Η Ιαχή ενός Έλληνα αεροπόρου

Σεπτεμβρίου 23, 2010 § 11 Σχόλια


http://sokakia.files.wordpress.com/2010/08/f_16_4.jpg

….διασχίζοντας τους αιθέρες με τα φτερά της Ηχούς

και ροδοδάκτυλης Ηούς

στο ξημέρωμα του καινούργιου αιώνα.

Φθάνει πια με την σιωπή των Αμνών και των περιπατώντων νεκρών!

Επιστολή στους φορείς της θεοκρατικής  αντινόησης

Ο ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΤΗΝ ΑΤΙΜΑΖΟΥΝ

ΟΠΟΥ ΑΝΘΟΠΕΤΟΥΣΑΝ ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΔΕΡΝΕΙ Η ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ

Λέει ο Έλληνας Κωστής Παλαμάς

Μέχρι πότε το Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, το πνεύμα της γνώσης, της αρετής, των αρχών, των ιδανικών, του μέτρου, της αρμονίας, του ανθρωπισμού θα είναι παραμερισμένο καταχωνιασμένο και απαγορευμένο μέσα στην ίδια του την πατρίδα, εδώ όπου γεννήθηκε.Μέχρι πότε η Ελλάδα θα κυριαρχείται από το εβραϊκό πνεύμα, το πνεύμα του σκοταδισμού, της εγκληματικότητας, της βαρβαρότητας, της υποκρισίας, της εκμετάλλευσης, της διαστροφής και της καταστροφής του ανθρώπου και όλης της πλάσης. Μέχρι πότε οι Έλληνες θα έχουν άγνοια για το τι εστί Ελληνικό πνεύμα. Μέχρι  πότε θα έχουν στην λήθη και δεν θα τολμούν να τιμούν τους προγόνους τους, όπως τους αξίζει. Μέχρι πότε θα αποκρύπτεται η αληθινή ιστορία τους για να ξαναβρούν τον Ελληνικό τους εαυτό, και θα διδάσκονται ακόμη την όποια διαστρεβλωμένη προκρούστεια και βυζαντινή θεωρία. Μέχρι πότε θα φυτοζωούν πάνω σε ανθελληνικές ,άθλιες ,  ανάρμοστες και απαράδεκτες για έναν Έλληνα βυζαντινές ρίζες, διαιωνίζοντας εν αγνοία του το έγκλημα κατά του Ελληνισμού.Μέχρι πότε ο Έλληνας θα διαμορφώνεται σε απαξιωμένο θρησκόληπτο βυζαντινό υποτελές υποκείμενο αντί σε έναν αξιοπρεπή πολίτη.Μέχρι πότε η Ελλάς θα αποκαλείται Greece   και οι Έλληνες Greeks, υβριζόμενοι.Μέχρι πότε η εκκλησία θα μετέχει την παιδεία, θα έχει κατηχητικά, διαπλάθοντας τα ελληνόπουλα από ελεύθερο μέχρι βίαιο προσηλυτισμό, με το εβραιοχριστιανικό πνεύμα,  μεταβάλλοντάς τα σε πνευματικούς γενίτσαρους εναντίον του εαυτού τους και του Ελληνικού Έθνους.Μέχρι πότε η εκκλησία θα εγκλωβίζει τους Έλληνες από την ώρα της γέννησής τους, καθορίζοντας το θρησκευτικό, πολιτισμικό , εθνικό και πολιτικό τους γίγνεσθαι.Μέχρι πότε η εβραϊκή αίρεση του Εβραίου Σαούλ και των διαδόχων του «πατέρων» θα είναι η επικρατούσα θρησκεία του Ελληνικού κράτους και θα επιβάλλεται στους Έλληνες με την «παράδοση», την ασύδοτη προπαγάνδα και την έμμεση βία.Μέχρι πότε το κράτος θα έχει αγκαλιά την εκκλησία θυμίζοντας την δικέφαλη βυζαντινή και σουλτανική εξουσία της αθλιότητας και της δουλείας.Μέχρι πότε η εκκλησία θα είναι κράτος εν κράτει, εμπλεκόμενη παντού, χειραγωγώντας άτομα, λαό και καταστάσεις και να κρατά όμηρους τους πολιτικούς «του πολιτικού κόστους».Μέχρι πότε η εκκλησία θα εμπορεύεται ανεξέλεγκτα τον πόνο και την δυστυχία των ανθρώπων υφαρπάζοντας μέσα από την αφέλεια τους, την ευπιστία και την άγνοια τους, τον οβολό τους, τις προσφορές τους τις δωρεές και τις κληρονομιές. Μέχρι πότε οι αρχιερείς θα ταπεινώνουν και θα απαξιώνουν τους ανθρώπους κρατώντας τους στα σκοτάδια της δεισιδαιμονίας, βάζοντας τους να προσκυνούν τους ιδίους, εικόνες, ξύλα και μπογιές με εβραίους προφήτες και αγίους στυγερούς εγκληματίες. Μέχρι πότε το Ελληνικό κράτος θα ασχολείται με τα απανταχού πατριαρχεία που έστησαν οι εβραίοι του χριστιανισμού της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και να διαθέτει δις ευρώ σε όλους αυτούς, για παλάτια, θρόνους, χλιδή, και να μην φτιάχνει σχολεία, γηροκομεία, νοσοκομεία.Μέχρι πότε η ελληνική πολιτεία θα κατοχυρώνει και νομικά την εκκλησία και ποικιλοτρόπως να τους φροντίζει 2.000 χρόνια περίπου.Και τέλος μέχρι πότε θα περπατάμε στο δρόμο που μας έβαλαν ευθύς μετά την απελευθέρωσή μας το ΄21, το βυζαντινό-εβραϊκό και όχι τον Ελληνικό, που η ιστορική αναγκαιότητα και η καταστροφική πραγματικότητα επιτάσσει και οι Έλληνες του ΄21 και οι λαοί της Ευρώπης και όλοι οι Έλληνες του κόσμου αυτόν τον δρόμο ήθελαν και θέλουν.

Μέχρι πότε;;;

Και απευθύνομαι στους ιερείς και τους «πατέρες»  γιατί είναι οι ηθικοί αυτουργοί  και όλα αυτά τα τεράστιας έκτασης και άφατης κακουργίας εγκλήματα τόσων αιώνων ,των πατέρων του χριστιανισμού τους βαραίνουν στο ακέραιο ως συνεχιστές και κληρονόμοι τους, και έχουν αποδεχτεί αναμφισβήτητα μια και με απόλυτη αφοσίωση και συνέπεια ακολουθούν και εφαρμόζουν τα ίδια,  και τους ερωτώ:

1.Γνωρίζετε τις εστί εβραϊκό πνεύμα. Οφείλετε να το γνωρίζετε γιατί το διδάσκετε και το ψέλνετε στις εκκλησίες και ορκίζεστε στο ιερό τους βιβλίο, συνεργαζόμενοι με όλους τους τυράννους για να εξυπηρετήσετε και να προάγετε τα συμφέροντα σας. Μέσα από την υποκρισία, το ασύστολο ψεύδος ,μεγαλοστομία, φιλαργυρία, διαπλοκή, έριδα και μίσος, εγκλωβίσατε τους ανθρώπους ως «απολωλότα πρόβατα» με τα ανελέητα «κύριε ελέησον».

Τι Έλληνες είστε εσείς που από το πρωί μέχρι το βράδυ προσκυνάτε και δοξολογάτε τους προγόνους των εβραίων και τους έχετε για πρότυπα και δασκάλους, φανατικοί φορείς του εβραιοπαυλιανισμού. Γιατί κάνατε αγίους τους εγκληματίες με τις τόσες φρικαλεότητες που έχουν κάνει Θεοδόσιο, Κωνσταντίνο, Ελένη. Γιατί , για τα προσωπικά σας και μόνο συμφέροντα, οφίκια, χρυσία, θρόνους και προνόμια, ξεπουλήσατε στον Τούρκο τον Ελληνισμό, ρίχνοντας τον, χωρίς οίκτο και εν πλήρη γνώση, και συνείδηση και βούληση, 400 χρόνια βορά στον πιο βάρβαρο και στυγερό δυνάστη, με τον οποίον εσείς ζούσατε αρμονικότατα. Γιατί ποτέ δεν θελήσατε την απελευθέρωση του Ελληνικού Έθνους, τους εμποδίζατε και τους αφορίζατε ενώ εσείς καλοπερνούσατε.

2.Γνωρίζετε τι εστί Ελληνικό πνεύμα. Και βέβαια γνωρίζετε γι΄αυτό το πολεμήσατε και το πολεμάτε με άφατη μανία και μίσος. . Μπορεί να είστε βυζαντινοί, ρωμιοί, ραγιάδες ομιλείτε την Ελληνική αλλά Έλληνες δεν είστε, περίτρανη απόδειξη όλα αυτά που κάνατε.

Σταματήστε λοιπόν να υποκρίνεστε , και σεβαστείτε το όνομα των Ελλήνων και αυτή την Γή που ποτίστηκε με το αίμα τους. Κάντε την αυτοκριτική σας με γενναιότητα αν διαθέτεται και επιτέλους αυτοκαταργηθείτε κύριοι. Βγάλτε τα ράσα και αρχίστε να ζείτε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, ζήστε αρμονικά με όλους τους ανθρώπους μην βασανίζετε την φύση σας και την υποχρεώνετε σε καταστολή, αγαπήστε μια γυναίκα. Μην πάτε κόντρα γιατί αργά ή γρήγορα σε συνδυασμό με την καλοπέραση, την μαλθακότητα, την τεμπελιά οδηγείστε αναπόφευκτα σε διαστροφή και ψυχική ανωμαλία.

ΑΥΤΟΚΑΤΑΡΓΗΘΕΊΤΕ και δώστε στον κόσμο τις κινητές και ακίνητες περιουσίες που του ανήκουν, γιατί τους λεηλατείτε  αιώνες τώρα. Όσο για το έργο σας που με μεγαλοστομίες και τυμπανοκρουσίες προβάλλετε, και τις υποκριτικές παρηγοριές που προσφέρετε, στάχτη στα μάτια δεν είναι τίποτε μπροστά σε όλα αυτά που επωφελείστε εκμεταλλευόμενοι τον πόνο και την αφέλεια των ανθρώπων.

Κύριοι  πολιτικοί

Όταν κατοχυρώσατε και συνταγματικά αυτή την θρησκεία, ξέρατε στα αλήθεια τι εστί χριστιανισμός, εκκλησία, ιερατείο και «πατέρες», πως δημιουργήθηκαν, τι έκαναν και τι επιδιώκουν;;;

Ξέρατε την αληθινή τους ιστορία και τις πράξεις τους ενάντια στο Ελληνικό Έθνος, που σπεύσατε να τους διασφαλίσετε και να τους φροντίσετε. Γνωρίζετε έτσι ότι  ανανεώσατε αυτό που έκανε ο εγκληματίας και ενταφιαστής του Ελληνισμού Θεοδόσιος πριν 1.700 χρόνια και από τότε οι ιεράρχες δεν έχουν αφήσει τίποτε του Ελληνισμού που να μην το καταστρέψουν, εκθεμελιώσουν, κάψουν, βασανίσουν, σφάξουν.

Ξέρετε ότι στην ουσία δεν πρόκειται για μία απλή θρησκεία αλλά για ένα θεοκρατικό σύστημα «κράτους ιερατείου» με συγκεκριμένους σκοπούς, στρατηγικές, και τακτικές όπως τις βλέπουμε μέσα από τις ιστορίες της Π.Δ. να τις εφαρμόζει ο Μωυσής και οι υπόλοιποι εβραίοι σε  όλους  τους λαούς και ιδιαίτερα και με περισσή λύσσα στον Ελληνικό, 2.000 χρόνια και εβραιοχριστιανικού σκοταδισμού.

Γιατί δεν θεσπίστηκε κάποια επίσημη επέτειος από το κράτος που να θυμίζει τους αγώνες, τις θυσίες και τους θριάμβους των προγόνων μας. Έχουμε τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, τον Θεμιστοκλή στην Σαλαμίνα, τον Μιλτιάδη στον Μαραθώνα, τις Πλαταιές, τον Μ. Αλέξανδρο, που αποτελούν φωτεινά παραδείγματα και κορωνίδες  αρετής, ανδρείας, τόλμης, και ιδανικά για πατρίδα και ελευθερία. Δεν είναι ντροπή και ασέβεια που ο Στρατός μας  και το πολεμικό μας ναυτικό , η Αεροπορία μας δεν γιορτάζει  αυτούς τους ήρωες που υπήρξαν  και ήταν ιστορικά πρόσωπα. Δεν είναι ντροπή να υπάρχουν Έλληνες που να μην  ξέρουν τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη και τόσους άλλους και πολλούς φιλόσοφους , αλλά να ξέρουν απέξω  τους εβραίους προπάτορες και την εβραϊκή ιστορία, και να τους δοξολογούμε και να τους γιορτάζουμε ως αγίους και προφήτες. Ενδεικτικά  μόνο, το μνημείο στις Θερμοπύλες είναι έργο Ελλήνων του Εξωτερικού και το Τύμβος του Μαραθώνα θα είχε χαθεί μέσα στα μπάζα και τα χορτάρια αν δεν υπήρχε ο Μαραθώνιος. Πέρα του ότι έκτισαν εκκλησίες μέσα στον Παρθενώνα και τον απέξω χώρο της ιδίως στην Πλάκα, έζωσαν και τον Ιερό Βράχο με εβραιοχριστιανικά ονόματα.  Επίσης το 1955 οι αρχές του πανεπιστημίου των Αθηνών έκανα Λάβαρο τους τρείς ιεράρχες που μέχρι τότε ήταν η Αθηνά, η θεά της σοφίας. Ευτυχώς βέβαια χάρη σε κάποιους Έλληνες που ακόμη ορθώνουν το ανάστημα  τους και αντιστέκονται, αυτό το ανοσιούργημα δεν κράτησε πολύ και το 1987 επανήλθε από τον πρύτανη Κον Σταθόπουλο. Τι να πει όμως κανείς για τους ιθύνοντες του πνευματικού κόσμου που δέχθηκαν να θεσπιστεί σχολική γιορτή , των τριών ιεραρχών διδάσκοντας τα ελληνόπουλα για τους εβραιοχριστιανούς και όχι για τους σοφούς προγόνους τους και δεν έχουμε και λίγους.

Ως φύλακες όμως αυτής της χώρας δεν δικαιολογείται η άγνοια και ιδιαίτερα τώρα που η χώρα έφθασε στο χείλος της καταστροφής  και από δω και πέρα για ότι κάνατε ή θα κάνετε φέρετε ακέραια την ευθύνη και θα λογοδοτήσετε για όλα. Οφείλετε να ενημερώσετε τον κόσμο για το που βρισκόμαστε,που πάμε, όντα κατευθυνόμενα χωρίς οράματα μέσα σε απόλυτη  εκμετάλλευση, και πως θα μπορούσαμε να πορευόμαστε εντελώς διαφορετικά και ως άνθρωποι και κοινωνία. Εκείνο που προέχει και αποτελεί επιτακτική ανάγκη είναι η ενημέρωση του σημερινού Έλληνα για να αντιληφθεί ότι αντί να συνεχίζει να διαμορφώνεται μέσα στο εβραϊκό πνεύμα, της βαρβαρότητας, της πνευματικής καθήλωσης, της απαξίωσης του ανθρώπου, του εκμηδενισμού των αξιών, αρχών και ιδανικών, των ξολοθρεμών, της υφαρπαγής, της ανηθικότητας, του ρατσισμού και όλων αυτών που εντέλλεται η Π.Δ., κατευθυνόμενος έτσι προς την «δύση» του καταστρεφόμενος, να κάνει την απόλυτη αναστροφή και να αρχίσει να διαπλάθεται από το Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα βαδίζοντας προς την «Ανατολή του» για όλο και περισσότερο αναγεννησιακό φως και ότι αυτό συνεπάγεται σε πολιτισμό, εξανθρωπισμό και ανάταση.

Και αυτό πρέπει να είναι το πρώτο και επείγον όραμα για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα και η αποστολή όλων των πολιτικών ηγετών, ειδικά των Ελλήνων που φέρνουν την βαριά κληρονομιά που είναι όλων . Αυτή πρέπει να είναι στο διηνεκές η αποστολή και η στρατηγική των απανταχού Ελλήνων ,  για να ξαναγραφεί η ιστορία παρόλο που δεν το θέλουν τα καταστημένα και οι υπηρέτες τους ανθέλληνες.

Οι Έλληνες του πνεύματος πρέπει επίσης να αναλάβουν την ενημέρωση να πάρουν τον λόγο, ποιητές, λογοτέχνες, φοιτητές, καθηγητές, δημοσιογράφοι, εκδότες ,όλοι οι Έλληνες μαζί, και εμείς που ζούμε εδώ, είναι πρώτιστο και μέγα χρέος μας, για μας που περπατούμε στους χορταριασμένους δρόμους των προγόνων  μας ,δίπλα από τα μνημεία, που αφουγκραζόμαστε τους οδυρμούς τους, τις διώξεις τους, τις αγωνίες τους για αυτή την πατρίδα.

Σήμερα, κάθε πνευματικός άνθρωπος μέσα και έξω από την  Ελλάδα βλέπει ότι η ανθρωπότητα περνά μεγίστη κρίση, πρωτίστως κρίση πνευματική, κρίση πολιτισμού, και ότι δεν υπάρχει άλλη θεραπεία από την επιστροφή στην Ελλάδα και την Αναγέννησή της.

Γιατί απώτερος σκοπός της της ζωής του ανθρώπου είναι η πνευματική του ανόρθωση Άνω Θρώσκω ,μέσα από την γνώση για να δημιουργήσει καλύτερες κοινωνίες και συνθήκες ζωής σε απόλυτη αρμονία με όλη την πλάση. Αυτή την ανωτερότητα ο άνθρωπος θα την αντιληφθεί και θα την πετύχει μέσα από την πρέπουσα παιδεία, μέσα από την σοφία του Ελληνικού πνεύματος με μέτρο τον Άνθρωπο, θεμελιώνοντας την υποδομή του Ελληνικού οράματος και ξαναβρίσκοντας  την χαμένη μας ταυτότητα.

Μονάχη έγνοια ἡ γλῶσσα μου στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου.» (Ὀδυσσέας  Ἐλύτης, «Ἄξιον ἐστί»)

Μονάχα!!!

ΔΑΙΔΑΛΟΣ

https://iparea.files.wordpress.com/2010/09/ceb1ceb5cf81cebfcf80cebbceaccebdceb1.jpg?w=300

Advertisements

Tagged:

§ 11 Responses to Η Ιαχή ενός Έλληνα αεροπόρου

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Η σχέση Ελληνισμού και Χριστιανισμού ήταν ΟΛΕΘΡΙΑ και οδήγησε στην ολοσχερή καταστροφή του πρώτου όσο και αν επιμένει το ιερατείο της ορθοδοξίας να μιλάει για ελληνοχριστιανικό πολιτισμό.
    Αυτός ο τόπος, αυτή η Χώρα αποζητάει την αναγέννηση της, την κάθαρση της ! Να ανάψουμε ξανά την φλόγα του Ελληνισμού!
    Με έναν Υμνο …

    Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΥΜΝΟΣ
    Αρχαίο πνεύμα αθάνατο , αγνέ πατέρα
    του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού
    Κατέβα , φανερώσου, κι’ άστραψε εδώ πέρα
    στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού
    Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι
    των ευγενών αγών λάμψε την ορμή
    και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
    και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί
    Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου
    σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός
    και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου
    Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός
    Κωστής Παλαμάς

  • Ο/Η iparea λέει:

    Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ πως οι εκπρόσωποι της εκκλησίας είναι γνήσια τέκνα του ευρύτερου σιωνισμού και αποκόπτουν ένα λαό τον Ελληνικό από τις ρίζες του οδηγώντας τον σε ένα δρόμο χωρίς ταυτότητα χαμένο στην ομίχλη για να τον χειρίζονται και να τον εξουσιάζουν. Ακόμη και οι στολές που φοράνε είναι κατάμαυρες όμοιες με αυτές που φορούσαν οι Εβραίοι πατριάρχες και οι χρυσοποίκιλτες μοιάζουν με αυτές των ρωμαικών βυζαντινών αυτοκρατόρων με την δεσποτική τους εξουσία. Οι μαγικές τελετουργίες τους με όλους τους αναθεματισμούς τα ραντίσματα και τις κατάρες κατά του Ελληνισμού δεν αφήνουν Έλληνα άνθρωπο να ορθοποδήσει και να προκόψει. Μόνο ένα δυνατό ισχυρό αντίδοτο μπορεί να λύσει αυτή την μαύρη μαγεία αιώνων και να κόψει τα σχοινιά αυτού του σκουριασμένου αναχρονιστικού κόμπου
    Αστραία

  • Ο/Η elzin λέει:

    Στην βάση όλων των θρησκειών και των ιερατείων
    δεν υπάρχει παρά μόνο η μαγεία
    στον αφηρημένο πυρήνα της και στον συγκεκριμένο,
    η γνώση της μεταφυσικής, η χρήση και η υπερβολική κατάχρηση της.
    Ο χριστιανισμός και οι άλλες θεοκρατικού τύπου θρησκείες
    ευθύνονται για μεγάλη κατάχρηση
    που οδήγησε στην υποδούλωση των ανθρώπων ,
    στον χειρισμό και την χειραγώγηση τους,
    τα έκτροπα που τους συνοδεύουν, τον φανατισμό που υποδαυλίζουν
    και την κατάργηση , την περιθωριοποίηση της λογικής και της νόησης.

    Δημόδοκος

  • Ο/Η iparea λέει:

    24-26 Σεπτεμβρίου: Τρεις ημέρες γεμάτες μαγεία
    Το τριήμερο 24-26 Σεπτεμβρίου.
    Η Μαγεία έχει την τιμητική της.
    Μάγοι, ξόρκια και φυλακτά
    Η μαγεία στον αρχαίο και χριστιανικό κόσμο είναι ο τίτλος μιας μεγάλης γιορτής που προσκαλεί όλους τους πολίτες, μικρούς και μεγάλους, να επισκεφθούν μουσεία, μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους σε 53 σημεία της Ελλάδας.
    Κάρλος
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_24/09/2010_356766

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Μία θρησκεία στην υπηρεσία της απόλυτης εκμετάλλευσης και υποδούλωσης των ανθρώπων.
    Και όποιος ισχυρίζεται πως η χριστιανική πίστη δεν έχει καμία σχέση με τη διαφθορά του χριστιανικού ιερατείου, τότε ή αγνοεί τα χριστιανικά κείμενα, ή αποπροσανατολίζει σκόπιμα την κοινή γνώμη.

    Αλλά ας δούμε με ξεκάθαρη ματιά τα γεγονότα της ιστορίας που δεν μας δίδαξαν…και τον σκοτεινό και διαβρωτικό ρόλο του Βυζαντίου και πως εξαπλώθηκε ο Χριστιανισμός, έτσι όπως ήθελε να επιβάλλει η Ρώμη, στα πλαίσια της Pax Romana.

    Η Ρώμη ήθελε μία θρησκεία υπερεθνική, μέσω της οποίας θα αμβλύνονταν οι εθνικές αντιθέσεις και διαφορετικότητες με απώτερο στόχο τα παλαιότερα έθνη κάποια στιγμή να εξαφανιστούν και στη θέση τους να απομείνει μόνο ένα, που θα προέκυπτε από τη διάλυση και συνένωση των παλιών, το νέο ρωμαϊκό γένος. Συνδετικός κρίκος αυτού του νέου αυτοκρατορικού γένους θα ήταν η κοινή ρωμαϊκή θρησκεία, μέσω της οποίας θα επιβάλλονταν και η κοινή ρωμαϊκή συνείδηση.

    Βρισκόμαστε στις αρχές του 4ου αιων. Η εβραϊκή αίρεση έχει γίνει θρησκεία (313 ), η πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στην Νέα Ρώμη το 330 από τον Κωνσταντίνο τον Α, όπου είναι το πατριαρχείο , η έδρα των αρχιερέων. Έτσι οι δύο εξουσίες αυτοκράτορες και πατριάρχες μαζί συνεργάζονται για τα συμφέροντα τους. Αυτό αποδεικνύεται από την απόφαση της Α Οικουμενικής Συνόδου το 325 ,όπου μιλάει για την σύζευξη εκκλησιαστικής και κρατικής εξουσίας και από το σήμα του δικέφαλου αετού του «βυζαντίου» και από την επιστολή του πάπα Γελάσιου προς τον αυτοκράτορα Αναστάσιο όπου του γράφει «δύο είναι οι εξουσίες, αυτοκράτορα από τις οποίες κυβερνάται ο κόσμος, η ιερή αυθεντία των ποντίφικων και η βασιλική ισχύς.»
    Κύριο και πρωταρχικό μέλημα των αρχιερέων ήταν η οργάνωση ρασοφόρων σε όλες τις περιοχές της αυτοκρατορίας και η με κάθε τρόπο καταστροφή κάθε τι του Ελληνικού που συνιστούσε το μείζον εμπόδιο για την εξάπλωση του χριστιανισμού. Χρησιμοποιούν κάθε μέσον την δύναμή τους , τις εντολές του θεού, τον φόβο, την βία, το έγκλημα και βέβαια οι αυτοκράτορες , γιατί όπως θα δούμε οι περισσότεροι δεν ήταν Έλληνες, και εκτός αυτού ήταν αμόρφωτοι, μειωμένης αντίληψης , απολίτιστοι και άξεστοι, οι οποίοι ανέβηκαν στο θρόνο με μηχανορραφίες, δολοφονίες . Οι δε αυτοκρατόρισσες ήταν η θεούσες ή έκλυτες συνεργαζόταν με το πανούργο ιερατείο, συνωμοτούσαν και πρωταγωνιστούσαν σε σκοτεινούς και βδελυρούς ρόλους με τις ευλογίες του.
    Έχουμε λοιπόν, τον πρώτο αυτοκράτορα τον Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο από τη Νις της Σερβίας, δεν ήταν χριστιανός, βαπτίστηκε τις προθανάτιες ώρες από τον επίσκοπο Ευσέβιο.
    Με την παρότρυνση της θρησκόληπτης μάνας του της Ελένης που ήταν υποχείριο τους, έβγαλε νόμους που θα τιμωρούσαν όσους δεν είχαν εκχριστιανιστεί, με δέσμευση της περιουσίας τους, βασανιστήρια και θάνατο. Καταδίκασαν τις Ελληνικές τέχνες και επιστήμες, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τους αρχαίους ναούς και έσφαξαν τους ιερείς τους. Μανιασμένα τάγματα ρασοφόρων ξερίζωσαν πάνω από 400 αγάλματα θεών και ηρώων των Ελλήνων , και έργα τέχνης ανυπολόγιστης πολιτισμικής αξίας, όπως π.χ. τον τρίποδα των Δελφών. Με υπόδειξη της μητέρας του εκκένωσε με την βία τον πληθυσμό από την χερσόνησο Άθω για να γίνει τόπος μοναχισμού. Γκρεμίσανε παντού ναούς για να κτίσουν στην θέση τους εκκλησίες. Ακόμη και στον Παρθενώνα. Αυτόν που μας τον παρουσιάζουν και τον γιορτάζουμε άγιο πέρα από το κακό που έκανε στους Έλληνες ,σκότωσε τον γαμπρό του Λικίνιο, τον γιο του Λικιανό, πολλούς φίλους, συνεργάτες, την ίδια του την γυναίκα την έβρασε ζωντανή, με συνεργάτιδα σε όλα αυτά τα εγκλήματα την μάνα του που την έκαναν και αυτή αγία. Οι Έλληνες ανήμποροι λόγω της Ρωμαϊκής κατοχής, ανυπεράσπιστοι μπροστά σε όλη αυτή την βαρβαρότητα θλίβονταν αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε για να την σταματήσουν. Φανταστείτε αιώνες κράτησε αυτή η λεηλασία.
    Ο Κωνστάντιος , υιός του Κωνσταντίνου, ο οποίος εξέδωσε νόμους που προέβλεπαν την ποινή θανάτου σε όσους προσκυνούσαν άλλους θεούς. Τότε πήραν αέρα οι χριστιανικές ορδές και ξεσπούσαν παντού την λύσσα τους. Δεν άφησαν τίποτε όρθιο, αγάλματα, θέατρα, πυρπόλησαν τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο με διαταγή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ασύλληπτο το μίσος, η εμπάθεια, το μένος για κάθε τι το Ελληνικό.
    Ο δε Κωνστάντιος σκότωσε και αυτούς τους δύο αδελφούς του πατέρα του, επτά ανεψιούς και άλλους του περιβάλλοντος του. Ο Ιουλιανός που γλύτωσε από τον θείο του, ο οποίος σπούδασε σε φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας και ήταν λάτρης του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος κατήργησε τους νόμους του θείου του και τον είπαν αποστάτη. Ιουλιανός ο παραβάτης, τον οποίον δολοφόνησαν πισώπλατα.
    Ο Φλάβιος Θεοδόσιος, απόγονος εβραίων της Ισπανίας, αμόρφωτος και φανατικός χριστιανός, υπήρξε ο μεγαλύτερος καταστροφέας του Ελληνισμού και ο χειρότερος διώκτης των Ελλήνων, γιατί ήταν οι μόνοι εχθροί του εβραιοχριστιανισμού. Κάθε τι το ελληνικό διασύρεται, καταδιώκεται, διαγράφεται, κατασυκοφαντείται. Οι πατριάρχες έχουν κηρύξει γενικό ξολοθρεμό. Αμέτρητα έργα τέχνης καταστράφηκαν. Ο Θεοδόσιος με νόμους απαγορεύει να είναι κάποιος Έλληνας, τα Ελληνικά γράμματα, τις επιστήμες, καταργεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο δε πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος τέθηκε επικεφαλής των ρασοφόρων και έκαψε την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και το Μουσείο. Η τελευταία ακρόπολη του πνεύματος των Ελλήνων καταστράφηκε τελείως, στερώντας την ανθρωπότητα από την αρχαία σοφία και επιστήμη. Ένα τεράστιο έγκλημα παγκόσμιας εμβέλειας που ο οδυνηρός του απόηχος δικαιολογημένα δεν έχει κοπάσει και ποτέ δεν θα πάψει να δημιουργεί αγανάκτηση.
    Οι ρασοφόροι συνέχιζαν το έργο τους, καίγανε πόλεις, χωριά καταστρέφανε ασταμάτητα με σφυριά , με κασμάδες και εξανάγκαζαν τους Έλληνες να εκχριστιανιστούν…
    «του ρασοφόρου σύντριψεν ο πέλεκυς κι η αξίνα τα μεγαλόχαρα είδωλα στα βάθη των ναών» Κωστής Παλαμάς»
    Ο Θεοδόσιος συνεχίζει το θεάρεστο έργο του, σήκωσε από την Ολυμπία το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία , ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου και το μετέφερε στην Νέα Ρώμη.
    Έτσι την έλεγε την πόλη ο Κωνσταντίνος αφού δεν μιλούσε Ελληνικά.
    Ο ίδιος ο Θεοδόσιος κατάσφαξε στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης 15.000 ανθρώπους επειδή αρνούνταν να υπάκουσαν στους νόμους του και τις διαταγές του, και για όλο αυτό το έργο του κηρύχθηκε Άγιος παρακαλώ, και τον προσκυνάμε και αυτόν και τόσους άλλους και τους περιφέρουμε σε γιορτές κρατώντας τις εικόνες τους στα χέρια μας.
    Το καταστροφικό έργο του Θεοδόσιου συνεχίζει ο Αρκάδιος, εξ Γαλατίας, ο οποίος έπεισε τον αρχηγό των Βησιγότθων τον Αλάριχο να μπει στην Νότια Ελλάδα και να την ρημάξει. Την Θράκη, την Μακεδονία και την Θεσσαλία τις είχε ήδη λεηλατήσει.. μαζί δε με τους ρασοφόρους ισοπέδωσαν εξ θεμελίων τους Δελφούς, Θήβα, Ολυμπία, Κόρινθο, Σπάρτη. Οι μόνες που γλύτωσαν ήταν η Αθήνα και η Καδμεία (η Ακρόπολη των Θηβών).
    Οι αρχιερείς του εβραιοχριστιανισμού οτιδήποτε το εγκληματικό και ανήθικο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους, για να κρύψουν την ανιερότητα του, το χαρακτηρίζουν με επίθετα εντελώς αντίθετα από αυτά που θα χρησιμοποιούσε ένας κανονικός άνθρωπος με κανονική λογική και μόρφωση.
    Κατά την περίοδο του Λέοντα Α, ήταν όλοι τους απασχολημένοι με τις μεταξύ τους έριδες και εξοντώσεις και δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν εντατικά με τον αφανισμό του Ελληνισμού. Συνεχίζανε όμως να κτίζουν εκκλησίες στον ελλαδικό χώρο, η δε Νέα Ρώμη είχε γεμίσει με μοναστήρια, οι καλόγεροι ήταν περισσότεροι από τους πολίτες και αυτό γιατί είχαν πολλά προνόμια, όπως να μην υπηρετούν στο στρατό, να τρώνε και να πίνουν χωρίς να δουλεύουν, να έχουν ελευθερία κινήσεων και να δρουν ανεξέλεγκτα. Για να καταλάβουμε την κατάσταση το 1453, στην Άλωση Ο Κων/νος Παλαιολόγος είχε μόνο 5.000 άνδρες για την υπεράσπιση της πόλης, ενώ μέσα υπήρχαν 35.000-40.000 καλόγεροι, που περιφερόταν στους δρόμους με τις εικόνες και με τον λαό που τον είχαν καταντήσει άκρως θρησκόληπτο να μοιρολογεί ασταμάτητα»σώσον κύριε τον λαό σου» και «κύριε ελέησον».
    Ο Ζήνων, καταγόμενος από την ληστρική φυλή των Ισαύρων, σκληροτράχηλος αρχηγός, έξυπνος και δολοπλόκος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας με μηχανορραφίες, συνομωσίες και με την βοήθεια πάντα των ιεραρχών. Οι δολοφονίες έφθασαν να είναι ένα καθόλα συνηθισμένο καθημερινό φαινόμενο. Και βέβαιο η φαγωμάρα μεταξύ του καλά κρατεί όπως και επί των ημερών του Αναστάσιου που ανέβηκε στον θρόνο αφού πρώτα υπέγραψε ότι απ’ όλες τις αιρέσεις θα υποστηρίξει την Ορθόδοξη.
    Και εδώ θα ήθελα να συμπληρώσω το ότι στον Χριστιανισμό έχουμε τόσες πολλές αιρέσεις δηλ. αμφιβολίες, αμφισβητήσεις και απορρίψεις και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει τίποτε το συγκεκριμένο , αληθινό , και λογικό σε αυτόν. Όλα είναι φαντασία, οράματα μυθοπλασίες, αντιγραφή φτιαγμένα από άρρωστα μυαλά διψασμένα για εξουσία και χρήμα.
    Επί Ιουστίνου , ο οποίος έβαλε τα πράγματα σε μία τάξη μεταξύ τους καταλάγιασαν για λίγο οι συγκρούσεις. Ο δε Ιουστινιανός από τα Σκόπια ένας από τους μεγαλύτερους διώκτης και καταστροφέας του Ελληνικού πολιτισμού, συνεχίζει με την περιβόητη Θεοδώρα το έργο του να αποτελειώσουν ότι απέμεινε από τους προηγούμενους. Μέγας διωγμός των Ελλήνων γράφουν οι χρονικογράφοι της εποχής. Εξαπολύονταν παντού και ανάγκαζαν του Έλληνες να βαπτιστούν. Ο επίσκοπος της Εφέσου Ιωάννης το είχε καύχημα ότι είχε βαφτίσει 70.000 κόσμο. Τότε ήταν που μετά το σύνθημα ότι όσα κακά πλήττουν την πόλη ήταν εξαιτίας των αρχαίων αγαλμάτων που είχαν μεταφερθεί εκεί , βάλθηκαν να τα καταστρέψουν όπως το άγαλμα του Διός .Ο ίδιος ο Ιουστινιανός διατάζει να καούν όλα τα βιβλία , συγγράμματα αρχαίων Ελλήνων σοφών, τότε κάηκαν και τα έργα της μεγάλης λυρικής ποιήτριας Σαπφούς και το 529 διατάσσεται το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών στην Αθήνα. Απαγορεύτηκε δε η διδασκαλία της φιλοσοφίας με ποινή θανάτου και ξαναρχίζει μία ανελέητη καταδίωξη μορφωμένων, δασκάλων, φιλοσόφων.. Επίσης στράφηκε εναντίον και όλων των άλλων αιρέσεων. Η διαταγή ήταν σαφής, κάθε τι το Ελληνικό και κάθε άλλο χριστιανικό δόγμα εκτός από το Ορθόδοξο, να εξαφανιστεί. Το 539 συστάθηκε στην απόλυτη μορφή της και η «ιερή εξέταση» που επεκτάθηκε μετά από τους πάπες και στην Δύση κατά τον μεσαίωνα και ήταν στις δόξες της, με την χρήση φοβερών βασανιστηρίων . Πολλοί κυκλοφορούσαν στουςδρόμους με κομμένα χέρια , μύτη αυτιά, τυφλοί, οι λεγόμενοι «τετμημένοι».
    Ένα από τα εγκλήματα του Ιουστινιανού ήταν ο αποδεκατισμός 30.000 ανθρώπων στον Ιππόδρομο με προτροπή της αδίστακτης Θεοδώρας, κόρη αρκουδιάρη, αμόρφωτη αλλά δυναμική, γοητευτική και ακαριαία φονική. Η διασημότερη πόρνη πολυτελείας, η οποία πέρασε από την συντροφιά όλων των νέων της υψηλής κοινωνίας της πόλης και της Αλεξανδρείας και κατάφερε να τυλίξει τον διάδοχο του θρόνου. Φιλόδοξη ήξερε πολύ καλά να ζυγίζει και να χειρίζεται τους ανθρώπους και τον ίδιο , ο οποίος ήταν ψυχικά αδύναμος και ευάλωτος. Ήταν τρομερά σπάταλη και ξεπερνούσε κάθε όριο χλιδής και επίδειξης πλούτου. Αυτούς τους στον χριστιανισμό και την Ορθοδοξία. Ο μεσαίωνας τελικά διήρκησε 11 αιώνες από το 394 μέχρι 1453. Άρχισε δηλ. και πρέπει να δώσουμε μεγάλη προσοχή σε αυτό από τότε που ο Θεοδόσιος ανακήρυξε τον Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία και έσβησε και τα τελευταία φώτα του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος. Με άλλα λόγια δηλ. ο μεσαίωνας και ο χριστιανισμός γεννήθηκαν μαζί, και επικρατούσε παντού η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ανασφάλεια, η αμορφωσιά, η πνευματική καθήλωση, η ψυχική κατάπτωση και αγωνία και αποτελούν τις καλύτερες προϋποθέσεις για την επικράτηση των αρχιερέων του χριστιανισμού, που πάνω σε αυτές καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε και στηρίζεται και αυτές θέλουν να επικρατούν εσαεί για να μπορούν αυτοί να αλωνίζουν.
    Το Βυζάντιο τελικά (Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία) ,συνιστάμενο από πανσπερμία πληθυσμών, Ρωμαίων, Ισαύρων, Σύριων, Σλάβων, Βενετών, Ιταλών, Φράγκων, Γερμανών, Γότθων, με επικρατέστερους τους Έλληνες, ποτέ δεν είχε εθνική οντότητα, ούτε εθνική ταυτότητα, αλλά ούτε και υπήρξε ένα εδραιωμένο κράτος με σταθερές βάσεις και εκτάσεις.
    Κάτω από ένα παραπαίων, αρρωστημένο καθεστώς απροσδιόριστων αρχόντων και δαιμόνιων ιεραρχών και μαστιζόταν επί χρόνια από ασταμάτητες και έντονες εσωτερικές διαπλοκές, διαμάχες, εξοντώσεις, αιματοχυσίες, αμυντικούς και επεκτατικούς πολέμους.
    Ο λαός στην ύπαιθρο να προσπαθεί να επιζήσει στην ανέχεια και στις ορδές των βαρβάρων και προπαντός των φοροεισπρακτόρων του κράτους . Ένα κράτος υπό το καθεστώς της ασυναρτησίας, διαφθοράς σπατάλης, χλιδής και πολυτέλειας για τους αυτοκράτορες και τους πατριάρχες. Τους δε εντυπωσιακούς ναούς και τα λαμπρά παλάτια τα έκαναν από ματαιοδοξία και για την δημιουργία εντυπώσεων στον εξαθλιωμένο και αμόρφωτο , θρησκόληπτο μέχρι δεισιδαιμονίας ,όπως τον κατάντησαν λαό.
    Σε αντίθεση με τις λαμπρές περί Βυζαντίου εντυπώσεις που έχουν καλλιεργήσει ειδικά σε μας τους Έλληνες, η εποχής του ήταν νεφελώδης, σκοτεινή, ανώμαλη, ασαφής. Μια κοινωνία που εκφυλιζόταν, αποδυναμωνόταν, διαλυόταν, πνευματικώς συσκοτιζόταν, θρησκευτικώς εξεβραιζόταν, και ηθικώς εκπορνευόταν…. Κι ήταν οι καιροί που η πόλη πόρνη με μετάνοιες ξενυχτούσε……. Κ.Παλαμάς.
    Ο Βολταίρος λέει « Η Ιστορία του Βυζαντίου είναι η πιο γελοία από την Ρωμαϊκή. Είναι μια ντροπή για την ανθρωπότητα.».
    Ο Ένγκελς « Η γενική όψη του Βυζαντίου είναι εικόνα ηλιθιότητας. Αθλία και ανισόρροπη. Με τα πάθη της έπνιγε την ανάπτυξη κάθε ευγενικής σκέψης ή πράξης.»
    Επίσης η ιστορία των Ευρωπαϊκών ηθών W.E.H Lecky λέει « η ιστορία της αυτοκρατορίας είναι μία μονότονη ιστορία δολοπλοκιών των ιερωμένων, των ευνούχων και των γυναικών, των δηλητηριάσεων, των συνωμοσιών , της απόλυτης αγνωμοσύνης και των συνεχών αδελφοκτονιών. Άνθρωποι που δεν υπήρξαν ποτέ ενάρετοι, ήταν πρόθυμοι και σκλάβοι τόσο των πράξεων τους όσο και των σκέψεων τους. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία είναι , χωρίς καμία εξαίρεση, η πιο ευτελής μορφή πολιτισμού.»
    Μέσα λοιπόν σε όλη αυτή την κατάσταση οι δαιμόνιοι πατέρες εκμεταλλευόμενοι αυτό το «βυζαντινό καθεστώς» επέβαλλαν και εμπέδωσαν τον Χριστιανισμό, κατέστρεψαν το Ελληνικό πνεύμα και πολιτισμό και εκχριστιάνισαν τους Έλληνες και μετάλλαξαν την ψυχή τους, οι οποίοι παρόλο που αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν, αναγκάστηκαν με την πάροδο των χρόνων , των γενεών και μετά από αλλεπάλληλους και ανελέητους διωγμούς να υποκύψουν. Όσοι μπόρεσαν και σώθηκαν σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
    Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Ελληνισμός καμία σχέση δεν έχει με το Βυζάντιο, το οποίο σφετερίστηκε ότι έμψυχο και άψυχο υλικό και το χρησιμοποίησε προς όφελός του, σύμφωνα πάντα με τις εβραιοχριστιανικές «παραδόσεις». Δεν υπήρξε ποτέ κάποια αβίαστη και αυθόρμητη ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων παρά μόνο μία αυθαίρετη και βίαιη κλοπή και λεηλασία. Γι΄αυτό είναι καταχρηστικό να λέμε ελληνοβυζαντινός πολιτισμός.
    Όπως δεν υπάρχει Ελληνοχριστιανικός ή Ελληνοχριστιανικό πνεύμα, γιατί οι Έλληνες με την βία γινόταν χριστιανοί από τους ανεκδιήγητους αυτοκράτορες .που δεν ήταν καν Έλληνες και τους συνεργούς τους, που κατέστρεψαν τις πατρίδες των Ελλήνων καταπατώντας τα ιερά τους και τα όσια τους. Τίποτε δεν σεβάστηκαν, εκμηδένισαν ένα λαό κάνοντας τον υποτελή και δούλο ενός θεοκρατικού κατεστημένου.
    Έκαναν ότι μπορούσαν για να σβήσουν την ταυτότητα του και την έκαναν Ρωμαϊκή- Βυζαντινή και από Έλληνα τον μετάλλαξαν σε Ρωμαίο-Ρωμιό, και την ελληνική ψυχή σε χριστιανο ρωμαϊκή-βυζαντινή. Και αυτό είναι ασυγχώρητο.
    Να συμπληρώσω επίσης κάτι που έχει μεγάλη σημασία, το όνομα Βυζάντιο επίσημα ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε. Ουσιαστικά και επίσημα υπήρχε Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και έτσι ονομαζόταν από την ίδρυση της μέχρι την πτώση της. Οι όροι Βυζάντιο, βυζαντινός πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 17ον αιων. Αρκετά μας γέμισαν με βυζαντινούς πολιτισμούς και βυζαντινά παραμύθια. Βέβαια είναι σαφές γιατί το έκαναν , από το 1821 που έστησαν το νέο Ελληνικό κράτος το έκαναν σαν συνέχεια του Βυζαντίου, για να σβήσουν την συνέχεια της αρχαίας Ελλάδος. Το νέο κράτος που ιδρυόταν με τις προδιαγραφές και την συνέχεια του Βυζαντίου, εξυπηρετούσε τέλεια τα συμφέροντα του τετραπλού πλέον κατεστημένου . του βασιλικού, του ιερατικού, του σιωνιστικού και του αγγλικού, που μαζί χέρι χέρι ανέλαβαν την χειραγώγηση και εκμετάλλευση του νεοϊδρυθέντος κράτους.
    Έτσι 200 χρόνια τώρα ζούμε μία συνέχεια της βυζαντινής κατάστασης, που μηχανεύτηκαν για να αποκόψουν τους Έλληνες από τις ρίζες τους, και να φυτοζωεί μέσα στις νόθες, άθλιες και άσχετες με τον ίδιο βυζαντινές ρίζες . Γαλουχημένος με την βυζαντινή νοοτροπία, θρησκοληψία και πνεύμα, υποτακτικός, εικονολάτρης και προσκυνητής «σωτήρων « και εκπροσώπων θεού και βασιλέων. Από ελεύθερος και ενεργός πολίτης με αξιοπρέπεια μεταλλάσσεται σε εξαθλιωμένος υπήκοο και δούλο ενός αλλοπρόσαλλου καθεστώτος, και από το φώς της γνώσης και του πολιτισμού που ζούσε πέφτει σε βαθειά μεσαιωνικά σκοτάδια της νέας τάξης πραγμάτων, εβραϊκής εμπνεύσεως . Στην Αρχαία Ελλάδα κανένας πολίτης δεν υποκλινόταν σε κανέναν και σε τίποτε. Όλα αυτά τα δουλοπρεπή χειροφιλήματα, προσκυνήματα, οι υποκλίσεις είναι προϊόντα του Βυζαντινού πολιτισμού της καθήλωσης, της απαξίας και της υποτέλειας. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν θρησκευτική ελευθερία, εορταστική λατρεία, ποίηση, θέατρο και κωμωδία
    Αντίθετα αν τα χαρακτηριστικά του νέου κράτους οδηγούσαν στο κλασσικό ένδοξο παρελθόν της Αρχαίας Ελλάδος, πέρα ότι θα τύχαινε διεθνούς σεβασμού θα δημιουργούσε και εθνική ανάταση στον Έλληνα πολίτη. Όλα αυτά είναι ολοφάνερα και αυταπόδεικτα, γιατί ουδέποτε το νέο κράτος δεν θέσπισε κάποια επέτειο που να θυμίζει τους αγώνες, τις θυσίες και τους θριάμβους των προγόνων μας. Έχουμε τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, τον Θεμιστοκλή στην Σαλαμίνα, τον Μιλτιάδη στον Μαραθώνα, τις Πλαταιές, τον Μ. Αλέξανδρο, που αποτελούν φωτεινά παραδείγματα και κορωνίδες αρετής, ανδρείας, τόλμης, και ιδανικά για πατρίδα και ελευθερία. Δεν είναι ντροπή και ασέβεια που ο Στρατός μας και το πολεμικό μας ναυτικό , η Αεροπορία μας δεν γιορτάζει αυτούς τους ήρωες που υπήρξαν και ήταν ιστορικά πρόσωπα. Δεν είναι ντροπή να υπάρχουν Έλληνες που να μην ξέρουν τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη και τόσους άλλους και πολλούς φιλόσοφους , αλλά να ξέρουν απέξω τους εβραίους προπάτορες και την εβραϊκή ιστορία, και να τους δοξολογούμε και να τους γιορτάζουμε ως αγίους και προφήτες. Ενδεικτικά μόνο, το μνημείο στις Θερμοπύλες είναι έργο Ελλήνων του Εξωτερικού και το Τύμβος του Μαραθώνα θα είχε χαθεί μέσα στα μπάζα και τα χορτάρια αν δεν υπήρχε ο Μαραθώνιος. Πέρα του ότι έκτισαν εκκλησίες μέσα στον Παρθενώνα και τον απέξω χώρο της ιδίως στην Πλάκα, έζωσαν και τον Ιερό Βράχο με εβραιοχριστιανικά ονόματα. Τι να πει όμως κανείς για τους ιθύνοντες του πνευματικού κόσμου που δέχθηκαν να θεσπιστεί σχολική γιορτή , των τριών ιεραρχών διδάσκοντας τα ελληνόπουλα για τους εβραιχριστιανούς και όχι για τους σοφούς προγόνους τους και δεν έχουμε και λίγους.

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    «Ο αρχαίος κόσμος ήρθε σ’ εμάς θλιβερά θριματισμένος. Μεγάλο μέρος από τα γραπτά του μνημεία χάθηκε, οι οικοδομές σωριάστηκαν, τ’ αγάλματα και τ΄ αγγεία κατακομματιάστηκαν και θάφτηκαν κάτω από τα χώματα ή κάτω από μεταγενέστερα χτίσματα. Μα το πιο αξιοθρήνητο, η κληρονομιά των Αρχαίων παραδόθηκε σ’ εμάς ακρωτηριασμένη, παρεξηγημένη και παραμορφωμένη …» Καθηγητής Χαράλαμπος Θεοδωρίδης

    Συμπληρώθηκαν φέτος 2500 χρόνια από τη νίκη των Μαραθωνομάχων. Η πρώτη και η σημαντικότερη νίκη σε αυτή την κοσμοϊστορική μάχη με διαχρονική σημασία γιατί άλλαξε την πορεία του κόσμου και αναδείχθηκε ως παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας και αρετής. .Η μάχη του Μαραθώνα υπήρξε το ενδοξότερο γεγονός της Αθηναϊκής ιστορίας και οι Αθηναίοι δεν έπαυσαν ποτέ να τιμούν τη μάχη και τους 192 πεσόντες Αθηναίους με γιορτές και επισκέψεις στον τύμβο. Αν δεν υπήρχε η νίκη των Ελλήνων εναντίων των Περσών στην Μάχη του Μαραθώνα η πορεία του κόσμου θα ήταν διαφορετική. Αυτή η Νίκη επέτρεψε την ανεπανάληπτη ανάταση του ανθρώπινου είδους θεμελιώθηκε η Δημοκρατία και αναπτύχθηκε ο Χρυσός Αιώνας του Περικλέους με τον Παρθενώνα, τις τέχνες την ποίηση, τον αθλητισμό και τα υψηλά ιδεώδη

    Πολίτες των Αθηνών και Πλαταιών κατατρόπωσαν τα αήττητα ως τότε χρυσοφόρα αυτοκρατορικά στρατεύματα της Περσίας.
    Μετά από 2,500 χρόνια, για να τιμήσει τους προγόνους μας που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία των Ελλήνων, και για να αναδείξουν τον άθλο του ημεροδρόμου Φειδιππίδη, η αθλήτρια Μαρία Πολύζου αναβίωσε τη διαδρομή του Φειδιππίδη.

    Όπως δηλώνει η ίδια: «Πιστεύω βαθύτατα ότι αυτή η προσπάθεια δεν θα αποτελέσει ένα μονοσήμαντο αθλητικό γεγονός, αλλά έναν αγώνα ψυχής και ζωής που θα αναδείξει το θρύλο του Φειδιππίδη, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη Μάχη του Μαραθώνα. Είναι μία πορεία στην ιστορία με σεβασμό στην Ελλάδα. Δεν φιλοδοξούμε η πραγματοποίηση του Φειδιππίδειου Δρόμου να είναι προσωπική μας υπόθεση.» Είναι υπόθεση όλων των Ελλήνων, είναι η δική μας ιστορία. Το 2010 υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να πιστεύουν ακράδαντα στα ιδεώδη της Μάχης του Μαραθώνα, στην ελευθερία, στην δημοκρατία και στην ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο.

    ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΑΛΛΑ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΘΑ ΤΡΕΧΕΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ ΤΟΝ ΣΩΡΟ ΜΕ ΤΟΥΣ 192 ΠΕΖΟΝΤΕΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ.
    ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΩ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΕΙΣ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΘΑ ΕΔΙΝΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ.

    Με την αναβίωση του Φειδιππίδειου Δρόμου, το ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ του ημεροδρόμου θα σφραγίσει με μοναδικό τρόπο την επέτειο των 2.500 χρόνων από την Μάχη του Μαραθώνα, και θα εξαπλωθεί το μήνυμα της επετείου σε όλο τον κόσμο όπου εκατομμύρια δρομείς -μέσω των 1700 μαραθωνίων που διοργανώνονται κάθε χρόνο- δοξάζουν το όνομα της πόλης του Μαραθώνα. Όπως οι Έλληνες πήραν ανάταση ψυχής μετά την Μάχη του Μαραθώνα, έτσι και τώρα 2.500 χρόνια σε μία δύσκολη χρονική περίοδο για την χώρα ας πάρουμε ξανά ανάταση ψυχής. ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ να ξεκινήσει ξανά απο την Ελλάδα αυτό το πανανθρώπινο μήνυμα και να εξαπλωθεί στα πέρατα της γής!

  • Ο/Η elzin λέει:

    Ο χριστιανισμός και η εκκλησία
    .. που εδραιώθηκε στο όνομα του «αληθνού» δουλεμπόρου θεού της…προωθήθηκε αιμοσταγώς …κράτησε χρόνια και αιώνες πολλούς
    τον Νου των Ελλήνων… σκλαβωμένο στο νησί της Καλυψούς μεγάλης ανόργανης και αρχαίας θεάς. …που τον ήθελε για λογαριασμό της….ερωτοτροπώντας μαζί του …και τάζοντας του πολλά
    …και την Αθανασία….. φυσικά!
    Όμως έχει δοθεί εντολή του Διός και ραβασάκι από τον Ερμή
    να αφεθεί ελεύθερος ..ο Οδυσσέας… και να φύγει
    από την επίδραση αυτής της Ατλαντικής μαύρης μαγείας ….δραπετεύοντας από την σκληρή «φυλακή » του Αλκατράζ….
    ’Ετσι …όλοι επιστρέφουμε πια!!!
    και μέσα από την Ποσειδώνια ομίχλη
    …αρχίζουμε να βλέπουμε καθαρά
    και να διακρίνουμε …ένα ευθύ νησί με μια ζωντανή Τηλεμαχική καρδιά….!
    Λίο Λεόν
    Theodorakis-Koniordou-Farantouri: To Calypso – Στην Καλυψώ

  • Ο/Η iparea λέει:

    Και η τέχνη με όλες τις μορφές της και η θρησκεία επιδρούν και επηρεάζουν το σημείο της αντίληψης των ανθρώπων μέσω του υποσυνειδήτου. Σε αυτό ακριβώς τον χειρισμό βρίσκεται η ουσία της μαγείας και ο πυρήνας της μεταφυσικής γνώσης. Η διαφορά είναι ότι η τέχνη, είτε είναι η τέχνη για την τέχνη είτε είναι στρατεύσιμη δεν μπορεί να γίνει «θεός» παρ όλο που μπορεί να ξελογιάσει τους ανθρώπους και αυτόν τον κίνδυνο τον είχε επισημάνει ο Πλάτων στην Πολιτεία του και ήταν επιφυλακτικός με τους καλλιτέχνες, ενώ η θρησκεία σαν πρώτη μορφή εξουσίας επιδιώκει να περάσει ως «θεός» και μερικές φορές τα καταφέρνει όπως έχει αποδείξει η ιστορία με τις κυρίαρχες θεοκρατικές. Αυτό συμβαίνει γιατί τα ιερατεία των θρησκείων κατέχουν την μυστική γνώση αυτή και την χειρίζονται ανάλογα με τα συμφέροντα τους ενώ οι καλλιτέχνες δρουν τις περισσότερες φορές ασυνείδητα σαν «ενδιάμεσα». Δεν γνωρίζουν τι κάνουν και πως το κάνουν αυτό. Το νησί της Καλυψούς είναι απρόσιτο νησί. Λίγοι φθάνουν εκεί και σπάνια φεύγει κανείς. Είναι ο πιο δύσκολος σταθμός ειδικά για ένα άνδρα. Η Καλυψώ Εκκλησία έχει φυλακίσει και απομονώσει τους καλύτερους άνδρες και τους χρησιμοποιεί για λογαριασμό της προσφέροντας τους πολλά λεφτά την εξουσία σε χρυσούς θρόνους και την αθανασία ταίζοντας τους με τα φίλτρα της σε ειδικά δείπνα
    Αστραία

  • Ο/Η elzin λέει:

    Η Αθηνά παρεμβαίνει στο συμβούλιο των θεών
    και ζητά την επιστροφή του Οδυσσέα!
    Ο Ποσειδώνας λείπει στους Αιθίοπες.
    Ο Ζευς συναινεί και στέλνει μήνυμα με τον Ερμή
    …με τις λέξεις του Δημοσθένους και ρητή Εντολή
    μπροστά στην Πύλη του Γράμματος της ραψωδίας Ε
    …και στο φρουρό της Εξόξου να σταθεί:
    Άφησε τον Οδυσσέα ελεύθερο γιατί διαφορετικά στον πυθμένα της Τηθύος θα βρεθείς. ..χωρίς αντιλογία!
    Μετά την απόδραση από την φυλακή της Καλυψούς
    ..θα βρεθεί πολύ μόνος … πάνω σε μια σχεδία
    και θα κινδυνέψει να πνιγεί από του Ποσεδώνα. ..την μανία.
    Θα σωθεί χάρη στο μαντήλι της Λευκοθέης
    και θα ξεβραστεί στην ακρογιαλιά των Φαιάκων
    ..με τα καβουράκια να φωλιάζουν στα μαλλιά του…

    Ο Οδυσσέας μπορεί να είναι στο διπλανό διαμέρισμα …μπορεί να είναι ο καθένας και …ο κανένας
    …γιατί η Οδύσσεια του ανθρώπου
    και της περιπέτειας του πνεύματος του
    …συνεχίζεται…
    Λίο Λεόν

    Δημοσθένους λέξις

    Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει
    οι δρόμοι θα ‘ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
    τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
    αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή

    Κι ο ήλιος θ’ αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
    θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου και οι εχθροί
    μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
    ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν

    Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
    κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό
    χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα
    θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Ας φανταστούμε ένα διάλογο μεταξύ του Οδυσσέα και της Καλυψούς έτσι όπως το έγραψε ο Νίκος Λυγερός στην ομώνυμη τραγωδία του ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΩ.
    Ο Νίκος Λυγερός είναι έλληνας που κατέχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες ευφυΐας (IQ) στην κλίμακα Stanford-Binet, με 189 βαθμούς. Γεννήθηκε το 1968 στο Βόλο, μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής και ζωγράφος.Ως ερευνητής έχει ασχοληθεί με τους τομείς της άλγεβρας, της θεωρίας αριθμών και της συνδυαστικής, είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στην Πολυτεχνική Σχολή Ξάνθης.

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΩ
    Τραγωδία σε μία πράξη

    Ν. Λυγερός

    Στην άκρη τ’ ουρανού και της θάλασσας, Ο Οδυσσέας κείτεται στο έδαφος. Το κορμί του λούζεται μ’ ένα γαλάζιο φως και μια έντονη μοναξιά: η ύπαρξη χτυπημένη από το μηδέν. Μακρά σιωπή. Κι έπειτα, με το χάραμα, φτάνει η Καλυψώ. Ο κυματισμός που γίνεται γυναίκα πλησιάζει τον Οδυσσέα με βήμα αργό. Δεν περπατά, κυματίζει. Στη συνέχεια γονατίζει δίπλα του, τον αναστρέφει και απαλά τοποθετεί το κεφάλι του στα γόνατά της. Σιωπή. Τώρα, ο ήλιος της νοημοσύνης φωτίζει όλη τη σκηνή. Μόλις τότε, αντιλαμβανόμαστε τη νήσο Ωγυγία, όπου δάση με μαύρες λεύκες, σημύδες και κυπαρίσσια που δείχνουν τον ουρανό, στον οποίο ζουν πετρίτες και θαλασσοπούλια εξόριστα, κρύβουν το μέγα σπήλαιο της Καλυψώς. Μια φραγκοσταφυλιά που βρίσκεται στον αμπελώνα της θάλασσας, προστατεύει την είσοδο με τις ρόγες της ομορφιάς της.

    Καλυψώ

    Ωκεανέ και Θέτις, πατέρα και μάνα μου, θεοί μου, είχατε δίκιο, λοιπόν. Ο Οδυσσέας, ο ευφυέστερος των Ελλήνων είναι δω εν τέλει, στη γη μου, στην Ωγυγία, το κεφάλι του πάνω στα γόνατά μου, εύθραυστο σαν παιδί. Χρόνος. Πόσο αργός υπήρξε ο χρόνος, πόσες πολύτιμες ανοίξεις. Χρόνος. Όλες εκείνες οι στιγμές δίχως αυτόν δεν είναι παρά μόνον θραύσματα ζωής ξεριζωμένα από το πεπρωμένο μου. Σιωπή. Δεν έπαψα να μετρώ τον ορίζοντα, για να δω μια μέρα στη θάλασσα να φανεί, ο φάρος τής ζωής μου: μια αναδυόμενη από τα ύδατα χούφτα φωτός. Με την επίγνωση της αδυναμίας του ως θνητού, η γνώση του έγινε η ισχύς του. Είναι μοναδικός και κανείς άλλος δεν μπόρεσε να πλεύσει πάνω στα θυελλώδη κύματα, δίχως να βυθιστεί στην απεραντοσύνη τού ωκεανού, του οποίου η υπέρμετρο δεν έχει όμοιο παρά μόνον τη μοναξιά του. Χρόνος. Του χαϊδεύει το μέτωπο. Στο μέτωπό του, διαβάζω την ιστορία της τρικυμίας και τους άθλους τού Κανενός. Αυτός ο άντρας είναι θεός που εξέπεσε επί γης. Του πιάνει τα χέρια. Δίχως τα γιγάντια φτερά του, η γη τσακίζει τα παιδικά του χέρια. Χρόνος. Τα φιλά και τ’ ακουμπά στα μάγουλά της. Φτιάχτηκαν για να χαϊδεύουν τις ψυχές.

    Φωνή Ωκεανού

    Για τούτη την ύπαρξη φωτός, η πραγματικότητα είν’ ένα θέμα για σκέψη, η ζωή μια ύλη για δημιουργία. Για τον Οδυσσέα, το πιο ακατανόητο πράγμα του κόσμου είναι πώς γίνεται κατανοητός ο κόσμος. Αυτός ο λύτης αινιγμάτων, αυτός ο καταστροφέας παραδόξων είναι ένα ανθρώπινο οξύμωρο: ελεύθερος στοχαστής δεμένος στην αλήθεια, παντογνώστης και ενίοτε μηδενοδύναμος, η άπειρη σκέψη του περιορίζεται σ’ ένα πεπερασμένο σώμα. Είναι το περιεχόμενο δίχως το περιέχον και το μέλλον του παρελθόντος.

    Καλυψώ

    Κι όμως, πατέρα, εγώ δεν βλέπω σ’ αυτή την ιδιοφυία παρά μόνον έναν πληγωμένο άνθρωπο, προικισμένο με μια ευαισθησία απάνθρωπη!

    Οδυσσέας, τινάζεται.

    Ο Αχιλλέας είναι νεκρός!

    Καλυψώ, γαλήνια.

    Δίχως τον θάνατο του Αχιλλέα, Οδυσσέα, δεν θα κρατούσα τη ζωή σου στα χέρια μου. Γέρνοντας πάνω του. Ξεκουράσου πάνω σε μένα, πολυαγαπημένε μου, ο κόσμος είναι βαρύ φορτίο για τους ώμους σου: το βάρος της αθανασίας συντρίβει ακόμη και τους υπερανθρώπους. Χρόνος. Μα συ δεν είσαι παρά μόνον αυτό! Μέσα από την ανδρεία του ανθρώπου, διακρίνω την ανθρώπινη καλοσύνη και την τρυφερότητα του εραστή. Χρόνος. Η μοναχική σου παρουσία μού απέδειξε σε μια στιγμή, πόσο το παρελθόν μου υπήρξε μια απουσία. Σιωπή. Πώς η ύπαρξη ενός θνητού μπορεί να μεταμορφώσει τη ζωή μιας θεάς;

    Οδυσσέας, που άκουσε μόνον την τελευταία ατάκα.

    Με τον αμετάκλητο χαρακτήρα του !

    Καλυψώ, έκπληκτη.

    Ξύπνησες, λοιπόν; Πότε;

    Οδυσσέας

    Μόλις άκουσα το ερώτημά σου… Είσαι θεά;

    Καλυψώ

    Είμαι η Καλυψώ!

    Οδυσσέας

    Ώστε η κρυμμένη θεά αποκαλύπτεται μπροστά σ’ έναν θνητό…

    Καλυψώ

    Είσαι πάντα τόσο αλαζονικός όταν είσαι ξύπνιος;

    Οδυσσέας

    Η αφύπνιση μπορεί να φαίνεται αλαζονική όταν δεν εκφράζει παρά μόνον μία αναζήτηση.

    Καλυψώ

    Η αναζήτηση της αλήθειας δεν δίνει κάθε δικαίωμα.

    Οδυσσέας

    Το έχω συνειδητοποιήσει, και δεν διατηρώ παρά μόνον το δικαίωμα να πεθαίνω!

    Καλυψώ

    Να είναι τούτη μια ύβρις προς τους θεούς;

    Οδυσσέας

    Μόνο μια επισήμανση της θνητότητάς μου.

    Καλυψώ
    Αυτή είναι η αιτία της περηφάνιας σου;

    Οδυσσέας

    Δεν μπορούμε να είμαστε περήφανοι παρά μόνον για το φαίνεσθαί μας. Μπροστά σε μια θεά, δεν θα ήξερα παρά μόνον το είναι.

    Καλυψώ

    Το ξέρεις πως διαβάζω τις σκέψεις σου;

    Οδυσσέας

    Από την πλευρά μου, οφείλω να μου αρκεί ότι κατανοώ αυτές των άλλων.

    Καλυψώ

    Είσαι όμοιος με τους άλλους: ένας άνθρωπος θνητός, τίποτε περισσότερο.

    Οδυσσέας

    Καθώς διαβάζεις τις σκέψεις μου, θα πρέπει και να ξέρεις πως τίποτε καλύτερο δεν υπάρχει.

    Καλυψώ

    Πώς μπορείς να το λες αυτό; Ξεχνάς πως απευθύνεσαι σε μία θεά;

    Οδυσσέας

    Πώς θα μπορούσα; Αφού δεν παύεις να μου το θυμίζεις! Χρόνος. Δεν αναζητώ να είμαι διαφορετικός, είναι γεγονός.

    Καλυψώ

    Η ασυνειδησία σου θα σε καταστρέψει!

    Οδυσσέας

    Αδύνατον, είμαι μόνο και μόνο συνείδηση!

    Καλυψώ, σκεφτική.

    Θα σε προτιμούσα ασυνείδητο… Σιωπή. Η σκέψη σου καίει τις φάσεις, πυρπολεί τις λέξεις…

    Οδυσσέας

    Η ανθρώπινη σκέψη ζητά να κατανοήσει το σύμπαν, ενώ η θεία σκέψη ξέρει και δεν θέλει να ξέρει. Το μόνο ενδιαφέρον της ύπαρξής σας προκύπτει από την ιδιομορφία των θνητών. Δίχως αυτούς, οι θεοί θα ήταν πλήξη μόνο και μόνο!

    Καλυψώ

    Η Θέτις είχε δίκιο, φύλαξες μέσα σου το πάθος του Αχιλλέα!

    Οδυσσέας, καταρρέοντας.

    Αχιλλέα !

    Καλυψώ, πολύ κοντά του.

    Τι έχεις αγάπη μου;

    Οδυσσέας, πολύ απορροφημένος για ν’ ακούσει.

    Βρίσκεται μέσα μου… Μπόρεσα ν’ αντέξω όλους τους πόνους του…

    Καλυψώ

    Το ξέρω Οδυσσέα. Και βλέπω τη νοητική σύντηξη που κατόρθωσες…

    Οδυσσέας

    Ποτέ, ωστόσο, δεν θ’ αποδεχθώ την αδικία τού θανάτου του! Σιωπή. Πώς ο Απόλλων, ο θεός τού ηλίου, μπόρεσε να βοηθήσει αυτόν τον δειλό τον Πάρη! Χρόνος. Δεν επρόκειτο παρά μόνον για ένα επιδέξιο βέλος. Μόλις ο Λοξίας κτυπώντας τη φτέρνα του διέλυσε το φως…

    Καλυψώ

    Ο Απόλλων γνώριζε κι εκείνος επίσης τον κόσμο του θανάτου. Τον διασχίζει κάθε νύχτα. Χρόνος. Φωτίζει τη ζωή, μα ονειρεύεται τον θάνατο.

    Οδυσσέας

    Μα γιατί τον Αχιλλέα; Σιωπή. Δεν ξέρεις πως είμ’ εγώ, ο Οδυσσέας, και η πολυτροπία μου που ανακαλύψαμε το κρησφύγετο της Θέτιδος. Δίχως εμένα, ο Αχιλλέας θα ήταν για πάντα ζωντανός.

    Καλυψώ

    Διάλεξε ανάμεσα στη δόξα και στη ζωή.

    Οδυσσέας

    Μην το λες αυτό! Χρόνος. Διότι η νοημοσύνη μου είναι που του επέτρεψε να κάνει την επιλογή τούτη. Είμαι υπεύθυνος για τον θάνατό του.

    Καλυψώ, τρυφερή.

    Οδυσσέα, δεν είσαι παρά μόνον άνθρωπος… Και ιδιοφυία ακόμη, πώς θα μπορούσες να θεωρηθείς υπεύθυνος, εφόσον η ίδια η Αθηνά δεν μπόρεσε τίποτε να κάνει!

    Οδυσσέας

    Ο Προμηθέας θα μπορούσε αν δεν ήταν δεμένος. Σιωπή. Καλυψώ, άφησέ με να πεθάνω…

    Καλυψώ

    Ποτέ! Ακούς; Ο Οδυσσέας καταρρέει. Οδυσσέα, ψυχή μου, μείνε μαζί μου, θα σε προστατεύω… Ποτέ πια δεν θά ’σαι μόνος! Σιωπή. Είσαι υπεράνθρωπος, έχει μια δίχως όρια ευαισθησία. Μα δεν θέλω πια να υποφέρεις… Θα φροντίζω το πνεύμα σου. Η μοίρα του Προμηθέα είναι πολύ πολύ σκληρή! Σιωπή. Θα σε κρύψω και θα ζεις μέσα μου. Θα σου δώσω να πιεις από την πηγή της αθανασίας.

    Οδυσσέας

    Η ζωή είναι δώρο !

    Καλυψώ

    Οδυσσέα, είσαι… Χρόνος. Η σκέψη σου υπερβαίνει τα συναισθήματά σου!

    Οδυσσέας

    Είμαι ένα αμάλγαμα σκέψης…

    Καλυψώ

    Που θα ήταν ένα τίποτα, δίχως το συναίσθημα!

    Οδυσσέας, αγγίζοντας την άμμο.

    Ακουμπώντας την παλάμη μου στην άμμο της ακτής, αισθάνομαι τη ζεστασιά της τρυφερότητας και τα δάχτυλά μου, που βυθίζονται στην ξανθή άμμο, ανακαλύπτουν αργά τον αφρό της θάλασσας.

    Καλυψώ

    Χειρίζεσαι τον λόγο σαν εραστής…

    Οδυσσέας

    Σε σκέφτομαι!

    Καλυψώ

    Μη σταματάς τώρα! Αγκαλιάζονται. Σιωπή. Μονολογώντας. Δία, άφησέ τον να ζήσει. Σε ικετεύω. Θα είμαι χάδι γι’ αυτόν.

    Oδυσσέας

    Αν ήθελες να με κάνεις θεό, η εξουσία σου θα ήταν αρκετή, όμως αν εγώ ήθελα να σε κάνω ανθρώπινη, δε θα το μπορούσα! Ο έρωτάς μας είναι που σε μεταμορφώνει. Σιωπή. Γλυκιά μου, Καλυψώ, ο έρωτας, η αλήθεια είναι ικανά για τα πάντα.

    Καλυψώ

    Ποτέ οι θεοί του Ολύμπου δεν το αποδεχθούν! Θα ξεσπάσουν την οργή τους στην αγάπη μας…

    Οδυσσέας

    Ανεξάρτητα από την εξουσία τους και τον θυμό τους, ποτέ δεν θα σβήσουν την ιστορία που γράψαμε κι έτσι θνητοί θα ζούμε στη μνήμη των ανθρώπων.

    Καλυψώ

    Στην ανθρωπότητά μας !

    Σκοτάδι…
    Η Καλυψώ είναι μόνη στη σκηνή, στο ημίφως, συλλογιέται την ουτοπία. Σιωπή. Εμφάνιση του Χορού των Ωκεανίδων. Οι γαλάζιες γυναίκες κατακλύζουν όλον τον χώρο που έτσι παίρνει ένα φως που γίνεται μπλε. Είναι ο χορός του νερού. Η Καλυψώ, έκπληκτη από τούτον τον υδάτινο χορό, παραμένει σιωπηλή. Οι γυναίκες τού χορού ολοένα την πλησιάζουν, δίχως ωστόσο να την αγγίζουν. Φαίνεται αβοήθητη, μα νοητικά αντιστέκεται στις επιθέσεις ώσπου αίφνης…

    Κορυφαία

    Καλυψώ κινδυνεύεις! Χρόνος. Ο Οδυσσέας είναι επικίνδυνος. Χρόνος. Ο έρωτάς του είναι χάρισμα της φωτιάς! Πρέπει ν’ αρνηθείς το ελληνικό δώρο! Σιωπή. Είναι ο πειρασμός προσωποποιημένος! Σιωπή. Δεμένος στον ιστό της σκέψης, έχει ακούσει το τραγούδι των σειρήνων και δεν βυθίστηκε γιατί γνώριζε τον πόνο… Η ιδιοφυία του σε εξέτρεψε από την αποστολή των θεών…

    Καλυψώ

    Γιατί τόσο μίσος; Χρόνος. Τόσο φόβο, λοιπόν, σας προκαλεί αυτός ο άνθρωπος; Μα τι φοβάστε επιτέλους; Την ιδιοφυία του ή την ανθρωπιά του; Τον πυγαμαλίωνα ή μήπως τον χαμαιλέοντα;

    Κοφυφαία, την διακόπτει.

    Κι ο ένας κι ο άλλος είναι μια τόλμη που οι θεοί δεν μπορούν να δεχθούν! Χρόνος. Οι άνθρωποι είδαν μόνο και μόνο την πανουργία του στα δημιουργήματά του και τον πόνο στα βάσανά του. Ενώ εμείς ξέρουμε πως ο υπεράνθρωπος τούτος δεν αποδέχεται ούτε τους θεούς, ούτε και την ανωτερότητά τους.

    Καλυψώ

    Ποιος, όμως, θα ήταν ο ρόλος μας δίχως την ύπαρξη του γένους των ανθρώπων;

    Κορυφαία

    Πώς τολμάς εσύ, δύστυχη; Θα σε έχει, λοιπόν, ήδη διαφθείρει.

    Καλυψώ

    Η αγάπη του με μεταμορφώνει, είναι αλήθεια, και αλλάζει την οπτική μου για τον κόσμο. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πάντοτε ίδια. Χρόνος. Είμαστε πάρα πολύ σκληροί με τους ανθρώπους… Τους αφήνουμε να ζουν στο σκοτάδι και κάθε φορά που ένας απ’ αυτούς ανακαλύπτει τη φωτιά του Προμηθέα, τον συντρίβουμε κάτω από το βάρος της μοίρας. Δεν ποθούν παρά μόνο να ζήσουν! Με μεγάλη ένταση. Πρότεινα στον Οδυσσέα να του δώσω την αιώνια νεότητα, μα εκείνος το μόνο που θέλει είναι η ζωή κι όχι η αθανασία των ηρώων.

    Κορυφαία

    Ώστε τον υπερασπίζεσαι !

    Καλυψώ

    Και λοιπόν;

    Κορυφαία

    Το όνειρό του να γίνει θεός !

    Καλυψώ, σε αμηχανία.

    Το δικό μου! Αρνήθηκε την τελειότητα, δεν θέλει να εγκαταλείψει τους ανθρώπους στη μοίρα τους χωρίς να τη μοιράζεται.

    Κορυφαία

    Θα είναι, λοιπόν, καταδικασμένος!
    Τη στιγμή αυτή, οι γαλάζιες γυναίκες του χορού ξαναπιάνουν τον πιο τρελό τους χορό του νερού. Ο χορός εξαφανίζεται και η Καλυψώ μένει και πάλι μόνη.

    Καλυψώ

    Θέλω τρελά να σου μιλήσω, αγάπη μου! Χρόνος. Κάθε στιγμή χωρισμού είναι μια παντοτινή απώλεια· ένα κομμάτι ζωής ξεριζωμένο από την αγάπη μας. Και τ’ αστέρια πέφτουν σαν τη βροχή. Σιωπή. Μίλα μου, Οδυσσέα. Χρόνος. Τα χείλη σου έχουν τη γεύση του σταφυλιού και μεθάω από σένα! Σκεφτική. Η ζωή μου χωρίς εσένα είναι ένας χειμώνας αιώνιος κι είσαι συ το μοναδικό καλοκαίρι μου… Χρόνος. Δώσε μου τη φωτιά της ηδονής και σπάσε τον αιώνιο πάγο. Χρόνος. Θά ’θελα οι φλόγες σου ολοσχερώς να γλύψουν το σώμα μου, για να μπορώ ν’ αψηφήσω τις αδελφές μου και τους θεούς που τόσο θέλουν το κακό σου.

    Απλώνεται νωχελικά πάνω στο έδαφος. Σιωπή. Λαμπερό φως, εμφάνιση του Οδυσσέα.

    Οδυσσέας, βλέποντας την Καλυψώ ξαπλωμένη.

    Καλυψώ, αγάπη μου! Γέρνει πάνω της και τη φιλά στον δεξί κρόταφο. Πληγώθηκες ψυχή μου; Σιωπή. Ξανάρθαν, λοιπόν, τούτες οι θαλάσσιες Άρπυιες… Οι σειρήνες δεν ήταν παρά μόνον μελωδία μπροστά στο βασανιστήριο αυτό. Τι να κάνω για να σε προστατέψω, θεά μου; Ανασηκώνεται και κοιτάζει τον ουρανό. Θεέ, γιατί την κάνεις τόσο να υποφέρει; Σιωπή. Η ζωή μου είναι μια αλληλουχία από δοκιμασίες, ένας περίπλους δίχως τέλος. Κι όμως δεν παραπονούμαι, γιατί είναι τούτο εγγενές στο πνεύμα μου να δημιουργώ και ν’ ανακαλύπτω. Η Καλυψώ όμως, γιατί κατηγορείται;

    Φωνή της Γης

    Είναι ένοχη που σ’ αγαπά!

    Οδυσσέας

    Είναι έγκλημα ν’ αγαπάς;

    Φωνή της Γης

    Ναι, αν πρόκειται για θνητό!

    Οδυσσέας

    Ποιος θεός δεν αγάπησε ποτέ θνητό;

    Φωνή της Γης

    Εκείνη σ’ αγαπάει πάρα πολύ! Αυτό είναι το παράπτωμά της!

    Οδυσσέας

    Το παράπτωμά της;

    Φωνή της Γης

    Τώρα που της έμαθες την αγάπη της φωτιάς, είναι ικανή για τα πάντα!

    Οδυσσέας

    Α! Θέλετε από κείνη να γίνει ανθρώπινη!

    Φωνή της Γης

    Για σένα, αψήφησε την πιο μεγάλη θεία απαγόρευση.

    Οδυσσέας

    Τότε εγώ είμαι ο υπεύθυνος, αφήστε την, λοιπόν, εν ειρήνη. Σιωπή. Αποφασίστε κι εγώ θα υπακούσω! Σιωπή. Εκείνη τη στιγμή η Καλυψώ υψώνεται σαν την αυγή και τυλίγει τρυφερά τον μηρό του Οδυσσέα.

    Καλυψώ

    Είσαι δώ τελικά, κυπαρίσσι της μνήμης μου!

    Οδυσσέας

    Τώρα αγαπάς τη μνήμη…

    Καλυψώ

    Ναι! Και κάθε κομμάτι του χρόνου που μοιραζόμαστε. Γιατί τώρα συνειδητοποίησα τον αγώνα της νοημοσύνης ενάντια στο πέρασμα του χρόνου και το καθήκον να γεμίζει τη ζωή της με μνήμη, αυτή την αναζήτηση της ουσίας.

    Οδυσσέας

    Τότε γιατί είσαι θλιμμένη, Καλυψώ;

    Καλυψώ

    Γιατί φοβάμαι μην σε χάσω… Τόσο γρήγορα προχωρούν όλα! Σιωπή. Θά ’θελα να σου χαρίσω μια θυγατέρα!

    Οδυσσέας

    Αγάπη μου!

    Καλυψώ

    Θα την πούμε Αλεξάνδρα, την προστάτιδα των ανθρώπων.

    Οδυσσέας

    Είσαι το δώρο της ζωής μου!

    Καλυψώ

    Οδυσσέα, θά ’θελα να γεράσω κοντά σου και να δω να μεγαλώνουν τα παιδιά μας της φωτιάς. Σιωπή. Θέλω να πιω το φως σου!

    Σκοτάδι.
    Ο Οδυσσέας είναι μόνος στο ημίφως. Μόνος ως συνήθως, διακρίνει από μακριά μια γνωστή φιγούρα και της απλώνει το χέρι του, είναι το φάντασμα του Αχιλλέα.

    Οδυσσέας

    Είσαι συ, Αχιλλέα;

    Φάντασμα Αχιλλέα

    Ναι, Οδυσσέα, είμαι κοντά σου, φίλε μου.

    Οδυσσέας

    Ποια είναι η ασυνήθιστη αιτία της επίσκεψής σου; Χρόνος. Η ετυμηγορία των θεών έπεσε.

    Φάντασμα Αχιλλέα

    Ναι, Οδυσσέα, κι εγώ όφειλα να είμ’ εδώ.

    Οδυσσέας

    Καταλαβαίνω! Σιωπή. Ποια, λοιπόν, είναι η απόφασή τους;

    Φάντασμα Αχιλλέα, με σοβαρό ύφος.

    Η εγκατάλειψη! Σιωπή. Κουράγιο, Οδυσσέα!

    Οδυσσέας

    Θέλουν να εγκαταλείψω την Καλυψώ; Χρόνος. Είναι η μόνη προϋπόθεση για να την αφήσουν εν ειρήνη;

    Φάντασμα Αχιλλέα, με ύφος σοβαρό.

    Η μοναδική!

    Οδυσσέας

    Θα προτιμούσα να πεθάνω…

    Φάντασμα Αχιλλέα

    Δεν είν’ αυτή η επιθυμία τους… Λυπάμαι…

    Οδυσσέας

    Θέλουν να συντρίψουν τον έρωτά μας! Με μια κραυγή. Μα είναι αδύνατον! Μου έχει ήδη προσφέρει ένα κομμάτι αθανασίας: την ψυχή της!

    Φάντασμα Αχιλλέα

    Το ξέρουν, μα δεν τους ανησυχεί αυτό.

    Οδυσσέας

    Οι άθλιοι! Για τη μνήμη τους είναι που φοβούνται, εκείνο το κομμάτι ανθρωπιάς μέσα της!

    Φάντασμα Αχιλλέα

    Ακριβώς…

    Οδυσσέας

    Οι μικρόνοες !

    Φάντασμα Αχιλλέα

    Πρόσεχε, Οδυσσέα.

    Οδυσσέας

    Δεν τους φοβάμαι, Αχιλλέα. Διαλύοντας τον έρωτά μας, δεν μπορούν να μου προκαλέσουν τον πιο μεγάλο πόνο. Σιωπή. Δεν βλέπουν πως η συνάντησή μας είναι μια ρήξη ***! Η συνάντησή σου με την Πενθεσίλεια κράτησε μια στιγμή κι όμως συγκλόνισε τη ζωή σας.

    Φάντασμα Αχιλλέα, συγκινημένος.

    Αλήθεια είναι, Οδυσσέα.

    Οδυσσέας

    Το ίδιο είναι και με την Καλυψώ. Εφήμερο μπροστά στην αιωνιότητα, δεν είμαι παρά μόνο μια στιγμή στη ζωή της. Έντονα. Μα είναι πολύ αργά! Ζει μέσα μου κι εγώ μέσα σε κείνη. Τίποτε πια δεν θά ’ναι όπως πριν! Σιωπή. Αχιλλέα, είναι η γυναίκα μου! Καταρρέει.

    Σκοτάδι. Ο Οδυσσέας είναι και πάλι μόνος στη σκηνή, ξαπλωμένος στο έδαφος, αδρανής. Η Καλυψώ εμφανίζεται…

    Καλυψώ

    Θεοί, σβήστε τ’ αστέρια, δεν θέλω να δει τα δάκρυά μου! Χρόνος. Πλησιάζει τον Οδυσσέα. Προσπάθησα να ξεχάσω, αλλά μάταια: έριξε άγκυρα μέσα μου. Οι ψυχές μας κάνουν έναν μόνο … Οδυσσέα, αυτός ο κόσμος δεν έγινε για μας. Τούτ’ η γη μάς κομματιάζει σαν μάνα ξένη. Είσοδος χορού των γαλάζιων γυναικών. Οι Ωκεανίδες φαίνονται πιο αποφασιστικές από ποτέ… Αφήστε με μόνη μαζί του. Αφήστε με, μία στιγμή, μόνο μία στιγμή. Οι Ωκεανίδες συνεχίζουν την περικύκλωση. Κι αίφνης μετά, διασκορπίζονται δίχως λόγο. Ο Αχιλλέας είναι πάλι εδώ. Αχιλλέα, σ’ ευχαριστώ! Ο Αχιλλέας παραμένει απαθής. Σιωπή. Η Καλυψώ σκύβει πάνω στον Οδυσσέα και τον αγκαλιάζει τρυφερά. Φωτιά μου, θεέ μου ανθρώπινε, μέσα σου βλέπω το σύμπαν όλο κι ολόκληρη την ανθρωπότητα. Σιωπή. Πριν από σένανε, η γη ήτανε πέτρα μόνο και το νερό μόνον πάγος! Μαζί σου, όλα είναι φως μόνο και μόνο! Σιωπή. Κουβαλάω τη μνήμη σου μέσα μου! Την ίδια στιγμή ο κεραυνός χτυπά τη νήσο Ωγυγία και το χτύπημά του προκαλεί έναν βρόντο τρομερό. Το ζευγάρι μοιάζει χαμένο μέσα σε μια έσχατη θύελλα. Η Καλυψώ, δίπλα στον Οδυσσέα, γονατιστή, παρακαλεί τον ουρανό. Με μια κραυγή. Θεέ των θεών, σε ικετεύω, το έλεός σου εκλιπαρώ. Χρόνος. Είναι ο άντρας της ζωής μου, το νόημα της ζωής μου. Μην τον παίρνεις μακριά μου… Ο κεραυνός κτυπάει ξανά, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Αφού λοιπόν με έχεις καταδικάσει, άκου την τελευταία μου επιθυμία: δώσε μου το δικαίωμα να πεθάνω. Χρόνος. Παραχώρησέ μου αυτό! Το τέλος της αιωνιότητας!

    ΑΥΛΑΙΑ

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    Για τέσσερις μέρες ο Οδυσσέας φτιάχνει την σχεδία, ένα από τα τέσσερα αριστουργήματα της χειρωνακτικής τέχνης της Οδύσσειας.. Κόβει τα δένδρα, τα πελεκάει, τα λειαίνει, τα στερεώνει το ένα δίπλα στ΄άλλο με καρφιά, ετοιμάζει τη βάση, χτίζει τα πλευρά, βάζει το άλμπουρο, την αντένα, το τιμόνι και τέλος υψώνει τα πανιά. Κυρίως όμως συνδυάζει. Η Καλυψώ , μετά την τελευταία νύχτα που περάσανε μαζί φορτώνει πάνω κρασί, νερό και τρόφιμα και του στέλνει ένα ελαφρό αεράκι. Ο Οδυσσέας υψώνει πανιά, ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΜΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΕ ΚΑΛΟΥΣ ΟΙΩΝΟΥΣ!.
    Είναι Φθινόπωρο, μάλλον Οκτώβριος, ο Οδυσσέας άγρυπνος κοιτάζει στον ουρανό τις Πλειάδες, τον Βοώτη, την Άρκτο και τον Ωρίωνα. Το ταξίδι κρατά 17 μέρες. Την δεκάτη όγδοη φαίνονται τα βουνά της Σχερίας, σαν ασπίδα πάνω στην θάλασσα. Τότε είναι που ο Ποσειδώνας γυρνώντας από την Αιθιοπία, τον είδε από ψηλά και τάραξε την θάλασσα σηκώνοντας ανέμους. Ο Σιρόκος, Ο νοτιάς, ο Ζέφυρος , η Τραμουντάνα ορμούν εναντίον του. Ένα θεόρατο κύμα τον αρπάζει μακριά από την σχεδία του και τον βυθίζει. Οι άνεμοι τον σέρνουν πότε από δώ και πότε από κεί. Το πεπρωμένο του Οδυσσέα μοιάζει αμφίρροπο, στην πραγματικότητα όμως οι θεοί δεν θέλουν τον χαμό του και τον συντρέχουν. Η Αθηνά είναι κοντά του, ο Οδυσσέας βγαίνει στην στεριά, την φιλάει και χώνεται μέσα σε δύο δένδρα, γεννημένα από την ίδια ρίζα, μία άγρια και μία ήμερη ελιά.
    Το πεπρωμένο του Οδυσσέα ξαναρχίζει να κινείται!
    Ο Οδυσσέας είναι ζωντανός!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Η Ιαχή ενός Έλληνα αεροπόρου at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: