Η γέννηση μιας μελωδίας

Ιανουαρίου 18, 2010 § 27 Σχόλια


Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

 Ο λεπτολόγος, φιλοαμέριμνος φίλος των αινιγμάτων  αποτραβήχτηκε σε κάποια γωνιά των Άλπεων  με πνεύμα κορεσμένο από λεπτότητα και μυστήριο, συλλογισμένος και ξέγνοιαστος κατέγραψε στον πυρήνα αυτού του βιβλίου  τους στοχασμούς του για τους Έλληνες και πως η τραγωδία γεννήθηκε από το πνεύμα της μουσικής. Η προσδιοριστική αιτία αυτού του πολυσυζητημένου βιβλίου είναι ένα προσωπικό πρόβλημα και το μαρτυρά η εποχή που το συνέλαβα το 1870,  λέει ο Φρείντρικ Νίτσε και συνεχίζει:

Οι Έλληνες και το πνεύμα της τραγωδίας. Απ  όλες τις τέχνες συνεχίζει, η τελειότερη, η ωραιότερη, η πιο δικαιολογημένα αξιοζήλευτη, η γοητευτικότερη, εκείνη που σε συνεπαίρνει περισσότερο στην ζωή είναι η Ελληνική τέχνη. Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε και να φανταστούμε τους Έλληνες όσο καιρό δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα: Τι είναι το διονυσιακό πνεύμα; Θα έχουμε επιτελέσει αποφασιστικό βήμα σχετικά με την αισθητική επιστήμη όταν φθάσουμε όχι μόνο στο λογικό συμπέρασμα αλλά στην άμεση βεβαιότητα αυτής της ιδέας: Πως η προοδευτική εξέλιξη της τέχνης είναι το αποτέλεσμα του διπλού χαρακτήρα του Απολλώνειου και Διονυσιακού πνεύματος και πως ακριβώς γεννιέται  η ζωή από την δυαδικότητα των δύο φύλων ανάμεσα στην αέναη πάλη με περιοδικές προσεγγίσεις. Τα ονόματα αυτά τα δανειζόμαστε από τους Έλληνες που έκαναν νοητή στον στοχαστή την απόκρυφη και βαθειά σημασία τους για την τέχνη όχι με αφηρημένες έννοιες αλλά με την βοήθεια των εκφραστικών μορφών των θεών τους. Με αυτές τις δύο θεότητες των τεχνών με τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο συνδέεται η γνώση μας που εκδηλώθηκε στον Ελληνικό κόσμο.

Ο Απόλλων ωσάν θεοποιημένη μορφή της αρχής της εξατομίκευσης, που εντός της μόνο εκπληρώνονται οι αιώνιοι σκοποί ης πρωταρχικής μονάδας, απαιτεί μέτρο για να μπορεί να προάγεται η αυτογνωσία  το γνώθι σαυτόν. Η Ελληνική τραγωδία στην αρχαιότερη μορφή της είχε μοναδικό αντικείμενο τα βάσανα του Διόνυσου και ήταν ο μοναδικός ήρωας επί σκηνής εμφανιζόμενος με πλειονότητα μορφών υπό το προσωπείο του αγωνιζόμενου ήρωα και ταυτόχρονα βρίσκεται περιπλεγμένος στα πλοκάμια της ατομικής βούλησης. Φανερώνεται ως άτομο εκτεθειμένο στην πλάνη, λεία του πόθου και της οδύνης. Και αν παρουσιάζεται με αυτήν την ακρίβεια και διαύγεια, οφείλεται στον Απόλλωνα, τον ονειροκρίτη, που αποκαλύπτει στον χορό την διονυσιακή του υπόσταση. Ο Διόνυσος διαμελίζεται από τους Τιτάνες και αυτός ο διαμελισμός μπορεί να παραβληθεί με μια μεταμόρφωση σε αέρα νερό γη και φωτιά. Από το χαμόγελο του παιδιού γεννήθηκαν οι θεοί και από τα δάκρυα του οι άνθρωποι. Ο Απόλλων ορθώνεται μπροστά μου ως το πνεύμα της αρχής της εξατομίκευσης που μόνο πραγματικά μπορεί να διεγείρει την λυτρωτική ευδαιμονία στην μεταμορφωμένη πραγματικότητα, ενώ στη μυστικοπαθή κραυγή αγαλλίασης του Διόνυσου θραύεται ο ζυγός της εξατομίκευσης και διάπλατα ξανοίγεται ο δρόμος προς τις γενεσιουργές αιτίες του Όντος προς τα μυστικά τρίσβαθα των πραγμάτων.

Η διονυσιακή τέχνη θέλει να  μας πείσει για την αιώνια χαρά που είναι συνδεδεμένη  με την ύπαρξη. Μόνο που δεν πρέπει να την αναζητούμε στις φαινομενικότητες αλλά πίσω από αυτές. Η ιστορία των αρχών της Ελληνικής τραγωδίας μας αποκαλύπτει με πάμφωτη ακρίβεια πως το έργο της τραγικής τέχνης των Ελλήνων γεννήθηκε από το πνεύμα τη μουσικής. Είναι σχεδόν αναγκαίο να ανασυγκροτήσουμε επισταμένως την προεξέχουσα δύναμη της μουσικής ενέργειας για να νιώσουμε κάτι από την υπέρτατη παρηγοριά που είναι το ιδιάζον κάθε αληθινής τραγωδίας. Η Ελληνική τραγωδία δεν τελειώνει  όπως οι άλλες τέχνες της αρχαιότητας: Πεθαίνει αυτοκτονώντας  και το τέλος της αυτό είναι συνέπεια αδιέξοδης σύγκρουσης και αυτό τα τέλος είναι τραγικό. Μαζί με την τραγωδία ο Έλληνας έχασε την πίστη του στην αθανασία και δεν απαρνήθηκε την πίστη τους σε ένα ιδεώδες παρελθόν αλλά επίσης την πίστη του σε ένα ιδεώδες  μέλλον. Γέρος ξέγνοιαστος και ιδιότροπος ταιριάζει στον γηρασμένο Ελληνισμό. Η ιδιοτροπία η φαντασιοκοπία είναι τα είδωλα του και η τάξη των δούλων που κυριαρχεί. Αν μπορούμε ακόμη να μιλάμε για Ελληνική γαλήνη πρόκειται στο εξής για την γαλήνη του δούλου. Η εξαφάνιση του διονυσιακού πνεύματος διαπιστώνουμε ότι αποκαλύπτει την συνάφεια ανάμεσα στην εξαφάνιση τους στην παράδοξη τροποποίηση του και στον εκφυλισμό του Έλληνα που ίσαμε με τώρα παραμένει ανεξήγητος.Τι ελπίδες μπορούν να αναγεννηθούν από την προοδευτική αφύπνιση του διονυσιακού πνεύματος;Ποια θα ήταν η δύναμη της προστατευτικής γοητείας του Απόλλωνα αν δεν ήταν ικανός να διεγείρει εντός μας ως και αυτή την πλάνη και αν το διονυσιακό στοιχείο δεν ήταν αληθινά σε θέση να μεταρσιώσει τα αποτέλεσμα του και αν η μουσική δε ήταν ουσιαστικά η αντιπροσωπευτική τέχνη του απόλλωνειου θέματος;

Η μουσική και ο τραγικός μύθος είναι εξ ίσου η έκφραση της διονυσιακής ικανότητας ενός λαού και είναι αδιαχώριστα. Παντού βλέπουμε τις διονυσιακές δυνάμεις να ανορθώνονται βίαια, πρέπει και ο Απόλλωνας όμοια τυλιγμένος σε ένα σύννεφο νάχει κατέβει και να βρίσκεται ανάμεσα μας και μια προσεχής γενιά θα θωρήσει το δίχως άλλο τις λαμπρότερες εκδηλώσεις της περίκαλλης δύναμης του. Η αναγκαιότητα της δράσης αυτής της δύναμης θα επιβαλλόταν στον καθένα διαισθητικά αν θα μπορούσε να νιώσει τον εαυτό του μεταμορφωμένος έστω σαν όνειρο σε μια αρχαία Ελληνική ύπαρξη. Στο ίσκιο των ψηλών ιωνικών κολώνων απέναντι σε ένα ορίζοντα, με καθαρές γραμμές  μεταμορφώνεται σε ένα ακτινοβόλο μάρμαρο κυκλωμένος από ανθρώπινα όντα με μεγαλόπρεπα αναστήματα με χαριτωμένες κινήσεις που μιλούν χειρονομώντας ρυθμικά μια αρμονική γλώσσα, δε θα αναγκαστεί στο θέαμα αυτού που ξεχειλίζει της αιώνιας ομορφιάς να υψώσει τους βραχίονες  του προς τον Απόλλωνα και να κραυγάσει.

Τρισμακάριστε λαέ  των Ελλήνων! Τι δύναμη θα είναι για σας η δύναμη του Διόνυσου αν ο θεός της Δήλου κρίνει αναγκαίο να μεταχειρίζεται τέτοιες γητειές για να γιάνει πάνω σας την διθυραμβική σας μέθη.Και ένας αθηναίος γέροντας θα απαντούσε στηλώνοντας πάνω του το υπέροχο βλέμμα του Αισχύλου: Πόσο θα υπέφερε αυτός ο λαός για να μπορέσει να γίνει τόσο ωραίος! Και τώρα συντρόφεψε με στην τραγωδία και έλα μαζί μου να θυσιάσουμε στο βωμό των δύο θεοτήτων.

Τάδε έφη Νίτσε

Κάρλος

Advertisements

Tagged:

§ 27 Responses to Η γέννηση μιας μελωδίας

  • Ο/Η iparea λέει:

    Η οδύνη και ο πόνος που ο άνθρωπος αισθάνεται όταν βρίσκεται σε μια διάσταση διαμελισμού της ύπαρξης του είναι το διονυσιακό πνεύμα.
    Η διονυσιακή έξαρση αντιπροσωπεύει μια οδύνη μεθυσμένη από τον ίδιο της τον εαυτό, που μεταμορφώνει την ακμή του πόνου που την γέννησε σε εμπειρία ζωής.
    Το απολλώνιο πνεύμα είναι η εξύψωση της ανθρωπινής ύπαρξης σε μια ιδανική κατάσταση γαλήνης, απρόσβλητης στην φθορά του χρόνου:
    Στους Έλληνες η «θέληση» διαισθάνθηκε τον ίδιο της τον εαυτό στην μεταμόρφωση της μεγαλοφυΐας και του κόσμου της τέχνης. Αυτή είναι η σφαίρα της ομορφιάς στην οποία οι Έλληνες είδαν την εικόνα τους σε ένα καθρέφτη: τους Ολυμπίους Θεούς.
    Καλησπέρα στην παρέα
    Αστραία

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλημέρααααααα!
    Ξυπνήσατε;
    Εμένα με παραξύπνησε
    Ο λεπτολόγος, φιλοαμέριμνος φίλος των αινιγμάτων που αποτραβήχτηκε σε κάποια γωνιά των Άλπεων με πνεύμα κορεσμένο από λεπτότητα και μυστήριο, συλλογισμένος και ξέγνοιαστος…. κλπ!!!
    Πως τα σκέφτηκε όλα αυτά;
    Εκθαμπος μένω!!!
    Και είμαι αναγκασμένος δυστυχώς να ξεκινήσω την μέρα μου
    με μια σκληρή αυτοκριτική:
    Πως ένα Γερμανός γνωρίζει τόσα πολλά για τους Έλληνες, το πνεύμα τους, την τέχνη τους που εγώ αγνοώ;
    Να το αντέξω δεν μπορώ.
    Λουκ

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Εδώ είμαι και εγώ και θα αρχίζω με έναν Ομηρικό Υμνο προς τον Απόλλωνα.
    Φοίβε,ως και ο κύκνος σε γλυκοτραγουδεί,με τα φτερά του ανοιχτά,στου βαθυστρόβιλου τις όχθες Πηνειού αναπηδώντας΄κι εσένα πάλι ο τραγουδιστής με την μελωδική του φόρμιγγα γλυκόλαλος με σένα αρχίζει και τελειώνει τον ψαλμό του.

    Χαίρε ,λοιπόν ,κι εσύ,βασιλιά,το άσμα μου εξιλαστήριο ας είναι.

    Το φώς του Θεού Απόλλωνα μεταβάλλει την ψυχή την εξελίσσει από σκοτεινή σε φωτεινή,ακτινοβόλο, πνευματικό Ηλιο,μέσα από εξαγνιστικές και καθαρτικές επιδράσεις
    Το Απολλώνειο φώς είναι το εσωτερικό φώς που υπάρχει υπο λανθάνον σε κάθε ψυχή και το οποίο δρα με την επέμβαση του ελευθερωτή των ψυχών ,Διόνυσο.Είναι το Φως του κόσμου που φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στην ζωή,και μία αιώνια νεότητα συνοδεύει τα παιδιά αυτά του Φωτός.
    Ο Απόλλων φωτίζει τον Νού και ο Διόνυσος την καρδιά.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Το βιβλίο το είχα διαβάσει πριν από αρκετα χρόνια.Δεν θα μπορούσα να πω ότι το είχα καταλάβει.
    Μόνο την απόχρωση του είχα εκιμήσει. Τώρα που το ξαναείδα συνέλαβα περισσότερα νοήματα και πάντα ένα καλό βιβλίο και ένα συγγραφέα όσες φορές και να τον διαβάσεις έχει κάτι καινούργιο να σου πει. Αισθάνθηκα και εγώ κάπως φορτισμένα συναισθηματικά στην σκέψη πως ένας άνθρωπος Γερμανός στην καταγωγή πριν 140 χρόνια στις κορυφές των Άλπεων μελετούσε και έγραφε για τους Έλληνες.
    Η αρχαία Ελληνική τραγωδία έδωσε παραδειγματική μορφή, αξεπέραστη μέχρι σήμερα σε μια κεντρική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Το τραγικό δίλημμα εκφράζει το διχασμό της ανθρώπινης ψυχής μπροστά στην επιλογή ανάμεσα στην σωτήρια του εαυτού της ή την σωτήρια του άλλου, Ο άξονας αυτής της υπαρξιακής απορίας βρίσκεται στο γεγονός ότι ο άλλος είναι πάντα μέρος του εαυτού μας και όταν τον επιθυμούμε μας επιστρέφει κάτι οικείο που είχε μεταφερθεί προηγουμένως στην αλλοτριότητα του. Η ακύρωση του λόγου του άλλου στον εσωτερικό μας κόσμο οδηγεί στον θάνατο της ικανότητας μας να κατανοούμε.

    Καλησπέρα στην παρέα
    Αστραία

  • Ο/Η iparea λέει:

    Μεγάλος λάτρης της αρχαίας Ελλάδας ο Νίτσε. Φαίνεται χωρίς δυσκολία ο θαυμασμός του για το απολλώνιο και διονυσιακό πνεύμα, το οποίο υπεισερχεται στα έργα του Ομήρου και των τραγικών ποιητών αντίστοιχα. Διατηρεί επιφυλάξεις απέναντυ στον Ευριπίδη, διότι ισχυρίζεται οτι δεν διαθέτει ικανοποιητικη τραγικότητα, και κρατάει μια απόσταση από τη διδασκαλία του Σωκράτη, θεωρώντας τη σχετικά ηθικολογική. Θα συμφωνήσω μέχρι ενα σημείο με το φιλόσοφο. Το γεγονός αυτό όμως δεν αναιρεί οτι αναγνωρίζω την προσφορά του Ευριπίδη και του Σωκράτη. Για τον πρώτο, κατοπιν μιας προσφατης ερμηνείας της Ελένης, οτι δηλαδη οι άνθρωποι μπορεί να πολέμούν, να αγωνίζονται για ένα είδωλο, κάτι που ίσως έχουν πλάσει και ίδιοι, ενω το πραγματικό βρίσκεται πολύ μακρυα, άρχισα να μεταβάλλω τη γνώμη μου αρκετά θετικά. Για τον δεύτερο, η διαλεκτική του μέθοδος, η εντιμότητα, η αμφισβήτιση των παγιωμένων ιδεων με έχουν συνεπάρει. Για τα παραπάνω υποθέτω ότι θα συνηγορούσε υπέρ και ο Νίτσε.

    Κάρλος

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Ο Νίτσε είχε πολύ δυνατό μυαλό ,ήταν δε και είναι ο αγαπημένος μου φιλόσοφος.Χάθηκε όμως μέσα στον λαβύρινθο του νού του και δεν την βρήκε την άκρη.Το μεγαλύτερό του επίτευγμα είναι η σύλληψη της ιδέας του Υπεράνθρωπου.
    Οσον αφορά τώρα τον Απόλλωνα,η λέξη προέρχεται από στερητικό Α και το επίθετο πολλοί.Απόλλων λοιπόν σημαίνει ένας και μοναδικός. Δεν δέχεται την πολαπλότητα και δεν παραδέχεται το πλήθος.Φοίβος δε,λεγόταν ,γιατί οι αρχαίοι ονόμαζαν έτσι κάθε τι που είναι καθαρό και αγνό.Υπάρχει και το σύμβολο ΙΑΩ, που υποδηλώνει το υπέρτατο Ον.Μπορεί να γράφεται και ως ΕΙΑΩ ,και έτσι προέρχεται το Δελφικό ΕΙ και το ΑΩ,που είναι το Α και Ω,δηλ. η αρχή και το τέλος της Δημιουργίας. Λεγόταν και Λύκειος ,γιατί η μητέρα του Λητώ καταγόταν από την Λυκία της Μικράς Ασίας.Η μορφή του συμβολίζει κάτι πιο βαθύ για τους Ελληνες,γιατί ο Απόλλων είναι μυσταγωγός,όπως προκύπτει από την ΄΄Πολιτεία΄΄ του Πλάτωνα,όπου ο θεός υποδεικνύει στο ανθρώπινο γένος τα τελετουργικά του καθήκαντα.
    Η τοποθεσία που γεννήθηκε ο Απόλλων δεν είναι καθόλου τυχαία.Δήλος σημαίνει ΄΄Φανερή΄΄ .Ετσι με την γέννησή του ο Απόλλων παίρνει την ιδιότητα του Δήλιου,δηλ. του φανερού.
    Η ανύψωση της Δελφικής ιδέας και η επικράτηση του Απολλώνειου πνευματος υπήρξε καθοριστική για την πρόοδο της ανθρωπότητας.Η ύπαρξη των δύο αγαλμάτων του Δία και του Ομήρου έξω από το ιερό του Φοίβου Απόλλωνα στους Δελφούς,ήταν ένα γεγονός που αποτελούσε μεγάλη συμβολική σημασία.Δήλωνε την αρμονική ισότιμη σχέση και συνύπαρξη του Θεικού ανθρώπου με τον Γεωμέτρη του Σύμπαντος,τον κοσμικό Δημιουργό.
    Εχω να σας πως και άλλα πολλά,αλλά δεν θέλω να σας κουράσω ….

  • Ο/Η elzin λέει:

    Χαιρετούμε
    την γέννηση μιας μελωδικής παρέας και τις νοηματικές
    αναφορές της μαζί με την διακριτική σκέψη της!

    Ο Απόλλων
    είναι η Συνείδηση που ερωτά και ξαναρωτά
    και ο Διόνυσος
    που χορεύει και τραγουδά σε μια θεατρική σκηνή,
    την ανεβάζει σε ύψη
    συνειδητοποιημένα θαυμαστά.

    Καλημέρα στην πολιορκημένη ωραία παρέα!

  • Ο/Η iparea λέει:

    Η πολιορκημένη ωραία παρέα ελεύθερα σας χαιρετά και θερμά αξιοθαύμαστοι πολεμιστές του πνεύματος και του φωτός.
    Με πολεμικούς χαιρετισμούς… Λουκ.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλησπέρα σε όλους.

    Τι θαυμάσιο απόγευμα είναι αυτό!
    Η παρουσία σας και ο σχολιασμός σας, αγαπημένοι πολεμιστές,
    μας κάνουν συνειδητά χαρούμενους.

    Αστραία

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλημερίζω όλους τους συνοδοιπόρους μου σε αυτό το μονοπάτι που βρεθήκαμε.Είναι ένα μονοπάτι με καρδιά και αυτό μου δίνει φτερά
    Σας γράφω ένα απόσπασμα από το ποιητικό έργο του Αγγελου Σικελιανού ΄΄ Ο Διθύραμβος του Ρόδου΄΄
    Από το Παγγαίο όσοι είχαμε κινήσει,
    τώρα γοργά τα πλάγια ανηφορώντας του Παρνασσού,
    μία αυγή εμπήκαμε όλοι
    στον άγιο τόπο,που΄χε η Γη Μαντείο Πανάρχαιο,
    στους Δελφούς,του κόσμου αφάλι
    και τότε εκεί τα σκορπισμένα μέλη καλώντας της Ελλάδας πρώτα,
    ως να΄ρθουν σιγά σιγά τα μέλη όλου του κόσμου
    το παγκόσμιο στη γη να δέσουν Ρόδο…΄΄

    Το εκατόφυλλο Ρόδο συμβολίζει το αρμονικό ταίριασμα των αντιθέτων δυνάμεων,της Απολλώνειας σοφίας και αρμονίας και του Διονυσιακού ενθουσιασμού.Είναι το συνταίριασμα του Διόνυσου και του Απόλλωνος,η συνύπαρξη του Ορθού λόγου και της καθαρής συνείδησης

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Το Ρόδο σαν σύμβολο ενέπνευσε πολλούς αρχαίους και νεώτερους φιλοσόφους,και μυημένους στα Ελληνικά Μυστήρια.
    Ο Αγγελος Σικελιανός στη ΄΄ Θυμέλη΄΄ από τον Διθύραμβο του Ρόδου΄΄ αλλά και ο Νίκος Καζαντζάκης που αναφέρει το ΄΄Ανθισμα του μεγάλου ρόδου΄΄ στο έργο του ΄΄Οδύσσεια΄΄.
    Ο Κολοσσός της Ρόδου,που ήταν ένα άγαλμα τεραστίων διαστάσεων και ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου,ήταν μία απεικόνιση του θεού Ηλιου.Ετσι η Ρόδος έχει άμεση σχέση με το ήλιακό αυτό σύμβολο.,το οποίο έχει μία συμβολική έννοια. Η διάταξη των φύλλων του συμβολίζει την σταδιακή ανελικτική πορεία του ανθρώπου,πάντα σε σχέση με την ψυχική του καλλιέργεια προς τον μυητικό Ολυμπο.Δηλώνει δε, την ψυχική αναγέννηση,την αφύπνιση του ψυχικού μας κέντρου,όπως ακριβώς ανθίζουν και ανοίγουν τα πέταλά του.
    Η μυητική σημασία του Ρόδου εμφανίζεται επίσης και στα Ελευσίνια μυστήρια όπως βλέπουμε σε κάποιες παραστάσεις .Το συναντάμε επίσης σε νομίσματα μακεδονικής και θρακικης προέλευσης και σε επιτύμβιες στήλες στο νεκροταφείο του Κεραμεικού.

    ΄΄ Το νόημα του χρησμού
    Γιέ της Λητούς,όχι δεν είναι αυτό που το δεχθήκανε όλοι
    Για μας απόμεινε και υπάρχει η Δελφική.
    Κι αν στρώθηκε συντρίμμια το Θείο σου
    τέμενος στη γή,
    που είναι της γης αφάλι
    όμως η δάφνη η μαντική
    φυτρώνει πάντα και πετά βλαστάρια τόσα
    για μια Πυθία που κατοικεί,μες στην ψυχή μας και μιλά
    τη μυστική της γλώσσα….΄΄
    ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΠΕΡΑΝΤΖΑΣ, αναφερόμενος στο χρησμό του τέλους του Μαντείου των Δελφών.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλημέρα στην υπέροχη παρέα και τα σχόλια της.
    Απόλλων μουσική συνείδηση ρόδον Διόνυσος ηθοποιός ηθική του Σωκράτη και η άποψη του Ευριπίδη για την Ελένη.

    Αστραία

  • Ο/Η iparea λέει:

    Υποδεχόμαστε με χαρά το βάπτισμα πυρός που μας παρέδωσαν οι γνήσιοι πολεμιστές.
    Ενα κρίσιμο ερώτημα, που αδήριτα τίθεται αυτή τη στιγμή, αποτελεί το κατα πόσον είναι ζωντανό σήμερα το απολλώνιο και διονυσιακό πνεύμα. Αποτελεί μια λαμπρή πτυχή της ελλήνικής ιστορίας αλλά κάπως ξένη και απόμακρη;
    Θα έλεγα ότι υπάρχουν λίγο ως πολύ τρείς οπτικές γωνίες σε αυτό το ζήτημα. Η πρώτη ,η οποία διατυπώθηκε απο το ίδιο το ερώτημα, πρεσβεύει τη στεγνη φιλολογική μελέτη των έργων που ενσαρκώνουν το εν λόγω πνέυμα και αυτόματα τα καθιστά πεπαλαιωμένα, εκτός του γνωστικού πεδίου του πολίτη και κτήμα μόνο της μειοψηφίας. Η δεύτερη, στο άλλο άκρο, υποστηρίζει την άμεση επαναφορά και αυτούσια αναπαραγωγή μίας αρχαίας θρησκείας στον αντίποδα της σύγχρονης. Η υπόθεση όμως με τις απανταχού θρηκείες θα πρέπει επιτέλους να εκλέιψει αφού πλέον ο άνθρωπος βρίσκεται σε θέση να κατέχει όλο και περισσότερο τμήμα της γνώσης χωρίς πίστη, ούτε υποταγή στην τρομερή θρησκευτική εξουσία. Έρχεται και μία τρίτη για να αποκαταστήσει τη μεσότητα, ο δημιουργικός ιστορισμός. Αυτή η ιδεολογία προτείνει να κατανοήσουμε σε βάθος τα μηνύματα που προσφέρει το απολλώνιο και διονυσικό στοιχείο μέσα στην αρχαία ελληνική γραμματεία και να προσπαθήσουμε να το εντάξουμε στη καθημερινή ζωή σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα. Αυτό είναι το κέρδος που μένει και μας καθιστά ανθρώπους που αναπλάθουν τη φιλοσοφία και δε γίνονται μιμητές άλλων, που παράγουν πολιτισμό.

    Κάρλος

  • Ο/Η elzin λέει:

    Καλημέρα στην σκεπτόμενη δυνατά παρέα!

    Από τους δρόμους της συγχρονικότητας,
    αναδύονται τα δώρα των Φαιάκων
    και μιας αργυρόλευκης φαιάς ουσίας και συνειδητής νοημοσύνης!

    Ο εκφυλισμός και ο μαρασμός της εποχής μας,
    η έλλειψη ιδανικών και οραμάτων αλέθονται στο μύλο της παγκοσμιοποίησης και ισοπεδώνουν τα πάντα ομογενοποιώντας τα.
    Η στείρα προγολατρεία, η άδεια παπαγαλία και ο υποτελής μιμητισμός δεν συνάδουν με τα παραδείγματα υψηλού πετάγματος σκέψης και στοχασμού και τόλμης και πρωτοτυπίας
    που μας άφησαν τα τρομερά παιδιά των Ελλήνων.
    Που τόλμησαν να σκεφτούν τα πάντα… για τους πάντες!

    Ενέχει αυτός ο κίνδυνος,
    για την θρησκευτική εξουσία για αυτό να παραμένει φιλοσοφία και αυτογνωστική έρευνα,
    αν και η παγίδα της θεοκρατίας ελλοχεύει παντού,
    ακόμη και στην επιστήμη.
    Η Ηθική όταν καταλήγει μαζί με τα συναισθήματα να είναι αυτή που μας βολεύει, γίνεται ηθικολογία.
    Να παραμένει ανεξάρτητη και αποστασιοποιημένη
    και μαζί με την δικαιοσύνη
    να στέκει κορωνίδα της ανθρώπινης ύπαρξης ψηλά.

    Ο δημιουργικός ιστορισμός να μετουσιώνεται πραγματικά σε Δημιουργία,
    και να διδασκόμαστε όχι μόνο από τα λάθη και την προσωπική εμπειρία την δική μας αλλά,
    ευφυώς να αξιοποιούμε την συμπεριεκτική ουσία της ιστορίας
    και την ροή των αφηρημένων πυρήνων της.

    Ο Απόλλων,η συνείδηση της ύπαρξης
    και ο Διόνυσος η χαρά της ζωής
    παραμένουν ζωντανοί,
    όσο εμείς δεν καταλήγουμε
    «περιπατώντες νεκροί».

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλημέρα στους πολεμιστές της γνώσης
    καλύτερα …λέω ν ακολουθήσω τις νουθεσίες του Απόλλωνα και του Διόνυσου παρά να βρεθώ συνοδεία με τον ψυχοπομπό Ερμή περιπατών νεκρός… νομίζω πως είναι πολύ καλύτερα…
    καλημέρααα στην δυνατή παρέα…Λουκ

  • Ο/Η Δημόδοκος λέει:

    Απείρως πολύ καλύτερα!!!
    Και νομίζω και εγώ,
    φίλτατε Λουκ,
    πως οι άνθρωποι
    που έχουν την αίσθηση του χιούμορ
    και δεν παίρνουν την σπουδαιότητα
    του «εγώ» στα σοβαρά,
    να το υπερασπίσουν,
    έχουν και υψηλή ευφυΐα.
    Καλημέρα στην σκεφτική νοητική συντροφιά!

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλησπέρα σε όλους.είσασταν όλοι σε άψογη φόρμα αυτό το σαββατοκύριακο. Υψηλού επιπέδου διάλογος,πραγματικά,δεν χορταίνω να σας διαβάζω,δίνεται τροφή στο μυαλό μου και στην ψυχή μου και εννοείται θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας.Θα ήθελα μόνο να συμπληρώσω κάτι ,όσον αφορά την γνώση που είναι αλήθεια αλλά και δύναμη συγχρόνως και αυτοι που την κατέχουν έχουν την ευθύνη της ορθής χρήσης της.Η σημερινή κοινωνία την έχει βεβηλώσει και την έχει καταστήσει ένα στυγνό μέσο για πάσα είδους εκμετάλλευση και αποκόμιση πλούτου.Ο σύγχρονος μαζάνθρωπος μέσα στην διαστροφή του και αποκομμένος από την πηγή του Φωτός χρησιμοποιεί την γνώση με τελείως δυσαρμονικό τρόπο με καταστρεπτικές φυσικά συνέπειεςΓι΄αυτό η γνώση δεν θα πρέπει να παρέχεται σε όποιους είναι ανώριμοι να την δεχθούν,ή εγκλωβισμένοι στον δογματισμό τους.
    Κατά τα άλλα ο Οδυσσέας έφτασε σώος πια στο νησί των Φαιάκων και ο Τηλέμαχος ενηλικιώθηκε και άρχισε να παίρνει πρωτοβουλίες ,κάνοντας το πρώτο του ταξίδι. Αρχισα να νοιώθω ήσυχη,νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο και τα πράγματα θα έχουν την εξέλιξη που ορίζει το πνεύμα…….
    Αυριο ξεκινά η Δευτέρα καλή δύναμη σε όλους

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλησπέρα στην παρέα
    “η ενθαδική ύπαρξη του κόσμου δικαιολογείται μόνον ως αισθητικό φαινόμενο”
    Η θρησκευτική εξουσία επειδή είναι πολύ αντιαισθητική ας αντικατασταθεί ξεκινώντας στα σχολεία από την φιλοσοφία κυρίως για λόγους αισθητικής. Η ηθική για να μην είναι αυτή που μας βολεύει και να καταλήγει ηθικολογία πρέπει να προέρχεται από δύναμη.Ο αδύνατος άνθρωπος ποτέ δεν μπορεί να γίνει ηθικός αληθινά.Ο Νίτσε το διαισθάνθηκε αυτό αλλά κάπου χάθηκε.Περπάτησε στις πλαγιές της δυνατός μέσα στην αδυναμία του.
    ¨Κατά τα άλλα ο Οδυσσέας έφτασε σώος πια στο νησί των Φαιάκων και ο Τηλέμαχος ενηλικιώθηκε και άρχισε να παίρνει πρωτοβουλίες ,κάνοντας το πρώτο του ταξίδ騨
    Μένει η συνάντηση στην καλύβα με τον Εύμαιο .
    Η γνώση είναι γυναίκα και προτιμά τους δυνατούς πολεμιστές να την σηκώσουν στα χέρια τους και να την χειριστούν με την αψογοσύνη που της ταιριάζει.
    Αστραία

  • Ο/Η iparea λέει:

    Αξιωσημείωτη εινάι και μία ακόμη κοινωνιολογική παρατήρηση η οποία αφορά τη σχέση τέχνης και θρησκείας. Αναμφισβήτητα, κεντρικό ερέθισμα της τέχνης, ιδίως στα αρχαία χρόνια, είναι το θρησκευτικό στοιχείο, αφού μεγάλος αριθμός δημιουργημάτων αντλει τη θεματολογία του απο τη θρηκεία. Διακρίνεται, δηλαδή, μία σχέση αιτιοκρατική ανάμεσα σε αυτά τα δύο μέρη. Συνεπώς, είναι δυνατον να να αξιολογηθεί το ποιόν της αιτίας απο τον αντίκτυπο της στο αποτέλεσμα. Άν λοιπόν αυτός ο συλλόγισμός ευσταθεί, λαμβάνεται ενα τουλαχιστον ενδιαφέρον συμπέρασμα: η λαμπρότητα της αρχαίας ελληνικής τέχνης οφείλεται σε επαρκή βαθμό στο χαρακτήρα της αρχαίας ελληνικής θρηκείας. Ποιός όμως ήταν αυτός ο ιδιάζων χαρακτήρας; Στη αρχαία Ελλάδα τα άτομα πίστευαν στους θεούς, δεν είχαν ωστόσο θεοκρατία, αυτό το ειδεχθές φαίνόμενο που καταστέλλει κάθε προσπάθεια ελέυθερης σκέψης, πρωτοβουλίας, εξέλιξης. Αυτή ακριβώς είναι και θέση μου, αν κανείς έχει ανάγκη να πιστέψει, ας πιστέψει, διότι στο πλάισιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι και η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, δεν είναι θεμιτό όμως αυτή η ελευθερία να επισκιάζει τις υπόλοιπες. Το ιδεατό θα ήταν να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς θρησκείες παρα μόνο με φιλοσοφικούς στοχασμούς, καθότι βέβαια αυτό δεν είναι άμεσα εφικτό, η πάταξη της θεοκρατίας και η δίαλυση του θρησκευτικού φανατισμού αποτελούν κατηγορικές και καθολικές προσταγές του συγχρονου κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι.

    Κάρλος

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Ναι, πράγματι αγαπητέ Κάρλος οι Ελληνες ήταν ένα χαρούμενος λαός,πίστευαν και αγαπούσαν τους θεούς τους,χωρίς καταπίεση και χωρίς τον φόβο της ΄΄ιεράς εξέτασης΄΄.Τους σεβόταν και ήταν αυτό αυθόρμητο,,έδειχναν σε αυτούς την ευγνωμοσύνη τους για την ζωή.
    Ολα αυτά τα αισθήματα που έτρεφαν για τους θεούς τους τα αποτύπωσαν και στην τέχνη τους,που ήταν καλαίσθητη και πραγματικά όμορφη.Τα αγάλματά τους ,η αρμονία του σώματος ,η χαρά της ζωής που εξέφραζαν.Τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με την λαμπρότητα της αρχαίας Ελληνικής τέχνης.Πάρτε σαν παράδειγμα τον Ερμή του Πραξιτέλους με το σκήνωμα του Αγίου Βησσαρίωνος.Δείτε τι λατρεύανε οι Ελληνες και τι προσκυνούν τώρα.

  • Ο/Η ΦΟΙΒΗ λέει:

    Χαιρετίζω την φιλοσοφημένη παρέα! Και μένω ευχάριστα κατάπληκτη

    που κάνει την εμφάνισή του στο χώρο του διαδικτύου ένα Site, τόσο διαφορετικό από τα άλλα!
    Στον αδυσώπητο χώρο των media με τα αδηφάγα μέσα ενημέρωσης -διαδικτυακά και όχι μόνο-, που πολλά από αυτά επιεικώς κάποιες φορές παραπληροφορούν ή ενημερώνουν τον αναγνώστη με ειδήσεις που δεν τον αφορούν, γεννήθηκε η παρέα που έρχεται να προσθέσει με την γνώση της από χρήσιμα «κομμάτια» του παρελθόντος στον προβληματισμό του σήμερα.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλησπέρα στην ωραία παρέα που όλο μεγαλώνει….Λουκ
    Προτιμώ να θαυμάζω τον Ερμή του Πραξιτέλους
    από φρικιαστικό το σκήνωμα του Αγίου Βησσαρίωνα
    ….προτιμώ….. και νομίζω μου κάνει καλό…
    μακριά από σκηνώματα….και φαντάσματα αποκρουστικά.

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Καλημέρα σε όλους,καλημέρα και σε σένα Φοίβη,καλωήρθες στην παρέα μας.Εδώ θα ανακαλύψεις μία ξεχωριστή πραγματικότητα και εύχομαι να κάνεις νέους φίλους,και αν το πουλί της ελευθερίας έρθει και σου χτυπήσει την πόρτα ,μην τρομάξεις ,μην το διώξεις,άφησέ το να σε πάρει στις φτερούγες του.
    Και μία συνταγή για ναυτιλομένους
    Χρησιμοποίησε αυτόν τον κόσμο με μέτρο και τρυφερότητα,ότι και αν είναι αυτό,πράγματα,φυτά ,ζώα,άνθρωποι,ή η δύναμη.Μην στίβεις τον κόσμο σαν λεμόνι,Αγγιξέ τον απαλά μείνε μαζί του όσο χρειάζεται και μετά απομακρύνσου γρήγορα,αφήνοντας πίσω σου ένα αμυδρό σημάδι.
    Μην αφήσεις την ζωή σου να γίνει ρουτίνα,και μην στραγγίζεις τους ανθρώπους,ιδιαίτερα τους ανθρώπους που αγαπάς.
    Αυτά έμαθα από ένα ταξίδι στο Ιξτλαν και πίστεψε με είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι και μαγικό.

  • Ο/Η ΚΛΕΙΩ λέει:

    Ας μιλήσουμε τώρα για την διαχρονικότητα της Δελφικής ιδέας,που στηρίζεται σε έξι αρχές.
    1. Η αρχή της ακτινοβολίας,μία αρχή που κυβερνά συγχρόνως την πολιτική,την τέχνη και την επιστήμη,γιατί η ρίζα της υπάρχει στην απόλυτη συσχέτιση του ανθρώπου με τον Ηλιο,σαν φανερή πηγή του άρτιου Λόγου.Είναι η ανάγκη κάθε ανθρώπου ,κάθε λαού να μεταγγίσει και να διαδόσει τις σκέψεις του,τον πόνο του την χαρά ,το μυστήριο της ζωής.μακρυά βέβαια από ένα υποκριτικό αλτρουισμό και τον επεκτατισμό ενός αρρωστημένου εγωισμού.
    2.Η αρχή της Ευρυθμίας,από την οποία πραγματοποιείται ο πλουτισμός της γενικής συνείδησης και ενότητας του κόσμου και ο πνευματικός πλουτισμός ξεχωριστά του καθενός μας.
    3.Η αρχή της Πειθαρχίας,της εσωτερικής ,που αναβλύζει από τα μέσα μας ,σώζοντας μας από τις έσω και εξω τυρρανίες ,και σημαδεύει την ζωή μας με μία πάλη αληθινη που είναι ουσιαστικά ηρωισμός και μόχθος ,για να ξημερώσει επιτέλους για όλους μας μία μέρα πνευματικής ανάτασης και οργανικής ισορροπημένης γαλήνης.

    4.Η αρχή της αναγκαίας απλότητας,χωρίς τυπικά πλαίσια,όπου θα μας ανεβάζει αβίαστα από την χαμηλότερη στην υψηλότερη βαθμίδα ζωής,φθάνοντας στην δόξα της αληθινής δημιουργίας,όπου το πνεύμα μας θα κινείται ελεύθερο και ανέφελο,παντού στα μυστικά και νόμιμα όριά του.
    5.Πέμπτη και αλληλένδετη με όλες η αρχή της βασικής Αυτονομίας κάθε ψυχής.Ατόμου ή λαού,συνδυασμένη με την γνώση της απέραντης κοινωνικότητάς της,χάρη στην οποία θα μπορεί να βρίσκεται σε συνεχή ευεργετική αλληλεπίδραση με όλες τις ψυχές και με όλα τα Απολλώνεια και αρμονικά στοιχεία του κόσμουΕτσι βοηθά την ανάπτυξη της καθεμιάς ψυχής ξεχωριστά αλλά συγχρόνως και την ύψωση του Απολλώνειου ψυχικού και ιστορικού ρυθμού της ανθρωπότητας..Αυτή η αρχή λέγεται και πολιτική .
    6.Η αρχή της Μνήμης,όχι της κατ΄αίσθησης,ή κατά φαντασίαν ή κατά δόξαν, αλλά της Μνήμης των απρόσωπων αρχών,που πραγματοποιείται μέσα από ακμαίες σκέψεις και ισχυρή θέληση και αγγίξει πολίτες και λαούς που είναι τέκνα της παγκόσμιας Μνήμης .

    Η σύγχρονη σκέψη πρέπει να είναι αποσπασμένη από δογματισμούς και απολυταρχισμούς με τους οποίους η ψυχή δεσμεύθηκε τραγικά επί τόσους αιώνες και πρέπει να ξανάρθει πάλι σε μία ολοκληρωτική και οργανική ενατένιση και κατανόηση της φύσης,της Ψυχής,και της Ιστορίας.Πρέπει να ξαναβρεθεί πάλι μπροστά σε εκείνα τα κοσμολογικά και ψυχολογικά θεμέλια ,τα οποία κάποτε σε μία περίοδο πνευματικής και ψυχικής υγείας,θεμελιώθηκε ένας κόσμος σκέψης,δράσης,ζωής και τέχνης απόλυτα φωτεινός και θαυμαστός.

  • Ο/Η iparea λέει:

    Σε καλωσοριζουμε και εμείς στην παρέα μας Φοίβη.
    Στόχος της παρεάς είναι να αφομοιώσει τόσο την αρχαία, όσο και τη σύχρονη ελληνική και παγκόσμια πολιτισμική κληρονομία και με αυτή ως εφαλτήριο να δημιουργήσει προϋποθέσεις πνευματικής ορθοστασίας. Φαίνεται ότι το σχολιό σου προκύπτει από εμπειρία στο χώρο των μέσων, επομένως αποκτά άλλη βαρύτητα. Θα χαιρόμαστε να καταθέτεις τη γνώση σου σε αυτό το ιστολόγιο και να συμμετέχεις στην κοινή προσπάθειά.

    Κάρλος

  • Ο/Η iparea λέει:

    Τι να πρωτοθαυμάσω από τα σχόλια όλων σας! Θα καθίσω να τα σκεφτώ!
    Αστραία
    με μια καλησπέρα για όλη την παρέα τους αξιαγάπητους πολεμιστές τον Δημόδοκο και την Φοίβη

  • Ο/Η iparea λέει:

    Καλή εβδομάδα στην παρέα και καλό μήνα
    Λουκ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

What’s this?

You are currently reading Η γέννηση μιας μελωδίας at Η Παρέα.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: