν απομένει τίποτα άλλο παρά η σπίθα να φουντώσει και να γίνει φωτιά.

    «…Δεν αποσκοπώ στον σχηματισμό ενός κόμματος, ούτε ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος με οργανώσεις, μέλη και ηγεσία. Το μοναδικό μου κίνητρο είναι να βοηθήσω να δημιουργηθεί ένα κίνημα και μια ζύμωση ιδεών, ανεξάρτητα και μακριά από το υπάρχον πολιτικό-κομματικό κατεστημένο, με επίκεντρο τον ανεξάρτητο πολίτη, που αισθάνεται την ανάγκη να αντιδράσει στο σημερινό αδιέξοδο και να συμβάλει με τις όποιες δυνάμεις του στην έξοδο της πατρίδας μας από τη βαθιά κρίση. Οι θέσεις για τις οποίες θα παλέψει η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών είναι να απαλλαγούμε τελειωτικά από το δημόσιο χρέος, να αξιοποιηθεί μέρος της κρατικής περιουσίας, καθώς και της εκκλησιαστικής και της μοναστηριακής περιουσίας. Να υποχρεωθούν οι έχοντες και κατέχοντες να συνεισφέρουν στην εθνική προσπάθεια. Να διεκδικήσουμε κάθε δυνατό τρόπο τις λεγόμενες «πολεμικές αποζημιώσεις» από τη Γερμανία»
    Θα σταθούμε στα περί μνημονίου και σε «έναν όρο που εξευτελίζει την Ελλάδα», όπως είπε ο Μίκης διαβάζοντας το κείμενο του καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Γεωργίου Κασιμάτη: «…Σε άλλη θέση της σύμβασης ορίζεται ότι η Ελλάδα παραιτείται από τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας “αμετάκλητα και άνευ όρων”. Ενας τέτοιος όρος δεν υπογράφεται ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο».

    Ο κ. Κασιμάτης υπογράμμισε από την πλευρά του: «Δυστυχώς, υπάρχει αυτός ο όρος. Αν καθυστερήσουμε τη δόση, μπορεί ο δανειστής να κατάσχει, αν θέλει, την ΑΚΡΟΠΟΛΗ , μπορεί να κατάσχει ένα ΝΗΣΙ. .

    ΠΕΤΑ ΓΟΡΓΟΦΤΕΡΟΥΓΟ ΧΕΛΙΔΟΝΑΚΙ ΠΕΤΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΕΔΩΣΕ ΤΑ ΝΕΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΑ!!!

  • […] …στην χώρα της Λιακάδας να  διασκελίζει την Γη με του  Πνεύματος της  Νίκης  τα Φτερά… Ήταν μία χώρα ηλιόλουστη  και φωτεινή  η χώρα της Λιακάδας η Ηλιονία, και οι κάτοικοί της οι Ηλιόνιοι ήταν ένας λαός δημιουργικός, χαρούμενος . Αγαπούσαν πολύ την χώρα τους, τις επιστήμες όπου διέπρεψαν, την φιλοσοφία, την  μουσική, την ποίηση, το θέατρο και οργάνωναν καταπληκτικές παραστάσεις. Απαράμιλλη σε διδαχές η μυθολογία τους αποτέλεσε  αιώνια παρακαταθήκη, τροφοδοτώντας όλη την ανθρωπότητα με σοφία και έμπνευση . Τα λαμπρά ονόματα των φιλοσόφων της, των στοχαστών της και των Ηρώων της , έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στην ιστορία του πολιτισμού όλου του κόσμου. Ο καθένας θαύμαζε  τον  υπέρλαμπρο αυτό πολιτισμό  την αρετή, τον σεβασμό στην αλήθεια, την σοφία, την λογική , αποτελώντας πάγια προσωπική επιδίωξη ζωής. Ένα  από τα καλύτερα κλίματα του κόσμου, η ηπιότητα και η γλυκύτητά του οποίου επηρέασε τους κατοίκους , και τους προσέδωσε την αίσθηση του μέτρου, κύριο χαρακτηριστικό των εκδηλώσεών τους. Ήταν δε εκπληκτικοί αρχιτέκτονες ,οι πόλεις τους, άριστα ρυμοτομημένες, όμορφες και στολισμένες με εξαιρετικά έργα τέχνης, φιλοτεχνημένα από εξαίρετους γλύπτες. Δεινοί θαλασσοπόροι και μεγάλοι εξερευνητές ταξίδεψαν σε πολλά άγνωστα μέρη και ανακάλυψαν καινούργιους  και μετέδιδαν τον πολιτισμό τους. Ακόμη και σήμερα μιλούν γι΄αυτόν τον πολιτισμό, άλλοι τον θαυμάζουν άλλοι τον ζηλεύουν και άλλοι θέλησαν να τον κατακτήσουν. Ώσπου……. μαύρα πυκνά σύννεφα μαζεύτηκαν πάνω από τον ουρανό της Χώρας της Λιακάδας,   σκοτείνιασε ο τόπος. Ο φόβος και το τρόμος τρύπωσε στις καρδιές των κατοίκων της, που τρέχανε να κρυφτούνε. Τι συνέβηκε ,ποια βαριά κατάρα έπεσε ,…. σαν ένας κακός  μάγος ζήλεψε την ομορφιά της, την χαρά και την δημιουργία των ανθρώπων της, και άλλαξε το σκηνικό. Τι να έφταιξε άραγε;;;. Μήνες, χρόνια πολλά, αιώνες πέρασαν  , οι αγροί αλουλόύδιαστοι, μόνο ένας φαύλος κύκλος φτώχειας, ανέχειας και ανελέητου κυνηγητού. Ατελέσφορη ετούτη η  καταχνιά ….. άγριοι τραχείς και ανελέητοι καιροί για μία   χώρα έρμαιο  κάποιων που πότε  με το πρόσωπο του «φίλου» αλλά και πολλές φορές χωρίς να κρατούν καθόλου τα προσχήματα, με το πιο σκληρό και εχθρικό  τρόπο …προσπαθούσαν να επωφεληθούν και να κερδίσουν κάτι λυμαίνοντας τα πάντα. Αυτή η χώρα ήταν και είναι ο στόχος των επιδιώξεων και η επιθυμία πολλών κατακτητών  γιατί την ζήλεψαν αλλά και την φοβήθηκαν πολύ. Και ήρθαν πολλοί , λεηλάτησαν ,σκότωσαν, ερήμωσαν πόλεις έκαψαν χωριά, άγριοι και αφιλόξενοι  άνεμοι  σάρωναν τις φοβισμένες καρδιές που έτρεμαν μέσα σ΄ αυτή την παγωνιά. Ο ήλιος δεν ξαναφάνηκε σε αυτή την χώρα  και το φως σε μια στερνή αναλαμπή του χάθηκε . Κάθε φορά που κάτι πήγαινε να γίνει  μαράζωνε όλο και πιο πολύ και μαστιζόταν από όλα τα κακά, καταδικασμένη μέσα στης λήθης το σκοτάδι. Η απελπισία  ρίζωσε στις ψυχές, η μοναξιά και η απόγνωση μέσα από ένα συνεχές ψυχορράγημα βασανιστικό και ταπεινωτικό της χώρας που φώτισε όλον τον κόσμο κάποτε. Πώς να ξεφύγουν από το καταστροφικό αυτό άγος, πώς να υπομείνουν τον χλευασμό,  τον εμπαιγμό και την απαξίωση; Πάντα όμως μια σπίθα έμενε εκεί βαθιά κρυμμένη στη στάχτη, άσβηστη κι ακοίμητη και καρτερούσε, φυλλομετρώντας τα πέτρινα χρόνια, την κατάλληλη ώρα και τη στιγμή , να φουντώσει και να θεριέψει, να γίνει  φωτιά και  λάβα  καυτερή, για να κάψει κάθε επίβουλο κατακτητή. Μέσα σε αυτά τα χρόνια  ξεπηδούσαν  κάποιες φωνές που αντιλαμβανόταν την υποκρισία και το σκοτάδι στο οποίο ζούσαν  και  ήθελαν να διαφωτίσουν τους συμπολίτες τους , να σηκώσουν το κεφάλι τους και την ψυχή τους, να θυμηθούν ποιοι είναι να δώσουν τέλος σε όλη αυτή την λαίλαπα. Γεννήθηκαν άνθρωποι σε αυτή την αντάρτισσα Γη , που οραματίστηκαν ένα καινούργιο μέλλον για την πατρίδα τους και αντιτάχθηκαν στους χαλεπούς καιρούς, γενναίοι άνθρωποι που προσπάθησαν να βγουν από το αδιέξοδο,  να ανασυρθούν από την πολιτισμική τους λήθη, ανοίγοντας μονοπάτια προς την ελπίδα για μία καινούργια ζωή. Άνθρωποι που με την ίδια τη ζωή τους δίδαξαν  την αξιοπρέπεια και την συνέπεια, αποτινάζοντας την λογική του δουλοπάροικου και την έννοια της δουλείας. Γιατί ένοιωσαν μέσα τους την  λαχτάρα , ναυαγοί και αυτοί σε μία απέραντη  νοσταλγία ενός κόσμου που χάθηκε , και που θέλησαν να ξαναπάρουν πίσω. Μοιράστηκαν αυτή την αγάπη τους με όλους και κατέθεσαν τα ψήγματα της σοφίας τους που αναδυόταν μέσα από το καμίνι του πόνου τους. Κράτησαν στην χούφτα τους το χώμα  της πατρίδας τους ενάντια στην χαμένη μνήμη, υψώνοντας το χέρι τους πάνω από τα ερείπια της . Πολλοί τους ακολούθησαν, τους αγάπησαν, τους κατάλαβαν, ενώθηκαν μαζί τους, μοιράστηκαν το ίδιο όραμα….. πολέμησαν με ηρωισμό  αλλά πάντα κάτι γινόταν….. πάντα κάποια προδοσία χειραγωγούμενη τους περίμενε…… και η αντοχή τους μάτωνε ξανά και ξανά, φθάνοντας πολλές φορές στα έσχατα όρια της . Τα μάγια δεν λυνόταν τόσο εύκολα, και η χώρα ξανά πάλι αλυσοδεμένη βορά στα αρπακτικά….     χωρίς καμία προκοπή και  αυτόνομη ανάπτυξη. Και αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος, σε πλήρη εξάρτηση ,και επαιτεία ,πάντα πεινασμένη και καταδικασμένη σε εθνικό αφανισμό. Περνούσαν τα χρόνια , έγιναν και άλλοι πόλεμοι, καταστροφές, ταπεινώσεις, οι κάτοικοι κατατρεγμένοι προσπαθούσαν να κρατηθούν από κάπου. Αποκαρδιωμένοι  στο τέλος κατέληξαν να μαλώνουν μεταξύ τους, μεγάλη διχόνοια ξέσπασε και σκοτώνονταν αδέλφια με αδέλφια, ενώ οι πραγματικοί εχθροί της έτριβαν τα χέρια τους από χαρά. Και ήταν πολλοί  και ερχόταν με διαφορετικό προσωπείο κάθε φορά, συνήθως  σαν «φίλοι» με τα δώρα τους . Ως  νέοι “προστάτες” εμφανίζονταν με φιλελεύθερο πρόσωπο, δίνοντας ψεύτικες ελπίδες. Ο κόσμος  μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό υποσχέσεων,  ευκολόπιστοι τους  χειροκροτούσαν αγάλλοντες, καταλήγοντας πάντα προδομένοι. Η συνομωσία ήταν περίτεχνα στημένη, πώς να μετουσιώσουν το σκοτάδι  ξανά σε ολόλαμπρο φως;  Πώς να υψώσουν ανάχωμα σε όλη αυτή την φθορά, την ένδεια και την κατάντια; Πώς να αντιμετωπίσουν τους εφιάλτες που παρείσφυσαν στα όνειρα τους για μία καλύτερη ζωή;;; Από ποια χαραμάδα ελπίδας , να κρατηθούν, πότε θα ξημερώσει η μέρα που θα αδράξουν το ουράνιο τόξο!Και φευγατίζανε οι μέρες, καθώς οι τυραννισμένες  αυτές ζωές έκαναν τα βάσανά τους τραγούδια ,άλλοι έφυγαν σε ξένη Γή και περπατούσαν σε ξένους τόπους αφιλόξενους θλιμμένοι και μακριά από τους αγαπημένους τους, μακριά από την Γή που τους γέννησε. Μέσα λοιπόν από αυτήν την ατέλειωτη περιπλάνηση που ξεκινά στα βάθη των αιώνων, μιας διαλυμένης και κουρασμένης  χώρας και των απελπισμένων και εξουθενωμένων κατοίκων της, μία καινούργια προοπτική άρχισε να φαίνεται, μόνο που δυστυχώς ήταν άλλη μία παγίδα, που έπεσαν όλοι μέσα σε αυτήν, γιατί αυτή την φορά ο εχθρός ήταν πιο ύπουλος και επικίνδυνος. Μία περίοδος  ανόδου και εικονικής ευμάρειας και προόδου αποτελείωσε  αυτό που είχε ξεκινήσει, οδηγώντας μία κοινωνία  στο πουθενά, χωρίς αξίες, κανόνες, και προπαντός  χωρίς κατεύθυνση. Σε μία  ύστατη προσπάθεια να ξεχάσουν την ανέχεια και τις κακουχίες, και αποκαμωμένοι , άρχισαν μία υπερβολική κατανάλωση  υλικών αγαθών για να δώσουν  νόημα στην  ζωή τους και την ύπαρξη τους  Τα βάσανα τους,  και τα προβλήματα τους έγιναν αυταρέσκεια, και υπέρμετρη αλαζονεία, στα μάτια τους χαραγμένη η απληστία. Ξέχασαν ποιοι ήταν, ξέχασαν την γλώσσα τους και  απεμπόλησαν την ένδοξη ιστορία τους  για να κυλιστούν στο βούρκο της αυτιστικής ύπαρξης και της επίπλαστης ευμάρειας έχοντας την ψευδαίσθηση  και την φαντασίωση της « μεγάλης ζωής».  Αυτό φαινόταν και από τον τρόπο της φθηνής διασκέδασης που επέλεγαν με γελοίους  γελωτοποιούς που την είχαν αναλάβει..Έτσι ότι δεν κατάφεραν με την βία οι εκάστοτε κατακτητές το κατάφεραν πανεύκολα σε πολύ μικρό διάστημα με  τα χρήματα και την καλοπέραση. Με αρχηγούς ανάξιους  και  σε αναντιστοιχία με τον λαό ήταν απολύτως βέβαιο ότι   οδεύανε  προς την καταστροφή   Ξεπούλησαν το μέλλον τους και  των παιδιών τους, ασπάστηκαν αγκυλωμένες ηθικές και ιδεολογίες, υιοθέτησαν ξένα προς αυτούς στερεότυπα και μιμήθηκαν  ένα ξενόφερτο τρόπο ζωής , απομένοντας ανθρώπινα απολιθώματα, αποξενωμένοι και πιο δυστυχισμένοι, από πριν…..και συνεχίζανε κάπως έτσι, αγνοώντας τα πρώτα μηνύματα που ήταν δυσοίωνα και αναπόφευκτα οδηγούσαν στην πτώση.  Ήταν άγρια η νύχτα, βιαία ήρθε , αστραπές σαν ρομφαίες έσχιζαν τον αέρα και έσπαζαν την σιωπή σαν να  αναμετριόταν  με κάτι που έμοιαζαν με σκιές….  νυχτερινοί άνεμοι ανάδευαν τις θύελλες που ορμούσαν σαν βέλη και  σάρωναν και τρεμούλιαζαν τον χώρο.  .Πανικός επικρατούσε, οι κάτοικοι αλαφιασμένοι έτρεχαν να σωθούν.  Ένας διαπεραστικός υπόκωφος θόρυβος σαν αντίλαλος  τράνταζε όλη την Γή, όλα γκρεμιζόταν,  δεν έμεινε τίποτε όρθιο, φωτιές παντού που δυνάμωναν και  καίγανε   τα πάντα και ύστερα στο σύθαμπο της αυγής, τελετουργικά,  μια βροχή  όλο και πιο δυνατή που κράτησε μέρες σαν να ήθελε να ξεπλύνει τον τόπο να μην αφήσει τίποτε παλιό. Δεν είχε απομείνει τίποτε, χαλασμός….  και σιωπή…βαθειά σιωπή.. Μια περίεργη μέρα ξημέρωσε στην Χώρα …. μία μουσική ακουγόταν να έρχεται από πολύ μακριά.. Την αναγνώρισα αμέσως ,γιατί μου άρεσε πολύ, και την άκουγα συχνά. Δεν ξέρω αν ήταν  μία απλή σύμπτωση. Το  BOLERO δυνάμωνε και σκέπασε όλη την χώρα, κανείς δεν ήξερε από πού προερχόταν  Βρέθηκα να περπατώ στους  έρημους δρόμους, κάποιοι άνθρωποι ξεπρόβαλλαν δειλά, για να δουν τι συμβαίνει…. και ξαφνικά γέμισαν οι δρόμοι  όλοι έτρεχαν προς την κεντρική πλατεία της πρώτης πόλης της χώρας, τους ακολούθησα,… … κάτι γίνεται…… Ένα γράμμα ακουγόταν να διαβάζεται  από κάποια φωνή και να απευθύνεται σε όλους, ιδίως στους μανδαρίνους της εξουσίας. Τους έδινε 7 μέρες προθεσμία για να κάνουν μία φορά στην ζωή τους μία γενναία πράξη, για να επανορθώσουν και ήξεραν πολύ καλά τι έπρεπε να πράξουν. Κάποιοι κατάλαβαν….. Ρωτήθηκε δεν φοβάται;;; ….Η απάντηση ήταν επιγραμματική. «Ήρθε ο καιρός που θα πρέπει να φοβούνται άλλοι πλέον….» Δεν τον έβλεπα αλλά άκουγα την φωνή του, και είχα μια περίεργη  αίσθηση ότι επικοινωνούσαμε., όπως επίσης ότι κατέγραφα συνεχώς ότι συνέβαινε τρέχοντας από την μία άκρη της πόλης στην άλλη . 12 μήνες , τόσους χρειαζόταν για να ξαναφτιάξουν την χώρα από την αρχή, σε καινούργιες βάσεις. Ένας μήνας για κάθε τομέα, και στο τέλος κάθε μήνα θα γινόταν ενημέρωση για το τι πέτυχαν και τι σκοπεύουν να κάνουν. Θα άρχιζαν  άμεσα από την Δικαιοσύνη και την Παιδεία. Έδιναν πολύ μεγάλη σημασία σε αυτούς τους τομείς. Όλα θα έμπαιναν σε τάξη με την σειρά. Παρακολουθούσαν όλοι  μουδιασμένοι, σαν να μην το πίστευαν, αλλά και οι άλλες χώρες με κομμένη την ανάσα . Ηταν αδύνατον να εξηγήσουν τι συμβαίνει και όλα αυτά φαινόταν εξωπραγματικά…. Η μουσική όμως συνεχιζόταν και επεκτεινόταν σε όλον τον κόσμο. Ομόρφυναν οι πόλεις βιώσιμες και ανθρώπινες, ούτε πολύ μεγάλες ούτε πολύ μικρές, σωστά διανεμημένος ο πληθυσμός και οι κατοικημένες περιοχές, οι δρόμοι καθαροί, κατοικίες φιλοκαλίας όμορφων ανθρώπων άνθισαν οι κήποι,….. όλα άρχισαν να παίρνουν μορφή και ζωή….. σοφά σχολεία, αμφιθέατρα αληθινής ψυχαγωγίας και ουσιαστικής μάθησης και πάρκα σε περίοπτη θέση …. ωραίοι νέοι, Κούροι  του Διός και Κόρες φρόντιζαν το σχολείο τους, οι καθηγητές  και οι δάσκαλοι είχαν πλέον τον σεβασμό που δικαιούνταν και το επίπεδο που όφειλαν να διαθέτουν. Όλοι οι κάτοικοι συνεργάσιμοι ένωσαν τις δυνάμεις τους και στρώθηκαν στην δουλειά    για να ξαναχτίσουν τον κόσμο τους αυτόν που ονειρεύτηκαν, να ζήσουν την ζωή που ήθελαν…. και το αποτέλεσμα ηταν αισθητικώς και λειτουργικώς αναβαθμισμένο…. Ζωντάνεψαν τα πρόσωπά τους, ξαναβρήκαν τις αξίες τους που είχαν χάσει, μύρισε η γη θυμάρι…. Με πλήρη Αναγέννηση , έμπνευση και μεράκι και με στόχους βιώσιμους και εφικτούς  εδραιώθηκε και υποστασιοποιήθηκε   μία κοινωνία  ξεκινώντας από  το μηδέν ,εδραιωμένη και χτισμένη πάνω σε γερά θεμέλια! Πέρασε ένας χρόνος  τόσο τελικά χρειάστηκε για να μπουν  οι υγιείς βάσεις και να οργανωθούν σωστά…και αυτό ήταν ολοφάνερο πια…γέμισαν οι πλατείες , ξεχύθηκαν όλοι στους δρόμους, με τραγούδια  με χαρούμενες φωνές για να γιορτάσουν…..την επιστροφή της ζωής…. η μουσική δεν σταμάτησε ούτε για μια στιγμή, άγνωστοι μεταξύ τους αγκαλιαζόταν και χορεύανε , ένας Ήλιος  λαμπερός όσο ποτέ άλλοτε τόσα χρόνια φώτιζε αυτή την χώρα ξανά!!! Ερχόταν από όλον  τον κόσμο  να δουν πως έγινε, τα νέα μεταδόθηκαν παντού, ξεσηκώθηκαν και άλλοι λαοί που ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της χώρας της Λιακάδας. Αναπήδησα, βγάζοντας μια κραυγή,….. τι ώρα είναι…. Τι μέρα….ξημερώματα των γενεθλίων μου στα μέσα Φεβρουαρίου το 2008…. Κάτι πρέπει να έγινε, σκέφτηκα, κάτι γίνεται…. άνοιξα το ράδιο αυθόρμητα μήπως ακούσω κάτι……. Ένα τραγούδι με υποδέχθηκε…. Το άκουγα για πρώτη φορά…. Ίσως να μην είναι ένα απλό όνειρο, ίσως να είναι μία υπόσχεση….. Είναι  το πεπρωμένο αυτού του τόπου  να είναι πάντα πρωταγωνιστής σε κάθε τι μεγάλο και να γράφει τις πιο φωτεινές σελίδες της Ιστορίας με το μεγαλείο του. Είναι στη μοίρα αυτού του Έθνους να αναγεννιέται από τις στάχτες του και να ξανακάνει θαύματα, με Πυρρίχιους χορούς, γιατί έχει τον Ήλιο στην καρδιά και την γενναιότητα στα μάτια . Είναι η ψυχή του , η αιώνια και ακατάλυτη που είναι πλασμένη να ζει ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ίσως αυτό το φλάουτο που αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου να συνηγορεί. Ίσως να πλησιάζει η μέρα που ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ …..  θα ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ!!! Το όνειρο της  Κλεονίκης […]

  • […] …στην χώρα της Λιακάδας να  διασκελίζει την Γη με του  Πνεύματος της  Νίκης  τα Φτερά… Ήταν μία χώρα ηλιόλουστη  και φωτεινή  η χώρα της Λιακάδας η Ηλιονία, και οι κάτοικοί της οι Ηλιόνιοι ήταν ένας λαός δημιουργικός, χαρούμενος . Αγαπούσαν πολύ την χώρα τους, τις επιστήμες όπου διέπρεψαν, την φιλοσοφία, την  μουσική, την ποίηση, το θέατρο και οργάνωναν καταπληκτικές παραστάσεις. Απαράμιλλη σε διδαχές η μυθολογία τους αποτέλεσε  αιώνια παρακαταθήκη, τροφοδοτώντας όλη την ανθρωπότητα με σοφία και έμπνευση . Τα λαμπρά ονόματα των φιλοσόφων της, των στοχαστών της και των Ηρώων της , έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στην ιστορία του πολιτισμού όλου του κόσμου. Ο καθένας θαύμαζε  τον  υπέρλαμπρο αυτό πολιτισμό  την αρετή, τον σεβασμό στην αλήθεια, την σοφία, την λογική , αποτελώντας πάγια προσωπική επιδίωξη ζωής. Ένα  από τα καλύτερα κλίματα του κόσμου, η ηπιότητα και η γλυκύτητά του οποίου επηρέασε τους κατοίκους , και τους προσέδωσε την αίσθηση του μέτρου, κύριο χαρακτηριστικό των εκδηλώσεών τους. Ήταν δε εκπληκτικοί αρχιτέκτονες ,οι πόλεις τους, άριστα ρυμοτομημένες, όμορφες και στολισμένες με εξαιρετικά έργα τέχνης, φιλοτεχνημένα από εξαίρετους γλύπτες. Δεινοί θαλασσοπόροι και μεγάλοι εξερευνητές ταξίδεψαν σε πολλά άγνωστα μέρη και ανακάλυψαν καινούργιους  και μετέδιδαν τον πολιτισμό τους. Ακόμη και σήμερα μιλούν γι΄αυτόν τον πολιτισμό, άλλοι τον θαυμάζουν άλλοι τον ζηλεύουν και άλλοι θέλησαν να τον κατακτήσουν. Ώσπου……. μαύρα πυκνά σύννεφα μαζεύτηκαν πάνω από τον ουρανό της Χώρας της Λιακάδας,   σκοτείνιασε ο τόπος. Ο φόβος και το τρόμος τρύπωσε στις καρδιές των κατοίκων της, που τρέχανε να κρυφτούνε. Τι συνέβηκε ,ποια βαριά κατάρα έπεσε ,…. σαν ένας κακός  μάγος ζήλεψε την ομορφιά της, την χαρά και την δημιουργία των ανθρώπων της, και άλλαξε το σκηνικό. Τι να έφταιξε άραγε;;;. Μήνες, χρόνια πολλά, αιώνες πέρασαν  , οι αγροί αλουλόύδιαστοι, μόνο ένας φαύλος κύκλος φτώχειας, ανέχειας και ανελέητου κυνηγητού. Ατελέσφορη ετούτη η  καταχνιά ….. άγριοι τραχείς και ανελέητοι καιροί για μία   χώρα έρμαιο  κάποιων που πότε  με το πρόσωπο του «φίλου» αλλά και πολλές φορές χωρίς να κρατούν καθόλου τα προσχήματα, με το πιο σκληρό και εχθρικό  τρόπο …προσπαθούσαν να επωφεληθούν και να κερδίσουν κάτι λυμαίνοντας τα πάντα. Αυτή η χώρα ήταν και είναι ο στόχος των επιδιώξεων και η επιθυμία πολλών κατακτητών  γιατί την ζήλεψαν αλλά και την φοβήθηκαν πολύ. Και ήρθαν πολλοί , λεηλάτησαν ,σκότωσαν, ερήμωσαν πόλεις έκαψαν χωριά, άγριοι και αφιλόξενοι  άνεμοι  σάρωναν τις φοβισμένες καρδιές που έτρεμαν μέσα σ΄ αυτή την παγωνιά. Ο ήλιος δεν ξαναφάνηκε σε αυτή την χώρα  και το φως σε μια στερνή αναλαμπή του χάθηκε . Κάθε φορά που κάτι πήγαινε να γίνει  μαράζωνε όλο και πιο πολύ και μαστιζόταν από όλα τα κακά, καταδικασμένη μέσα στης λήθης το σκοτάδι. Η απελπισία  ρίζωσε στις ψυχές, η μοναξιά και η απόγνωση μέσα από ένα συνεχές ψυχορράγημα βασανιστικό και ταπεινωτικό της χώρας που φώτισε όλον τον κόσμο κάποτε. Πώς να ξεφύγουν από το καταστροφικό αυτό άγος, πώς να υπομείνουν τον χλευασμό,  τον εμπαιγμό και την απαξίωση; Πάντα όμως μια σπίθα έμενε εκεί βαθιά κρυμμένη στη στάχτη, άσβηστη κι ακοίμητη και καρτερούσε, φυλλομετρώντας τα πέτρινα χρόνια, την κατάλληλη ώρα και τη στιγμή , να φουντώσει και να θεριέψει, να γίνει  φωτιά και  λάβα  καυτερή, για να κάψει κάθε επίβουλο κατακτητή. Μέσα σε αυτά τα χρόνια  ξεπηδούσαν  κάποιες φωνές που αντιλαμβανόταν την υποκρισία και το σκοτάδι στο οποίο ζούσαν  και  ήθελαν να διαφωτίσουν τους συμπολίτες τους , να σηκώσουν το κεφάλι τους και την ψυχή τους, να θυμηθούν ποιοι είναι να δώσουν τέλος σε όλη αυτή την λαίλαπα. Γεννήθηκαν άνθρωποι σε αυτή την αντάρτισσα Γη , που οραματίστηκαν ένα καινούργιο μέλλον για την πατρίδα τους και αντιτάχθηκαν στους χαλεπούς καιρούς, γενναίοι άνθρωποι που προσπάθησαν να βγουν από το αδιέξοδο,  να ανασυρθούν από την πολιτισμική τους λήθη, ανοίγοντας μονοπάτια προς την ελπίδα για μία καινούργια ζωή. Άνθρωποι που με την ίδια τη ζωή τους δίδαξαν  την αξιοπρέπεια και την συνέπεια, αποτινάζοντας την λογική του δουλοπάροικου και την έννοια της δουλείας. Γιατί ένοιωσαν μέσα τους την  λαχτάρα , ναυαγοί και αυτοί σε μία απέραντη  νοσταλγία ενός κόσμου που χάθηκε , και που θέλησαν να ξαναπάρουν πίσω. Μοιράστηκαν αυτή την αγάπη τους με όλους και κατέθεσαν τα ψήγματα της σοφίας τους που αναδυόταν μέσα από το καμίνι του πόνου τους. Κράτησαν στην χούφτα τους το χώμα  της πατρίδας τους ενάντια στην χαμένη μνήμη, υψώνοντας το χέρι τους πάνω από τα ερείπια της . Πολλοί τους ακολούθησαν, τους αγάπησαν, τους κατάλαβαν, ενώθηκαν μαζί τους, μοιράστηκαν το ίδιο όραμα….. πολέμησαν με ηρωισμό  αλλά πάντα κάτι γινόταν….. πάντα κάποια προδοσία χειραγωγούμενη τους περίμενε…… και η αντοχή τους μάτωνε ξανά και ξανά, φθάνοντας πολλές φορές στα έσχατα όρια της . Τα μάγια δεν λυνόταν τόσο εύκολα, και η χώρα ξανά πάλι αλυσοδεμένη βορά στα αρπακτικά….     χωρίς καμία προκοπή και  αυτόνομη ανάπτυξη. Και αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος, σε πλήρη εξάρτηση ,και επαιτεία ,πάντα πεινασμένη και καταδικασμένη σε εθνικό αφανισμό. Περνούσαν τα χρόνια , έγιναν και άλλοι πόλεμοι, καταστροφές, ταπεινώσεις, οι κάτοικοι κατατρεγμένοι προσπαθούσαν να κρατηθούν από κάπου. Αποκαρδιωμένοι  στο τέλος κατέληξαν να μαλώνουν μεταξύ τους, μεγάλη διχόνοια ξέσπασε και σκοτώνονταν αδέλφια με αδέλφια, ενώ οι πραγματικοί εχθροί της έτριβαν τα χέρια τους από χαρά. Και ήταν πολλοί  και ερχόταν με διαφορετικό προσωπείο κάθε φορά, συνήθως  σαν «φίλοι» με τα δώρα τους . Ως  νέοι “προστάτες” εμφανίζονταν με φιλελεύθερο πρόσωπο, δίνοντας ψεύτικες ελπίδες. Ο κόσμος  μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό υποσχέσεων,  ευκολόπιστοι τους  χειροκροτούσαν αγάλλοντες, καταλήγοντας πάντα προδομένοι. Η συνομωσία ήταν περίτεχνα στημένη, πώς να μετουσιώσουν το σκοτάδι  ξανά σε ολόλαμπρο φως;  Πώς να υψώσουν ανάχωμα σε όλη αυτή την φθορά, την ένδεια και την κατάντια; Πώς να αντιμετωπίσουν τους εφιάλτες που παρείσφυσαν στα όνειρα τους για μία καλύτερη ζωή;;; Από ποια χαραμάδα ελπίδας , να κρατηθούν, πότε θα ξημερώσει η μέρα που θα αδράξουν το ουράνιο τόξο!Και φευγατίζανε οι μέρες, καθώς οι τυραννισμένες  αυτές ζωές έκαναν τα βάσανά τους τραγούδια ,άλλοι έφυγαν σε ξένη Γή και περπατούσαν σε ξένους τόπους αφιλόξενους θλιμμένοι και μακριά από τους αγαπημένους τους, μακριά από την Γή που τους γέννησε. Μέσα λοιπόν από αυτήν την ατέλειωτη περιπλάνηση που ξεκινά στα βάθη των αιώνων, μιας διαλυμένης και κουρασμένης  χώρας και των απελπισμένων και εξουθενωμένων κατοίκων της, μία καινούργια προοπτική άρχισε να φαίνεται, μόνο που δυστυχώς ήταν άλλη μία παγίδα, που έπεσαν όλοι μέσα σε αυτήν, γιατί αυτή την φορά ο εχθρός ήταν πιο ύπουλος και επικίνδυνος. Μία περίοδος  ανόδου και εικονικής ευμάρειας και προόδου αποτελείωσε  αυτό που είχε ξεκινήσει, οδηγώντας μία κοινωνία  στο πουθενά, χωρίς αξίες, κανόνες, και προπαντός  χωρίς κατεύθυνση. Σε μία  ύστατη προσπάθεια να ξεχάσουν την ανέχεια και τις κακουχίες, και αποκαμωμένοι , άρχισαν μία υπερβολική κατανάλωση  υλικών αγαθών για να δώσουν  νόημα στην  ζωή τους και την ύπαρξη τους  Τα βάσανα τους,  και τα προβλήματα τους έγιναν αυταρέσκεια, και υπέρμετρη αλαζονεία, στα μάτια τους χαραγμένη η απληστία. Ξέχασαν ποιοι ήταν, ξέχασαν την γλώσσα τους και  απεμπόλησαν την ένδοξη ιστορία τους  για να κυλιστούν στο βούρκο της αυτιστικής ύπαρξης και της επίπλαστης ευμάρειας έχοντας την ψευδαίσθηση  και την φαντασίωση της « μεγάλης ζωής».  Αυτό φαινόταν και από τον τρόπο της φθηνής διασκέδασης που επέλεγαν με γελοίους  γελωτοποιούς που την είχαν αναλάβει..Έτσι ότι δεν κατάφεραν με την βία οι εκάστοτε κατακτητές το κατάφεραν πανεύκολα σε πολύ μικρό διάστημα με  τα χρήματα και την καλοπέραση. Με αρχηγούς ανάξιους  και  σε αναντιστοιχία με τον λαό ήταν απολύτως βέβαιο ότι   οδεύανε  προς την καταστροφή   Ξεπούλησαν το μέλλον τους και  των παιδιών τους, ασπάστηκαν αγκυλωμένες ηθικές και ιδεολογίες, υιοθέτησαν ξένα προς αυτούς στερεότυπα και μιμήθηκαν  ένα ξενόφερτο τρόπο ζωής , απομένοντας ανθρώπινα απολιθώματα, αποξενωμένοι και πιο δυστυχισμένοι, από πριν…..και συνεχίζανε κάπως έτσι, αγνοώντας τα πρώτα μηνύματα που ήταν δυσοίωνα και αναπόφευκτα οδηγούσαν στην πτώση.  Ήταν άγρια η νύχτα, βιαία ήρθε , αστραπές σαν ρομφαίες έσχιζαν τον αέρα και έσπαζαν την σιωπή σαν να  αναμετριόταν  με κάτι που έμοιαζαν με σκιές….  νυχτερινοί άνεμοι ανάδευαν τις θύελλες που ορμούσαν σαν βέλη και  σάρωναν και τρεμούλιαζαν τον χώρο.  .Πανικός επικρατούσε, οι κάτοικοι αλαφιασμένοι έτρεχαν να σωθούν.  Ένας διαπεραστικός υπόκωφος θόρυβος σαν αντίλαλος  τράνταζε όλη την Γή, όλα γκρεμιζόταν,  δεν έμεινε τίποτε όρθιο, φωτιές παντού που δυνάμωναν και  καίγανε   τα πάντα και ύστερα στο σύθαμπο της αυγής, τελετουργικά,  μια βροχή  όλο και πιο δυνατή που κράτησε μέρες σαν να ήθελε να ξεπλύνει τον τόπο να μην αφήσει τίποτε παλιό. Δεν είχε απομείνει τίποτε, χαλασμός….  και σιωπή…βαθειά σιωπή.. Μια περίεργη μέρα ξημέρωσε στην Χώρα …. μία μουσική ακουγόταν να έρχεται από πολύ μακριά.. Την αναγνώρισα αμέσως ,γιατί μου άρεσε πολύ, και την άκουγα συχνά. Δεν ξέρω αν ήταν  μία απλή σύμπτωση. Το  BOLERO δυνάμωνε και σκέπασε όλη την χώρα, κανείς δεν ήξερε από πού προερχόταν  Βρέθηκα να περπατώ στους  έρημους δρόμους, κάποιοι άνθρωποι ξεπρόβαλλαν δειλά, για να δουν τι συμβαίνει…. και ξαφνικά γέμισαν οι δρόμοι  όλοι έτρεχαν προς την κεντρική πλατεία της πρώτης πόλης της χώρας, τους ακολούθησα,… … κάτι γίνεται…… Ένα γράμμα ακουγόταν να διαβάζεται  από κάποια φωνή και να απευθύνεται σε όλους, ιδίως στους μανδαρίνους της εξουσίας. Τους έδινε 7 μέρες προθεσμία για να κάνουν μία φορά στην ζωή τους μία γενναία πράξη, για να επανορθώσουν και ήξεραν πολύ καλά τι έπρεπε να πράξουν. Κάποιοι κατάλαβαν….. Ρωτήθηκε δεν φοβάται;;; ….Η απάντηση ήταν επιγραμματική. «Ήρθε ο καιρός που θα πρέπει να φοβούνται άλλοι πλέον….» Δεν τον έβλεπα αλλά άκουγα την φωνή του, και είχα μια περίεργη  αίσθηση ότι επικοινωνούσαμε., όπως επίσης ότι κατέγραφα συνεχώς ότι συνέβαινε τρέχοντας από την μία άκρη της πόλης στην άλλη . 12 μήνες , τόσους χρειαζόταν για να ξαναφτιάξουν την χώρα από την αρχή, σε καινούργιες βάσεις. Ένας μήνας για κάθε τομέα, και στο τέλος κάθε μήνα θα γινόταν ενημέρωση για το τι πέτυχαν και τι σκοπεύουν να κάνουν. Θα άρχιζαν  άμεσα από την Δικαιοσύνη και την Παιδεία. Έδιναν πολύ μεγάλη σημασία σε αυτούς τους τομείς. Όλα θα έμπαιναν σε τάξη με την σειρά. Παρακολουθούσαν όλοι  μουδιασμένοι, σαν να μην το πίστευαν, αλλά και οι άλλες χώρες με κομμένη την ανάσα . Ηταν αδύνατον να εξηγήσουν τι συμβαίνει και όλα αυτά φαινόταν εξωπραγματικά…. Η μουσική όμως συνεχιζόταν και επεκτεινόταν σε όλον τον κόσμο. Ομόρφυναν οι πόλεις βιώσιμες και ανθρώπινες, ούτε πολύ μεγάλες ούτε πολύ μικρές, σωστά διανεμημένος ο πληθυσμός και οι κατοικημένες περιοχές, οι δρόμοι καθαροί, κατοικίες φιλοκαλίας όμορφων ανθρώπων άνθισαν οι κήποι,….. όλα άρχισαν να παίρνουν μορφή και ζωή….. σοφά σχολεία, αμφιθέατρα αληθινής ψυχαγωγίας και ουσιαστικής μάθησης και πάρκα σε περίοπτη θέση …. ωραίοι νέοι, Κούροι  του Διός και Κόρες φρόντιζαν το σχολείο τους, οι καθηγητές  και οι δάσκαλοι είχαν πλέον τον σεβασμό που δικαιούνταν και το επίπεδο που όφειλαν να διαθέτουν. Όλοι οι κάτοικοι συνεργάσιμοι ένωσαν τις δυνάμεις τους και στρώθηκαν στην δουλειά    για να ξαναχτίσουν τον κόσμο τους αυτόν που ονειρεύτηκαν, να ζήσουν την ζωή που ήθελαν…. και το αποτέλεσμα ηταν αισθητικώς και λειτουργικώς αναβαθμισμένο…. Ζωντάνεψαν τα πρόσωπά τους, ξαναβρήκαν τις αξίες τους που είχαν χάσει, μύρισε η γη θυμάρι…. Με πλήρη Αναγέννηση , έμπνευση και μεράκι και με στόχους βιώσιμους και εφικτούς  εδραιώθηκε και υποστασιοποιήθηκε   μία κοινωνία  ξεκινώντας από  το μηδέν ,εδραιωμένη και χτισμένη πάνω σε γερά θεμέλια! Πέρασε ένας χρόνος  τόσο τελικά χρειάστηκε για να μπουν  οι υγιείς βάσεις και να οργανωθούν σωστά…και αυτό ήταν ολοφάνερο πια…γέμισαν οι πλατείες , ξεχύθηκαν όλοι στους δρόμους, με τραγούδια  με χαρούμενες φωνές για να γιορτάσουν…..την επιστροφή της ζωής…. η μουσική δεν σταμάτησε ούτε για μια στιγμή, άγνωστοι μεταξύ τους αγκαλιαζόταν και χορεύανε , ένας Ήλιος  λαμπερός όσο ποτέ άλλοτε τόσα χρόνια φώτιζε αυτή την χώρα ξανά!!! Ερχόταν από όλον  τον κόσμο  να δουν πως έγινε, τα νέα μεταδόθηκαν παντού, ξεσηκώθηκαν και άλλοι λαοί που ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της χώρας της Λιακάδας. Αναπήδησα, βγάζοντας μια κραυγή,….. τι ώρα είναι…. Τι μέρα….ξημερώματα των γενεθλίων μου στα μέσα Φεβρουαρίου το 2008…. Κάτι πρέπει να έγινε, σκέφτηκα, κάτι γίνεται…. άνοιξα το ράδιο αυθόρμητα μήπως ακούσω κάτι……. Ένα τραγούδι με υποδέχθηκε…. Το άκουγα για πρώτη φορά…. Ίσως να μην είναι ένα απλό όνειρο, ίσως να είναι μία υπόσχεση….. Είναι  το πεπρωμένο αυτού του τόπου  να είναι πάντα πρωταγωνιστής σε κάθε τι μεγάλο και να γράφει τις πιο φωτεινές σελίδες της Ιστορίας με το μεγαλείο του. Είναι στη μοίρα αυτού του Έθνους να αναγεννιέται από τις στάχτες του και να ξανακάνει θαύματα, με Πυρρίχιους χορούς, γιατί έχει τον Ήλιο στην καρδιά και την γενναιότητα στα μάτια . Είναι η ψυχή του , η αιώνια και ακατάλυτη που είναι πλασμένη να ζει ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ίσως αυτό το φλάουτο που αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου να συνηγορεί. Ίσως να πλησιάζει η μέρα που ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ …..  θα ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ!!! Το όνειρο της  Κλεονίκης […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Το όνειρο της Κλεονίκης at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: