Το προσωπείο ….των προφίλ
Φεβρουαρίου 23rd, 2012 § 1 σχόλιο
Η μάσκα
….σερφάροντας στην λαοθάλασσα του διαδικτύου
θα συναντήσεις πολλά προφίλ πορτραίτα μάσκες και περσόνες ανωνύμων και επωνύμων
όπως και στην καθημερινή ζωή.
Υποκρισία επιδείξη ωραιοπάθεια ναρκισσισμό φλυαρία σοβαροφάνεια πεζότητα κοινοτυπία εκκεντρικότητα ανοησία γλοιωδία κακεντρέχεια υβρεολογία ρηχότητα προγονοπληξία αμάθεια ημιμάθεια δειλία θεοκρατεία αθεϊα θεοσοφία κομματολαγνεία εμπορία αλλά …και επικοινωνία αλήθεια φιλοσοφία ουσία σοβαρότητα τρυφερότητα έρευνα ευφυία γνώση γενναιότητα ωραιότητα χιούμορ πρωτοτυπία καλοσύνη ευγένεια .
Η υιοθέτηση της μάσκας είναι αποτέλεσμα. της κοινωνικής διαμόρφωσης και των στεγανών της. Το άτομο για να επιβιώσει με το λιγότερο ενεργειακό κόστος στις συναλλαγές του και τις κοινωνικές και εργασιακές σχέσεις του «φορά» την μάσκα του και τις περισσότερες φορές ασφυκτιά κάτω από αυτήν.
Εκείνο που αναπτύσσεται σε αντίποδα της κοινωνικής περσόνας είναι η σκιά. Όσο περισσότερο τονίζεται ένα χαρακτηριστικό τόσο το αντίθετο του ζωντανεύει. Έτσι η σκιά του Οδυσσέα είναι ο μνηστήρες και οι κυρίαρχοι των νησιών που εξερεύνησε ,του Αχιλλέα ο Αγαμέμνων και Έκτωρ και του Μενέλαου ο Πάρις.
Η εκτόνωση της σκιάς και η σμίλευση της μάσκας σημειοδοτείται από την παρουσία του Διόνυσου στην γέννηση της τραγωδίας των Βάκχων και ιχνηλατείται ιστορικά στην τελετουργική γιορτή του καρναβαλιού.
Για το λόγον αυτόν φοβούνται τον Διόνυσο τις αποκριές και το καρναβάλι οι θλιβεροί θεοκρατικοί εξουσιαστές;
Διότι τρέμουν μήπως αποκαλυφθεί η μαύρη σκιά τους και αυτό που ξέρουν για τον εαυτό τους.
Ο αγέλαστος Πενθέας τρομοκρατείται στην παρουσία της μεταμόρφωσης του Διόνυσου και στο πανηγύρι για την χαρά
δύο ήλιους στον ουρανό ορά. όταν από την εξουσία ξεψυχά.
Τι είναι ο άνθρωπος πίσω από την μάσκα του;
Αυτό που πιστεύει ο ίδιος για τον εαυτό του;
Αυτό που νομίζουν οι άλλοι για αυτόν;
Αυτό που γίνεται στην διάρκεια μιας πορείας και μιας αλληλεπίδρασης;
Ή όλα αυτά μαζί;
Ιδέ ο άνθρωπος και ιδού η απορία!
Οι ημέρες της αφθονίας
Ιανουαρίου 14th, 2012 § 9 σχόλια
…. σας έχουν τελείωσει.
Σαν ηφαίστειο που ξυπνά διεκδικούμε ότι μας ανήκει δικαιωματικά!
Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΙΑΣ ΕΠΙΠΛΑΣΤΗΣ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ
Σε όλη τη πορεία της η ανθρωπότητα πιέζεται από δυνάμεις που δρουν είτε θετικά, ωθώντας την σε μεγάλες περιόδους δημιουργίας , στο απόγειο της με υψηλά επίπεδα συνείδησης ,είτε όμως και αρνητικά με βιαιοπραγίες, αλληλοσκοτωμούς, πείνα, αδικία φθάνοντας στον υποβιβασμό και εξαχρείωση της ανθρώπινης υπόστασης.
Οι δομές της κοινωνίας στην εξέλιξή τους ήταν τέτοιες που διαμόρφωναν μια κοινωνική διαστρωμάτωση με βάση τη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας, και καταπίεση και έλεγχο των κατώτερων τάξεων.
Η χειραγώγηση αυτή γινόταν με έλεγχο των βασικών αναγκών, μέσω του χειρισμού των πόρων, των απαιτούμενων για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.
Μέχρι τον 20ο αιώνα, αυτή η χειραγώγηση των μαζών γινόταν κυρίως με την ωμή απειλή, χωρίς προσχήματα με την επικράτηση του φόβου και με την τρομοκρατία της φυλάκισης και βασανισμών, μέχρι της εξόντωσης της .
Το εκάστοτε προσωποπαγές σύστημα εξουσίας , επικρατούσε με την βοήθεια της θρησκείας, της κοσμικής εξουσίας που ασκούσε και της αγάπης που διακήρυττε. Με καλά οργανωμένο ψυχολογικό χειρισμό , κρατούσαν τους ανθρώπους αλυσοδεμένους και υποτελείς, μέσα σε μία εσκεμμένη βαθειά άγνοια, πότε με την ενοχή πουλώντας συγχωροχάρτια, με την απειλή του πυρ του εξώτερου και του γήινου αλλά και με την υπόσχεση του μακρινού παραδείσου. Όσο πιο πολύ ταλαιπωρείται ο άνθρωπος εν ζωή τόσο θα τον περιμένει με διάπλατες τις πόρτες του, ενώ κάποιοι επιτήδειοι καλοπερνούσαν εις βάρος του. H εκμετάλλευση του θρησκευτικού ενστίκτου από τα οργανωμένα ιερατεία, ήταν πολύ μεγάλη ανηλεής και αδίστακτη και η ανθρωπότητα έζησε έναν φρικτό μεσαίωνα σκοταδισμού
Μπαίνοντας ο 20ος αιώνας πολλές μεγάλες επαναστάσεις προηγούνται, και κάποιες έπονται όπως η επανάσταση του στην Αγγλία , ο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, που οδήγησε την 4η Ιουλίου 1776, στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Ακολουθεί η Γαλλική Επανάσταση και ο ξεσηκωμός του λαού του Παρισιού, που κατήργησε τη μοναρχία στη Γαλλία, με το σύνθημα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ, ο Διαφωτισμός, η Ελληνική που δεν ήταν μόνο εθνική αλλά είχε και κοινωνικές πτυχές, με παγκόσμια επιρροή, η Ρώσικη Επανάσταση, από την πρώτη εξέγερση της εργατικής τάξης το 1905 μέχρι την επανάσταση του ´17 που έδιωξε τον Τσάρο και την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων από τους μπολσεβίκους τον Οκτώβρη. Η Κινέζικη Επανάσταση, τον Μάη του ´68 στη Γαλλία, η Πορτογαλική Επανάσταση του 1974, Ιρανική το’79 και την άνοιξη της Πράγας το ‘ 68. Διακηρύχτηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα , φάνηκε μία ελπίδα για την ανθρωπότητα που έβγαινε από μία στυγνή φυλακή του σκότους, της δεισιδαιμονίας, της μισαλλοδοξίας και του φανατισμού. Η επιστήμη προχώρησε, και έκανε πιο εύκολη την ζωή των ανθρώπων , η φιλοσοφία , οι γνώσεις , η τεχνολογία σε μεγάλη άνθηση και εξέλιξη.
Νέες αξίες ήρθαν στην επιφάνεια και η βιομηχανική επανάσταση, η επιστημονική και η τεχνολογική επανάσταση της πληροφορικής, καθόρισαν και τις κοινωνικές δομές της σύγχρονης κοινωνίας, που στην αυγή τους ιδιαίτερα ζωτικό ρόλο έπαιξε η κατοχή, η διάθεση και ο χειρισμός των ενεργειακών πόρων.
Από τον άνθρακα στο πετρέλαιο , στον ηλεκτρισμό , και στην τεχνολογία της πληροφορικής και των επικοινωνιών. Ο κόσμος ξαφνικά μίκρυνε και η διακίνηση της πληροφορίας άρχισε να γίνεται με ταχύτητες αστραπής και η οικονομία στράφηκε στο θέμα διαχείρισης της πληροφορίας.
Αλλά και η επιστήμη εξελίχθηκε , ανακαλύφθηκαν εμβόλια, φάρμακα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις έπαιξε αρνητικό ρόλο αφού παραδόθηκε στα χέρια των λίγων που στην απληστία τους την χρησιμοποιούσαν πάλι για τα μεγάλα κέρδη τους ,και καθόλου δεν νοιαζόταν να βοηθήσουν τον άνθρωπο ουσιαστικά και αποτελεσματικά.
Έτσι κάποια επιτεύγματά της βοήθησαν τα μάλα στη χειραγώγηση των λαών.
Για παράδειγμα ο σκοτεινός ρόλος των φαρμακοβιομηχανιών με τα φάρμακα τους καταστέλλουν δεν θεραπεύουν και προκαλούν άλλα προβλήματα στο σώμα, γιατί ουσιαστικά δεν θέλουν ούτε να πεθάνεις ούτε και να ζείς υγιής, αλλά να είσαι μονίμως ετοιμοθάνατος, σε καταστολή. Τα φυτοφάρμακα που η αλόγιστη χρήση τους έχει μολύνει όλον τον πλανήτη καθώς και οι βιομηχανίες με τα απόβλητά τους και τους ρύπους τους έχουν διαταράξει το ατμοσφαιρικό σύστημα, προκαλώντας ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα
Οι υβριδικοί σπόροι παράγονται με ελεγχόμενη στειρότητα, έτσι ώστε να εξαρτάται η γεωργική παραγωγή από τις δύο τρείς μεγάλες εταιρείες παραγωγής υβριδίων. Τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα προκαλούν εντάσεις και αναταράξεις στο γενετικό μας κώδικα
Παρά λοιπόν τις ευνοϊκές συνθήκες και την ελπίδα να ζήσουν οι άνθρωποι σε καλύτερες και δίκαιες κοινωνίες, άρχισε πάλι να διαφαίνονται νέες μέθοδοι χειρισμού των, και η ανθρωπότητα πέρασε από την απροκάλυπτη ωμή βία και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό στην ανεπαίσθητη χειραγώγηση της δια ψυχολογικών μέσων και εδώ χρησιμοποιήθηκαν κατάλληλα όλες οι έρευνες και οι θεωρίες του Φρόυντ.
Η Αμερική, ίσως επειδή ως μωσαϊκό λαών χωρίς ενιαία ιστορία , μυθολογία και παράδοση, ήταν εύκολη πρόσβαση για την ψυχανάλυση , που την δέχθηκε με ενθουσιασμό την ενσωμάτωσε στην καθημερινότητά της. Στο τέλος βρέθηκαν όλοι να αναλύονται σε ένα κρεβάτι ψυχολόγου να ψάχνουν τον εσώτερο εαυτό . Δεν υπάρχει Αμερικάνος που να μην έχει τον προσωπικό του ψυχαναλυτή και φυσικά αυτή η μόδα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, όπως και στην Ελλάδα που κάθε ξενόφερτη συνήθεια την υιοθετούμε χωρίς καμία καθυστέρηση και σκέψη.
Σε όλο αυτό βοήθησε απολύτως αποφασιστικά ο ανιψιός του Φρόυντ, ο Μπέρνεις, ο οποίος στο βιβλίο του «Προπαγάνδα», γράφει ότι στη μάζα των ανθρώπων υπάρχει ένα σκοτεινό υποσυνείδητο που, αν μάθει κανείς να το χειρίζεται εκπληρώνοντας τις επιθυμίες του, μπορεί να το ελέγχει και παράλληλα να κατευθύνει αυτή την επιθυμία στα προσφερόμενα προϊόντα, με αποτέλεσμα και κάποιοι επιτήδειοι να πλουτίζουν και η μάζα, ικανοποιημένη από την κατανάλωση, να γίνεται αδρανής και πειθήνια στην εξουσία.
Ο άνθρωπος που έπλασε την κοινωνία της κατανάλωσης
“Ο έξυπνος και συνειδητός χειρισμός της οργανωμένης γνώμης των μαζών είναι σημαντικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτός που είναι σε θέση να καθοδηγεί αυτό τον αθέατο μηχανισμό της κοινωνίας συνιστά μια αόρατη κυβέρνηση, που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά ολόκληρη τη χώρα” – (Edward Bernays, Propaganda, 1928)
Μάλιστα ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Χούβερ ζήτησε να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε «μηχανές ευτυχίας»!
Η κοινή γνώμη όμως βγαίνοντας από έναν πόλεμο απέρριπτε σοκαρισμένη την προπαγάνδα ως μέσον ανέντιμο, οπότε χρειάστηκε να επινοηθεί ένα πιο ελκυστικό και φαινομενικά ακίνδυνο όνομα για την κοινωνική παραδοχή και ιδού το νέο επάγγελμα του αιώνα “Δημόσιες Σχέσεις”
Οι άνθρωποι θέλουν να αποκτήσουν , να κατασκευάσουν ή να δανειστούν έναν εαυτό, ανεξάρτητο και διαφορετικό απ’ όλους τους άλλους -κι αυτή ακριβώς την εικόνα τους πουλάει η διαφήμιση που ξεκίνησε την εκμετάλλευση της κυρίως στις ΗΠΑ, από εταιρείες που ήθελαν να πουλήσουν τα προϊόντα τους, και χάρη κυρίως στις έξυπνες στρατηγικές του Μπέρνευς ευνόησε την αύξηση του καταναλωτισμού.
Οι τεχνικές της διαφήμισης έγιναν το μαγικό ραβδί που μας κρατάει μονίμως σε μια μαζική και μαγική αυταρέσκεια, για να παράγουν έτσι το καθεστώς του νεο-καπιταλισμού της υπερκατανάλωσης, με προϊόντα φίρμας, μόδας, υψηλής διάκρισης και διαφημιστικής προβολής, που έχουν την καθοριστική τους διάκριση μέσα στον κόσμο των ανωνύμων προϊόντων της μαζικής παραγωγής. Έτσι η παραγωγή αγαθών άρχισε να μην ανταποκρίνεται μόνο στην ανάγκη, αλλά στην απληστία της ανθρώπινης επιθυμίας.
Αυτή λοιπόν η νέα προσοδοφόρα επιστήμη έμαθε όλους τους τρόπους να μας “πουλάει” με άνεση και αποτελεσματικά οτιδήποτε, από τσιγάρα και αυτοκίνητα μέχρι τη δημόσια εικόνα προέδρων, Πρωθυπουργών , χάρτινων ατάλαντων Σταρ που κυριαρχούν όμως έντεχνα πλασαρισμένοι, και επεκτάθηκε ακόμη και τις ίδιες μας τις απόψεις, και τις προτιμήσεις μας . Γιατί ο ρόλος του καταναλωτή είναι να χειροκροτεί και απολαμβάνει’, σε διαρκή ύπνωση , πλήρη αποχαύνωση και χωρίς κριτήρια αξιολόγησης για να συγκρίνει το ασήμαντο με το σημαντικό, το χρήσιμο από το άχρηστο , το όμορφο από το ακαλαίσθητο.
Έκτοτε αυτή η επιστήμη άπλωσε τα πλοκάμια της παντού διαμορφώνοντας μας καθημερινά τεχνητές “ανάγκες”, να καθορίζει τα ρούχα που φοράμε, το φαγητό μας, τις ταινίες που θα δούμε την μουσική που θα ακούσουμε , τα κόμματα που θα ψηφίζουμε, ακόμη και τις ερωτικές μας προτιμήσεις μέσω των προτύπων που έντεχνα μας επιβάλλει .
Οι ιδέες και οι πεποιθήσεις που νομίζουμε αφελώς ότι είναι δικές μας , μας τις έχουν «περάσει», χωρίς βία χωρίς την επιβολή όπλου ,χωρίς τανκς, νόμιμα, δημοκρατικά και ειρηνικά. Ο καλύτερος τρόπος για να υποδουλώσεις κάποιον με την συγκατάθεσή του είναι να ελέγχεις το μυαλό του.
Ο άνθρωπος-καταναλωτής έχει μία Ψευδαίσθηση Ταυτότητας, η ιδέα πως μπορεί να καταναλώνει τον κάνει ανεξάρτητο και διαφορετικό και προπαντός τον κάνει να αισθάνεται πολύ σημαντικός , από τη μάζα. Όσο πιο πολλά και ακριβά πράγματα μπορείς να πάρεις τόσο καταξιώνεσαι και νοιώθεις μοναδικός και σημαντικός.
Στο επίκεντρο πάντα η σεξουαλικότητα, αξιοποιώντας εις το έπακρον την θεωρία του Φρόιντ γύρω από τις βαθύτερες επιθυμίες και τα όνειρα του ατόμου που έχουν σαν επίκεντρο το γενετήσιο ένστικτο . Κατάφεραν να συντονίσουν το μυαλό του στην συχνότητα που επέλεξαν για να του πουλήσουν τα πάντα, μέσα σε εντυπωσιακά πακέτα. Τα σεξουαλικά υπονοούμενα κυρίαρχα στα διαφημιζόμενα προϊόντα μέσω των ΜΜΕ, των περιοδικών προβάλλοντας ένα πρότυπο επιτυχίας και ακαταμάχητης γοητείας, αλλά και ένα σκηνικό ζωής τελείως εξωπραγματικό και άχρηστο.
Άπληστοι πάντα για την εξουσία και το κέρδος δεν έμειναν εδώ. Ο Bernays εισήγαγε την ιδέα πως δεν πρέπει να περιορίζεσαι να πουλάς στους ανθρώπους μόνο αυτό που χρειάζονται, αντίθετα μπορείς να τους πείσεις πως χρειάζονται το οποιοδήποτε προϊόν -ή ιδέα-, αρκεί να ξέρεις πώς να πιέσεις τα κατάλληλα ψυχολογικά κουμπιά.
Αν μπορέσεις να κωδικοποιήσεις την παρουσίαση ενός αντικειμένου με τρόπο που να αγγίζει τις βαθύτερες επιθυμίες, αλλά και να εκμεταλλεύεται τους βαθύτερους φόβους του καταναλωτή, τότε μέσα του το προϊόν συνδέεται με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς.
Κατασκευάζοντας την συναίνεση των πολλών
Η φυγή στην βία δεν ήταν πλέον αρκετή γι΄αυτό τα μεγάλα αφεντικά στράφηκαν σε πιο επιστημονικές μεθόδους για την συντριβή κάθε αντίστασης και τον πιο αποτελεσματικό έλεγχο των ανθρώπων
Τα βιβλία με την συγκαλυμμένη απολυταρχική πρόθεση “Προπαγάνδα”, “Κατασκευάζοντας τη Συναίνεση”, “Αποκρυσταλλώνοντας την Κοινή Γνώμη”, κατασκευάζουν την συναίνεση της μάζας και αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο μαθαίνουν πως “ να βάζουν σε πειθαρχία τον νου, έτσι ακριβώς όπως οι στρατιωτικοί πειθαρχούν το σώμα”. Αυτή η πειθαρχία μπορεί να επιβληθεί “χάρη στην έμφυτη ελαστικότητα της ανθρώπινης φύσης” υπάρχει η τάση να υποκύπτουμε στη χειραγώγηση: “ο μέσος πολίτης είναι ο πιο ευαίσθητος αισθητήρας που υπάρχει επί της γης. Ο ίδιος του ο νους είναι το μεγαλύτερο φράγμα ανάμεσα σ’ αυτόν και την πραγματικότητα. Μέσα στο μυαλό του υπάρχουν στεγανά διαμερίσματα, αδιαπέραστα από τη λογική. Η τάση του για απόλυτες απόψεις είναι το εμπόδιο που τον κάνει να μην λειτουργεί με βάση τη σκέψη και την εμπειρία του, αλλά μόνο με μαζικές αντιδράσεις”
Και συνεχίζει ο ίδιος , πως η ίδια “η οργάνωση της δημοκρατίας είναι τέτοια”, “ώστε τα μυαλά των πολιτών μπαίνουν σε καλούπια”, ενώ “οι ιδέες τους τούς έχουν υποβληθεί από ανθρώπους τους οποίους ούτε που έχουν ακουστά”. Κάπου αλλού γράφει: “Ο έξυπνος και συνειδητός χειρισμός της οργανωμένης συνήθειας και γνώμης των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτός που είναι σε θέση να καθοδηγεί αυτό τον αθέατο μηχανισμό της κοινωνίας συνιστά μια αόρατη κυβέρνηση, που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά ολόκληρη τη χώρα” ( Propaganda, 1928). “Η καλή διακυβέρνηση μπορεί να πουληθεί προς μια κοινωνία, ακριβώς όπως και κάθε άλλο αγαθό”.
Περιγράφει επίσης τον άνθρωπο ως “ένα αγελαίο ζώο, για το οποίο η φυσική μοναξιά είναι πραγματικός τρόμος”, έτσι ώστε ο διαρκής συσχετισμός του με κάποιο κοπάδι να του δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας. “Στον άνθρωπο, ο φόβος της μοναξιάς δημιουργεί την ανάγκη να έχει ίδιες απόψεις με την υπόλοιπη αγέλη”.
Και έτσι φθάσαμε στην επέκταση της εμπορευματοποίησης του συνόλου σχεδόν των πλευρών της ζωής του ανθρώπου, την ανάπτυξη της μαζικής κουλτούρας , με τα ΜΜΕ να κυριαρχούν σαν ένας από τους μηχανισμούς επίδρασης και ακρωτηριασμού της κριτικής σκέψης και της συνείδησης της μάζας. Γιατί καταφέρνουν να ελέγξουν όχι μόνο τις γνώμες αλλά και την συμπεριφορά, ενισχύοντας ένα μακροπρόθεσμο έργο που σκόπευε να επιβάλλει αυτό που έλεγαν οι μεγαλοδιευθυντές επιχειρήσεων «Μία φιλοσοφία ματαιότητας» , όπου οι άνθρωποι θα προσκολλώνται σε «επιπόλαια πράγματα της ζωής, όπως τα καταναλωτικά αντικείμενα», ξεχνώντας τις επικίνδυνες ιδέες, της συμπόνιας, της αλληλεγγύης, και πολλές άλλες ανθρώπινες αξίες.
«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ ΤΕΧΝΗΤΑ ΤΕΙΧΗ , ΝΑ ΚΛΕΙΣΤΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ»
Σύμφωνα με τον Τσόμσκυ , γνωστοί τεχνοκράτες διανοούμενοι, έβλεπαν στο λαό «ένα αποπροσανατολισμένο κοπάδι» που πρέπει να καθοδηγηθεί για το καλό του, παίρνοντας σαν δεδομένη «την βλακεία του μέσου ανθρώπου». Οι μέντορές του που σκέφτονται αντί για αυτόν, θα του δώσουν «τις απαραίτητες φαντασιώσεις», θα τον εφοδιάσουν με «απλές αλλά ψυχολογικά αποτελεσματικές ιδέες».
Σε μία δημοκρατία, ο ρόλος που παρέχεται στις μάζες πρέπει να είναι εκείνος «των θεατών που ενδιαφέρονται για όσα συμβαίνουν και όχι εκείνων που συμμετέχουν». Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι όλες αυτές οι ιδέες έγιναν ένα ισχυρό δόγμα που επικράτησε σε όλες τις «δημοκρατικές» κοινωνίες. Κάποιοι οξυδερκείς διανοούμενοι έχουν καταλάβει τις ακριβώς συμβαίνει, αλλά οι περισσότεροι συμμετέχουν στην επιχείρηση υποταγής, χωρίς να το καταλάβουν, γιατί αυτό είναι μέρος της εκπαίδευσής τους. «Στην πραγματικότητα , ο ρόλος των διανοουμένων ,συνίσταται στο να κάνουν ότι πρέπει ώστε οι άνθρωποι να παραμένουν παθητικοί, υπάκουοι, αστοιχείωτοι και προγραμματισμένοι»
Ας δούμε όμως την λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ που αποδίδεται στον Τσόμσκυ αλλά ο ίδιος το διέψευσε «Δεν το έχω γράψει αλλά σίγουρα είναι επηρεασμένο από τη σκέψη μου. Θα μπορούσα και να το έχω υπογράψει».
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην γαλλική εφημερίδα Le Grand Soir ΤΟ 2002 από τον Sylvain Timsit με τον τίτλο « ΑΘΟΡΥΦΑ ΟΠΛΑ ΓΙΑ ΗΡΕΜΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ»
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
1.Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφάσεις των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων, μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.
Αυτή η στρατηγική είναι επίσης απαραίτητη για να αποτρέψει το κοινό να ενδιαφερθεί για την μόρφωσή και την ενημέρωση του σε θέματα της επιστήμης, της οικονομίας, της κοινωνιολογία κλπ
«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα»
2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» έτσι ώστε τα μέτρα που θα «αναγκαστεί» να πάρει η εξουσία να τα έχει ήδη επικαλεστεί ο κόσμος .
3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, και ανεπαίσθητα.
4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία , αλλά η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον
5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού»
6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.
Ο φόβος αποτελεί βασικό και αποτελεσματικό μηχανισμό χειραγώγησης από τα συστήματα εξουσίας Μια φοβισμένη κοινωνία γίνεται έρμαιο των μηχανισμών καταστολής και χειραγώγησης.
7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί»
8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…
9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ
Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.
10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ
Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.
Ο σημερινός άνθρωπος κάθε άλλο παρά ελεύθερος είναι , μέσα σε μία κοινωνία που κλέβει την ενέργεια του και το μυαλό του, και του δημιουργεί νέες μορφές ομηρίας που εμποδίζουν την εξέλιξή του.
Είναι καιρός να δεί τις αλυσίδες του και να αντιμετωπίσει την συνειδησιακή και ψυχική του αδράνεια, την νοητική του αγκύλωση, να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις του, και έχει πολλές, παντός είδους και να διώξει τους γητευτές που του απομυζούν κάθε κόκκο ενέργειας του.
Και προσοχή, οι τρόποι αντίδρασης και επανάστασης είναι σε μεγάλο βαθμό προσχεδιασμένα από “τράπεζες εγκεφάλων”, μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια, που χειραγωγούν και απορροφούν πολλά κοινωνικά κινήματα που ξεκινούν αυθόρμητα και δυναμικά, και ο επαναστατημένος άνθρωπος βρίσκεται ασυνείδητα να εξυπηρετεί πάλι συμφέροντα ορισμένης ομάδας , που γίνονται ένα με το σύστημα που σαν την Λερναία Ύδρα ένα κεφάλι κόβεις δέκα φυτρώνουν.
Γι΄αυτό επιβάλλεται η ανάπτυξη μιας υγιούς ατομικότητας , το «ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ» και η επίγνωση ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τη εαυτό μας για τις επιλογές μας αλλά και για την κοινωνία στην οποία θέλουμε να ζήσουμε. Κάθε άνθρωπος πρέπει να αναζητήσει και να βρεί το μονοπάτι που θα τον φέρει από την κίβδηλη στην αληθινή συνείδηση, απ΄ το άμεσο στο πραγματικό του συμφέρον και θα το κάνει μόνο όταν αισθανθεί την ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο ζωής του.
Η άνοδος του μάγματος σε λάβα αλουργίδος
Η ΠΑΡΕΑ
Η Κάθοδος της Ομορφιάς
Ιανουαρίου 6th, 2012 § 9 σχόλια
Η κάθοδος των περιστεριών Πελειάδων
…. άμα τη εμφανίσει της Αθάνατης Ομορφιάς του Ελληνικού Πνεύματος !
Δημιουργικό, Ζωοποιόν, Ελεύθερο, ο Έρωτας Φάνης
και …η Δημιουργία του Κόσμου!
Η έμφυτη πρωταρχική νοημοσύνη και η εξελλισσομένη συνείδηση
που αυτοπαρατηρείται και γνωρίζει τον Εαυτό της μέσω της ΖΩΗΣ.
ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
· Η φιλοκαλία, δηλαδή η αγάπη για το ωραίο.
· Το μέτρον.
· Η ευθύτητα και η παρρησία.
· Ο ανθρωπισμός.
· Η αγάπη της ελευθερίας.
Οι Έλληνες ζώντας σε μια χώρα ευνοημένη από τη φύση με σπάνια ομορφιά
σε τοπίο και κλίμα, αγάπησαν με πάθος την ωραιότητα. Το κάλλος
ανθρώπων, ζώων κατασκευών και τοπίων το θεωρούσαν μεγάλο προσόν. Όταν
ήθελαν να επαινέσουν κάποιον έλεγαν πως είναι “καλός κ’αγαθός” δηλαδή
όμορφος και καλόκαρδος. Όπως γράφει ο Θουκυδίδης, ο Περικλής στον
Επιτάφιο για τους πρώτους νεκρούς του πολέμου, ανάμεσα στα γνωρίσματα
του δημοκρατικού πολιτεύματος της Αθήνας αναφέρει την αγάπη για το
ωραίο: ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ’ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ καμαρώνει, θέλοντας να
επισημάνει την επιδίωξη του ωραίου ακόμα και στα πιο δευτερεύοντα και
ευτελή αντικείμενα.
Το μέτρον ήταν εξ ίσου με το κάλλος χαρακτηριστικό της ελληνικής
σκέψης. Σήμαινε την αγάπη της μετριοπάθειας και της αρμονίας που
κρύβει η αποφυγή των υπερβολών. Είναι γνωστά τα αρχαία ρητά ΜΕΤΡΟΝ
ΑΡΙΣΤΟΝ και ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ, που αποδίδονται στους επτά σοφούς και
δείχνουν την εκτίμηση των Ελλήνων στη μετριοπάθεια και στην αποφυγή
των υπερβολών. Ο Αρχίλοχος ο Πάριος συμβουλεύει ένα φίλο του: “να μη
χαίρεσαι πολύ για τα ευχάριστα ούτε να λυπάσαι πολύ για τα δυσάρεστα.
Γνώριζε ποια ζυγαριά κρατά τη ζωή μας”. Λέγεται ότι ο Αλέξανδρος ο
Μακεδόνας όταν πολιορκούσε την παλαιστινιακή πόλη της Γάζας, στους
πρέσβεις των πολιορκουμένων, που τον ρώτησαν ποιά είναι η μεγαλύτερη
αξία για τους Έλληνες, απάντησε “το μέτρον” (που ας σημειωθεί ο ίδιος
δεν το διέθετε σε επάρκεια).
Η ευθύτητα και η παρρησία χαρακτηρίζουν όχι μόνο την αρχαία ελληνική
σκέψη αλλά και τη συμπεριφορά των πολιτών. Ο άνθρωπος βρίσκεται στο κέντρο της αρχαίας ελληνικής
σκέψης .”Χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος”, έλεγε ο μεγάλος Πρωταγόρας
ο Αβδηρίτης. Σ’ αντίθεση με την ιουδαϊκή σκέψη, που γι ‘αυτήν ο
άνθρωπος παρουσιάζει ενδιαφέρον μόνον ως δημιούργημα του θεού και
μόνο σε ό,τι αφορά τη λατρεία του δημιουργού του, η αρχαία ελληνική
σκέψη εξανθρωπίζει τους θεούς: “και το γένος των θεών και το γένος
των ανθρώπων από μια μητέρα και τα δυο γεννήθηκαν, τη Γη. Μόνη
διαφορά τους είναι η δύναμη που έχουν”, λέει ο κατά τα άλλα
συντηρητικός Πίνδαρος. Δίκαια λοιπόν θαυμάζει ο Σοφοκλής, στην
Αντιγόνη: ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ Κ’ ΟΥΔΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΙΝΟΤΕΡΟΝ
(είναι πολλά τα θαυμαστά, μα τίποτα πιο θαυμαστό από τον άνθρωπο δεν είναι)
Η λέξη ελευθερία έχει την ίδια ρίζα με τις λέξεις έλευση, έλθω κλπ
και αρχικά σχετιζόταν με τη συνέλευση του γένους. Μονάχα ο ελεύθερος
άνθρωπος ερχόταν στη συνέλευση, τέτοιο δικαίωμα δεν είχαν ούτε οι
δούλοι ούτε οι υπήκοοι των ανατολικών δυναστειών, όπου εξ άλλου δεν
υπήρχαν συνελεύσεις. Η λέξη αυτούσια, σε μορφή και νόημα, υπάρχει στη
γλώσσα μας στο μεν γραπτό λόγο πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, στον
δε προφορικό ασφαλώς περισσότερα.
Όπως μας λέει ο Ηρόδοτος όταν ο απεσταλμένος του Δαρείου Υδάρνης
ζήτησε από τους έλληνες να υποταχτούν στον Μεγάλο Βασιλέα,
προσφέροντας του “γην και ύδωρ” αυτοί του απάντησαν: “Υδάρνη η
συμβουλή που μας δίνεις δεν πηγάζει από ίση εμπειρία. Γιατί εσύ
ξέρεις μόνο τη μία κατάσταση και αγνοείς την άλλη. Αν γνώριζες την
ελευθερία δεν θα μας συμβούλευες να υποταχτούμε αλλά να αγωνιστούμε
γι αυτήν όχι μόνο με όπλα αλλά με πελέκια και ξύλα”.
Η ελευθερία δεν ήταν για την αρχαία ελληνική σκέψη κάτι το αόριστο.
Πριν απ’ όλα σημαινε “ισηγορία”, το δικαίωμα δηλαδή να λέει ο καθένας
τη γνώμη του κι αυτό μας παραπέμπει και πάλι στη συνέλευση. Στην
Εκκλησία του Δήμου, το θεσμό που υλοποιούσε την άμεση δημοκρατία και
στην οποία παίρναν μέρος όλοι οι πολίτες, ο κήρυκας αφού επέβαλλε την
ησυχία με τα λόγια: ΑΚΟΥΕ, ΣΙΓΑ, ΜΗ ΤΑΡΑΤΤΕ, ρωτούσε ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΥΕΙΝ
ΒΟΥΛΕΤΑΙ; (Ποιός θέλει να μιλήσει) κι ο κάθε πολίτης είχε δικαίωμα να
πάρει το λόγο και να πει ό,τι ήθελε. Κανείς δεν είχε δικαίωμα να του
αφαιρέσει το λόγο ή να τον διακόψει.
Ακόμα, ελευθερία σήμαινε για τον αρχαίο Έλληνα κάτι πολύ σημαντικό:
την απαλλαγή από το φόβο. Ο Ελληνας ήθελε να είναι ελεύθερος. Δεν έστεργε να είναι δούλος ούτε
των θεών. ΖΕΥ ΦΙΛΕ ΘΑΥΜΑΖΩ ΣΕ, έγραφε ο Θέογνις για τον μέγιστο των
θεών. Οι Έλληνες σ’αντίθεση με τους άλλους σύγχρονους μ ‘αυτούς λαούς
δεν βλέπαν τους θεούς τους σαν δούλοι. Αυτό συνάγεται από τον τρόπο
που απηύθυναν στους θεούς προσευχές ή ικεσίες, αλλά και από τα
ονόματα που δίναν στα παιδιά τους. Δεν υπάρχει στην ελληνική της
αρχαϊκής ή κλασσικής εποχής όνομα με την έννοια Θεόδουλος, που
αντίστοιχα του αφθονούν στην αιγυπτιακή, βαβυλωνιακή, φοινικική και
εβραϊκή.
Η ελευθερία για τον Έλληνα ήταν στενά δεμένη με τη γνώση και την
πληροφόρηση.
Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της ιατρικής, συνέβαλε πολύ στην απελευθέρωση
του ανθρώπου δια της γνώσεως, γιατί ξερρίζωσε πολλές δεισιδαιμονίες
και θρησκοληψίες, δίνοντας επιστημονικές εξηγήσεις σε αρρώστειες και
παθήσεις, που ως τότε ο κόσμος τις θεωρούσε “ιερές”, σαν την
επιληψία, ή “κατάρες” των θεών. Μια τέτοια θεϊκή κατάρα ήταν και η
θρυλούμενη σεξουαλική ανεπάρκεια και ανικανότητα των Σκυθών. Ο
Ιπποκράτης την εξήγησε αποδίδοντας την στη συνεχή ιππασία των
νομαδικών αυτών λαών.
Ο μεγάλος Δημόκριτος ο Αβδηρίτης δίνει τεράστια σημασία στη
Γνώση. “Θα προτιμούσα, λέει κάπου, να βρω την απόδειξη ενός ζητήματος
παρά να ανεβώ στο θρόνο της Περσίας”! κι αλλού παλι τονίζει πως ούτε
λόγω σωματικής αλκής ούτε λογω περιουσίας ευτυχούν οι άνθρωποι αλλά
μόνον όταν έχουν “ορθοφροσύνην και πολυφροσύνην”.
Ο ίδιος ταυτίζει την ελευθερία με τη δημοκρατία σ’ένα άλλο απόσπασμα
του, που θάπρεπε να το διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία:
Η ΕΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΗ ΠΕΝΙΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ ΔΥΝΑΣΤΗΣΙ ΚΑΛΕΟΜΕΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΗΣ ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΕΣΤΙ ΑΙΡΕΤΩΤΕΡΗ ΟΚΟΣΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗ ΔΟΥΛΕΙΗΣ.
ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΗ ΦΥΣΗ
Μελετώντας την αρχαία ελληνική κοινωνία και τον πολιτισμό της μας
κάνει εντύπωση πόσο δεμένος με τη φύση ήταν ο αρχαίος Έλληνας. Όλες
οι πνευματικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, ακόμα και πολιτικές
εκδηλώσεις ήταν συνάρτηση του αδιάκοπου κύκλου της ζωής στη φύση. Οι
Έλληνες ήταν αληθινά παιδιά της γης τους, αυτόχθονες με την αρχική
σημασία της λέξης.
Ήταν λοιπόν επόμενο να ενδιαφερθούν και να αναζητήσουν να βρουν τα
μυστικά του φυσικού κόσμου μέσα στον οποίο ζούσαν. Ο Ηρόδοτος παρατηρεί εύστοχα ότι αυτό που ξεχωρίζει τον Έλληνα από το
βάρβαρο είναι ότι προτιμά τη γνώση από την άλογη πίστη. Πραγματικά οι
Ελληνες δεν είπαν ποτέ ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ. Αντίθετα προτιμούσαν το
ΝΑΦΕ ΚΑΙ ΜΕΜΝΑΣΟ ΑΠΙΣΤΕΙΝ του Επίχαρμου.
Ουσιαστικά η ελληνική φιλοσοφία, αυτή η μητέρα όλων των σύγχρονων
επιστημών, γεννήθηκε από τον προβληματισμό των Ελλήνων γύρω από τη
φύση και πρωτα πρώτα από τις βασικές αρχές που τη διέπουν..
Από τη διατύπωση αυτή του Αναξαγόρα φθάσαμε στο πασίγνωστο ρητό:
ΜΗΔΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΜΗ ΟΝΤΟΣ ΓΙΝΕΣΘΑΙ ΜΗΔΕ ΕΙΣ ΤΟ ΜΗ ΟΝ ΦΘΕΙΡΕΣΘΑΙ
που αποδίδεται στον Δημόκριτο τον Αβδηρίτη.
Λογική συνέπεια της αρχής της αφθαρσίας της ύλης είναι αφ’ ενός μεν
το αιώνιον και αφ’ ετέρου το άναρχον της. Η ύλη δεν δημιουργήθηκε από
κανέναν και από πουθενά και δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, τόσο στο
χρόνο όσο και στο χώρο. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα ο Αϊνστάϊν
θα μιλήσει για το πεπερασμένο αλλά χωρίς πέρατα σύμπαν και θα
συνδέσει την ύλη με το χώρο και το χρόνο.
Η ΑΔΙΑΚΟΠΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΟΛΗ
Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ
Πραγματικά κατά τον Ηράκλειτο:
ΕΙΔΕΝΑΙ ΔΗ ΧΡΗ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ ΕΟΝΤΑ ΞΥΝΟΝ,
ΚΑΙ ΔΙΚΗΝ ΕΡΙΝ ΚΑΙ ΓΙΝΟΜΕΝΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤ’ ΕΡΙΝ ΚΑΙ ΧΡΕΩΝ
(Πρέπει να ξέρουμε πως ο πόλεμος είναι κοινός, πως δικαιοσύνη είναι η
έρις και πως όλα γίνονται με την αντίθεση και την υποχρεωτική
νομοτέλεια – όπως αποδίδει το απόσπασμα ο Θ.Βέικος).
Λέγοντας πόλεμο εννοούσε τον αγώνα και την πάλη και γενικώτερα την
κοινή δύναμη που γεννά όλα τα πράγματα. Κατά τον Ηράκλειτο ο κόσμος
βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση σύρραξης, από την οποία νέες
καταστάσεις δημιουργούνται και παλιές εξαφανίζονται κι αυτό ισχύει
τόσο για τη φύση όσο και για την κοινωνία
ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΑΤΗΡ
Από την πάλη των αντιθέτων προκύπτει νέα αρμονία:
ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΝ ΚΑΛΛΙΣΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑΝ διότι ΤΟ ΑΝΤΙΞΟΥΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙΝ
ο ίδιος δίδασκε πως η θάλασσα μπορεί να ναι ταυτόχρονα και σωτήρια και
ολέθρια, για τα ψάρια το νερό της είναι πόσιμο και ωφέλιμο για τους
ανθρώπους άποτο και βλαβερό, ή πως η κίνηση του κοχλία με τον οποίον
πίεζαν τα υφασματα στο βαφείο είναι ταυτόχρονα ελικοειδής και ευθεία,
για να καταλήξει πως η κρυμμένη μέσα στις διάφορες καταστάσεις και
πολλές φορές μη αντιληπτή αμέσως αρμονία είναι ισχυρότερη από αυτή
που φαίνεται επιφανειακά.
Ανθρωποκεντρική γίνεται και η θρησκεία του.
Οι σκοτεινοί θεοί της Ανατολής φιλτράρονται από τους διαύλους της ελεύθερης σκέψης του και εξανθρωπίζονται. Μπροστά τους ο Ελληνας στεκόταν όρθιος. Δε γονάτιζε να τους προσκυνήσει. «Το προσκύνημα ταπείνωνε και τον θεό που το δεχόταν και τον άνθρωπο που το καταδεχόταν». «Είναι παράξενο, λέει ο R.Livingstone, ότι με τέτοιες αρχές το ελληνικό πνεύμα παρέμένε αδιάφθορο; Γραφές και ιερατεία και πολιτικούς δεν ανεχόταν πάνω από το κεφάλι του. Μόνον ρήτορες, φιλόσοφοι, ιστορικοί, ποιητές και καλλιτέχνες τού έδειχναν τον δρόμο της ελεύθερης σκέψης και της δημιουργίας. Κι εκεί φτάνει κανείς μόνο μέσα από την κατάκτηση της καθημερινής ελευθερίας», μέσα από την κατάκτηση του εαυτού του, μέσα από το «Γνώθι σαυτόν». Το «γνώθι σαυτόν», παρατηρούν, είναι εντολή χίλιες φορές ευρύτερη και ουσιαστικότερη από τις εντολές που έρχονται από την Ανατολή. Αυτές προέρχονται από λαούς που περιμένουν Μεσσίες, για να τους σώσουν. Ο Ελληνας δεν υποτάσσεται στην ιδέα του μεσσιανισμού, γιατί ξέρει να σκέφτεται και γιατί έχει πίστη στον άνθρωπο.
Το Ελληνικό πνεύμα: Το γνώρισμα της Ελευθερίας
Συνολικά ο Εβραίος υποτασσόταν στην παράδοση, ενώ ο Έλληνας είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στο λόγο του.
Ας πάρομε ένα περίφημο παράδειγμα: Η Ελληνική και η Εβραϊκή λογοτεχνία περιέχουν η καθεμία τους την ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου που ο ουρανός του έστειλε μια άδικη δυστυχία. Ο Ιώβ, «… άνθρωπος… αληθινός, άμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, απεχόμενος παντός πονηρού πράγματος», έχασε τα αγαθά του, την οικογένεια του, και την υγεία του από αιφνίδιο βούλευμα του ουρανού. Ο Προμηθέας, ο μεγάλος Τιτάνας, που είδε το ανθρώπινο γένος να εξολοθρεύεται παραμελημένο, το λυπήθηκε, δε φοβήθηκε τη θεϊκή οργή, έδωσε το πυρ στους ανθρώπους και για τιμωρία του ο Δίας τον κάρφωσε σε ένα απότομο κρημνό, επάνω στον Καύκασο. Οι δύο «πάσχοντες» είναι σε πολύ ίδια κατάσταση: ο Προμηθέας υποφέρει, γιατί ακολούθησε τις υπαγορεύσεις της ευσπλαχνίας. Ο Ιώβ υποφέρει παρά την καθαρότητα της ζωής του. Αν ένας από τους δύο άξιζε την μοίρα του, αυτός ήταν ο Προμηθέας. Η καθεμιά ιστορία ακολουθεί την ίδια πορεία. Και οι δύο άνθρωποι θρηνούν για τα βάσανα τους και διακηρύττουν την αθωότητα τους. Φίλοι τους επισκέπτονται και τους συμβουλεύουν υποταγή στη θέληση του ουρανού. Ο Προμηθέας απαντά ότι η προσβολή που έκανε ήταν εσκεμμένη και ότι ποτέ δεν θα υποχώρηση στον Δία. Ο Ιώβ επιμένει ότι κανένα κακό δεν έκαμε. Ως εδώ οι ιστορίας συμπίπτουν. Αλλά παρατηρήστε πόσο διαφορετική είναι η ηθική που ο Έλληνας και ο Εβραίος συγγραφέας συνάγουν αντίστοιχα από τις δυστυχίες αυτών των δύο. Μέσα από την έρημο βγαίνει «λαίλαψ και νέφη» και μια φωνή ακούγεται που μιλά στον Ιώβ πείθοντας τον, όπως παράξενα λέγει η επικεφαλίδα του κεφαλαίου, ότι είναι αμαθής και ηλίθιος. Τι είναι αυτός με όλη τη γνώση του, που θα ήθελε να ελέγχει τα συστήματα του Κυρίου; Που ήσουν, του λέγει «εν τω θεμελιούν με την γην;» Μπορεί ο Ιώβ να κάμει χιόνι η πάγο η βροχή; Μπορεί να οδηγοί και να διατάζει τους αστερισμούς; Τι ξέρει για τον Παντοδύναμο και «τας οδούς» του; Και ο Ιώβ με ήρεμη ευπείθεια δέχεται την απόφαση του Θεού. «Το βλέπω, είμαι μηδαμινός… Ξεστόμισα πράγματα που δεν καταλάβαινα, πράγματα πολύ θαυμαστά για μένα, που δεν τα ήξερα… γι’ αυτό σιχαίνομαι τον εαυτό μου και μετανοώ μέσα στη σκόνη και στη σποδό». Παρατηρήστε ότι ο Θεός δεν δικαιολόγησε την ποινή του Ιώβ, ούτε ο Ιώβ δέχτηκε ότι έπεσε σε σφάλμα. Μόνο ανακάλεσε τα λόγια του και ταπείνωσε τον εαυτό του. Τα δεινοπαθήματα του παραμένουν μυστήρια ανεξήγητα. Αλλά ποιος είναι αυτός που θα έλεγχε «τας οδούς του Κυρίου;»
Αυτή η λύση, μπορούμε με ασφάλεια να μαντέψομε, θα ήταν ακατανόητη για τον Έλληνα. Ο Αισχύλος δεν την αποδέχεται. «ο Θεός πείθει τον Ιώβ πως βρίσκεται σε αμάθεια και βλακεία»: δεν υπάρχει ίχνος για τέτοια κατάληξη στην περίπτωση του Προμηθέα. Όταν ο Δίας προστάζει και απειλή, ο Προμηθέας ανταπαντά με υβριστική πρόκληση: κάνει ό,τι δεν θα κάμει ποτέ ο Ιώβ: καταριέται το Θεό. Και τον καταριέται χωρίς να τιμωρηθεί ή να πάθει τίποτε περισσότερο. Ανόμοια προς τον Εβραίο ο Αισχύλος κλείνει την ιστορία του, όχι με θετική δικαίωση: ο Χρόνος και η Ειρμαμένη φέρνουν τον Ηρακλή, ο οποίος σκοτώνει το βασανιστικό γύπα: ο Δίας πείθεται να σπάσει τις αλυσίδες του Προμηθέα και για αντάλλαγμα μαθαίνει ένα μυστικό κίνδυνο που απειλεί τον θρόνο του. Αλλά ο Τιτάνας δεν ταπεινώνεται, ούτε ο Θεός εξυψώνεται: μια συμφωνία χαράζεται ανάμεσα στους δυο και καταλήγουν σε όρους (1). Από τον πρώτο ως τον τελευταίο στίχο ποτέ δεν έρχεται στο νου του Αισχύλου ότι μπορεί ο Προμηθέας να έχει στενή αντίληψη για τη δικαιοσύνη και ότι όταν οι λογαριασμοί θα ανακεφαλαιώνονταν θα μπορούσε ο Δίας να βγάλει το συμπέρασμα ότι στο κάτω – κάτω είχε δίκιο. Χωρίς υποψία ότι θα μπορούσε να υποπέσει σε λάθος, ο Αισχύλος προσάγει το Θεό και τον Τιτάνα μπροστά στη δικαστική έδρα του ανθρώπινου λόγου. Κρίνει και τους δυο σε αυτό το δικαστήριο χωρίς ευνοϊκοί προκατάληψη για κανέναν από τους δυο και όταν ο Θεός φαίνεται άδικος, τον καταδικάζει αδίστακτα (2).
Πόσο διαφορετικός σε όλα αυτά από της θεότητες του Ελληνισμού είναι ο Ιεχωβά: πόσο διαφορετική θέση κατέχει στη ζωή του λαού του! Είναι ζηλότυπος και αυθαίρετος Θεός: δεσπόζει στους πιστούς του και τους κάνει νάνους. Ο Ιεχωβά υπάρχει πριν την ύπαρξη του λαού του, τον γνωρίζουν μόνο από την αποκάλυψη που έκανε του εαυτού του και βρίσκονται μέσα στη χούφτα του χεριού του. Ο Έλληνας λέει για τον Απόλλωνα και το Δία: υπάρχουν. Ο Ιεχωβά λέει στο λαό του: ΥΠΑΡΧΩ. Οι Εβραίοι συγγραφείς δείχνουν αυτό-υποταγή και αυτό-ταπείνωση σε αυτόν, καθόλου Ελληνική. Τους βασάνιζε η αίσθηση του. Αυτός εμπνέει ότι υπάρχει μεγάλο και αξιομνημόνευτο στα γραφόμενα τους. Υπάρχουν τριάντα εννέα βιβλία στην Παλαιά Διαθήκη. Εκτός από ένα, όλα ασχολούνται συνεχώς με τις σχέσεις του Θεού με τον άνθρωπο. Δέκα εννέα – το βιβλίο του Ιώβ, οι Ψαλμοί, τα βιβλία των προφητών, δεν έχουν άλλο θέμα. Δε συμβαίνει το ίδιο με την Ελληνική λογοτεχνία. Δε βρίσκεται από πίσω της, σαν αμετάβλητο βάθος, πάλη ανάμεσα στη θέληση του ανθρώπου και τη θέληση του Θεού. Δεν έχει επανειλημμένες διαμαρτυρίες εναντίον ενός αποστάτη λαού που τα αυτιά του είναι συνεχώς βουλωμένα και χοντρές οι καρδιές του. Και αυτό δεν οφείλεται σε καμία εξαιρετική αγάπη της δικαιοσύνης από τους Έλληνες. Είναι προπάντων, γιατί η θρησκεία δεν ήταν το ίδιο πράγμα για τον Όμηρο η τον Αισχύλο και για τον Μωυσή η τον Ησαΐα. Στο σχέδιο τους για τον κόσμο ο Θεός δεν ήταν το παν. Ήταν ένα μέρος της ζωής τους, σημαντικό μέρος, αλλά όχι περισσότερο. Υπήρχε για να προσφέρει την προστασία του στις απασχολήσεις τους και τα συμφέροντα τους, αλλά όχι για να τους διευθύνει, να δεσπόζει, να τους καταπονεί. Αυτό συμβαίνει ακόμη και στους πιο «θρήσκους» Έλληνες. Όταν ο Πλάτων οικοδομεί την ιδανική πολιτεία του, η πρώτη λέξη στις σελίδες του δεν είναι ο Θεός , η πρώτη σκέψη του συγγραφέα δεν είναι πως θα ευχαριστήσει το Θεό. Πολύ αργότερα μέσα στην πραγματεία του φτάνουμε σε τέτοιες απόψεις. Διαβάστε την πολιτεία του Πλάτωνα ύστερα από ένα από τα βιβλία των προφητών και η διαφορετική διάθεση είναι φανερή.
από τον Εχετλαίο
Ρ. Λίβιγκστον, το Ελληνικό πνεύμα και η σημασία του για μας
Ο Αετός του Ζήνονος-Δία πετώντας με τα Φτερά της Αθανασίας
μοιράζει την συνείδηση της Ζωής στις τρείς δέσμες των τριών Αδελφών.
Ό Έρωτας Φάνης πνεύμα που ερωτά και στον υλικό κόσμο δίδει μορφή και σχήμα
όταν αναδύεται από τα θαλασσινά νερά …ενεργειακό Ωόν
με φτερά πτηνών να πετά
Η ΠΑΡΕΑ
Πνεύμα Επιφανείων
Ιανουαρίου 5th, 2012 § 16 σχόλια
Με άλλα λόγια ο νούς πρέπει να φθάσει στην σοφία δια μέσου της επιστήμης, ώστε να μπορεί να διακρίνει το αγαθόν από το πονηρό και να μπορεί να διακρίνει τον θεό σε όλα τα όντα και στο σύνολο του κόσμου.
Τρείς είναι οι πατροπαράδοτοι κόσμοι,και επομένως και τα σώματα, του ανθρώπου,
Το Σύμπαν δε επίσης είναι αδιάφθορο και παραμένει αιώνιο.Και ούτε γίνεται να καταστραφεί από κάτι άλλο ,ούτε θα βρεθεί δύναμις μεγαλυτέρα να το καταστρέψει.
Ο Πυθαγόρας θεωρούσε τον Κόσμο σαν ένα Ον πλήρες πνεύματος, νοερόν και κατέχων σύμφυτον σοφία.
Αναγνώρισε δε ο Πυθαγόρας ότι το Σύμπαν συνίσταται από αντίθετα και ανόμοια από μεταβαλλόμενες μορφές και ουσίες,γι΄αυτό και υπάρχει ο νόμος της τάξης και της ισορροπίας,που τον ονόμασε αρμονία. Δίδασκε δε, ότι παν συστατικό του Σύμπαντος είναι ο μικρόκοσμος, εικόνα και αντανάκλαση του Μακρόκοσμου.
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ
Το Πνεύμα κατά τον Πυθαγόρα είναι πολυειδές, προέρχεται δε από διάφορες διακεκριμένες πηγές,τάξεις και βαθμίδες
Οι βαθμίδες αυτές είναι
Νοητική γνώση , η Σοφία. Γνώση που μαθαίνεται δια του Νού.
Παγκόσμιος νοημοσύνη. Η Νόηση, η επιστήμη, η καθαρή σκέψη , ο Νους θεωρητικός όπως ορίσθηκε από τον Αριστοτέλη.
Επιστημονική γνώση, η επιστήμη ,αποκτώμενη δια του φυσικού πνεύματος. Νους πρακτικός του Αριστοτέλους κατόπιν λογισμού.
Συνείδηση,κατανόηση, η ευφυία, η γνώμη προερχόμενη από πνευματική αντίληψη .
Ασθητική αντίληψη,αίσθηση , η νόηση προερχόμενη από τις αισθήσεις , της ψυχής.
Ενστικτον, η έμφυτος ασυνείδητος διαίσθηση.
Αυτόματος αντίδραση ή στοιχειώδης ευφυία, αυτοματισμός, έμφυτος σε κάθε φύση.
ΑΝ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΌΝ΄΄
Ο κόσμος έλεγε ο Πυαθαγόρας καταγράφει οτιδήποτε συμβαίνει μέσα στο Σύμπαν,είτε αυτό έχει ειπωθεί,είτε έχει γίνει αντιληπτό με τις αισθήσεις.
Γι’ αυτό τους συμβούλευσε να προσέχουν,τις πράξεις των,τα λόγια τους και τις σκέψεις τους.
Η παγκόσμιος Νοημασύνη , ο Νούς ανήκει στην σφαίρα του υπερσυνειδήτου και όχι στην ψυχή κατ΄ευθειαν.
Στόν τελευταίο βαθμό είναι το κάλλος,η αλήθεια,η αγαθότης και η μακαριότης,
