Το γράμμα του νικητή πολεμιστή

Οκτώβριος 27, 2010 § 8 Σχόλια


Εποποιΐα της Πίνδου

-Πόσοι είναι οι Έλληνες;

-Τόσοι όσοι χρειάζονται για να νικάνε τους εχθρούς τους

Το γράμμα του πολεμιστή

Μάνα μου

Μόλις τελείωσε η μάχη

βροντούν στ΄αυτιά μου ακόμη τα κανόνια

Τόσο που λέω πως θα περάσουν χρόνια

Και τελειωμό ο αντίλαλος δεν θα΄χει.

Μέγα θαύμα αλήθεια!

Τι θάρρος κι ο πιο δειλός το θάνατο αντικρίζει.

Βλέπω τον χάρο γύρω να θερίζει κι όμως ξεχνώ πως είναι αυτός ο χάρος.

Μα όταν τελειώνει η μάχη και σηκώνουν στον κάμπο

τα κορμιά σηκωμένα

πετάει ο νους μου μονομιάς σε σένα

και μια στιγμή τα μάτια μου βουρκώνουν

Στοχάζομαι ο φτωχός- συγχώρησε μου πατρίδα μου-

την ταπεινή μου σκέψη

ως αν το βόλι απάνω μου είχε στρέψει

αχ δε θα σε ξανάβλεπα ποτέ μου

Για μια στιγμή μονάχα

Μα όταν πάλι χύνεται ο χάρος με την ορμή του

τόσο με συνεπαίρνει η δύναμη του

που ορμώ να πέσω στην φριχτή του αγκάλη

Αχ να βρισκόμουν κάποτε σιμά σου

ο κίνδυνος μεθάει αγαπημένη μα σαν τραγούδι γλύκας

ανεβαίνει στα χείλη μου το σεβαστό όνομα σου

Πώς να στο ειπώ στην σκέψη μου δω πέρα

τόσο με σε δεμένη είναι η πατρίδα μου που μια βραδιά στον ύπνο μου

την είδα με την δική σου μορφή μητέρα

Μάνα βλέπω τα μάτια σου να κλαίνε

μα ‘όταν με το καλό ξαναγυρίσω

θάχω πολλά να σου ιστορίσω.

Τις νίκες μόνο με φιλιά τις λένε

ποίημα του Ιωάννη Πολέμη

Τις νίκες μόνο με φιλιά τις λένε!

ΜΟΝΟ

Και με αέρα ελεύθερης πνοής και αύρα πάθους  φλογερής

Αστραία

 

Εμπρός της Ελλάδος Παιδιά

Advertisements

Tagged:

§ 8 Responses to Το γράμμα του νικητή πολεμιστή

  • Ο/Η elzin λέει:

    Η μέρα κείνη δε θ’ αργήσει
    …που ο Ήλιος θα χαμογελάσει πλατιά
    και θαρθεί να μείνει στις καρδιές μας για πάντα
    με της φτερωτής Νίκης …του Κλέους και του Πάθους…τα φιλιά!
    Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει
    ..που θα περπατήσουμε σε Ανοιξιάτικα λιβάδια
    τραγουδώντας σε νότες ιαμβικές… στους ανέμους ψιθυριστά!
    Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει
    που θα ατενίσουμε τον ουρανό… στα μονοπάτια του τα λαμπερά διάφανα καθαρό….. !
    ..κυνηγημένο μου πουλί
    σε πήρε κάποτε η δύση
    σε ξαναφέρνει η ανατολή…

    Λίο

    Η μέρα κείνη δε θ’ αργήσει
    που μπρος μου θα σε ξαναδώ
    το φως του ήλιου θα ραγίσει
    και συ θα τρέχεις προς τα δω

    θε να σκορπά το μέτωπό σου
    χρυσή βροχή στον ουρανό
    και θα ‘ν’ τ’ ωραίο πρόσωπό σου
    κι απ’ το φεγγάρι πιο χλωμό

    Κι όταν θα σμίξουν οι καρδιές μας
    όλα θα λάμψουνε αλλιώς
    και θα χαθεί μες τις σκιές μας
    όλος ο κόσμος ο παλιός

    Η μέρα κείνη δε θ’ αργήσει
    κυνηγημένο μου πουλί
    σε πήρε κάποτε η δύση
    σε ξαναφέρνει η ανατολή

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Η ΜΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ!!!
    Που ο Ηλιος θα ανατείλει λαμπερός και χρυσαφένιος σε αυτή την Χώρα
    και θα φωτίσει τις καρδιές των Ελλήνων!

    Το δάκρυ σου Ελλάδα θα γίνει χαρά, οι καημοί μας θα γίνουν τραγούδια
    σε ολάνθιστα Ανοιξιάτικα λιβάδια, τώρα που το ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΟΝΕΙΡΟ ΛΑΧΤΑΡΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ!!!

    Κάνε το δάκρυ σου χαρά
    και τον καημό σου του γιαλού μαργαριτάρι
    τώρα που πάλι λαχταρά
    ν’ ανοίξει τ’ όνειρο τα πρώτα του φτερά

    Σε καρτερώ τόσο καιρό
    να ‘ρθεις και πάλι στη παλιά πηγή
    σε καρτερώ πικρό νερό

    Στου γυρισμού την αμμουδιά
    έχω κρυμένο το παλιό μας το φεγγάρι
    να στο χαρίσω μια βραδυά
    που θα φανείς μέσ’ απ’ των άστρων τα κλαδιά

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Ενα τραγούδι αφιερωμένο στην Παρέα και στα νιάτα της Ελλάδος απο μια γυναίκα Λεβέντισσα Ηπειρώτισσα, που ήταν οκτώ χρονών όταν έτρεχε να σωθεί απο τους βομβαρδισμούς των Γερμανών, είναι η Μητέρα μου!
    ΤΑ ΝΕΙΑΤΑ
    Ωρέ να ΄ταν τα νιάτα,
    να ΄ταν τα νιάτα δυο φορές,
    να ΄ταν τα νιάτα δυο φορές
    τα γηρατιά καμία.

    Ωρέ να ξανανιώσω
    να ξανανιώσω πουλί μου μια φορά
    να ξανανιώσω μια φορά
    να γίνω παλικάρι.

    Ωρέ να βάνω το φε-,
    να βάνω το φεσάκι μου,
    να βάνω το φεσάκι μου,
    να βγαίνω στο παζάρι.

  • Ο/Η elzin λέει:

    Χρόνια πολλά στις Ελληνίδες ,
    Λεβέντισσες γυναίκες Ηπειρώτισσες
    και στους Έλληνες που γιορτάζουν σήμερα τα ηρωικά ΟΧΙ
    που έχουν εκφωνήσει στην ζωή τους
    για χάρη της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας.

    « Η ιστορική δικαιοσύνη μοι επιβάλλει να διαπιστώσω ότι μεταξύ των εχθρών οι οποίοι εβρίσκοντο απέναντι ημών, ο Έλλην στρατιώτης προ πάντων, επολέμησε με το μεγαλύτερο θάρρος»

    Αυτά ήταν τα λόγια του Φύρερ που εκφώνησε σε ομιλία του
    μετά την εισβολή και κατοχή της Ελλάδος και συνεχίζει:

    «Ήτο δι εμέ θλιβερόν και πικρόν, διότι ως Γερμανός δια της μορφώσεως μου κατά την νεότητα μου και εκ του επαγγέλματος μου αργότερον κατειχόμην από βαθύτατον σεβασμό δια τον πολιτισμόν και τα τέχνας μιας χώρας , η οποία ήτο η κοιτίς του κάλλους και του ανθρώπινου μεγαλείου, υπήρξε λέγω θλιβερόν για εμένα να βλέπω την εξέλιξη αυτή και να μην δύναμαι να την μεταβάλλω»

    Τόσο πολύ μας έχουν αγαπήσει
    εχθροί και άσπονδοι φίλοι και εισαγόμενοι σωτήρες
    που θελήσανε να μας πνίξουν στο εναγκαλισμό της αγάπης στερώντας μας τον αέρα της ελεύθερης αναπνοής.

    Τα γράμματα, οι λόγοι των πολεμιστών
    δεν φτιάχνουν θύματα, δούλους, δεσποτάδες και αφέντες
    και οι πράξεις τους θα πρέπει να συνάδουν με αυτά.

    Δημόδοκος

    • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

      Στα δύσκολα φαίνεται η ψυχή των Ελλήνων, που έχουν πεί πολλές φορές το ΟΧΙ, για μια ζωή που όφειλαν να ζήσουν όρθιοι και Ελεύθεροι. Αυτό το ΟΧΙ , μονολεκτικά , χωρίς συμβιβασμούς σηματοδοτεί μία από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας μας. Μαζί με το Μολών Λαβέ του Λεωνίδα, την παλληκαριά και την θέληση του Θεμιστοκλή και του Μιλτιάδη, και τόσων άλλων, ενσαρκώνει την συλλογική αντίσταση του Ελληνικού Λαού στις πιο κρίσιμες ιστορικές στιγμές του, και υπερβαίνει ακόμη και τα πρόσωπα που την συμπύκνωσαν στην επιγραμματική τους απάντηση, του κάθε Έλληνα που νιώθει πως κουβαλάει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο. Με παρελθόν, παρόν, και με μέλλον. Του Έλληνα της Τιμής, της Λεβεντιάς και της Υπερηφάνειας !!!

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    Τα αηδόνια και τα πετροχελιδόνια της Ελλάδος έχουν δώσει μιά παραγγελιά η Ανοιξη ναρθεί γοργά!!!

    Μου παρή-, το χαϊδεμένο μου,
    μου παρή-, παρήγγειλε τ’ αηδόνι.

    Μου παρή-, παρήγγειλε τ’ αηδόνι,
    και το πε-, το πετροχιλιδόνι.

    Να του πλέ-, το χαϊδεμένο μου,
    να του πλέ-, του πλέξω τη φωλιά του.

    Να του πλέ-, του πλέξω τη φωλιά του,
    με τα ολο-, χρυσα-πούπουλά του.

    Για να βά-, το χαϊδεμένο μου,
    για να βάλει, βάλει με τ’ αηδόνι.

    Για να βάλει, βάλει με τ’ αηδόνι.
    να λαλεί, καλέ να το μυρώνει.

    Του παρή-, το χαϊδεμένο μου,
    του παρή-, παρήγγειλα κι εγώ.

    Του παρή-, παρήγγειλα κι εγώ,
    που ‘χρο- μήνους, να τον δω.

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    Τους τελευταίους δώδεκα μήνες στην χώρα συνέβησαν απίθανα πράγματα τα οποία κανείς πραγματικός Έλληνας, Έλληνας στην ψυχή και όχι στο διαβατήριο μόνο, θα μπορούσε να πιστέψει. Με κορυφαία τραγική στιγμή ολων αυτών των δραματικών γεγονότων τη φράση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου ότι η Ελλάδα απώλεσε την εθνική κυριαρχία της και συνεπώς ότι τελούμε υπό ξένη κατοχή. Πιθανόν και ο ίδιος να μην καταλάβαινε τι σημαίνει αυτό που ξεστόμισε στη προσπάθειά του να δικαιολογήσει το επαίσχυντο «Μνημόνιο».
    Ίσως γιατί δεν μπορεί να αντιληφθεί οτι η εθνική κυριαρχία χάνεται μόνο όταν η χώρα χάνει πόλεμο, όχι όταν κάποιοι τραπεζίτες ζητάνε τα λεφτά που δάνεισαν πίσω.
    Πριν από 70 χρόνια κάποιοι και μόνο στην ιδέα της πραγματικής απώλειας εθνικής κυριαρχίας αντεδρασαν αρκετά διαφορετικά απ’ότι οι σύγχρονοι πολιτικοί μας. Ίσως οι πράξεις και οι ενέργειες εκείνων να πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα για τους νυν πολιτικούς όλων των παρατάξεων που έχουν πραγματική ευθύνη για το που έχει οδηγηθεί η χώρα σήμερα:
    Στις 6 Απριλίου 1941, στις 5.15 πμ ο Χίτλερ εξαπέλυσε εναντίον της Πατρίδας μας 24 επίλεκτες μεραρχίες υπό τον Στρατάρχη Φον Λιστ σε εφαρμογή του σχεδίου «Μαρίτα». Το λιμάνι του Πειραιά βομβαρδίζεται με σφοδρότητα από τα Στούκας. Στο Βερολίνο, πληροφορούσαν τον Έλληνα πρέσβη ότι ο γερμανικός στρατός εισέρχεται στην Ελλάδα για να εκδιώξει τους Βρετανούς. Ο πρωθυπουργός Κορυζής απάντησε το δεύτερο μεγάλο ΟΧΙ.
    Στα οχυρά της «Γραμμής Μεταξά» στην Μακεδονία και τη Θράκη (Νυμφαία, Εχίνος, Ρούπελ, Ιστίμπεη) οι Έλληνες μαχητές αμύνονται ηρωικά, κερδίζουν μάχες και, όταν λήγει ο άνισος αγώνας τους, δέχονται στρατιωτικές τιμές από τον ίδιο τον αντίπαλο τους. Στις 9 Απριλίου, καταλαμβάνεται η Θεσσαλονίκη. Υπογράφεται συνθηκολόγηση. Η Ταξιαρχία του Έβρου, αφοπλίζεται. Ο Διοικητής της, Υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, αυτοκτονεί.
    Στις 18 Απριλίου, ο πρωθυπουργός Κορυζής συμμετείχε σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Ακολούθησε κατ’ ιδίαν συνομιλία του με τον βασιλιά Γεώργιο. Ο Κορυζής επιστρέφοντας σπίτι του μη μπορώντας να αποδεχθεί ότι η χώρα του θα βρίσκεται σε λίγο υπό ξένη κυριαρχεία, αυτοκτονεί.
    Λίγες εκατοντάδες μέτρα από το σπίτι του Κορυζή, αυτοκτονεί επίσης και η Πηνελόπη Δέλτα την ώρα που οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα.
    Στις 23 Απριλίου, στην Ήπειρο, ο Ταγματάρχης πυροβολικού Νικόλαος Βερσής, διοικητής μοίρας πυροβολικού, όταν αναγκάζεται να παραδώσει τα πυροβόλα του στους Γερμανούς, σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, αυτοκτονεί, ενώ οι άνδρες του ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο.
    Αυτοί δικαιούνται εις τους αιώνας να φέρουν τον τίτλο «ΕΛΛΗΝΑΣ».
    Οι σημερινοί πολιτικοί OXI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Το γράμμα του νικητή πολεμιστή at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: