Πολίτης και πολίτευμα

Μαΐου 16, 2010 § 13 σχόλια


https://iparea.files.wordpress.com/2010/05/784f4-pericles.jpg

και λόγοι πολιτικών ανδρών.

Με το όρο πολίτευμα ή πολιτικό σύστημα εννοείται το σύνολο των θεσμών, σύμφωνα με τους οποίους κυβερνάται ένα κράτος ή μια πολιτεία. Σε ότι αφορά το συνταγματικό δίκαιο είναι η ιδιάζουσα τάξη, σύμφωνα με την οποία η εκάστοτε πολιτεία ρυθμίζει την οργάνωση της εξουσίας και η θέση των πολιτών μέσα σε αυτή την τάξη. Ένας κάπως διαφορετικός -αλλά ισχύων- ορισμός για το πολίτευμα είναι το σύνολο των κανόνων που καθορίζουν ποια είναι τα άμεσα όργανα της πολιτείας, τον τρόπο εκλογής τους, τις μεταξύ τους σχέσεις και τον κύκλο αρμοδιότητάς τους, όπως επίσης και τη σχέση των ατόμων προς την πολιτική εξουσία.

Τον 8ο αιώνα παρατηρήθηκε στον Ελληνικό κόσμο μία σημαντική εξέλιξη. Το παλιό φυλετικό κράτος διασπάστηκε και την θέση του πήρε η Πόλη- Κράτος.Ο Αριστοτέλης είδε την δημιουργία της  αυτή σαν επιθυμία των ανθρώπων για ζωή και επιβίωση της . Ακολούθησε η ένωση των συνοικισμών σε μία Πόλη άστυ , γύρω από μία ισχυρή θέση. Την  Ακρόπολη. Ο Πολίτης αισθάνεται ασφαλής, αναπτύσσει ποικίλες δραστηριότητες και νοιώθει ελεύθερος. Αποκτά συνείδηση του ρόλου του σαν μέλος μιας κοινότητας, στην διακυβέρνηση της οποίας μετέχει ενεργά. Οι πολίτες στρατεύονται για να υπηρετήσουν τις ανάγκες ενός νέου οργανικού συνόλου. Η προσφορά είναι συλλογική και ο σκοπός κοινός.Αυτή η διευρυμένη συμμετοχή επέφερε μία γενικότερη κοινωνική εξίσωσημ και οι κοινωνικές διαφορές περιορίστηκαν.Το πρώτο πολίτευμα της Αθήνας ήταν η βασιλεία, τελευταίος βασιλιάς της οποίας ήταν ο Κόδρος. Μετά το αριστοκρατικό πολίτευμα ,όπου εξακολούθησε να υπάρχει ο θεσμός του άρχοντα-βασιλιά . Ουσιαστική εξουσία ασκούσαν ο επώνυμος άρχοντας, υπεύθυνος για την σύγκληση της Εκκλησίας του Δήμου και ο Πολέμαρχος που ήταν υπεύθυνος για τα στρατιωτικά θέματα.Οι έξι θεσμοθέτες ασχολούνταν με δικαστική θέματα. ο Άρειος Πάγος ήταν υπεύθυνος για την τήρηση των νόμων. Η Εκκλησία του Δήμου ,σαν συνέλευση όλων των Αθηναίων απέκτησε μεγάλη σημασία, στα μεταγενέστερα χρόνια.Την εξουσία των ευγενών άρχισαν να αμφισβητούν οι έμποροι και οι βιοτέχνες ,που είχαν ήδη αρχίσει να αποκτούν μεγάλη οικονομική δύναμη. Οι δε χρεωμένοι αγρότες απαιτούσαν την κατάργηση των χρεών τους. Αυτήν την κατάσταση εκμεταλλεύτηκε ο Κύλωνας, ο οποίος το 632 με την υποστήριξη των οπαδών του θέλησε να πάρει την εξουσία και να γίνει τύραννος. Το κίνημα όμως απέτυχε και έφυγε στα Μέγαρα.Η Αθήνα στην πορεία της για την Δημοκρατία ανέθεσε στον Σόλωνα,έναν ποιητή, και ένας από τους επτά σοφούς, να δώσει λύση στα δύσκολα προβλήματα της εποχής. Κατάργησε τα χρέη και απαγόρευσε με ειδική νομοθεσία που ονομάστηκε Σεισάχθεια, να δανείζεται κάποιος με εγγύηση την προσωπική του ελευθερία.Αποδυνάμωσε το αριστοκρατικό πολίτευμα και διαίρεσε τους πολίτες σε τέσσερις τάξεις. Σαν βάση έθεσε το εισόδημα και όχι την καταγωγή. Διεύρυνε τον πολιτικό ρόλο της Εκκλησίας τους Δήμου, στην οποία έπαιρναν μέρος όσοι είχαν συμπληρώσει το εικοστό έτος της ηλικίας τους. Τα θέματα που συζητούσαν στην συνέλευση του λαού τα προετοίμαζε η βουλή των τετρακοσίων.Για να πετύχει την ενεργό συμμετοχή όλων των πολιτών, ψήφισε νόμο με τον οποίο στερούσε τα πολιτικά δικαιώματα από όσους δεν έπαιρναν σαφή θέση πάνω στα κοινωνικά και πολιτικά θέματα.Μετά από ένα τυραννικό πολίτευμα που έφερε ο Πεισίστρατος και που στέρησε ξανά από τους Αθηναίους ελευθερίες που είχαν κατακτήσει , και μετά από τον γιό του τον Ιππία ,τον οποίο ανέτρεψαν, αναλαμβάνει ο Κλεισθένης.Ο Κλεισθένης θεωρείται ο θεμελιωτής του Δημοκρατικού πολιτεύματος, γιατί έκανε προσιτά στους πολίτες όλα τα αξιώματα και εξασφάλισε λαϊκή συνοχή. Οι δημοκρατικοί θεσμοί αφύπνισαν το ενδιαφέρον του πολίτη για τα κοινά και επέφεραν αλλαγή στον τρόπο ζωής της πόλης. Αυτό το αποφασιστικό βήμα προς την δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα έχει παγκόσμια ιστορική σημασία.

Πολιτεύματα επί της ουσίας από τότε που διαμορφώθηκε η κοινωνική μονάδα του ηγεμονικού οίκου κατά την εκπνοή της Νεολιθικής, στη Χαλκολιθική. Ωστόσο, η συγκεκριμένη έρευνα επί των πολιτευμάτων ανάγεται στην αρχαία Ελλάδα, με κύριο εκπρόσωπο τον Αριστοτέλη. Πριν από τον Αριστοτέλη ασχολήθηκε με το θέμα και ο Ηρόδοτος, ο οποίος διέκρινε τρία είδη πολιτεύματος, τη μοναρχία, την ολιγαρχία και τη δημοκρατία ή ισονομία, όπως την αποκαλούσε Ηρόδ. Γ΄ 80-83). Την ίδια περίπου διάκριση μεταξύ των πολιτευμάτων κάνει ο Ξενοφών (Απομν, 4.6.12), ο Ισοκράτης (Παναθ. 259-260) και ο Πλάτων (Πολιτικός, 291,292).

Εκείνος όμως που ασχολήθηκε συστηματικά με τα πολιτεύματα είναι ο Αριστοτέλης, ο οποίος φέρεται να έγραψε για τα πολιτεύματα 158 πολιτειών, αν και διασώθηκε μόνον η Αθηναίων πολιτεία. Ο Αριστοτέλης πρώτος όρισε το πολιτευμα ως [...την τάξην ταις πόλεσι την περί τας αρχάς, τίνα τρόπον νενέμηνται και τι το κύριον της πολιτείας, και τι το τέλος της εκάστης κοινωνίας εστί..], (Πολιτικ. Γ’ 5) ορισμός που ισχύει ακόμα και σήμερα. Όταν ανώτατο όργανο της πολιτείας είναι ένα πρόσωπο, τότε το πολίτευμα καλείται μοναρχία. Όταν είναι περισσότερα του ενός προσώπου αλλά ανήκουν στην τάξη των αρίστων, τότε είναι αριστοκρατία. Τέλος όταν ανώτατο όργανο είναι το σύνολο των πολιτών, το πολίτευμα αποκαλείται δημοκρατία. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο τα τρία αυτά πολιτεύματα είναι ορθά μόνον όταν αποβλέπουν στο κοινό συμφέρον, διαφορετικά αποτελούν παρεκβάσεις. Η παρέκβαση της μοναρχίας είναι η τυραννίδα, της αριστοκρατίας η ολιγαρχία και της δημοκρατίας η οχλοκρατία.

Για τα τρία πολιτεύματα ο Αριστοτέλης διακρίνει και υποδιαιρέσεις:

Υποδιαιρέσεις πολιτευμάτων κατά Αριστοτέλη
Μοναρχία Αριστοκρατία Δημοκρατία
  • Βασιλεία -ηρωικών χρόνων
  • Βαρβαρική βασιλεία -απόλυτος, κληρονομική βάσει νόμου
  • Αισυμνητεία βασιλεία -αιρετή τυραννίδα
  • Λακωνική βασιλεία -κληρονομική στρατηγία
  • Παμβασιλεία -ο βασιλεύς κύριος των πάντων
  • Ολιγαρχία -δια πληρωμής μεγάλου τιμήματος
  • Αριστοκρατία -δια πληρωμής μικρού τιμήματος
  • Αριστοκρατία -κληρονομικής διαδοχής
  • Δυναστεία -κληρονομική αριστοκρατία κατά την οποία κυβερνούν οι άρχοντες και όχι ο νόμος
  • Δημοκρατία -ισότητας, αδιακρίτως ίσα δικαιώματα
  • Δημοκρατία -καθοριζόμενη από μικρά κοινωνικά τμήματα
  • Δημοκρατία -καθοριζόμενη από άμεμπτους πολίτες
  • Δημοκρατία -καθολικής συμμετοχής
  • Οχλοκρατία -τα ψηφίσματα υπερβαίνουν των νόμων

Ταξινομία

Στον παρακάτω κατάλογο καταγράφονται τα διάφορα μείζονα και σύγχρονα πολιτεύματα, έτσι όπως αναγνωρίζονται από την πολιτική επιστήμη, και ορισμένες υποκατηγορίες τους. Τα πολιτεύματα αυτά μπορεί να επικαλύπτονται σημαντικά μεταξύ τους, ενώ οι όροι μπορεί να έχουν διαφορετική σημασία σε διαφορετικές εποχές:

  • Αναρχισμός (έλλειψη κράτους και αυτοδιαχείριση της κοινωνίας)
    • Αναρχοκομμουνισμός
    • Αναρχοσυνδικαλισμός
    • Πράσινος αναρχισμός
    • Μετααριστερός αναρχισμός
    • Αναρχοκαπιταλισμός
  • Ολοκληρωτισμός (το κράτος έχει δικαιώματα απόλυτης και διαρκούς παρέμβασης σε κάθε κοινωνική σφαίρα, δημόσια ή ιδιωτική)
    • Κομμουνιστικό κράτος
    • Φασισμός
  • Αυταρχία (το κράτος κυβερνάται από ένα άτομο)
    • Δεσποτισμός
      • Πεφωτισμένη δεσποτεία
    • Δικτατορία
      • Στρατιωτική δικτατορία
    • Μοναρχία
      • Απόλυτη μοναρχία
      • Συνταγματική μοναρχία
      • Πριγκηπάτο
      • Δεσποτάτο
      • Δουκάτο
        • Μέγα Δουκάτο
      • Εμιράτο
      • Αιρετή μοναρχία
      • Κληρονομική μοναρχία
      • Λαϊκή μοναρχία
      • Αντιβασιλεία
    • Πατριαρχία
      • Πατρογονισμός
    • Τυραννίδα
  • Δημοκρατία (το κράτος κυβερνάται με βάση τις αποφάσεις της πλειοψηφίας της κοινωνίας)
    • Άμεση δημοκρατία
    • Συμμετοχική δημοκρατία
    • Αντιπροσωπευτική δημοκρατία
      • Φιλελεύθερη δημοκρατία
        • Βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία
        • Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία
        • Σύστημα Γουεστμίνστερ
        • Προεδρική δημοκρατία
        • Ημιπροεδρικό σύστημα
      • Λαϊκή δημοκρατία
  • Ολιγαρχία (το κράτος κυβερνάται από μία μικρή ομάδα ατόμων)
    • Αριστοκρατία
    • Κορπορατισμός
    • Γεροντοκρατία
    • Κλεπτοκρατία
    • Αξιοκρατία
    • Πλουτοκρατία
    • Τεχνοκρατία
  • Ρεπουμπλικανισμός (το κράτος δεν κυβερνάται αυταρχικά και μία μερίδα της κοινωνίας επηρεάζει τις λειτουργίες του)
    • Ομοσπονδιακή πολιτεία
    • Συνταγματική πολιτεία
    • Κοινοπολιτεία
    • Σοσιαλιστική πολιτεία
  • Θεοκρατία (Ιεροκρατία) (το κράτος αντλεί άμεσα και ρητά τη νομιμοποίησή του από κάποια θρησκεία)
    • Χαλιφάτο
    • Ισλαμική δημοκρατία
    • Σουλτανάτο
  • Φυλετισμός (το κράτος είναι οργανωμένο κατά φυλές)

Προϋπόθεση που επιτρέπει  την ύπαρξη μιας Δημοκρατικής κοινωνίας σήμερα η  ανάδυση της Αλήθειας μέσα από μία ελεύθερη σκέψη, και ελεύθερο λόγο. Να γιατί πάντα στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε η ταύτιση της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας και ο λόγος είχε πάντα τον πρωτεύοντα ρόλο σε μια Δημοκρατική Πόλη.  Να γιατί η Δημοκρατία που γέννησε η Αρχαία Ελλάδα, θεωρείται και το μοναδικό Πολίτευμα, στο οποίο υπάρχει και Δημόσιος Χώρος, για την ανάπτυξη του λόγου της Αλήθειας. Ο Δημόσιος Χώρος, η Αγορά όπως λειτουργούσε στην Αθήνα, στηριζόταν στο ενεργό ενδιαφέρον των Πολιτών, ενδιαφέρον αναπόσπαστο από τις αποφάσεις που θα έπαιρναν την επόμενη ημέρα, για την ψήφιση του Νόμου.  Ο  Ηράκλειτος έλεγε: “Ο καθένας όταν κοιμάται ζει σε έναν δικό του Κόσμο και αυτός που ζει στο δικό του Κόσμο κοιμάται, ενώ για του ξυπνητούς υπάρχει ένας Κόσμος μοναδικός και κοινός, από την άποψη του λόγου που τον διαπερνά και στον οποίο οι Άνθρωποι συμμετέχουν”. Ακόμη ο ίδιος έλεγε ότι: “Ο Λαός οφείλει να μάχεται, για τον Νόμο, όπως και για τα ίδια τα τείχη του”. Ιδού και μια κριτική, άμεση και υπαινικτική, του Ηράκλειτου: “Οι γάιδαροι, λέει περιφρονητικά ενδιαφέρονται περισσότερο για το σανό, παρά για τον χρυσό”. Γάιδαροι εννοεί τους ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν την αληθινή αξία των πραγμάτων. Υπάρχουν και άλλες πολλές αναφορές του, όσον αφορά τους Θεούς και μάλιστα πολλές φορές σαν ανέκδοτα. Και ιδού ένα από αυτά: Όταν συνάντησε ο Ηράκλειτος τους Αιγύπτιους τους είδε να κλαίνε, σε επιμνημόσυνη τελετή του θανάτου του Όσιρι. Τότε τους είπε: Αφού είναι Θεός γιατί τον κλαίτε; Αν τον κλαίτε, σημαίνει ότι δεν τον θεωρείται Θεό”. : « Η δυνατότητα της Αλήθειας, ανήκει σε όλους τους Ανθρώπους».  Στον Ηράκλειτο θα βρούμε, πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, την διαβεβαίωση της Οικουμενικής ικανότητας όλων των Ανθρώπινων όντων να φθάσουν στην Αλήθεια, όποια και αν είναι, χωρίς περιορισμό.

Ιδού γιατί σιγά-σιγά θα πρέπει να διεισδύσουν,  στον κόσμο και πάλι τα Ιδεώδη Δημοκρατίας, αλλά και η Ελεύθερη Σκέψη και Διανόηση ο σεβασμός για την ανθρώπινη ζωή, κύριο χαρακτηριστικό του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού . Ποιός είναι σήμερα ο ρόλος της κάθε Πολιτικής Εξουσίας και κυρίως των Ανθρώπων των Γραμμάτων, όταν βλέπουμε και σήμερα ακόμη, να αφήνουν ελεύθερα τα Ιερατεία να αλωνίζουν και να παρεμβαίνουν, σε όλα τα επίπεδα της Πολιτείας και ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και διαμόρφωση της Παιδείας;

Όλες οι επαναστάσεις ,από την Ελληνική το 1821 ,αλλά και των άλλων λαών, δεν έχουν ολοκληρώσει το έργο τους, όσον αφορά την ύπαρξη μιας ορθολογικής και καθολικής Δημοκρατικής Πολιτικής και κυρίως μιας Ιδεώδους συμπεριφοράς των Πολιτικών Ανδρών προς τους Λαούς των. Το μόνο που βλέπουμε είναι ηγέτες ανδρείκελα, πολιτικούς μαριονέττες τέτοιους ,γαλουχημένοι και εκπαιδευμένοι και διαμορφωμένοι, από τις λατρευτικές των συνήθειες, σε Θρησκείες, Δόγματα και Θεούς, που είναι κατασκευάσματα των ιδίων αγυρτών Αρχιερέων και των Ιερατείων των, διαιωνίζοντας έτσι το διαίρει και βασίλευε και  θέτουν τους Λαούς σε αναγκαστικά καθεστωτικά καλούπια, τους οδηγούν σε  παράλογους πολέμους καταστρέφοντας χώρες και σκορπώντας τον πόνο και τον φόβο και την πείνα ενώ αυτοί  ανενόχλητοι προβαίνουν στον πλουτισμό και την κατάχρηση του  Δημοσίου πλούτου.

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν κόμματα ή άλλες ομάδες-πηγές της εξουσίας. Στη Δημοκρατία δεν υπάρχει παρά μία και μόνο κοινωνικο-πολιτική ομάδα που είναι και η μοναδική πηγή της εξουσίας: ο Δήμος, ό Λαός . Ο θεσμός των κομμάτων είναι θεσμός ολιγαρχικός, κατά τον Αριστοτέλη, όπως ειπώθηκε ήδη.  Τα κόμματα δεν εγγυώνται τη συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας, αλλά αντίθετα ενισχύουν την αρχομανία και τον επαγγελματισμό στην εξουσία προβάλλοντας τα ίδια πρόσωπα. Οι εκλογές δεν εγγυώνται τη συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας και εφαρμόζονται στον Κοινοβουλευτισμό, ακριβώς επειδή ο Κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχικό πολίτευμα αρχομανία και τον επαγγελματισμό στην εξουσία προβάλλοντας τα ίδια πρόσωπα.

Η δημιουργία της Δημοκρατίας στην Αρχαία Ελλάδα, αποτελεί από Φιλοσοφική σκοπιά, απάντηση στην άνευ νοήματος τάξη του Κόσμου και έξοδο από τον κύκλο της ανυπαρξίας. Και τούτο διότι περιέχει, ταυτόχρονα και ομοούσια, την αναγνώριση του γεγονότος, ότι καμία άλλη δύναμης, ή παράδοση, ή θεία προσταγή δεν μπορεί να ρυθμίσει τις Ανθρώπινες υποθέσεις. Ιδού γιατί στην Αρχαία Ελλάδα η Πόλη θέτει και δημιουργεί το Νόμο της, αναγνωρίζοντας και επιβεβαιώνοντας εμπράκτως τον συγκυριακό του χαρακτήρα, καθόσον ο Νόμος είναι αποτέλεσμα διαβουλεύσεων και υπόκειται πάντοτε σε συζήτηση και σε τροποποίηση ή σε κατάργηση. Και ιδού γιατί ο λόγος που διαμορφώνεται στη Πόλη είναι η πραγματική Αλήθεια, η κοινή Αλήθεια και επίσης η ανάπτυξη της Αλήθειας και όχι η κατοχή μιας άπαξ διά παντός δεδομένης Αλήθειας, όπως γινόταν στα 2.000 χρόνια Χριστιανισμού.
Η Δημοκρατία είναι ,  η Θέσμιση της Κοινωνίας είναι πάντα αυτόθέσμιση, ότι ο Νόμος δεν μας έχει δοθεί από κανένα, έχει γίνει από εμάς. Στη Δημοκρατία , και είναι το μόνο πολίτευμα όπου απαιτείται η ύπαρξη Δημόσιου Χώρου, που αποτελεί δημιουργία αφού οι διαδικασίες διαλόγου, αντιπαράθεσης, ελέγχου  και αποφάσεων. Ο  Φιλόσοφος Σωκράτης συμμετείχε στη ζωή της Πόλης και αυτό φαίνεται από τη μορφή της δραστηριότητάς του, καθόσον πίστευε ότι οι Πολίτες είναι σε θέση να δεχθούν την Αλήθεια, διά του λόγου και της αντιπαράθεσης, αλλά και για να μάθουν πολλά. Ο ίδιος έλεγει: “Δεν είμαι Πολίτης της Αθήνας και της Ελλάδας μόνο, είμαι Πολίτης του Κόσμου ολοκλήρου”.Κ Καστοριάδης

Όμορφοι Πολίτες ή άβουλη μάζα άμορφα ποδηγετούμενη;

Αστραία

About these ads

Tagged:

§ 13 Responses to Πολίτης και πολίτευμα

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλησπέρα στην παρέα, καλησπέρα Αστραία,
    Μελετώντας τελικά την πορεία της ιστορίας και της φιλοσοφίας στον Ελληνικό κόσμο,συναντάμε μεγάλες προσωπικότητες που με την σκέψη τους και το έργο τους χάραξαν βαθειά τον πολιτισμό μας και επέδρασαν και στην διαμόρφωση του και μετά από αυτή την εποχή,παγκοσμίως.
    Στο κατώφλι όμως του 21ου αιων.Η ανθρωπότητα έχοντας διανύσει μια μεγάλη διαδρομή, με πολλά λάθη,επαναστάσεις, εξεγέρσεις,λεηλασίες, ολοκληρωτικά ,ολιγαρχικά,φεουδαρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα και άλλα,καλείται να βρεί και να διαμορφώσει την κοινωνία που δικαιούται,για να μπορεί να αναπτυχθεί να δημιουργήσει και να ζήσει αρμονικά .
    Η εποχή μας και τα αδιέξοδα που έχουν εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες μας επιβάλλει μία καινούργια λογική και αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν συσσωρευτεί.
    Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, όπως παρουσιάζεται τον τελευταίο καιρό είναι και κρίση θεσμών και αξιών. Είναι επίσης περιβαλλοντική ( οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται και η ικανότητα του πλανήτη να απορροφά τα απόβλητα στενεύει.)
    Η δομή της καινούργιας κοινωνίας θα πρέπει να στηρίζεται στον άνθρωπο ,στο περιβάλλον, και στην οικονομία με μία τέταρτη διάσταση, αυτή των θεσμών, της Δικαιοσύνης, που θα διαμεσολαβεί στις μεταξύ τους αντιθέσεις, ασυμβατότητες και θα διευκολύνει την σύνθεσή τους.
    Αυτό σημαίνει, σεβασμός και φροντίδα για όλους τους ανθρώπους,με την προυπόθεση ότι η ανάπτυξη δεν θα συντελείται σε βάρος άλλων μορφών ζωής,( προστασία της φύσης) βελτίωση της ποιότητας της ανθρώπινης ζωής με δικαιοσύνη. Ολοι οι άνθρωποι να έχουν ισότιμη πρόσβαση στα βασικά αγαθά. Επαναπροσδιορισμός βασικών εννοιών, όπως ποιότητα ζωής και ευημερία,σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες της κουλτούρας του κάθε λαού.Δημιουργία μιας κοινωνίας αλληλεγγύης και ανάπτυξης με στόχο την ικανοποίηση αναγκών όλων των πολιτών του κόσμου σε μία ισόρροπη σχέση μεταξύ τους . Με μία οικονομία βασισμένη στην ισότητα, στην απουσία εκμετάλλευσης, και στην ειρήνη.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλησπέρα σε όλους
    Ο καθένας καλείται να σκεφτεί και να δράσει με βάση την αντίληψή του για το τι σημαίνει συμμετοχή στην πολιτική και κυρίως τι σημαίνει πολιτική ευθύνη.
    Και αυτή χρειάζεται να αναλάβουμε μαζί με την ευθύνη του εαυτού μας.
    Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δίκιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει.
    Δημοκρατία δεν σημαίνει ότι η μειοψηφία έχει άδικο. Σημαίνει πως, ενώ σέβεται την κυβερνητική πλειοψηφία, υψώνει δυνατά τη φωνή της κάθε φορά που νομίζει ότι η πλειοψηφία έχει άδικο ή ακόμη χειρότερα όταν αντιτίθεται στους νόμους, την ηθική και τις αρχές της δημοκρατίας, και οφείλει να το πράττει δυναμικά, γιατί αυτή είναι η εντολή των πολιτών. Όταν η πλειοψηφία υποστηρίζει ότι έχει δίκιο και η μειοψηφία δεν αντιδράει, τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο.
    Όμως στην κατάντια που έχουμε φθάσει και στην έκπτωση όλων των αξιών και των θεσμών έχουμε και εκλέγουμε τους κυβερνήτες που μας αξίζουν

    Αστραία

  • Ο/Η iparea λέει:

    Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να πραγματευτώ μία αμφιλεγόμενη πτυχή της δημοκρατίας μας. Γνωρίζουμε όλοι ότι χαρακτηρίζεται ως πλειοψηφική, το οποίο, σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα, ένας υπερβολικά ευμετάβλητος θεσμός, σημαίνει ότι το κόμμα που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους στις κοινοβουλευτικές εκλογές πριμοδοτείται με επιπρόσθετους σαράντα βουλευτές, ώστε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία και να σχηματίσει κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό όμως μειώνει τη δημοκρατικότητα του κράτους αφού κυβερνάται πλέον από το 40%, σχετική πλειοψηφία, και όχι από το μισό, απόλυτη πλειοψηφία, όπως ορίζει το Σύνταγμα. Και τίθεται λοιπόν το αμείλικτο δίλημμα στους πολίτες ακυβερνησία, δηλαδή χάος, ή σταθερή κυβέρνηση; Προφανώς δεν μπορεί να εκλεγεί σωστή απάντηση σε αυτό το ερώτημα, καθώς το ίδιο το ερώτημα είναι λανθασμένο. Το παρόν εκλογικό σύστημα ορίζει ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας το πρώτο κόμμα λαμβάνει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διερευνητική εντολή για να επιχειρήσει συνεργασία με τα υπόλοιπα κόμματα και αν δεν το επιτύχει, τη λαμβάνει το δεύτερο κόμμα. Για περισσότερες λεπτομέρειες, εδώ: http://www.ekloges.gr/pages.asp?pageid=49&langid=1. Ιδού λοιπόν και μία λύση σε αυτό το αδιέξοδο που προτείνει το κομματικό σύστημα, το οποίο με τις σύγχρονες εξελίξεις έχει αποδείξει πλήρως ότι αυτού του είδους η σταθερή κυβέρνηση σημαίνει ακυβερνησία, το οποίο μεταφράζεται σε έξωθεν οικονομικό τουλάχιστον έλεγχο από του διεθνείς οργανισμούς: η συνεργασία. Αντί λοιπόν να θέτουν τα κόμματα εκβιαστικά διλλήματα θα επιβαλλόταν εμείς να ανταπαντήσουμε με εξίσου σκληρές θέσεις, όπως συνεργαστείτε ή χάος. Βλέπουμε δηλαδή ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι ισχύος ή ακόμη και ψυχολογίας της συναίσθησης της ευθύνης ανάμεσα στις δύο πλευρές, τα κόμματα και τους πολίτες, όσο περισσότερο περιθώριο αυθαιρεσίας δίνουν οι δεύτεροι στα πρώτα τόσο περισσότερο αυτά το εκμεταλλεύονται. Καλούμαστε, επομένως, τη δεδομένη στιγμή να διερωτηθούμε αν αυτό το έλλειμμα δημοκρατικότητας έχει συμβάλλει στα φλέγοντα προβλήματα του τόπου, όπως το οικονομικό έλλειμμα και η προσφυγή στο ΔΝΤ. Είναι καλό άλλωστε να γνωρίζουμε το πόσο δημοκρατικοί είμαστε ως χώρα, έστω και για αυτογνωστικούς σκοπούς.
    Κάρλος

  • Ο/Η ΔΑΙΔΑΛΟΣ λέει:

    Δημοκρατία είναι η ανώτερη μορφή πολιτεύματος στο οποίο συντάσσονται όλοι οι πολίτες με σεβασμό στους θεσμούς και τις αξίες της πνευματικής ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.
    Προϋποθέτει ενεργούς και ώριμους πολίτες έτοιμους να δεχτούν τους όρους συμβίωσης και συγκατοίκησης σε ένα χώρο με κοινά ήθη και κοινό τρόπο ζωής χωρίς βίαιες και μονομερείς παρεμβάσεις από τους κυβερνώντες ή κυβερνώμενους με σκοπό την ανατροπή αξιών που πλήττουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
    Η ωριμότητα του νου είναι αναγκαία προϋπόθεση της λειτουργίας της Δημοκρατίας.
    Η διαφορετικότητα είναι σεβαστή με την προϋπόθεση να μην πλήττονται οι βασικές αρχές λειτουργίας της.
    Η προσοχή που πρέπει να δοθεί όσον αφορά την ελληνική περίπτωση είναι ότι, ιστορικά, δεν υπάρχει σεβασμός στις μορφές συλλογικότητας με σκοπό το κοινό καλό και πάντα δρα ο ατομικισμός. Δρώντας έτσι ο Έλληνας εύκολα παρεκτρέπεται πιστεύοντας ότι ακόμα και όταν δημιουργήσει μια «ολιγομελή» ομάδα με κοινά πιστεύω, αυτά θα γίνουν συνείδηση των υπόλοιπων αγνοώντας τη διαφορετικότητα και προσπαθώντας να τα επιβάλει με ανορθόδοξο τρόπο. Ο άσχημος χαρακτήρας του όμως έχει και μια άλλη διάσταση. Αυτή της αλαζονείας με την οποία συμπεριφέρεται όταν αποκτά ισχύ, αδιαφορώντας για το σύνολο.
    Όταν εμφανίζονται παρόμοιες συμπεριφορές, η Δημοκρατία καταρρέει και η ανωμαλία έπεται αναπόφευκτα.
    Τα παραδείγματα είναι πλείστα στην ιστορία μας. Ας αρκεστώ στο αρχαίο παρελθόν το οποίο δυστυχώς δε μας διδάσκει.
    Ο Μιλτιάδης καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά μετατράπηκε η ποινή του σε πρόστιμο 50 ταλάντων χωρίς να μπορέσει να το πληρώσει. Κλείσθηκε στη φυλακή όπου και πέθανε από γάγγραινα λόγω προγενέστερου τραύματος.
    Ο Θεμιστοκλής δε γλίτωσε από τον εξοστρακισμό και κατέφυγε στην Περσία.
    Ο Παυσανίας, πέθανε από ασιτία χτισμένος μέσα σε ναό όπου κατέφυγε σαν ικέτης για να σωθεί.
    Ο Λεωνίδας τη … γλίτωσε διότι σκοτώθηκε στη μάχη.
    Μετά τη χρυσή εποχή του Περικλή και την αλαζονεία της μεγάλης δύναμης της Αθηναϊκής πολιτείας, ο Ελληνισμός σύρθηκε σε έναν καταστροφικό, εμφύλιο πόλεμο από τον οποίο σήκωσε κεφάλι μόνον κατά την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου. Λίγα χρόνια μετά όμως το θάνατο του Μεγάλου Στρατηλάτη κατά την είσοδο των Γαλατών στον ελληνικό χώρο οι οποίοι κατέστρεφαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, οι πόλεις αρνούνταν να πολεμήσουν τον κοινό εχθρό διότι η συνεχής εμπόλεμη κατάσταση στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών τις είχε φέρει σε υλικό, ηθικό και ψυχικό αδιέξοδο.
    Πρόσφατα παραδείγματα είναι ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο Μ. Μπότσαρης κ. ά.
    Η Δημοκρατία λοιπόν χρειάζεται ωριμότητα πνεύματος και ομοθυμία για να εφαρμοστεί δημιουργικά. Όχι αλαζονεία, μίσος και φθόνο μεταξύ μας διότι αυτές τις απαράδεκτες συμπεριφορές εκμεταλλεύεται διαχρονικά ο εχθρός, είτε είναι Πέρσης, είτε Τούρκος, είτε Άγγλος, είτε Αμερικάνος.
    Την Πατρίδα μας τη βιάζουμε καθημερινά πρώτα εμείς και μετά οι υπόλοιποι εξωτερικοί παράγοντες. Είμαστε συνυπεύθυνοι των μαύρων σελίδων της ιστορίας μας.

  • Ο/Η Δημόδοκος λέει:

    Καλημέρα στην αγαπητή παρέα!
    Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το δύσκολο αυτό, σοβαρό και πολυδιάστατο θέμα προχωρώντας από τα απλά στα πιο σύνθετα.
    Πόλις, πολίτης, πολίτευμα και κοινωνία ανθρώπων.
    Από την κοινωνική οργάνωση στην πολιτική θεσμοθέτηση.
    Ο άνθρωπος σαν κοινωνικό και πολιτικό ον, αναζητώντας όρους και συνθήκες διαβίωσης, συνύπαρξης, δικαιοσύνης, εξέλιξης, γνωστικής αυτογνωσίας ισορροπώντας ανάμεσα στις ανάγκες του και στις αξίες του.
    Ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει και να εξελιχθεί μέσα από μια κοινωνία ανθρώπων στην πιο μικρή και στη μεγάλη έκταση της.
    Πως όμως και με ποιο τρόπο;
    Που αρχίζουν και που σταματούν οι ατομικές ελευθερίες και ευθύνες και που οι συλλογικές;
    Πως θα οργανωθεί η σοφή ηγεσία χωρίς να καταλήξει μια διαφθαρμένη εξουσία κάποιου πολιτεύματος;
    Οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους και έτσι μπορεί να μιλάμε για δημοκρατία και να είναι μια φασιστική ολιγαρχία.
    Και το σημαντικό ερώτημα:
    Γιατί οι άνθρωποι εκλέγουν τόσο ανίκανους και διεφθαρμένους ανθρώπους να τους κυβερνήσουν και μετά παραπονιούνται για αυτό το χάλι της διακυβέρνησης τους;
    Και γιατί κάποιους άξιους, τους λοιδορούν και τους πληρώνουν με αχαριστία;
    Είναι αγνοία, είναι έλλειψη παιδείας, είναι φθόνος, ανταγωνισμός αρένας, μικρότητα; Είναι στην ανθρώπινη φύση η ανομία;
    Πάρα πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται να κυβερνήσουν επειδή γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει αυτό και δεν επιθυμούν ανάμειξη στην διαπλοκή και εμπλοκή.
    Και από την άλλη, χαμηλής ηθικής και υπόστασης άνθρωποι λατρεύουν μισαλλόδοξα τις θέσεις και τους θώκους και πουλάν την ψυχή τους ευτελώς για να αναρριχηθούν στα αξιώματα της θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας.
    Τα παραδείγματα αφθονούν.
    Ίσως τελικά ο συλλογισμός ¨εκλέγουμε τους κυβερνήτες που μας αξίζουν¨ να έχει την τεκμηρίωση του.
    Όσο το επίπεδο συνείδησης και ενέργειας των ανθρώπων είναι χαμηλό και φτωχό τόσο θα αντικαθρεφτίζεται στους εκάστοτε αρχηγούς κυβερνήτες τους με την οποιαδήποτε μορφή πολιτεύματος και να έχουν.
    Και τόσο θα διαιωνίζονται τα φαινόμενα εκφυλισμού αδικίας και ανομίας σε ένα φαύλο κύκλο μαζί με το αυτοκαταστροφικό παράλογο του ανθρώπου και την βλακεία σαν παράγοντα του ανθρωπίνου βίου.

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλησπέρα στην παρέα, καλησπέρα Δημόδοκε
    Όσο ο άνθρωπος θα παραμένει άγνωστος και μακριά από τον ίδιο του τον εαυτό τόσο οι σχέσεις του και κατ΄επέκταση οι κοινωνίες που δημιουργεί θα είναι προβληματικές και θα τον οδηγούν σε αδιέξοδα .Τόσο θα γίνεται το εύκολο και πειθήνιο πιόνι στο βωμό της εξουσίας και του κέρδους. Της κάθε μορφής εξουσίας που ξέρει να τον χειραγωγεί και να χειρίζεται τα συναισθήματά του και να καθοδηγεί τα ένστικτά του.
    Ο μηχανισμός της πολιτικής ακολουθεί τα ίδια μέσα και όπλα που χρησιμοποιούν και οι θρησκείες για να επικρατήσουν. Και τα δύο μαζί φτιάχνουν ένα τέλειο σύστημα σκλαβιάς
    για να μαντρώσουν το κοπάδι, φορώντας του τα τρισδιάστατα γυαλιά για να βλέπει μόνο
    αυτό που θέλουν να δει, εικονικά είδωλα σε μία εικονική διαστρεβλωμένη πραγματικότητα. Δεν χρειάζεται καν να χρησιμοποιηθεί βία. Ο έλεγχος των συνειδήσεων είναι πιο αποτελεσματικός από τα τανκς, για την διαμόρφωση άβουλων και συμβιβασμένων ανθρώπων. Τα πρότυπα που προάγουν ,και σε αυτό βοηθούν πολύ καλά και παίζουν αριστοτεχνικά τον ρόλο τους τα ΜΜΕ, βοηθούν στην αλλοτρίωση, την αδιαφορία, την εξατομίκευση και μία ψευδαίσθηση ελευθερίας, αλλά και φαινομενικής ασφάλειας . Για κάποιους πιο ευαίσθητους που δεν αντέχουν αυτόν τον ανελέητο κόσμο , υπάρχουν τα ναρκωτικά, το ποτό και τα χάπια. Όλα τα έχουν σκεφτεί και έχουν φροντίσει να είναι το κοπάδι ευχαριστημένο Η παιδεία ένα από τα όπλα τους ,αντί να μορφώνει και να μεγαλώνει ελεύθερους ανθρώπους σε πλήρη αρμονία και γνώση με τον εαυτό τους, ετοιμάζει τα νέα πρόβατα ,που θα τα επιστρατεύει κάθε φορά , σαν κομπάρσους, για να εξυπηρετούν τους σκοπούς της, αναπαράγοντας και συντηρώντας το σύστημα
    Η πραγματική Δημοκρατία προϋποθέτει ενεργούς και ώριμους πολίτες . Για να αλλάξουμε τον κόσμο μας δεν αρκεί η βούληση, απαιτείται υπευθυνότητα και πειθαρχία και προϋποθέτει μία ολοκληρωμένη γνώση του κόσμου, αλλά και του εαυτού μας.
    Χρειάζεται μία νέα πολιτική , άμεση δημοκρατία που να συνδυάζει θεωρία και πράξη, που να στηρίζεται στην ελευθερία και την ισότητα, όχι όμως σε βάρος της διαφορετικότητας.
    Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε δογματικές και ολοκληρωτικές θεωρίες και να καταλάβουμε επιτέλους ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς αυτές.
    Φθάνει πια οι άνθρωποι να θυσιάζονται για τις ιδεολογίες. Όχι πια στον παθητικό και ανύπαρκτο άνθρωπο, στον ανεύθυνο υποστηρικτή κάποιων κομματικών μηχανισμών, που γίνεται αυτοσκοπός. Τέλος στον άβουλο και αποκλεισμένο πολίτη από τα κέντρα αποφάσεων, που χρησιμοποιείται μόνο για την νομή της εξουσίας και την αυτοεπιβεβαίωση των ηγετών του.
    Ο πολίτης πρέπει να μετατραπεί σε δημιουργό και αυτή η δημιουργική δραστηριότητα του
    να έχει τις ρίζες της στην πνευματική ελευθερία. Όταν μιλάμε για ελευθερία, να εννοούμε ελευθερία για δημιουργία και ολοκλήρωση μέσα από ίσες ευκαιρίες. Ελευθερία λοιπόν από την στέρηση ,την εκμετάλλευση, την αδικία, αποτελεί την ηθική αρχή και στόχο και την βάση μιας υγιούς κοινωνίας. Και όταν θα μιλάμε για ισότητα , να μην εννοούμε ισοπέδωση αλλά μία κοινωνία χωρίς ανισότητες, ισότητα που θα εκπορεύεται από την Δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος καλείται πια για μία άμεση και ταχεία αλλαγή της συνείδησης, μέσα από το ΄΄γνώθι σ΄αυτόν΄΄. Ψάξε για την ανθρώπινη σου ταυτότητα.
    Πρέπει να αλλάξουμε πορεία, αλλάζοντας τρόπο σκέψης ,αναβιώνοντας για το σκοπό αυτό, πρότυπα, αρχέτυπα από το απώτερο πολιτιστικό μας παρελθόν και φυσικά αναπροσαρμόζοντας τα στην σημερινή κατάσταση . Ο ρόλος της παιδείας είναι πολύ σημαντικός και πρέπει να απελευθερωθεί από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της εκκλησίας και του κράτους, για να μεγαλώσουν υγιείς και ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι. Πολίτες που να μπορούν να συμμετέχουν δημιουργικά, υπεύθυνα και ώριμα στα κοινά.
    Ο άνθρωπος, με τον άνθρωπο, για τον άνθρωπο.
    Όσο για τους Έλληνες, Δαίδαλε, αιώνια παιδιά, με την χαρά της ζωής ,με τόσα που έχουν περάσει. Έκαναν τον πόνο τους τραγούδι, μουσική, που στήνανε χορό πριν πάνε στην μάχη. Βασανισμένος λαός και προδομένος οικτρά. Αιώνες τώρα παραδέρνει σε έναν ατέρμονο αγώνα να ορθοποδήσει σε μία λεηλατημένη πατρίδα. Έχασε την υπόστασή του, τις ρίζες του, μέσα στην σκλαβιά ,σε καπηλευμένες επαναστάσεις, καταστροφές, γενοκτονίες, εμφυλίους , πουλημένους πολιτικούς ,σε ξενόφερτα καθεστώτα και πολιτεύματα. Τα τελευταία δε τριάντα χρόνια χαμένος και αποχαυνωμένος σε ένα ξένο προς το ταμπεραμέντο του, τρόπο ζωής , ala Beverly Hills. Ο Έλληνας δεν χρειαζόταν πολυτελή γιότ με μπάνια από ελεφαντοστού για να χαρεί την θάλασσα και τον ήλιο, κοιτάζοντας τα άστρα μέσα από φυμέ τζάμια, παντέρημος, μακριά από φίλους πραγματικούς, να μοιραστεί μαζί τους καρπούζι και φέτα . Τώρα όσο ποτέ ,επιβάλλεται να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Να κατανοήσει τα λάθη του, να τα καταγράψει, να δει τους εχθρούς του ,εσωτερικούς και εξωτερικούς και να αντιμετωπίσει την πρόκληση . Τελειώσανε πια οι δικαιολογίες ,είναι η ώρα να αναλάβει τον
    ρόλο του και τα ηνία της ζωής του μέσα στην ιστορία.
    Όσον αφορά τώρα τι είδους δημοκρατία έχουμε ,Κάρλος, σε παραπέμπω στο επόμενο σχόλιο.

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη στην Δημοκρατία υπάρχουν άρχοντες και αρχόμενοι αλλά στη Δημοκρατία όλοι οι πολίτες αποτελούν μία ενιαία ομάδα, το Δήμο, και όλοι εναλλάσσονται στα πολιτειακά αξιώματα, με θητεία συνήθως μη επαναλαμβανόμενη. Δηλαδή στη Δημοκρατία όλοι οι πολίτες περνάνε από όλα σχεδόν τα αξιώματα, κανείς δεν τα ασκεί περισσότερο από τους άλλους και, κατά κανόνα, κανείς δεν ασκεί το ίδιο αξίωμα [αρχή] στη διοικητικο-εκτελεστική λειτουργία της εξουσίας. Κληρώθηκες, ήρθε η σειρά σου να ασκήσεις κάποιο αξίωμα; Το ασκείς και τελείωσες, δεν το ξαναπαίρνεις. Δεν επαγγελματοποιείσαι σε κανένα αξίωμα. Ίσως την επόμενη χρονιά κληρωθείς σε άλλο. Ούτε αυτό όμως θα σημαίνει ότι εισάγεται με άλλο τρόπο ο θεσμός του επαγγελματισμού στην άσκηση της εξουσίας. Και υπάρχει κι αυτό ακόμα στη Δημοκρατία: Όσοι αναλάβουν κάποιο αξίωμα, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό, λογοδοτούν.

    Κατά τον Αριστοτέλη, κύριο γνώρισμα της Δημοκρατίας, η ειδοποιός διαφορά της, είναι το ότι αναδείχνει τους άρχοντες με κλήρωση` η εκλογή είναι η ειδοποιός διαφορά της Ολιγαρχίας.. Η κλήρωση δεν επιτρέπει τη διάκριση των πολιτών σε άρχοντες και αρχόμενους.

    Άλλο σπουδαίο γνώρισμα της Δημοκρατίας είναι η τριττή διάκριση των λειτουργιών της εξουσίας, των μορίων της πολιτείας (νομοθετική, δικαστική, διοικητικο-εκτελεστική) και ότι
    είναι μία και μοναδική και χωρίς επίθετα.
    Στα μη δημοκρατικά πολιτεύματα οι πολίτες χωρίζονται σε δύο ανισοπληθείς ομάδες: μία μικρή, τους άρχοντες, και μία μεγάλη, τους αρχόμενους. Τα πολιτειακά αξιώματα και άλλες αξιοζήλευτες θέσεις είναι στην εμβέλεια μόνο της μικρής ομάδας` τα μέλη της είναι σχεδόν μόνιμα και ουσιαστικά ανεύθυνα, γιατί στην πράξη ποτέ δε λογοδοτούν. Πολύ σπάνια μέλη της μεγάλης ομάδας περνούν στη μικρή. Ένα τέτοιο μη δημοκρατικό πολίτευμα είναι και ο Κοινοβουλευτισμός.

    Τον Κοινοβουλευτισμό τον κατασκεύασαν οι Βρετανοί. Και τον κατασκεύασαν στην προσπάθειά τους να περιορίσουν την αγγλική μοναρχία. Οι Βρετανοί όμως μιμήθηκαν το αυτοκρατορικό πολίτευμα των Ρωμαίων και των Βυζαντινών και τη Δημοκρατία τη μιμήθηκαν επιφανειακά. Κυρίως σφετερίστηκαν το όνομά της, γιατί πάντα έδινε ελπίδες στους ανθρώπους.

    Οι Βρετανοί άρχισαν να κατασκευάζουν το πολίτευμα του Κοινοβουλευτισμού με συμβατική ημερομηνία γέννησής του τη 15η Ιουνίου 1215, όταν οι Άγγλοι ευγενείς, οι λόρδοι, (lord=κύριος, αγγλ.) υποχρέωσαν το βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα να παραχωρήσει Σύνταγμα (Magna Charta libertatum). Τελική του εδραίωση στη Βρετανία μπορεί να θεωρηθεί το έτος 1918, οπότε δόθηκε ψήφος και στις γυναίκες
    Επίσης το βρετανικό σύστημα ψευδοδανείστηκε και την τριττή διάκριση των λειτουργιών της εξουσίας: ο πρώτος μετά την Αναγέννηση φιλόσοφος που μίλησε γι’ αυτή ήταν ο Άγγλος Τζον Λοκ (John Locke 1632-1704).

    Σταθμοί στην πορεία προς τον Κοινοβουλευτισμό στάθηκαν και οι βασικές χρονολογίες της ιστορίας των Ενωμένων Πολιτειών.

    1776. Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

    1787. Σύνταγμα των Ενωμένων Πολιτειών.

    1860-1864. Πόλεμος Βορείων και Νοτίων. Κατάργηση της δουλείας: οι Αφρο-Αμερικανοί εξισώνονται με τους Λευκούς.

    Η Γαλλική Επανάσταση βαδίζει πάνω στα βρετανικά κοινοβουλευτικά πρότυπα. Οι Γάλλοι όμως προτιμάνε το αβασίλευτο ρωμαϊκό πολίτευμα, του οποίου και το όνομα μεταχειρίζονται: Ρεπούμπλικα (République από το λατινικό res publica = πράγμα δημόσιο).

    Από τους Γάλλους πρώτος μιλάει για την τριττή διάκριση ο Μοντεσκιέ (Charles Montesquieu 1689-1755). Ούτε όμως ο Γάλλος φιλόσοφος ούτε ο άγγλος ανέφεραν τον Αριστοτέλη, στα Πολιτικά του οποίου βρήκαν την τριττή διάκριση των λειτουργιών της εξουσίας.

    Να αναφέρουμε και τις κυριότερες χρονολογίες της Γαλλικής Επανάστασης, τις σχετικές με τον Κοινοβουλευτισμό.
    1789. Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.
    1795. Σύνταγμα της 22ης Αυγούστου

    Η Γαλλική Επανάσταση και ο γαλλικός Κοινοβουλευτισμός με το σύνθημα ελευθερία-ισότητα-αδελφότητα δίνουν την εντύπωση πως ακολουθούν πιο πιστά τη Δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξεφεύγουν από το ρωμαϊκό κρατισμό. Και η Ευρώπη ακόμη και η Ελλάδα μιμήθηκαν τη Γαλλική Επανάσταση και εγκατέστησαν τον Κοινοβουλευτισμό και το Ρωμαϊκό Δίκαιο κι όχι τη Δημοκρατία και το Αττικό Δίκαιο.
    Ο Κοινοβουλευτισμός ενισχύθηκε πολύ, κατά την Αναγέννηση, κάτω από το νέο κύμα άνθησης της ελληνικής σκέψης, καθώς επίσης και από τις Αγγλικές Επαναστάσεις, το Διαφωτισμό, την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση. Όμως η Ανθρωπότητα δεν έχει μπορέσει ακόμα να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία στη σύγχρονη εποχή. Το μονάρχη τον έχει αντικαταστήσει με τις γνωστές εκλογικές διαδικασίες το αξίωμα του πρωθυπουργού ή του προέδρου. Τα αξιώματα αυτά δεν έχουν τις απόλυτες εξουσίες του μονάρχη και ελέγχονται από τη Βουλή, όμως παρ’ όλ’ αυτά οι εξουσίες τους είναι μεγάλες και η αρχή τους μοιάζει με παραλλαγμένη μοναρχία.

    Ο Κοινοβουλευτισμός , μιμείται τη Δημοκρατία, σφετερίζεται βέβαια το όνομά της, αλλά και είναι το λιγότερο απομακρυσμένο από τη Δημοκρατία πολίτευμα. Αυτό το τελευταίο τον κάνει να είναι το καλύτερο από τα υπάρχοντα πολιτεύματα. Όμως δεν είναι Δημοκρατία αλλά μια ολιγαρχική πολιτειακή παραλλαγή. Στον Κοινοβουλευτισμό εξακολουθεί να υπάρχει ο αέναος αγώνας για την εξουσία, όπως γενικά σε κάθε ολιγαρχικό πολίτευμα.

    Ειρήνη, γνήσια δημοκρατία, καθαρό περιβάλλον και ευημερία για όλους, σε μια ανθρώπινη κοινωνία.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλημέρα σε όλους
    Ακόμη και αν κάποιος δεν ασχολείται με την πολιτική, η πολιτική ασχολείται μαζί του και επηρεάζει και καθορίζει βασικές παραμέτρους της ζωής του, είτε το γνωρίζει είτε το αγνοεί. Η απαξίωση της πολιτικής ζωής με συνεχείς απομυθοποιήσεις έριδες και ανταγωνισμούς αρένας και όχι ήθους πολιτικού στίβου μόνο την επαλήθευση των χειρογράφων της Σιών μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα και στην κοινωνική διαμόρφωση της.
    Οι Έλληνες στην αυγή του πολιτισμού της ανθρωπότητας σίγουρα κάνανε λάθη και εξ αιτίας του ζωηρού και ατίθασου χαρακτήρα τους. Κανείς δεν έχει το αλάθητο ούτε θεοί ούτε άνθρωποι. ‘Όμως οι Έλληνες βάλανε και τα θεμέλια της σκέψης της επιστήμης της φιλοσοφίας αξιών και ιδανικών. Τόλμησαν να σκεφτούν με μεγάλα φτερά αντίληψης και ίσως χωρίς να πάρουν μέτρα προστασίας πετάξανε σε γαλάζιους ουρανούς και μεγάλους γαλαξίες.
    Είναι πολύ διαφορετικό να είσαι Έλληνας Αθηναίος πολίτης στην μάχη της Σαλαμίνας από το να είσαι Πέρσης υπήκοος και αυτό το ξεχνάμε συχνά. Ο Αλέξανδρος ήταν βασιλιάς και στρατηγός των Ελληνικών στρατευμάτων. Βασιλιάς ήταν και ο Δαρείος. Ο πρώτος ήταν πρώτος στην μάχη σώμα με σώμα και μοιραζόταν τα πάντα με τους στρατιώτες του και ο δεύτερος παρακολουθούσε την μάχη από το λόφο με τους σκλάβους του να του φέρνουν αέρα. Μεγάλη διαφορά νοοτροπίας για τα καθήκοντα τους και τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα τους είχαν οι δύο βασιλιάδες και αρχηγοί.
    Επανερχόμενοι στην σύγχρονοι πραγματικότητα βλέπουμε να συνεχίζεται η διαίρεση και η αντίθεση των Ελλήνων και κάποιοι να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά. Πράσινοι κόκκινοι γαλάζιοι χριστιανοί, βουδιστές, μαρξιστές αγνωστικιστές και άλλοι λες και έχουν μεγάλη διαφορά. Ποια είναι η διαφορά ουσιώδης και καίρια ανάμεσα στα κόμματα ιδίως τα δύο αρχηγικά; Πόσο εθελοτυφλεί κάποιος για να πιστεύει πως το πράσινο κόμμα δεδομένης και της παγκόσμιας κατάστασης και της αλληλεξάρτησης των προβλημάτων θα έχει μεγάλη διαφορά από το γαλάζιο; ‘Όσο τα κόκκινα απλώς τους κάνουν πλάτες, σε άριστη συνεργασία μαζί τους στην πίτα της εξουσίας και αποσοβούν τις εξοργισμένες αντιδράσεις των ανθρώπων παγιδεύοντας τους στην σφαίρα του ανέφικτου και στην «αυτοικανοποίηση» ότι καλά τα λένε.
    Δεν συζητάμε για την αντιδεοντολογία των ακρών αριστερών και ακρών δεξιών που είναι ένα και το αυτό στο παρανοικό μαζί με τον τραγέλαφο των ελληνορθόδοξων εθνικιστών φασιστών.
    Η βία γεννά πάντα μεγαλύτερη βία και είναι τακτική της εξουσίας να σπρώχνει τους ανθρώπους σε αδιέξοδο να τους εξοργίζει και να τους οδηγεί σε βίαιες αντιδράσεις.
    Είναι ολέθριο λάθος να παίξει κανείς αυτό το παιγνίδι και να καταφύγει στη ένοπλη αντίδραση διχάζοντας ένα λαό με το κίνδυνο του εμφύλιου και της τραυματικής εμπειρίας του πρόσφατου παρελθόντος. Καλούμαστε να σκεφτούμε και να δράσουμε με περίσκεψη ευφυΐα και στρατηγική και όχι απλώς να αντιδράσουμε με οργή ακόμη και αν έχουμε δίκιο.
    Πάνω απόλα καλούμαστε να παραμερίσουμε τις διαφορές που δεν είναι τόσο μεγάλες ώστε να υψώνονται τείχη μεταξύ μας και να αναζητήσουμε μια ενωτική γραμμή πλεύσης παραμερίζοντας τον εγωισμό μας.
    Έχουμε μεγάλες δυνατότητες κρυμμένες και λανθάνουσες και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι όταν οι Έλληνες βγαίνουν από τα σύνορα της Ελλάδας διαπρέπουν ξεχωρίζουν και όταν μένουν μέσα βγάζουν τα μάτια τους και αλληλοεξοντώνονται καταστροφικά σε ατέλειωτες διαφωνίες και έριδες.
    Οι διαιρεμένοι όταν δεν έχουν την ψυχολογία του ηττημένου οδεύουν ακριβώς σε αυτό: μια ήττα συνεχή με αυτή την τακτική.
    Ας αφήσουμε να αναδειχθεί ο ηγέτης που μας αξίζει ας διαλογιστούμε και αναλογιστούμε για αυτό. Ας του επιτρέψουμε να χαράξει την καινούργια γραμμή και ας σταθούμε δίπλα του ισότιμοι συνοδηγοί ελέγχοντας τον συμβουλεύοντας τον στηρίζοντας τον και όχι υποσκάπτοντας τον.
    Ο ηγέτης σε ένα τέτοιο ρόλο απαιτείται να έχει όραμα και σφαιρική αντίληψη ικανότητα αποφάσεων διορατικότητα αντικειμενικότητα και πάνω απόλα απαιτείται να έχει ήθος και αρετή. Δεν υπάρχει προσωπική ζωή για ένα ηγέτη που όλη του η ζωή πρέπει να είναι στο μικροσκόπιο συνεχώς μαζί με αυτήν των στενών συγγενών του. Και οφείλει να είναι παράδειγμα και πρότυπο δύναμης αρμονίας ήθους και σοφίας.
    «Το ηθικό δεν είναι υποκειμενικό» όταν αφορά ηγέτες και αρχηγούς και υπουργούς. Είναι μεγάλη έκπτωση αξιών διαφθορά αυτό και ακόμη μεγαλύτερη ξεδιαντροπιά να λέγεται εν ψυχρώ στο λαό.
    Και όταν μια τέτοια δήλωση και αυτούς που το εκπροσωπούν ο λαός το ανέχεται και το επιτρέπει είναι άξιος της μοίρας του και κανείς δεν επιτρέπεται να τον σώσει από αυτή την επιλογή του.
    “Σωτηρίες ” με το ζόρι δεν γίνονται και δεν πρέπει να γίνονται ποτέ.
    Να έχει κάποιος το δικαίωμα και στην “κόλαση” αν την επιλέξει και να ζήσει σε αυτή όπως του ταιριάζει.
    Αστραία

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλημέρα στην παρέα, καλημέρα Αστραία,
    Το ήθος όχι δεν είναι υποκειμενικό, όσον αφορά τον ηγέτη που θα εκπροσωπεί την πολιτική ζωή της χώρας μου.
    Θέλουμε η προσωπική του ζωή και οι επιλογές του, των συνεργατών του και της συντρόφου του να μας εμπνέουν εμπιστοσύνη και αξιοπιστία.
    Επίσης τα περιουσιακά του στοιχεία, τα πτυχία του, οι σεξουαλικές του προτιμήσεις και οι ερωτικές του επιλογές σε πλήρη διαφάνεια και να αποτελούν πρότυπο όχι μόνο για τους ενήλικες αλλά κυρίως για τα παιδιά.
    Η προσωπική του ζωή και οι πράξεις του σε πλήρη συνέπεια με λόγια του.
    Τέτοιους Ηγέτες θέλουμε για να αναλάβουν τα ηνία της άμαξας μιας προδομένης πατρίδας.
    Καιρός λοιπόν να αποβάλλουμε από μέσα μας την ψυχολογία του ηττημένου και να πάψουμε να διχαζόμαστε ανάμεσα σε κόμματα και ομάδες. Καιρός να ενωθούμε,ως Ελληνες και μόνο, και να αναδείξουμε την Ελλάδα μαζί με τους ηγέτες της, πρωτοπόρα χώρα, στην παγκόσμια
    πολιτική και κοινωνική σκηνή, και να χορέψουμε όλοι μαζί το Συρτάκι με ρυθμό και κέφι πολύ….

  • Ο/Η elzin λέει:

    Καλημέρα στην χορευτική παρέα!
    Τα πολύ παλιά χρόνια, όπως λένε τα παραμύθια, στην χαραυγή της ανθρωπότητας, οι αρχηγοί των κοινωνικών ομάδων ήσαν φυσικοί αρχηγοί στην διαμόρφωση πολιτικής σκέψης και δράσης.
    Αυτό σημαίνει, ότι είχαν την ενεργειακή κατανομή και διάταξη να ηγηθούν και να παίρνουν αποφάσεις πιο γρήγορες και από την σκέψη. Κάποιοι όμως από αυτούς έκαναν κατάχρηση αυτής της δύναμης τους και εξέπεσαν.
    Οι άνθρωποι στην προσπάθεια τους, να προστατευθούν, έκαναν το λάθος να απορρίψουν την δύναμη, να παραιτηθούν απο αυτήν
    αντί να προσπαθήσουν να την ελέγξουν και να την χρησιμοποιήσουν σοφά και με μέτρο.
    Έτσι εξέλεγαν πια αρχηγούς ολοένα αδύναμους, του χεριού τους
    που δεν τους φοβόταν βέβαια αλλά,
    έτσι έσκαβαν το λάκκο τους, γιατί εκφυλιζόταν όλοι μαζί
    και γινόταν πιο αδύναμοι χάνοντας ενεργειακή μάζα και δύναμη.
    Όποιο πολίτευμα και να επιλεχθεί το πρόβλημα παραμένει το ίδιο. Ποιοι θα είναι στην κυβερνητική γραμμή λήψεως τελικών αποφάσεων και από ποιο κέντρο θα παίρνονται . Πως θα ελέγχονται;
    Ποιοι διεκδικούν την δύναμη και πως την χρησιμοποιούν;
    Η συμμετοχή όλων στα κοινά πρέπει να είναι υποχρεωτική και άμεση χωρίς πολλές γραφειοκρατίες.
    Αναλαμβάνοντας της ευθύνη της οργάνωσης της πολιτείας δεν μπορεί το δικαίωμα στην προσωπική ζωή να αποτελεί άλλοθι για κάλυψη ανομιών. Με αυτή την έννοια κανείς δεν το έχει.
    Όπως επίσης δεν μπορεί ένας άνθρωπος σε θέση διακυβέρνησης να έχει προσωπικές αδυναμίες και παρεκκλίσεις που τον καθιστούν ευάλωτο ή εκβιάσιμο στους επιτήδειους και σαφώς η ζωή του πρέπει να αποτελεί πρότυπο για τα παιδιά.
    Κανένα σύστημα παιδείας δεν μπορεί να διδάξει τίποτα στα παιδιά, όταν απουσιάζουν τα παραδείγματα ενηλίκων και κλονίζεται η εμπιστοσύνη τους και δολοφονείται η αθωότητα τους.
    Τίποτα δεν επιτρέπεται για ένα ηγέτη που αναλαμβάνει την ευθύνη εκπροσώπησης μιας χώρας και αν δεν το δέχεται αυτό ας μην την αναλάβει.
    Είναι πιο έντιμο από το να σέρνει ένα λαό στον εξευτελισμό και στον ξεπεσμό και στον κλονισμό της εμπιστοσύνης του.
    Η Ηθική της Ελευθερίας ορίζει, οι άνθρωποι να έχουν τους αρχηγούς που θέλουν να κυβερνούν την χώρα τους και μπορεί η ανθρωπιά άοπλη να συντρίβεται αλλά και ένοπλη αυτοαναιρείται.
    Αναζητείται μια ευφυής σοφή λύση και όχι επανάληψη των λαθών του παρελθόντος.
    Ας διδαχθούμε από αυτά και η ιστορία να μελετάται επισταμένως, διεξοδικά, ανακεφαλαιωτικά και ενορατικά.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλημέρα πολεμιστές
    Διαφωτιστικός ο λόγος σας και εύστοχος όπως πάντα, στο κέντρο του θέματος και της ουσίας του. Η δύναμη είναι ο τρίτος εχθρός ενός ανθρώπου της γνώσης. Δεν είναι για να την ενοχοποιήσουμε να την καταργήσουμε να την απορρίψουμε να την υπερθεοποιήσουμε. Έίναι απλά για να την κατανοήσουμε και να την χειριστούμε με μέτρο και αρμονία. Κανένα έργο δεν μπορεί να παραχθεί αν απουσιάζει αυτή, αφού είναι το εσωτερικό γινόμενο της με την απόσταση που το χωρίζει. Βοηθούμε τους αδύνατους αλλά δεν εξοντώνουμε και τους έντιμα δυνατούς από φόβο ή ζηλοφθονία. Στηρίζουμε και στηριζόμαστε σε αυτούς. ‘Ωρα για αποφάσεις
    Αστραία

    Ελλάδα 2010
    από τον Περικλή στον Καποδίστρια

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλησπέρα στην παρέα ,καλησπέρα τους πολεμιστές
    Προσυπογράφω αυτά τα λόγια
    Η Ηθική της Ελευθερίας μαζί με την αξιοπρέπεια ορίζει, οι άνθρωποι να έχουν τους αρχηγούς που θέλουν να κυβερνούν την χώρα τους και μπορεί η ανθρωπιά άοπλη να συντρίβεται αλλά και ένοπλη αυτοαναιρείται!

  • […] στην δημοκρατία των πολεμιστών  οπλιτών πολιτών Πολίτης και πολίτευμα […]

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Πολίτης και πολίτευμα at Η Παρέα.

meta

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers

%d bloggers like this: